Strona główna

Sprawozdanie z działalnośCI


Pobieranie 24.09 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar24.09 Kb.
SPRAWOZDANIE Z DZIAŁALNOŚCI

KRAJOWEGO RZECZNIKA ODPOWIEDZIALNOŚCI ZAWODOWEJ W III KADENCJI

Na V Krajowym Zjeździe Lekarzy Weterynarii 16 czerwca 2001 r. dokonano wyboru organu Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej – Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej na III kadencję. W skład organu weszli Andrzej Rudy, jako krajowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej oraz Zbigniew Domiński, Zdzisław Jabłoński, Marek Jankowski, Jacek Judek, Andrzej Mazurkiewicz, Adam Meyer, Waldemar Sidowski iJerzy Smogorzewski, jako zastępcy krajowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej.

Od kwietnia 2002 r. obowiązki krajowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej pełnił Andrzej Mazurkiewicz.

W trakcie III kadencji Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej organ Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej, stosownie do art. 17, ust. 1 Konstytucji RP, działał w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony, a w szczególności podejmował wszelkie działania mające na celu ochronę zasad Kodeksu Etyki i Deontologii Weterynaryjnej. Jednocześnie krajowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej każdorazowo brał pod uwagę zasadę poszanowania praw lekarza weterynarii, na którego złożona została skarga.

Zdaniem krajowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej wykonywanie przez organy samorządu zadań z zakresu odpowiedzialności zawodowej, powinno przede wszystkim służyć eliminowaniu negatywnych zjawisk istniejących w korporacji, a przez to powodować zwiększenie dyscypliny zawodowej i prestiżu zawodu lekarza weterynarii w społeczeństwie. Takie działania powinny podnosić jakość wykonywanych usług, a także promować wartościowe postawy wśród lekarzy weterynarii. Należy wyrazić nadzieję, że efektem tych działań będzie też wzbudzenie wśród członków zawodu weterynaryjnego poczucia wypełniania społecznego powołania oraz uświadomienie ważnej roli w ochronie interesu publicznego, jaka przypisana została zawodowi lekarza weterynarii.

Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej starał się zawsze dążyć do umocnienia zaufania i autorytetu w środowisku lekarsko-weterynaryjnym oraz opinii publicznej poprzez obiektywne i bezstronne rozpatrywanie spraw, właściwe sprawowanie nadzoru nad rzecznikami okręgowymi oraz ochronę niezawisłości i niezależności instytucji rzecznika.

Mając na względzie te zasady, należy jednak podnieść kilka podstawowych problemów z jakimi spotkał się krajowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej w okresie swojej działalności.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na zwiększającą się systematycznie liczbę spraw trafiających do rozpatrzenia przez rzeczników odpowiedzialności zawodowej.

W okresie sprawozdawczym do Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej wpłynęło łącznie 836 spraw i pism, w tym 297 wydanych przez okręgowych rzeczników odpowiedzialności zawodowej postanowień o odmowie wszczęcia lub umorzeniu postępowania wyjaśniającego. W 27 przypadkach Krajowy Rzecznik przekazał pisma i skargi zgodnie z właściwością do rzeczników okręgowych lub innych organów samorządu zawodowego lekarzy weterynarii. Dla porównania w okresie I kadencji Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej wpłynęło łącznie 208 spraw i pism, zaś w II kadencji 801. Zwiększyła się w szczególności liczba wniesionych do Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej, jako organu II instancji, zażaleń na postanowienia rzeczników okręgowych. Dowodzi to wzrostu świadomości obywateli o przysługujących im prawach oraz zdecydowania w ich egzekwowaniu. Zjawisko takie należy uznać za korzystne, ponieważ służy zwiększeniu kontroli społecznej nad wykonywaniem zawodu lekarza weterynarii. Jednocześnie można jednak wyrazić obawę, że dalszy systematyczny wzrost spraw kierowanych do Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej może spowodować, iż konstrukcja społecznego pełnienia tej funkcji nie będzie w pełni zdawać egzaminu, bowiem poszczególne sprawy mogą coraz częściej być załatwiane z uchybieniem terminów procesowych.

Kolejny problem stanowiło odpowiednie przygotowanie merytoryczne rzeczników odpowiedzialności zawodowej do sprawowania pełnionych przez nich funkcji, a w szczególności kwestia stosowania w praktyce przepisów prawnych poświęconych postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii. Przepisy dotyczące odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii zawarte są w ustawie o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych, w wydanym na podstawie tej ustawy rozporządzeniu ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej w sprawie postępowania dotyczącego odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii, a w kwestiach nieuregulowanych w powyższych aktach prawnych odpowiednie zastosowanie mają przepisy ustawy - Kodeks postępowania karnego. Praktyczne stosowanie wszystkich powołanych aktów prawnych wymaga dużej wiedzy prawniczej i doświadczenia. W tym względzie należy podkreślić, iż podobnie jak w poprzednich kadencjach, znaczny odsetek stanowiły postanowienia Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej uchylające postanowienia rzeczników okręgowych o odmowie wszczęcia lub umorzeniu postępowania wyjaśniającego. Na łączną liczbę 297 postanowień o umorzeniu postępowania wyjaśniającego zażalenia złożono w 51 przypadkach. W wyniku ich rozpatrzenia Krajowy Rzecznik wydał co prawda 20 postanowień o nie przychyleniu się do zażalenia i utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia rzecznika okręgowego, jednak aż w 31 przypadkach wydał postanowienia o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i przekazaniu sprawy w całości lub części do ponownego rozpoznania przez rzecznika okręgowego. Oznacza to, iż w 61 % spraw Krajowy Rzecznik był zmuszony do nie przychylenia się do zdania rzecznika okręgowego (w II kadencji Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej odsetek ten był jeszcze wyższy i wynosił 69). Jednocześnie do Krajowego Rzecznika wpłynęły 23 zażalenia na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniającego. Po ich rozpatrzeniu Krajowy Rzecznik utrzymał w mocy 11 postanowień rzeczników okręgowych, natomiast 12 uchylił, co stanowi 52 % zaskarżonych postanowień (w II kadencji było ich 57%).

Podstawową przyczyną uchylania postanowień rzeczników okręgowych było nieprzestrzeganie procesowych wymogów prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii oraz nie wyjaśnianie wszystkich zarzutów znajdujących się w składanych do rzeczników skargach.

Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej, jako organ II instancji, wydał ponadto 37 postanowień o przedłużeniu czasu trwania postępowania wyjaśniającego, 4 postanowienia o odmowie wyłączenia rzecznika okręgowego od prowadzenia sprawy, 1 postanowienie o przychyleniu się do zażalenia na czynność przesłuchania, 1 postanowienie o przychyleniu się do zażalenia na czynność doręczenia pisma procesowego, 2 postanowienia o przychyleniu się do zażalenia na uzasadnienie postanowienia wydanego przez rzecznika okręgowego i zmianie tego uzasadnienia, 1 postanowienie o łącznym prowadzeniu sprawy, 2 postanowienia o nie przychyleniu się do zażalenia na odmowę przywrócenia terminu zawitego na złożenie zażalenia oraz 7 postanowień o pozostawieniu zażalenia bez rozpoznania.

W jednej sprawie Krajowy Rzecznik zmuszony był, w trybie stosowanego odpowiednio art. 328, § 1 kodeksu postępowania karnego, wydać z urzędu postanowienie uchylające postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaśniającego pomimo, iż na postanowienie to nie wpłynęło zażalenie.

W celu podniesienia wiedzy z dziedziny prawa niezbędnej w pracy rzeczników odpowiedzialności zawodowej podejmowane były stosowne działania, a w szczególności:


  • opracowane zostały i rozesłane do wszystkich rzeczników okręgowych wzory postanowień, protokołów i innych pism procesowych niezbędnych w pracy;

  • 10-11 listopada 2001 r. w Spale odbyło się zorganizowane przez Krajową Izbę Lekarsko-Weterynaryjną szkolenie rzeczników odpowiedzialności zawodowej i członków sądów lekarsko-weterynaryjnych, którym przekazano zasady stosowania przepisów prawa z zakresu odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii;

  • w okresie sprawozdawczym zwołano 5 posiedzeń Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej z jego zastępcami oraz z rzecznikami okręgowymi, na których omawiano problemy występujące w bieżącej pracy.

Odpowiednie działania podejmowane były także w ramach nadzoru sprawowanego przez Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej nad rzecznikami okręgowymi (art. 44, pkt 2 ustawy zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych). W ramach tego nadzoru przeprowadzono 21 kontroli rzeczników okręgowych w zakresie prawidłowości i terminowości prowadzonych spraw.

Niezależnie od powyższych działań Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej starał się na bieżąco zwracać uwagę na wszelkie pojedyncze uchybienia procesowe popełniane w trakcie postępowania wyjaśniającego. Wielokrotnie także występował do rzeczników okręgowych z prośbą o informację na temat konkretnej sprawy, zwracał też uwagę na konieczność szybszego prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w przypadkach zbytniej przewlekłości w rozpatrywaniu skarg.

Należy zauważyć, iż podejmowane działania przynosiły efekty, a w szczególności przyczyniły się do lepszego przygotowania rzeczników do sprawowanej przez nich funkcji. Mając jednak na uwadze przynajmniej częściową, związaną z zasadą kadencyjności i wybieralności, wymianę osób pełniących funkcje rzeczników odpowiedzialności zawodowej, podkreślenia wymaga konieczność prowadzenia dalszych, systematycznych szkoleń.

Jednocześnie Krajowy Rzecznik musi podtrzymać opinię wyrażoną przez Jerzego Radziejewskiego – Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej I i II kadencji, wyrażoną w sprawozdaniu z działalności w drugiej kadencji, iż „...część rzeczników okręgowych pojmowała, moim zadaniem, swoją rolę niezgodnie z duchem ustawy i rozporządzenia w sprawie odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii uważając, iż ich zadaniem jest obrona lekarza weterynarii, na którego złożył skargę właściciel zwierzęcia, a nie obiektywne wyjaśnienie wszystkich okoliczności związanych z daną sprawą.”.

W związku z prowadzoną działalnością Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej dostrzega ponadto konieczność nowelizacji istniejących przepisów w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii. Należy uznać, iż obecnie obowiązujące przepisy niejednokrotnie utrudniają sprawne i szybkie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez rzeczników odpowiedzialności zawodowej. Szczególną uwagę należy zwrócić na fakt, iż rzecznicy nie posiadają wystarczających uprawnień, które umożliwiałyby skuteczne i szybkie wyegzekwowanie obowiązku stawienia się na przesłuchanie wezwanej osoby (a w szczególności lekarza weterynarii, którego dotyczy postępowanie). Wątpliwości budzi też kwestia trybu udostępnienia rzecznikom przez organy administracji publicznej (w tym także przez organy Inspekcji Weterynaryjnej) oraz inne podmioty (osoby fizyczne i prawne) dokumentów mających istotne znaczenie dla danej sprawy.

Jako organ I instancji Krajowy Rzecznik rozpoznał 12 spraw dotyczących członków Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, Krajowego Sądu Lekarsko-Weterynaryjnego, członków okręgowych sądów lekarsko-weterynaryjnych oraz okręgowych rzeczników odpowiedzialności zawodowej i ich zastępców. Właściwość Krajowego Rzecznika do prowadzenia tych spraw w I instancji wynika z § 11, ust. 2 rozporządzenia ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej w sprawie postępowania dotyczącego odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii, w związku z art. 50, ust. 3, pkt 2 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych. W 3 sprawach Rzecznik Krajowy po przeprowadzeniu czynności sprawdzających wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W 5 sprawach wydano postanowienie o umorzeniu postępowania, które zostało wszczęte. W 4 sprawach wniesiony został wniosek o ukaranie obwinionego lekarza weterynarii. Na postanowienia Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej kończące postępowanie w sprawie (tj. na postanowienia o odmowie wszczęcia i umorzeniu postępowania) zażalenia wniesiono w 4 przypadkach. Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny przychylił się do zażalenia tylko w jednej sprawie uchylając postanowienie o umorzeniu postępowania i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania przez Rzecznika Krajowego. W przypadku pozostałych spraw Sąd Krajowy utrzymał w mocy postanowienia wydane przez Krajowego Rzecznika. W wyniku rozpoznania przez sądy lekarsko-weterynaryjne wniosków Rzecznika Krajowego o ukaranie lekarzy weterynarii zapadły następujące orzeczenia:



  • uznano winę lekarzy weterynarii i orzeknięto karę nagany - w 1 przypadku;

  • umorzono postępowanie z uwagi na przedawnienie karalności przewinienia z zakresu odpowiedzialności zawodowej lekarzy weterynarii – w 1 przypadku;

  • uniewinniono obwinionych lekarzy weterynarii – w 2 przypadkach.

Ponadto Krajowy Rzecznik przejął z urzędu 1 sprawę do prowadzenia w I instancji, ze względu na jej szczególnie skomplikowany charakter. W sprawie tej skierowany został wniosek o ukaranie. W wyniku jego rozpatrzenia sąd lekarsko-weterynaryjny I instancji uznał winę lekarza weterynarii i orzekł karę upomnienia. W wyniku odwołania się obwinionego lekarza weterynarii orzeczenie to zostało uchylone, a sprawa została umorzona przez Krajowy Sąd Lekarsko-Weterynaryjny orzekający w II instancji.

W ramach wykonywania swoich obowiązków krajowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej lub delegowany przez niego zastępca brał także udział we wszystkich posiedzeniach Krajowego Sądu Lekarsko-Weterynaryjnego działającego jako sąd orzekający w I lub II instancji. Na każdym z tych posiedzeń krajowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej przedstawiał swoje stanowisko dotyczące sprawy rozpatrywanej przez Sąd. W 24 przypadkach skład orzekający Krajowego Sadu Lekarsko-Weterynaryjnego podzielił stanowisko krajowego rzecznika. Ze stanowiskiem krajowego rzecznika odpowiedzialności zawodowej Krajowy Sąd nie zgodził się jedynie w 3 sprawach.

Krajowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej lub upoważniony przez niego zastępca brał udział w posiedzeniach Prezydium Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej i Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej, w 2 posiedzeniach Komisji Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej do spraw Etyki i Deontologii Weterynaryjnej oraz przygotował wystąpienie na konferencję naukową poświęconą problemom etycznym w związku z wykonywaniem zawodu lekarza weterynarii.

Na zakończenie krajowy rzecznik odpowiedzialności zawodowej pragnie serdecznie podziękować za współpracę swoim zastępcom, a zwłaszcza Jackowi Judkowi, Adamowi Meyerowi, Zbigniewowi Domińskiemu i Zdzisławowi Jabłońskiemu oraz okręgowym rzecznikom odpowiedzialności zawodowej.

W szczególny sposób pragnę podziękować obsłudze prawnej Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej. Dziękuję też pracownicom biura Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej, jak również wszystkim członkom organów Krajowej Izby i okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych.
Andrzej Mazurkiewicz

p.o. Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej







©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość