Strona główna

Tozan alkan (turcja)


Pobieranie 24.03 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar24.03 Kb.








TOZAN ALKAN (TURCJA)

Poeta i tłumacz literatury francuskiej i angielskiej. Urodził się w Stambule w 1963 roku. Ukończył prestiżowe Liceum Galatasaray i zarządzanie na Uniwersytecie Stambulskim. Członek tureckiego Pen Clubu, Związku Zawodowego Tureckich Literatów i Stowarzyszenia Literatów Tureckich. Pracuje jako lektor języka angielskiego na Wydziale Języków Obcych Uniwersytetu Stambulskiego. Tłumaczył takich autorów, jak: Wiktor Hugo, Oskar Wilde, William Blake, Emily Dickinson, D.H. Lawrence, George Byron i Charles Baudelaire. Wydał tomy poezji: Zaman ve Maske ( Czas i maska, 2002), Kalbin Akşamüzerleri (Wieczory serca, 2005), Yanuk Rüzgâr (Spalony wiatr, 2007) i ve Rüzgâr (i Wiatr, 2007). Mieszka w Stambule.


i Wiatr – tłumacz Antoni Sarkady

Książka Tozana Alkana i Wiatr jest osobistą manifestacją nowego spojrzenia na sztukę poetycką w Turcji. Najistotniejszym utworem w tomie wydają się Zapiski z historii czytania... - demonstracyjny sprzeciw wobec zniewolenia, "zamknięcie drzwi cenzurze". Tozan Alkan jest apostołem wolności nowych skojarzeń, zerwania ze spetryfikowanymi sposobami operowania mową. Cechy jego poezji to niezależność myślenia i pisania oraz brak skrępowania w określaniu tematów poetyckich. Reprezentuje te tureckie środowiska, które mają już nowoczesną świadomość wolności - wolności wyrażania własnego, niezależnego i integralnego bytu. Igrający z materią słowa poeta wymaga od czytelnika natężenia intelektualnego, oczekuje, że będzie on człowiekiem wolnym - od uprzedzeń, stereotypów, utartych szablonów i kompleksów.


KRISTIN BERGET (NORWEGIA)

Urodziła się w 1975 roku na norweskiej wsi. Sporą część życia spędziła w Irlandii, pracując jako kucharka. Debiutowała dopiero w 2007 roku, poetycką opowieścią Loosing Louise, ale od razu zwróciła uwagę krytyki i czytelników. Jej druga książka, Der ganze Weg, ukazała się w 2009 roku. Mieszka w Drøbak, gdzie pisze, muzykuje i redaguje antologie norweskich debiutów.


Der ganze Weg – tłumaczka Justyna Czechowska

Der ganze Weg to książka o płci, będącej symbolem czasem widocznego, czasem ukrytego pożądania, przyzwyczajenia, przynależności i obcości. To opowieść o tym, jak bardzo mylny to symbol i jak słabo rozumiemy naszą mowę. Język nas oszukuje, mówi Berget, i sama oszukuje swój język – odmianę norweskiego, która mając swe źródło w duńskim, czyli w mowie najeźdźców, wrogów i panów, nijak nie wpasowuje się w szepty i krzyki kobiet kochających kobiety. To język więzienie, z którego tylko wyobraźnia i pragnienie potrafią człowieka wyzwolić. Książka Der ganze Weg prowadzi do wielkich miast: do Paryża, Berlina i Warszawy, oraz do lasów zamieszkanych przez drapieżniki. Wiersze, których patronkami są święta Katarzyna z Aleksandrii i dziewica Maria, penetrują związki między winą a przywiązaniem oraz między wstydem a marzeniem.


PABLO GARCIA CASADO (Hiszpania)

Poeta, z zawodu prawnik, dyrektor Filmoteki Andaluzyjskiej. Urodził się w roku 1972. Przedstawiciel nowego pokolenia poetyckiego w Hiszpanii, które odwołuje się do mniej znanych tradycji rodzinnych, a także znacznie częściej niż poprzednicy do poetów anglosaskich, francuskich czy polskich. Autor trzech książek: Las afueras (1997, nagroda Premio Ojo Crítico de Poesía), El mapa de América (2001) oraz Dinero (2007). Mieszka w Kordobie.


Pieniądze – tłumacz Marcin Kurek

W tomie Pieniądze odnowa sposobu pisania, pozbawienie hiszpańskiego języka poetyckiego zbędnej retoryki i ozdób, konstrukcja wiersza przypominająca serie filmowych migawek łączy się z przekonaniem, że literatura nie powinna milczeć o społecznym wymiarze rzeczywistości. Autor wykorzystuje tu znaną formułę mówienia w imieniu „pozbawionych głosu”, wykluczonych, przegranych, opuszczonych. W niespełna czterdziestu tekstach czyni narratorami zwykłych ludzi, którzy w pogoni za sukcesem padli ofiarą systemu, nieuczciwości, a czasem własnych braków. Każdy wiersz to mikroopowieść o dramacie przeżywanym przez bohatera i jego najbliższych, bardzo oszczędna w środkach, ale przez to wyrazista i poruszająca, w której tytułowe pieniądze jawią się jako symbol współczesnego zniewolenia.


DURS GRÜNBEIN (Niemcy)

Urodził się w roku 1962 w Dreźnie. Najwybitniejszy poeta niemiecki średniego pokolenia, autor dziesięciu tomów wierszy (utwory antyczne publikował m.in. w zbiorach Nach den Satiren – 1999 i Erklärte Nacht – 2002), kilku książek eseistycznych, przekładów Ajschylosa i Seneki. Laureat wielu nagród, w tym prestiżowej Nagrody Büchnera (1995). W Polsce znany głównie z tomu esejów Wulkan i wiersz (przekład Jakuba Ekiera, 2010) i prezentacji w „Literaturze na Świecie” (1998 nr 3; 2011, nr 7–8). Mizantrop na Capri (2005) jest pierwszą książką poetycką Grünbeina w polskim przekładzie. Mieszka w Berlinie.


Mizantrop na Capri – tłumacz Adam Kopacki

Dialog z antykiem jako sposób pojmowania własnych doświadczeń w świecie przełomu XX i XXI wieku, wizja „równoczesności nierównoczesnego”, powrót z przyszłości do prawzoru kultury europejskiej, przejęta po Juwenalu bezsenność w metropolii i medytacje wokół Seneki, refleksja o władzy i archeologia codzienności, polityka i erotyzm, zmaganie z twardym tworzywem języka i marmurem pomników – wszystko to składa się na wiersze, w których starorzymski „anachronizm” jest arcynowoczesnym narzędziem poetyckim, a tytułowy mizantrop na Capri to nie tylko okrutny Tyberiusz, lecz także sarkastyczny wygnaniec: podróżujący w głąb dziejów poeta.


PETR HALMAY (Czechy)

Urodzony w 1958 roku. Poeta, prozaik i publicysta. Mieszka w Pradze, pracuje jako technik w Teatrze Narodowym. Należy do najbardziej wyrazistych poetyckich osobowości w Czechach po aksamitnej rewolucji. Autor czterech tomików poetyckich: Strašná záře (1991), Bytost, (1993), Koncová světla (2005, nagroda im. Jana Skácela) i Země nikoho (2008), a także krótkich utworów prozatorskich zebranych w tomie Hluk (1997)


Tylne światła – tłumaczka Dorota Dobrew

Wiersze z tomu Tylne światła, choć wynikają z doświadczenia wspólnego dla całej generacji, która w dorosłość wchodziła w czasach upadku reżimu, mają charakter bardzo osobisty. Świat poetycki Halmaya jest koncentratem obrazów i skojarzeń rozsianych w czasie i przestrzeni, zamkniętych w formie wyzbytej wszelkiego sentymentalizmu czy lirycznego ornamentu. Oszczędny, hermetyczny język jest narzucany przez wyrazistość obrazu, który stanowi epicentrum każdego wiersza. Stąd rozchodzą się kręgi skojarzeń prowadzących do autentycznego poetyckiego przeżycia i refleksji odsłaniającej głębszy sens, skryty pod fizyczną fasadą rzeczywistości. Obraz unieruchomiony w kręgu ciszy i światła staje się cząstką rzeczywistości uratowaną ze świata zdominowanego przez ruch, hałas i mrok – azylem obserwatora, który w teatrze życia wybiera nie scenę, lecz kulisy.


RYSZARD KRYNICKI (Polska)

Urodził się 28 czerwca 1943 roku w Sankt Valentin (Lager Wimberg) w Austrii. Poeta pokolenia 1968, zwanego przez krytykę literacką Nową Falą. Jeden z prekursorów niezależnego ruchu wydawniczego. W latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych związany z ruchem opozycji demokratycznej w Polsce. Objęty zakazem druku w latach 1976-1980. Od tego czasu publikował głównie w drugim obiegu oraz w wydawnictwach emigracyjnych. Brał udział w pracach redakcyjnych pierwszego polskiego niezależnego kwartalnika literackiego "Zapis". Od roku 1991 redaguje serię "Biblioteka Poetycka Wydawnictwa A5". W roku 1998 przeprowadził się z Poznania do Krakowa. Debiutował w 1968 arkuszem poetyckim Pęd pogoni, pęd ucieczki, ale za właściwy debiut uważa wydany rok później Akt urodzenia. Tłumaczy poetów języka niemieckiego, głównie Nelly Sachs i Paula Celana. Przygotowuje do druku osobistą antologię współczesnej poezji niemieckiego obszaru językowego. Laureat między innymi niezależnej Nagrody Poetów (1975), Nagrody im. Kościelskich (1976), Nagrody Fundacji Jurzykowskiego (1989) i Nagrody Friedricha Gundolfa (2000). Członek korespondent Akademii Sztuk Pięknych w Monachium i Dreźnie.


Kamień, szron

„Krynicki nie mówi ani jednego słowa o degradacji potocznego języka, o naskórkowości myślenia, o zmierzchu estetyki. Ogranicza się do przytoczeń, migawkowych zbliżeń czejegoś mówienia i myślenia. Ocena [...] kryje się - paradoksalnie - w braku komentarza. A także: w innych wierszach Kamienia, szronu” Marian Stala, "Tygodnik Powszechny"


LULJETA LLESHANAKU (Albania)

Poetka, dziennikarka, autorka scenariuszy. Urodziła się w roku 1968 w rodzinie prześladowanej politycznie. Dzieciństwo i wczesną młodość spędziła na zesłaniu w zapadłej wsi. Dopiero po upadku komunizmu, w roku 1992, mogła podjąć naukę w szkole wyższej. Ukończyła studia z zakresu języka i literatury albańskiej na Uniwersytecie Tirańskim. Opublikowała kilka zbiorów poezji: Sytë e somnabulës (Oczy lunatyka, 1993), Këmbanat e së dielës (Niedzielne dzwony, 1994), Antipastorale (1999), Fëmijët e natyrës (Dzieci natury, 2006). Za tomik Palca e verdhë (Żółty szpik, 2000) otrzymała w 2001 roku najważniejsze albańskie wyróżnienie literackie – „Srebrne Pióro”. W roku 2009 na Międzynarodowym Festiwalu Literackim w Słowenii zdobyła nagrodę „Kristal Vilenice” dla najlepszego poety. Mieszka w Tiranie.


Dzieci natury – tłumaczka Dorota Horodyska

Tom Dzieci natury poświęcony jest osobom bliskim poetce – pokoleniu jej rodziców i dziadków, ich hartowi ducha w zmaganiu z brutalną rzeczywistością komunizmu. Ta poezja jest jednak daleka od polityki. Przesłaniem zbiorku, wyrażonym w tytule, jest afirmacja wewnętrznej, naturalnej siły człowieka, zdolnego do przeciwstawienia się temu, co nieludzkie. Człowiek odrzucony przez świat i Boga żyje w rzeczywistości, która ogołaca go z każdego marzenia, troski i tajemnicy – i która jednocześnie staje się surowym testem charakteru. Jedyną siłą, która motywuje pokolenia żyjące w skrajnej nędzy i w politycznym strachu, jest wyzwanie rzucone samemu sobie: przeżyć fizycznie, a przede wszystkim godnie. To właśnie poczucie godności nadaje sens ich egzystencji, a ów sens odnajduje się w zwykłym życiu – w narodzinach, miłości i śmierci. Poszukiwanie, kształtowanie i obrona siebie, własnego „ja” w czasach, kiedy jednostka liczyła się najmniej, sprawia, że człowiek staje się naprawdę wolny.


SERHIJ ŻADAN (Ukraina)

Poeta i prozaik, performer i reżyser. Urodził się w roku 1974 w Starobielsku. Na Ukrainie uwielbiany głównie przez młodsze, posowieckie pokolenia czytelników. Cieszy się również popularnością poza granicami swojego kraju. Jurij Andruchowycz wymownie skwitował jedno z jego dzieł: „Cóż, znowu napisał swoją najlepszą książkę”. Po polsku ukazały się dotychczas: zbiór wierszy Historia kultury początku stulecia (2004) oraz tomy prozy Big Mac (2005), Depeche Mode (2006), Anarchy in the UKR (2007), Hymn demokratycznej młodzieży (2008) i Odsetek samobójstw wśród klaunów (2009). Mieszka w Charkowie.


Etiopia – tłumacze Aleksandra Hnatiuk i Adam Pomorski

Żadan jest znawcą i kontynuatorem bogatej spuścizny ukraińskiej awangardy pierwszych dekad XX wieku. W tonacji kpiarsko-buntowniczej podejmuje też zapomnianą tradycję rodzimego anarchizmu – wyróżniającego się zasięgiem, siłą i rangą w międzynarodowych dziejach tego nurtu. Te tradycje ideowe i artystyczne stanowią odtrutkę i dla trupich jadów upadłego sowieckiego etatyzmu, i dla uroszczeń nacjonalistycznych. Łączą się też ze zdrowym sceptycyzmem wobec realiów współczesnej cywilizacji i kruszącego się tradycjonalizmu. Bunt i kontestację spowija aura humoru i liryzmu, ciekawie godząc się z off ową poetyką wielkomiejskich subkultur, stylów i zjawisk kultury pop. Ostatni tom wierszy Żadana, Etiopia, wiele motywów i tytuł zawdzięcza mitotwórczej utopii rastafariańskiej. Na jego integralną konstrukcję składają się dwa cykle: lapidarnych, na wpół łotrzykowskich ballad, na prawach pastiszu, a nieraz parodii respektujących reguły metrum i rymu, oraz sowizdrzalskich „romansów” – których sprozaizowany vers libre buduje niemal satyryczny komentarz do groteskowych przejawów życia społecznego dzisiejszej Ukrainy.




długi targ 39/40 | 80-830 gdańsk | t + 48 58 760 72 16 | f + 48 58 760 72 15 | ikm@ikm.gda.pl | www.ikm.gda.pl


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość