Strona główna

Temat: Ruch drgający


Pobieranie 25.93 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar25.93 Kb.
Temat: Ruch drgający.
1. Położenie równowagi – punkt, w którym siły działające na ciało równoważą się.

2. Ruch drgający – ruch, w którym położenie ciała, jego prędkość, przyspieszenie, energia kinetyczna i energia potencjalna zmieniają się w sposób cykliczny.



3. Parametry opisujące ruch drgający:


  1. amplituda drgań (A) –str. 12,

  2. okres drgań (T) – str. 12,

[T] = 1s

c) częstotliwość drgań (f) – str. 12.



f = 1/T

f = n / t

n – liczba drgań wykonanych przez ciało w czasie t.

[f] = 1 Hz (herc).


4. Analiza jakościowa ruchu drgającego.

5. Wykres zależności wychylenia ciała drgającego od czasu.





Temat: Ruch drgający – rozwiązywanie zadań.

Zadania polegające na odczytywaniu amplitudy i okresu drgań.

1. Z wykresu zależności położenia od czasu odczytaj i zapisz amplitudę i okres drgań.




2. Z wykresu zależności położenia od czasu odczytaj


i zapisz amplitudę i okres drgań.




Z podręcznika zadania nr: 4/22, 5/22, 7/22, 8/22, 9/22.
Temat: Fale mechaniczne.

1. Fala mechaniczna – rozchodzące się zmiany (zaburzenie) ośrodka sprężystego (str. 25).

2. Źródłem fali mechanicznej jest ciało drgające.



3. Analiza zjawiska rozchodzenia się fali mechanicznej (rysunek z lewej strony).

Rozchodzenie się fali mechanicznej polega na przekazywaniu sobie energii ruchu drgającego pomiędzy stykającymi się ze sobą cząsteczkami ośrodka sprężystego.

4. Parametry opisujące ruch falowy:


  1. amplituda fali (A) – maksymalne wychylenie z położenia równowagi cząsteczki uczestniczącej
    w ruchu falowym,

  2. okres fali (T) – czas w ciągu, którego cząsteczka uczestnicząca w ruchu falowym wykonuje jedno drganie (str. 26),

  3. częstotliwość fali (f),

f = 1/T

[f] = 1Hz

d) długość fali () – odległość, którą fala przebywa w czasie jednego okresu.


5. Wykres zależności wychylenia cząsteczki uczestniczącej w ruchu falowym od jej odległości od źródła fali.

6. Obliczanie prędkości fali.

Wszystkie fale rozchodzą się ze stałą prędkością.











Temat: Fale mechaniczne – rozwiązywanie zadań.
Rozwiązywanie zadań: 1, 2, 3, 4 i 5 ze str. 35 w podręczniku.
Temat: Fale elektromagnetyczne.
1. Pole elektromagnetyczne – przestrzeń, w której na poruszające się ładunki elektryczne działają siły elektryczne i magnetyczne.

2. Fala elektromagnetyczna to rozchodzące się w przestrzeni zmiany pola elektromagnetycznego (str. 53).

3. Źródłem fali elektromagnetycznej są drgające ładunki elektryczne.

4. W jakich ośrodkach mogą się rozchodzić fale elektromagnetyczne? Odpowiedź na str. 53.

5. Mechanizm zjawiska rozchodzenia się fal elektromagnetycznych wyjaśniają prawa Maxwella.
I prawo Maxwella.

Zmienne pole elektryczne wytwarza wirowe pole magnetyczne, które też jest zmienne.

II prawo Maxwella.

Zmienne pole magnetyczne wytwarza wirowe pole elektryczne, które też jest zmienne.

6. Rodzaje fal elektromagnetycznych: fale radiowe, mikrofale, promieniowanie podczerwone, światło widzialne, nadfiolet, promieniowanie rentgenowskie, promieniowanie gamma.

7. Zastosowanie fal elektromagnetycznych – praca domowa.


Temat: Światło. Zjawisko odbicia światła.
1. Światło (fale świetlne)– widzialne fale elektromagnetyczne.

2. Promień świetlny – wąska wiązka fal świetlnych.

3. Kształt cienia jest taki sam jak kształt ciała, które ten cień rzuca. Świadczy to o tym, że promienie świetlne biegną wzdłuż linii prostych.

4. Analiza zjawiska odbicia światła (rys. ze str. 82).




 – [gamma] kąt odbicia promienia świetlnego.

 – [alfa] kąt padania promienia świetlnego.


5. Prawo odbicia światła.

Kąt padania promienia świetlnego równy jest kątowi odbicia i obydwa te kąty leżą na tej samej płaszczyźnie.


Temat: Zwierciadła. Otrzymywanie obrazów przy użyciu zwierciadeł.
1. Zwierciadło płaskie – gładka, płaska powierzchnia odbijająca światło w taki sposób, że wiązka promieni równoległych po odbiciu się od niego pozostaje wiązką promieni równoległych.

Odbicie zwierciadlane Odbicie rozproszone

2. Konstrukcja obrazu powstającego w zwierciadle płaskim (rysunki ze str. 86 i 87). Jest to obraz pozorny, nieodwrócony, tej samej wielkości.

3. Zwierciadło kuliste wklęsłe – zwierciadło, którego powierzchnia odbijająca światło jest wewnętrzną stroną kuli.

4. Promienie równoległej wiązki światła po odbiciu od zwierciadła kulistego wklęsłego przecinają się
w punkcie nazywanym ogniskiem zwierciadła kulistego wklęsłego (rys. ze str. 90).

5. Ogniskowa zwierciadła kulistego (f) – odległość ogniska od zwierciadła.



f = R/2

R – promień kuli, z której wycięto zwierciadło kuliste.

6. Otrzymywanie obrazów przy użyciu zwierciadła kulistego wklęsłego (rys. ze str. 93 i 95).

7. Równanie zwierciadła kulistego.



x – odległość ciała świecącego od zwierciadła.

y – odległość obrazu od zwierciadła.
Temat: Zjawisko załamania światła.


1. Ośrodek optycznie rzadszy tym się różni od ośrodka optycznie gęstszego, że w ośrodku optycznie rzadszym światło rozchodzi się z większą prędkością niż w ośrodku optycznie gęstszym.

2. Analiza zjawiska załamania światła, które występuje podczas przejścia promienia świetlnego przez powierzchnię graniczną rozdzielającą dwa ośrodki różniące się prędkością rozprzestrzeniania światła.





3. Przejście promienia świetlnego przez granicę rozdzielającą dwa ośrodki przezroczyste:

a) promień świetlny przechodzi z ośrodka optycznie rzadszego do ośrodka optycznie gęstszego – kąt padania jest większy od kąta załamania,




b) promień świetlny przechodzi z ośrodka optycznie gęstszego do ośrodka optycznie rzadszego – kąt padania jest mniejszy od kąta załamania,





4. Prawo załamania światła (wersja uproszczona).

Im większy jest kąt padania promienia świetlnego, tym większy jest kąt jego załamania.

5. Współczynnik załamania światła opisuje zdolność ośrodka przezroczystego do załamywania promieni świetlnych. Im większa jest wartość tego współczynnika, tym silniej jest załamany promień świetlny.

6. Obliczanie współczynnika załamania światła.



,
gdzie V1>V2
Temat: Soczewki i ich właściwości.
1. Soczewka – ciało przezroczyste ograniczone dwiema powierzchniami kulistymi.

2. Rozróżniamy soczewki skupiające i rozpraszające.

3. Soczewki skupiające poznajemy po tym, że są grubsze pośrodku, a cieńsze na brzegach (górny rysunek na str. 112).

4. Soczewki rozpraszające poznajemy po tym, że są cieńsze pośrodku, a grubsze na brzegach (górny rysunek na str. 112).

5. Symbole soczewek skupiających i rozpraszających (dolny rysunek na str. 112).

6. Wiązka promieni równoległych po przejściu przez soczewkę skupiającą koncentruje się w jednym punkcie nazywanym ogniskiem soczewki skupiającej (rys. ze str. 113). Każda soczewka ma dwa ogniska, które oznaczamy symbolami F1 i F2.

7. Ogniskowa soczewki f to odległość pomiędzy soczewką , a jej ogniskiem.

8. Wiązka promieni równoległych po przejściu przez soczewkę rozpraszającą przekształca się w wiązkę promieni rozbieżnych, których przedłużenia skupiają się w jednym punkcie nazywanym ogniskiem soczewki rozpraszającej (rys. ze str. 120).


Temat: Otrzymywanie obrazów przy użyciu soczewek.
1. Konstrukcja obrazu wytworzonego przez soczewkę skupiającą w sytuacji, gdy odległość ciała świecącego od soczewki jest większa od długości jej ogniskowej (rys. ze str. 116). Otrzymujemy obraz: rzeczywisty, odwrócony, różnej wielkości.

2. Konstrukcja obrazu wytworzonego przez soczewkę skupiającą w sytuacji, gdy ciało świecące znajduje się pomiędzy soczewką, a jej ogniskiem (dolny rys. ze str. 118). Otrzymujemy obraz: pozorny, nieodwrócony, powiększony.

3. Konstrukcja obrazu wytworzonego przez soczewkę rozpraszającą (rys. ze str. 121). Otrzymujemy obraz: pozorny, nieodwrócony, pomniejszony.
Temat: Zdolność skupiająca i równanie soczewki.
1. Zdolność skupiająca soczewki (Z) opisuje zdolność soczewki do skupiania promieni świetlnych. Im większa jest zdolność skupiająca soczewki, tym silniej skupia ona promienie świetlne. Dla soczewek skupiających Z > 0, a dla rozpraszających Z < 0.

2. Obliczanie zdolności skupiającej soczewek.



 

3. Równanie soczewki.



x – odległość ciała świecącego od soczewki. x jest zawsze większe od 0.

y - odległość obrazu od soczewki. y jest ujemne tylko wtedy, gdy obraz jest pozorny.

f - ogniskowa soczewki. f jest ujemne tylko wtedy, gdy soczewka jest rozpraszająca.

4. Obliczanie powiększenia obrazu.


H – wysokość obrazu.

h – wysokość ciała świecącego.
Temat: Soczewki – rozwiązywanie zadań.
Zad. 1.

Dane: Szukane:

f=5cm y = ?

x=4cm


Zad. 2.

Dane: Szukane:

y=60cm f = ?

x=12cm


Zad. 3.

Dane: Szukane:

y=10,5cm x = ?

f=7cm
Zad. 4.

Dane: Szukane:

x=4cm f = ?

y=7cm
Zad. 5.

Dane: Szukane:

x=10cm z = ?

y=10cm
Zad. 5.

Dane: Szukane:

z=10cm y = ?



x=6cm



©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość