Strona główna

Sygn akt K 15/09* w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej Trybunał Konstytucyjny w składzie


Pobieranie 124.41 Kb.
Strona1/2
Data20.06.2016
Rozmiar124.41 Kb.
  1   2


11/2/A/2010
WYROK

z dnia 11 lutego 2010 r.



Sygn. akt K 15/09*
W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Trybunał Konstytucyjny w składzie:
Janusz Niemcewicz – przewodniczący

Stanisław Biernat

Zbigniew Cieślak

Mirosław Granat – sprawozdawca

Andrzej Rzepliński,
protokolant: Krzysztof Zalecki,
po rozpoznaniu, z udziałem wnioskodawcy oraz Sejmu i Prokuratora Generalnego, na rozprawie w dniu 11 lutego 2010 r., wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o zbadanie zgodności:

art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, ze zm.) z art. 92 ust. 1 Konstytucji,


o r z e k a:
I
Art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, Nr 121, poz. 1264 i Nr 191, poz. 1954, z 2005 r. Nr 10, poz. 65 i Nr 130, poz. 1085, z 2006 r. Nr 104, poz. 708 i poz. 711, z 2007 r. Nr 82, poz. 559, z 2008 r. Nr 208, poz. 1308 oraz z 2009 r. Nr 24, poz. 145, Nr 79, poz. 669, Nr 95, poz. 785 i Nr 161, poz. 1278) jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
II
Przepis wymieniony w części I wyroku traci moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.
UZASADNIENIE
I
1. Wnioskiem z 15 kwietnia 2009 r. Rzecznik Praw Obywatelskich (dalej: Rzecznik albo RPO) wniósł o stwierdzenie niezgodności art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 66, ze zm.; dalej: ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy albo ustawa) z art. 92 ust. 1 Konstytucji.

Zdaniem Rzecznika głównym problemem w niniejszej sprawie jest kształt upoważnienia ustawowego zawartego w art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy. Upoważnienie to nie spełnia warunków wymienionych w art. 92 ust. 1 Konstytucji.

Artykuł 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy określa warunki podwyższania emerytur wojskowych żołnierzy. Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki podwyższania emerytury, o których mowa w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy. Na podstawie tego upoważnienia zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur wojskowych (Dz. U. Nr 21, poz. 110, ze zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie podwyższania emerytur wojskowych). Dotyczy ono m.in. limitu godzin lotów uprawniającego do podwyższenia emerytury, służby w składzie etatowym załóg okrętów, a nie – jak stanowi ustawa – w składzie załóg okrętów, limitu dni pełnienia służby na okrętach, a także limitu służby połączonej z wyjściem w morze. Zagadnienia te są kwestionowane w skargach kierowanych do Rzecznika. Ustawa nie określa bowiem żadnych limitów godzinowych, dni czy liczby skoków, po przekroczeniu których powinno nastąpić podwyższenie emerytury. Ograniczenia są wprowadzone rozporządzeniem.

Zdaniem RPO upoważnienie zawarte w art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy spełnia konstytucyjny wymóg szczegółowości pod względem podmiotowym. Wskazuje Radę Ministrów jako organ właściwy do wydania rozporządzenia. Upoważnienie spełnia też wymóg szczegółowości pod względem przedmiotowym. Jako zakres spraw przekazanych do uregulowania w rozporządzeniu wskazuje warunki podwyższania emerytury, o których mowa w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy. Kwestionowane upoważnienie nie spełnia natomiast konstytucyjnego warunku szczegółowości pod względem treściowym. Nie zawiera jakichkolwiek wytycznych, które organowi zobowiązanemu do wydania rozporządzenia mogłyby wyznaczyć kierunki i granice uszczegółowienia ustawowych warunków podwyższania emerytury zawartych we wspomnianych przepisach ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy.

Rzecznik odniósł się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego konstruowania wytycznych. Stwierdził, że sposób sformułowania wytycznych, zakres ich szczegółowości i zawarte w nich treści są w zasadzie sprawą ustawodawcy. W orzecznictwie Trybunału przyjmuje się, że wytyczne, o których mowa w art. 92 ust. 1 Konstytucji, nie muszą być zawarte w samym przepisie zawierającym upoważnienie do wydania rozporządzenia. Możliwe jest również ich zamieszczenie w innych przepisach ustawy, o ile ich treść pozwala na zrekonstruowanie wytycznych. Wytyczne powinny być jednak zawarte w tekście ustawy, na podstawie której wydawane jest rozporządzenie, skoro rozporządzenie służy wykonaniu konkretnej ustawy.

Rzecznik stwierdził, przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, że ani art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy, ani też pozostałe jej przepisy nie zawierają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia. Nie wskazują one kierunków rozwiązań, jakie powinna przyjąć Rada Ministrów w akcie wykonawczym, regulując w sposób szczegółowy warunki podwyższania emerytury określone przez ustawodawcę w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy.

Kształt upoważnienia ustawowego powoduje, że w omawianym zakresie organ wydający rozporządzenie dysponuje dużą dozą dowolności regulowania warunków podwyższania emerytury. Nie jest bowiem skrępowany kierunkami i wskazówkami wyznaczonymi mu przez ustawodawcę.

Rzecznik wyeksponował to, że w wypadku gdy przekazywana do uregulowania w rozporządzeniu materia dotyczy sytuacji prawnej obywateli, wytyczne zawarte w ustawie muszą być bardziej szczegółowe. Tak też powinno być w zakresie objętym niniejszym wnioskiem, gdyż materia wynikająca z treści upoważnienia ustawowego pozostaje w ścisłym związku z konstytucyjnym prawem do zabezpieczenia społecznego (art. 67 ust. 1 Konstytucji).

W razie uwzględnienia wniosku o stwierdzenie niekonstytucyjności art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy, Rzecznik wniósł też o odroczenie utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego upoważnienia ustawowego o dwanaście miesięcy (art. 190 ust. 3 Konstytucji). Wejście w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dniem jego ogłoszenia mogłoby bowiem uniemożliwić w ogóle podwyższanie emerytur wojskowych ze względu na brak w tym zakresie stosownych regulacji. Okres dwunastu miesięcy powinien być wystarczający do wprowadzenia przez ustawodawcę stosownych zmian w treści upoważnienia ustawowego z uwzględnieniem standardów wynikających z art. 92 ust. 1 Konstytucji, a także powinien pozwolić na wydanie aktu wykonawczego na podstawie nowego upoważnienia.
2. Pismem z 26 czerwca 2009 r. Marszałek Sejmu wniósł o uznanie art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy za niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Marszałek omówił zarzuty skarżącego dotyczące kwestionowanego przepisu oraz przedstawił stan prawny w dziedzinie objętej wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich. Następnie przywołał treść wzorca kontroli z art. 92 ust. 1 Konstytucji i podkreślił, że upoważnienie do wydania rozporządzenia powinno wskazywać organ właściwy do jego wydania, zakres spraw, które mają być uregulowane w rozporządzeniu, oraz wytyczne co do treści rozporządzenia, którymi się ma kierować organ je wydający.

Marszałek zwrócił uwagę, powołując się na poglądy doktryny, że obowiązek sformułowania wytycznych oznacza daleko idące ograniczenie swobody kształtowania treści rozporządzenia. Ustawa zawsze ma zawierać pewne wytyczne, które nie muszą jednak być zawarte w przepisie formującym upoważnienie do wydania rozporządzenia.

Powołując dotychczasowe orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, Marszałek podkreślił, że brak wytycznych stanowi wystarczający warunek uznania niekonstytucyjności upoważnienia, nawet jeżeli pozostałe wymagania zawarte w art. 92 ust. 1 Konstytucji zostaną spełnione.

Zdaniem Marszałka Sejmu, upoważnienie zawarte w kwestionowanym przez Rzecznika przepisie nie budzi wątpliwości, jeżeli chodzi o wskazanie organu właściwego do wydania rozporządzenia i zakresu spraw przekazanych do uregulowania. Przepis ten nie zawiera jednak postanowień wyznaczających treściowy kierunek rozwiązań, które mają zostać wprowadzone w rozporządzeniu. Nie jest wytyczną odesłanie do art. 15 ust. 2 i 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy. Odesłanie to precyzuje bowiem zakres przedmiotowy rozporządzenia. Nie wyznacza jednak jego treści. Analiza pozostałych przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy nie pozwala w ocenie Marszałka Sejmu na wskazanie wytycznych.

Na marginesie Marszałek wskazał, że wady prawne art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy spowodowały, że w systemie prawnym obowiązuje akt wykonawczy, który budzi wątpliwość co do zgodności z Konstytucją. W drodze rozporządzenia rozbudowano regulację prawną dotyczącą zasad podwyższania podstawy emerytury wojskowej przez wprowadzenie nowych przesłanek materialnoprawnych uzyskania podwyższenia podstawy wymiaru emerytury, niemających oparcia w ustawie. W świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego przedmiotem rozporządzenia mogą być tylko sprawy szczegółowe, nieuregulowane w samej ustawie. Rozporządzenie nie może uzupełniać ustawy, rozbudowywać przesłanek zrealizowania jakieś normy prawnej określonej w ustawie. Zdaniem Marszałka brak wytycznych skutkuje dużą dozą dowolności regulowania warunków podwyższania emerytury. To decyduje o uznaniu niekonstytucyjności art. 15 ust. 6 tej ustawy.

W wypadku gdyby Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy jest niezgodny z Konstytucją, Marszałek wniósł o odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej tego przepisu. Ma to służyć wprowadzeniu niezbędnych zmian legislacyjnych, usuwających podniesiony zarzut niekonstytucyjności.


3. Pismem z 29 września 2009 r. Prokurator Generalny wniósł o stwierdzenie, że art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Uznał, że wątpliwości Rzecznika Praw Obywatelskich co do konstytucyjności upoważnienia do wydania rozporządzenia są zasadne. Na potwierdzenie tego Prokurator przypomniał linię orzeczniczą Trybunału Konstytucyjnego dotyczącą wydawania rozporządzeń. W szczególności odniósł się do wymogu zawierania w przepisie upoważniającym wytycznych dotyczących treści aktu wykonawczego.

Zdaniem Prokuratora Generalnego upoważnienie do wydania rozporządzenia, w wypadku którego nie da się wskazać żadnych treści ustawowych, które pełniłyby rolę wytycznych dotyczących treści aktu, jest sprzeczne z Konstytucją. Jest to wystarczający warunek uznania niekonstytucyjności upoważnienia, nawet jeżeli pozostałe wymagania z art. 92 ust. 1 Konstytucji są spełnione.

Prokurator wskazał, że kwestionowany art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy określa podmiot uprawniony do wydania aktu wykonawczego, wskazuje formę jego wydania (rozporządzenie) oraz określa materię, która ma zostać uregulowana.

Kwestionowany przepis nie formułuje natomiast wytycznych co do treści aktu wykonawczego, ani nie zawiera unormowań wyznaczających kierunek uregulowań zawartych w akcie wykonawczym. Zdaniem Prokuratora, odesłanie do ust. 2 i ust. 3 art. 15 zaskarżonej ustawy, zawarte w kwestionowanym przepisie, precyzuje jedynie zakres przedmiotowy materii przekazanej do uregulowania i nie wyznacza kierunku uregulowań zawartych w akcie wykonawczym. Wskazówek, pozwalających na zrekonstruowanie wytycznych, należy poszukiwać na gruncie pozostałych przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy.

Prokurator uznał, że analiza przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy prowadzi do wniosku, iż w innych przepisach tej ustawy nie można odnaleźć wskazówek co do szczegółowych warunków podwyższania emerytury dla żołnierza, który pełnił służbę uprawniającą do jej podwyższenia. Ustawodawca wskazał bowiem jedynie rodzaj służby uprawniający do podwyższenia emerytury oraz procentową wysokość tego podwyższenia, ale nie określił jakichkolwiek kryteriów czy przesłanek, którymi powinna kierować się Rada Ministrów, doprecyzowując przepisy rangi ustawowej.

W ocenie Prokuratora, kwestionowane upoważnienie do wydania aktu wykonawczego pozostawiło organowi wykonawczemu daleko idącą swobodę uregulowania materii rozporządzenia, gdyż kwestie związane z warunkami, w jakich następuje podwyższenie emerytury żołnierzowi, pełniącemu służbę uprawniającą do jej podwyższenia, są kreowane dopiero na gruncie rozporządzenia w sprawie warunków podwyższania emerytur.

Tymczasem, gdy przekazywana do uregulowania w rozporządzeniu materia dotyczy sytuacji prawnej obywateli, wytyczne zawarte w ustawie muszą być bardziej szczegółowe. Materia wynikająca z treści upoważnienia ustawowego pozostaje bowiem w ścisłym związku z konstytucyjnym prawem do zabezpieczenia społecznego (art. 67 ust. 1 Konstytucji).

Jednocześnie Prokurator Generalny przychylił się do poglądu wnioskodawcy o potrzebie odroczenia utraty mocy obowiązującej kwestionowanego przepisu, w celu zagwarantowania możliwości podwyższania emerytur wojskowych w ogólności, bo wejście w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dniem jego ogłoszenia mogłoby uniemożliwić ich podwyższanie, z uwagi na brak w tym zakresie stosownych regulacji.


4. 19 listopada 2009 r. Trybunał Konstytucyjny wystosował pisma do Prezesa Rady Ministrów, Ministra Obrony Narodowej, Prokuratora Generalnego, Sejmu, Sądu Najwyższego oraz Rządowego Centrum Legislacji, w celu uzyskania informacji, które mogłyby mieć wpływ na wyjaśnienie wątpliwości w niniejszej sprawie.
5. Pismem z 26 listopada 2009 r. Prokurator Generalny poinformował o tym, że skierował pismo do Ministra Obrony Narodowej, dotyczące udzielenia odpowiedzi na pytanie Trybunału Konstytucyjnego dotyczące skutków finansowych. Zdaniem Prokuratora, podanie oczekiwanych przez Trybunał Konstytucyjny informacji, zwłaszcza w zakresie ewentualnych skutków finansowych wznowień postępowań w wypadkach odmowy podwyższenia emerytury żołnierzom, ze względu na ograniczenia podmiotowe wprowadzone w rozporządzeniu w sprawie warunków podwyższania emerytur wojskowych, wykracza poza możliwości i ustalone kompetencje Prokuratora Generalnego.

W piśmie do Ministra Obrony Narodowej, Prokurator Generalny przedstawił problem konstytucyjny w omawianej sprawie podniesiony przez Rzecznika Praw Obywatelskich oraz stanowiska uczestników postępowania.


6. Pismem z 4 grudnia 2009 r. Sąd Najwyższy poinformował, że nie wpłynęły w ostatnich latach żadne skargi o wznowienie postępowań od wyroków Sądu Najwyższego w wyniku orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego stwierdzających niezgodność z Konstytucją przepisów ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy jak również innych ustaw dotyczących zaopatrzenia emerytalnego.

W odniesieniu do ustaw z zakresu ubezpieczenia społecznego Sąd Najwyższy orzekł o wznowieniu postępowania we wszystkich sprawach, w których prawomocny wyrok sądu został wydany na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. Nr 60, poz. 636, ze zm.), jeżeli ten przepis wykładany był w sposób, który został uznany za niezgodny z Konstytucją w wyroku TK z 24 czerwca 2008 r. (sygn. SK 16/06). Były to wyroki z 20 listopada 2008 r. o sygn. akt III UO 6/08, sygn. akt III UO 10/08 i sygn. akt III UO 12/08.

Sąd Najwyższy nie uwzględnił jednak kilku skarg o wznowienie postępowania w sprawach, w których jako podstawę skargi powoływano wskazany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 24 czerwca 2008 r. Negatywne dla wnoszącego skargę rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego opierało się bądź na treści art. 41 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z 25 czerwca 1999 r., której Trybunał nie podważał, albo na innej podstawie prawnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 20 listopada 2008 r., sygn. akt III UO 4/08; z 5 marca 2009 r. o sygn. akt III UO 5/08, sygn. akt III UO 9/08 i sygn. akt 11/08; z 19 marca 2009 r., sygn. akt III UO 2/08; z 7 maja 2009 r. o sygn. akt III UK 5/09 i sygn. akt III UK 7/09).

W ostatnim okresie (wyrok SN z 4 lipca 2007 r., sygn. akt II UO 1/07) Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę powoda o wznowienie postępowania od wyroku Sądu Najwyższego z 29 października 2002 r. (sygn. akt II UKN 446/01) w sprawie o rentę wyrównawczą wniesioną w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 1 września 2006 r., sygn. SK 14/05, stwierdzającym, że art. 442 § 1 zdanie drugie k.c. jest niezgodny z art. 2 i art. 77 ust. 1 Konstytucji, i określającym, że uznany za niekonstytucyjny, przepis traci moc obowiązującą 31 grudnia 2007 r. Skarga została oddalona, bo wskazane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie miało wpływu na trafność rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku Sądu Najwyższego z 29 października 2002 r. o przedawnieniu terminu roszczenia liczonego od daty ujawnienia się szkody.


7. Pismem z 12 grudnia 2009 r. Marszałek Sejmu przesłał sporządzoną przez Biuro Analiz Sejmowych (dalej: BAS) analizę prawną zagadnień poruszonych w piśmie Trybunału Konstytucyjnego do Sejmu z 19 listopada 2009 r. (BAS-WPTK-802/09).

W opracowaniu tym BAS wskazało, że art. 15 ust. 6 ustawy, będący przedmiotem kontroli w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym, zawiera upoważnienie do wydania aktu wykonawczego. Wypełniając ustawowy nakaz, Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie warunków podwyższania emerytur wojskowych. W akcie tym zostało m.in. doprecyzowane, że zwiększenie podstawy wymiaru emerytury następuje po spełnieniu dodatkowych (pozaustawowych) przesłanek, takich jak np. odbycie zawodowej służby wojskowej w odpowiednich warunkach lub przez określony czas.

BAS podkreśliło, że Rzecznik zakwestionował jedynie przepis ustawy upoważniający do wydania rozporządzenia, zarzucając mu brak niezbędnych wytycznych odnośnie do treści przyszłego aktu wykonawczego (aspekt formalnoprawny). Poza zakresem zaskarżenia pozostały przepisy samego rozporządzenia, które – teoretycznie – mogłyby podlegać kontroli Trybunału Konstytucyjnego również co do meritum. W kontekście analizowanej sprawy ma to znaczenie o tyle, że ewentualny wyrok Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy nie będzie równoznaczny ze stwierdzeniem niezgodności z Konstytucją wydanego na podstawie tego przepisu rozporządzenia.

BAS zaznaczyło, że rozporządzenie utraci moc obowiązującą, ale w konsekwencji działania reguł ogólnosystemowych, które dotyczą następstw derogacji aktu normatywnego w uporządkowanym hierarchicznie systemie prawa. Rozporządzenie zostanie zatem pozbawione podstawy prawnej (uchylenie art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy), mimo że bezpośrednim powodem utraty jego mocy obowiązującej nie będzie „orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją” (art. 190 ust. 4 Konstytucji).

Zdaniem Sejmu, derogowanie wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy nie spowoduje, że w wypadku ostatecznych decyzji ustalających prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń wynikających z tego tytułu, wydanych na podstawie przepisów rozporządzenia, zrealizuje się przesłanka wznawiania postępowań, o której mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji. Postępowania te mogą być bowiem wznawiane tylko wówczas, kiedy Trybunał Konstytucyjny orzeknie o niezgodności aktu normatywnego, „na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach”.

Odnosząc się do pytań Trybunału Konstytucyjnego, Sejm uznał, że stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny niezgodności art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy oznacza uchylenie upoważnienia do wydania rozporządzenia. Przepisy ustawy o charakterze materialnoprawnym (art. 15 ust. 1-5 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy) pozostaną bez zmian, gdyż wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich ich nie dotyczył. Wraz z derogacją art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy, z systemu prawa zostanie również wyeliminowane rozporządzenie, które wprowadzało ograniczenia w zakresie ustawowego prawa do podwyższania emerytury ze względu na szczególny rodzaj albo okres służby żołnierza zawodowego. Utrata mocy obowiązującej upoważnienia ustawowego i rozporządzenia będzie oznaczała, że wraz z tym zdarzeniem zmieni się stan prawny, według którego ustalana jest wysokość świadczenia emerytalnego żołnierzy zawodowych. Nowe, korzystniejsze zasady obliczania podstawy wymiaru emerytury obejmą część żołnierzy, którzy do tej pory poddani byli reżimowi bardziej restrykcyjnych przepisów rozporządzenia.

Zdaniem Sejmu, aby odpowiedzieć na pytanie, czy na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności art. 15 ust. 6 ustawy żołnierze zawodowi będą mogli domagać się podwyższenia emerytury z powołaniem na pozostałe ustępy tego przepisu, nie wystarcza jednak proste potwierdzenie modyfikacji stanu prawnego po rozstrzygnięciu Trybunału Konstytucyjnego. Faktyczna możliwość podwyższenia wysokości świadczeń emerytalnych (bez uchylania ostatecznych decyzji wojskowego organu emerytalnego) uzależniona jest bowiem od obowiązywania stosownych procedur. Z analizy BAS wynika, że żadna z przewidzianych na gruncie obowiązującej ustawy przesłanek ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalnego nie będzie miała w tym wypadku zastosowania. Nie będzie to możliwe również przez odesłanie do uzupełniającego stosowania ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 162, poz. 1118, ze zm.; art. 109-114 ustawy o emeryturach i rentach z FUS w związku z art. 11 ustawy). W ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy nie ma odpowiedniego przepisu przejściowego, który określiłby zasady przeliczenia wysokości świadczeń emerytalnych po istotnej zmianie stanu prawnego.

Zdaniem Sejmu, brak odpowiednich przepisów proceduralnych dotyczących przeliczenia wysokości emerytury żołnierzy zawodowych na wypadek istotnej zmiany stanu prawnego wyklucza możliwość podwyższania tych emerytur na podstawie art. 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy (po derogowaniu przez Trybunał Konstytucyjny art. 15 ust. 6 ustawy i utracie mocy obowiązującej rozporządzenia). Zmiany te wywołają skutki prawne jedynie w stosunku do przyszłych stanów faktycznych.

Sejm jest zatem zdania, że trzeba wykluczyć możliwość wznawiania postępowań w sprawach, gdy przed wydaniem wyroku przez Trybunał odmówiono podwyższenia emerytury żołnierzom ze względu na ograniczenia podmiotowe wprowadzone w rozporządzeniu.

Pytanie o skutki finansowe wznowień postępowań w sprawie podwyższenia wysokości emerytur żołnierzy zawodowych po wyroku Trybunału Konstytucyjnego staje się bezprzedmiotowe, jeśli przyjąć tezę, że co do zasady wznowienia te są niedopuszczalne. Niezależnie od tego, Sejm podkreślił, że nie dysponuje danymi źródłowymi, które pozwoliłyby ustalić koszty następstw rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego w sferze stosowania prawa. Informacje takie mają organy administracji rządowej.

Sejm w swoim piśmie procesowym z 26 czerwca 2009 r. zawarł dodatkowy wniosek o odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy (przy założeniu, że Trybunał Konstytucyjny stwierdzi niezgodność z Konstytucją tego przepisu). Wniosek ten jest zasadny niezależnie od prognoz faktycznego oddziaływania wyroku Trybunału Konstytucyjnego na sferę stosowania prawa. Rozporządzenie zawiera również regulację proceduralną, która jest niezbędna dla funkcjonowania systemu ustalania i wymiaru świadczeń emerytalnych żołnierzy zawodowych. W tym kontekście – zdaniem Sejmu – wydaje się celowe, aby pozostawić ustawodawcy i organowi administracji rządowej wydającemu rozporządzenie chociażby minimalny okres na dostosowanie systemu prawa do wymagań konstytucyjnych, co pozwoliłoby uniknąć sytuacji, kiedy – jeśli art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy nie zostanie znowelizowany przed wydaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego – „zniknie” szczególna podstawa prawna określania zakresu i źródeł dokumentowania prawa do podwyższania emerytury wojskowej.
8. Pismem z 16 grudnia 2009 r. Prokurator Generalny stwierdził, że ewentualne uznanie niezgodności kwestionowanego przepisu upoważniającego z art. 92 ust. 1 Konstytucji skutkować będzie utratą mocy obowiązującej tego przepisu. Będzie to rodziło konsekwencje także w stosunku do rozporządzenia wykonawczego do ustawy, które – jako oparte na niekonstytucyjnej delegacji ustawowej – będzie również niezgodne z Konstytucją.

Prokurator Generalny uznał zasadność sformułowanych we wniosku wątpliwości Rzecznika Praw Obywatelskich co do konstytucyjności przepisu art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy. Jednocześnie przychylił się do poglądu wnioskodawcy o potrzebie odroczenia utraty mocy obowiązującej kwestionowanego przepisu ustawy. Jeśli ustawodawca wykorzysta okres odroczenia, aby przygotować nowe przepisy, to derogacja przepisu uznanego za niekonstytucyjny nastąpiłaby na podstawie działania ustawodawcy pozytywnego, nie będzie natomiast bezpośrednim skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

Gdyby jednak Trybunał nie uwzględnił poglądu wnioskodawcy i Prokuratora Generalnego o potrzebie odroczenia utraty mocy obowiązującej kwestionowanego przepisu ustawy albo okres odroczenia upłynąłby bezskutecznie, to z dniem wejścia w życie wyroku, nastąpi eliminacja niekonstytucyjnych norm z systemu prawa, ze skutkiem właściwym dla wady, jaka spowodowała niekonstytucyjność. Żołnierze dotychczas nieobjęci prawem do podwyższenia emerytury będą mogli domagać się jej podwyższenia na podstawie art. 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy.

Prokurator ma jednak wątpliwość, czy w takiej sytuacji będzie dopuszczalne wznowienie postępowań na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji w sprawach, w których przed wydaniem wyroku przez Trybunał Konstytucyjny odmówiono podwyższenia emerytury żołnierzom, ze względu na ograniczenia podmiotowe wprowadzone w rozporządzeniu opartym na niekonstytucyjnym upoważnieniu. Niekonstytucyjność nie dotyczyłaby bowiem merytorycznych treści, które zostały zawarte w rozporządzeniu.

Zdaniem Prokuratora, to wyrok Trybunału Konstytucyjnego powinien przesądzić kwestię dopuszczalności wznowień. Wyrok ten bowiem będzie zawierał stwierdzenie niekonstytucyjności takiego przepisu, który nie tylko nie był, ale wręcz nie mógł być, sam w sobie, podstawą orzeczeń w sprawach indywidualnych. Cel instytucji wznowienia, której dotyczy art. 190 ust. 4 Konstytucji, zdaje się przesądzać o dopuszczalności takiego określenia skutków wyroku, mimo że formalnie rzecz ujmując, wyrok ten nie dotyczyłby wprost podstawy prawnej rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych.

Prokurator wskazał, że wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji, jest pojęciem autonomicznym, niemającym tak technicznego charakteru jak pojęcie wznowienia, którym posługują się poszczególne procedury regulowane ustawami. Ma też szerszy sens niż wznowienie regulowane w ustawach.

W ocenie Prokuratora, wznowienie, które wynika z art. 190 ust. 4 Konstytucji, dotyczy en bloc postępowania sanacyjnego, zmierzającego do przywrócenia stanu konstytucyjności. Określenie środków prowadzących do osiągnięcia tego celu pozostawiono ustawom zwykłym, regulującym tryb, przesłanki i zasady sanacji konstytucyjności w poszczególnych procedurach. Art. 190 ust. 4 Konstytucji konstrukcyjnie obejmuje określenie celu na poziomie Konstytucji, natomiast ustawodawcy zwykłemu i sądom oraz innym organom orzekającym pozostawia (na podstawie procedur ukształtowanych w ustawach zwykłych) orzekanie o sanacji następstw stwierdzenia niekonstytucyjności przez Trybunał Konstytucyjny. Powinność osiągnięcia tego rezultatu dzieli się więc między ustawodawcę zwykłego (normującego procedury, w ramach których ma nastąpić wznowienie) i orzekające o tym wznowieniu sądy lub inne organy, które mają powinność doprowadzenia do celu za pomocą posiadanych instrumentów normatywnych.
9. Pismem z 18 grudnia 2009 r. Prezes Rządowego Centrum Legislacji wyjaśnił, że po wejściu w życie Konstytucji z 1997 r. Rada Ministrów podjęła działania, mające na celu dostosowanie upoważnień do wydania rozporządzenia do wymogów przewidzianych w art. 92 ust. 1 Konstytucji. W drodze trzech ustaw porządkujących stan prawny w zakresie upoważnień ustawowych, dokonano zmian w 152 ustawach. Pierwszym w tym zakresie aktem była ustawa z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 120, poz. 1268; dalej: ustawa z 22 grudnia 2000 r.). Ustawa ta dokonała zmian w 74 ustawach, obejmując ponad 300 upoważnień zawartych w tych ustawach. Zmiany te, wynikające z przepisów Konstytucji, dotyczyły przede wszystkim określenia formy aktu wykonawczego oraz uzupełnienia upoważnień o wytyczne. Ponadto dokonano także dostosowania nazw organów zobligowanych do wydania aktu wykonawczego, zgodnie z ustawą z 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej.

Art. 75 ustawy z 22 grudnia 2000 r. uchylał: 1) uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów, ministrów i innych organów administracji rządowej, podjęte lub wydane przed dniem wejścia w życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli zostały podjęte lub wydane bez upoważnienia ustawowego (ust. 1); 2) inne akty normatywne Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów oraz ministrów lub innych organów administracji rządowej, podjęte lub wydane przed dniem wejścia w życie Konstytucji, jeżeli zawierały normy prawne o charakterze powszechnie obowiązującym lub wewnętrznym, z wyjątkiem rozporządzeń (ust. 2); 3) rozporządzenia wydane przez organy inne niż wskazane w Konstytucji do wydania rozporządzeń oraz wydane bez upoważnienia ustawowego (ust. 3).

Na podstawie art. 75 ust. 4 powołanej wyżej ustawy, Rada Ministrów wydała obwieszczenie z dnia 18 grudnia 2001 r. w sprawie wykazu uchwał Rady Ministrów, zarządzeń i innych aktów normatywnych Prezesa Rady Ministrów, ministrów i innych organów administracji rządowej, które utraciły moc 30 marca 2001 r. (M. P. Nr 47, poz. 782). Kolejnymi ustawami, dokonującymi zmian w przepisach upoważniających do wydania aktów wykonawczych, były: ustawa z dnia 18 października 2006 r. o zmianie i uchyleniu niektórych upoważnień do wydawania aktów wykonawczych (Dz. U. Nr 220, poz. 1600), która dokonała zmian w 43 ustawach, oraz ustawa z dnia 7 maja 2009 r. o uchyleniu lub zmianie niektórych upoważnień do wydawania aktów wykonawczych (Dz. U. Nr 98, poz. 817), która zmianami objęła 35 ustaw.

Prezes Rządowego Centrum Legislacji poinformował, że dokładne wskazanie liczby dostosowanych do wymogów określonych w art. 92 Konstytucji upoważnień do wydania aktów wykonawczych nie jest możliwe. Rządowe Centrum Legislacji nie prowadzi statystyki umożliwiającej wskazanie niekonstytucyjnych upoważnień do wydania aktów wykonawczych, jak również wymagających zmiany, a wydanych na ich podstawie rozporządzeń Rady Ministrów, Prezesa Rady Ministrów i ministrów.

Stanowienie prawa jest procesem dynamicznym, na który wpływ mają nowo uchwalane oraz zmieniane ustawy. Charakterystyczną cechą polskiego systemu źródeł prawa jest wyeksponowana pozycja ustawy oraz związek rozporządzenia, jako aktu wykonawczego, z ustawą. Przejawia się on w rygorystycznych warunkach, określonych jako wytyczne, które musi spełniać upoważnienie do wydawania rozporządzeń, jak również regule walidacyjnej, która stanowi, że uchylenie albo zmiana treści przepisu upoważniającego powoduje utratę mocy obowiązującej aktu wydanego na podstawie tego przepisu. Stąd liczne zmiany w tym zakresie skutkują na bieżąco aktualizacją i dostosowaniem prawa do wymogów zawartych w Konstytucji.
10. Minister Obrony Narodowej w piśmie z 28 grudnia 2009 r. wskazał, że stwierdzenie niekonstytucyjności art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy oraz w związku z tym utrata mocy obowiązującej rozporządzenia w sprawie podwyższania emerytur wojskowych może skutkować składaniem wniosków przez byłych żołnierzy zawodowych o ponowne ustalenie uprawnień do świadczenia emerytalnego w myśl art. 32 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy, którzy dotychczas nie byli objęci prawem do podwyższenia emerytury.

Wątpliwości budzi jednak to, czy powstały w ten sposób nowy stan prawny można uznać za nowe okoliczności faktyczne albo nowe ujawnione dowody, istniejące w dniu wydania decyzji o przyznaniu świadczenia, nieznane organowi, a mające wpływ na prawo do świadczeń albo ich wysokość, skoro w niektórych wypadkach były one znane organowi, tyle że stan prawny wskazywał na bezprzedmiotowość żądań w zakresie podwyższenia emerytury.

Procedura ustalania prawa do świadczenia emerytalnego została określona w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 lutego 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego żołnierzy zawodowych oraz uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 67, poz. 618, ze zm.; dalej: rozporządzenie z 23 lutego 2004 r.). Zainteresowany, ubiegający się o emeryturę załącza do wniosku dokumenty potwierdzające okoliczności uzasadniające prawo do tych świadczeń, w tym między innymi odpis przebiegu służby wojskowej, odpisy lub wyciągi z dokumentów uzasadniających podwyższenie emerytury z tytułu pełnienia służby w szczególnych warunkach. W praktyce byli żołnierze zawodowi wraz z wnioskiem o przyznanie świadczenia emerytalnego przedkładają wyciągi (odpisy) z rozkazu dziennego jednostki wojskowej, w której pełnili zawodową służbę wojskową, potwierdzające spełnienie poszczególnych kryteriów określonych w rozporządzeniu w sprawie podwyższania emerytur wojskowych, to jest liczba godzin lotów wykonanych w ciągu roku, wykonanie skoków spadochronowych określonych w programie szkolenia, jeśli chodzi o lotników, uczestnictwo w rozminowaniu, jeśli chodzi o saperów lub spełnienie norm rocznych przebywania pod wodą, jeśli chodzi o nurków i płetwonurków.

Zdaniem Ministra Obrony Narodowej, w wypadku uchylenia art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy jedynym warunkiem uprawniającym do podwyższenia świadczenia emerytalnego będzie fakt pełnienia służby w określonych warunkach, o których mowa w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy. Zatem zainteresowany będzie zobowiązany do przedłożenia dokumentów to poświadczających do wojskowego organu emerytalnego, bez potrzeby udokumentowania warunków wyszczególnionych w spornym rozporządzeniu wykonawczym.

Zdaniem Ministerstwa Obrony Narodowej, na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji, wznowienie postępowania będzie możliwe, na zasadach i w trybie określonym w art. 145a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.). Zatem w wypadku ewentualnego stwierdzenia niekonstytucyjności wspomnianego przepisu wydaje się zasadna potrzeba odroczenia utraty mocy obowiązującej kwestionowanego przepisu; pozwoli to na wprowadzenie stosownych zmian w treści upoważnienia ustawowego z uwzględnieniem standardów wynikających z art. 92 ust. 1 Konstytucji.

Odnośnie do ustalenia kosztów wznowienia postępowania, Minister Obrony Narodowej zauważył, że procedury obowiązujące w trakcie ustalania uprawnień emerytalnych nie nakładają na wojskowy organ emerytalny obowiązku prowadzenia jakiejkolwiek ewidencji w zakresie odmowy podwyższenia świadczenia emerytalnego z tytułu szczególnych warunków służby. Ponadto długi, 15-letni okres obowiązywania przepisów wykonawczych uniemożliwia dokonanie obliczeń nawet szacunkowych kosztów ewentualnych wznowień postępowań. Również dogłębna weryfikacja akt emerytalnych mogłaby nie doprowadzić do wyłonienia wszystkich osób, którym odmówiono przyznania podwyższenia, bądź które znając obowiązujące regulacje, dotychczas nie występowały z takim wnioskiem.

Z posiadanych informacji wynika, że w 2009 r. na ponad 107 tys. świadczeniobiorców otrzymujących świadczenie emerytalne – ponad 10 tys. osób, które nabyły prawo do emerytury po 1993 r., ma uprawnienia do zwiększenia podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego z tytułu szczególnych warunków służby. Szacuje się, że wydatki finansowe z tego tytułu wynoszą corocznie około 52 mln zł. Użytkowane aplikacje informatyczne uniemożliwiają wyłonienie z grupy świadczeniobiorców tych, którzy nabyli uprawnienia przed wprowadzeniem w życie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy, którzy mają prawo do zwiększenia emerytury. Na podstawie analizy ilościowo-porównawczej można domniemywać, że wydatki na tę grupę żołnierzy kształtują się na poziomie około 51,1 mln zł. W wypadku rent rodzinnych, które w istocie stanowią kontynuację wypłacania świadczenia emerytalnego, dla członków rodziny po zmarłym lub zaginionym żołnierzu kwota ta będzie oscylować na poziomie około 5 mln zł rocznie. Zatem szacunki wskazywałyby, że z tego tytułu skutki finansowe dla budżetu Ministerstwa Obrony Narodowej wynoszą około 108,1 mln zł w skali roku.

Minister Obrony Narodowej wskazał, że zgodnie z art. 37 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy oraz § 9 ust. 1 rozporządzenia z 23 lutego 2004 r., były żołnierz zawodowy ubiegający się o emeryturę lub rentę załącza do wniosku dokumenty potwierdzające okoliczności uzasadniające prawo do tych świadczeń, w tym między innymi odpisy lub wyciągi z dokumentów uzasadniających podwyższenie emerytury z tytułu pełnienia służby w szczególnych warunkach. W wypadku braku takiego dokumentu, wojskowy organ emerytalny, ustalając uprawnienia do wojskowego zaopatrzenia emerytalnego, nie uwzględnia okresu tej służby jako okresu uprawniającego do podwyższenia przyznanego świadczenia emerytalnego. W związku z powyższym, zainteresowanemu – zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji administracyjnej o przyznaniu uprawnień do świadczenia emerytalnego – przysługuje odwołanie do właściwego sądu zgodnie z art. 31 ustawy. Niemożliwe jest oszacowanie, w ilu wypadkach odmówiono podwyższenia przyznanego świadczenia emerytalnego, ze względu na brak prowadzonej ewidencji takich spraw.

Przyczynami odmowy mogły być warunki ustalone w rozporządzeniu w sprawie podwyższania emerytur wojskowych, w szczególności brak wymaganej liczby lotów czy brak wymaganej liczby skoków ze spadochronem przewidzianych w programie szkolenia jednostki wojskowej.

Ponadto wojskowe organy emerytalne, rozpatrując sprawę podwyższania emerytury z tytułu szczególnych warunków służby, uwzględniały wyrok Sądu Najwyższego z 6 stycznia 2006 r. (sygn. akt III UK 132/05). Zgodnie z tym wyrokiem brak jest podstaw do podwyższenia świadczenia emerytalnego z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnych za okresy służby wojskowej pełnionej jako służba niezawodowa.

Minister Obrony Narodowej przypomniał, że świadczenie emerytalne wraz ze zwiększeniami nie może wynosić więcej niż 75% podstawy wymiaru. Zatem w wypadku żołnierzy z dłuższym stażem w służbie w warunkach szczególnych brak jest podstaw prawnych do skorzystania z tych uprawnień. Niejednokrotnie w korespondencji kierowanej do resortu obrony narodowej w sprawie podwyższenia wysokości emerytury byli żołnierze zawodowi podkreślają, że nie mogą skorzystać z tych uprawnień ze względu na ograniczenie procentowe wysokości świadczenia.
11. Pismem z 8 lutego 2010 r. Minister Obrony Narodowej wskazał, że stwierdzenie niekonstytucyjności przepisów art. 15 ust. 6 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy oraz w związku z tym utrata mocy obowiązującej rozporządzenia w sprawie podwyższania emerytur wojskowych może skutkować składaniem wniosków przez byłych żołnierzy zawodowych, którzy dotychczas nie byli objęci prawem do podwyższenia emerytury, o ponowne ustalenie uprawnień do świadczenia emerytalnego.

Odnośnie skutków wiążących się z nakładami finansowymi, z posiadanych informacji wynika, że w 2009 r. na ponad 107 tysięcy świadczeniobiorców otrzymujących świadczenie emerytalne - ponad 10 tysięcy osób, które nabyły prawo do emerytury po 1993 r. posiada uprawnienia do zwiększenia podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego z tytułu szczególnych warunków służby. Szacuje się, że wydatki finansowe z tego tytułu wynoszą corocznie około 52 mln zł.

Minister podkreślił, że użytkowane aplikacje informatyczne uniemożliwiają wyłonienie z grupy świadczeniobiorców tych, którzy nabyli uprawnienia przed wprowadzeniem w życie ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy, i którzy posiadają prawo do zwiększenia emerytury. Zdaniem Ministra, na podstawie analizy ilościowo-porównawczej można domniemywać, że wydatki na tę grupę żołnierzy kształtują się na poziomie około 51,1 mln zł.

W wypadku rent rodzinnych, które stanowią kontynuację wypłacania świadczenia emerytalnego, dla członków rodziny po zmarłym lub zaginionym żołnierzu - kwota ta będzie oscylować na poziomie około 5 mln zł rocznie.

W związku z powyższym Minister stwierdził, że z szacunków wynika, iż z tego tytułu skutki finansowe dla budżetu, którego dysponentem jest Minister Obrony Narodowej, corocznie wynoszą około 108,1 mln zł.

Niemożliwe jest oszacowanie w ilu przypadkach dotychczas odmówiono podwyższenia przyznanego świadczenia emerytalnego, gdzie przyczynami odmowy mogło być niespełnienie warunków ustalonych w rozporządzeniu w sprawie podwyższania emerytur wojskowych.

Minister Obrony Narodowej wskazał też, że wojskowe organy emerytalne, rozpatrując sprawy podwyższania emerytury z tytułu szczególnych warunków służby uwzględniały wyrok Sądu Najwyższego z 6 stycznia 2006 r. (sygn. akt III UK 132/05). Zgodnie z tym wyrokiem brak jest podstaw do podwyższenia świadczenia emerytalnego z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnych za okresy służby wojskowej pełnionej jako służba niezawodowa. W ocenie Ministra, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego może wywołać skutki wiążące się z nakładami finansowymi nieprzewidzianymi w ustawie budżetowej. Trudno jest jednak oszacować ilości wypadków oraz wielkość skutków finansowych uchylenia przedmiotowej regulacji.

  1   2


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość