Strona główna

Ujemny wpływ tv I innych mediów na stan zdrowia dziecka


Pobieranie 94.17 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar94.17 Kb.
zagadnienia zaliczeniowe z przedmiotu: media w edukacji


  1. ujemny wpływ TV i innych mediów na stan zdrowia dziecka:

wzrost liczby chorób:

    • oczu;

    • układu kostnego (wady postawy, zapadnięcie klatki piersiowej, zaokrąglenie pleców);

    • układu nerwowego (stany lękowe, agresja, pobudzenie emocjonalne);

    • alergicznych;

    • zaburzeń przemiany materii;




  1. ujemny wpływ TV i innych mediów na sferę poznawczą osobowości dziecka:

    • nadmiar informacji sprawia, że dziecko nie potrafi ułożyć ich w konkretną, jednolitą, logiczną całość;

    • rozleniwienie intelektualne – brak samodzielności w myśleniu, refleksji nad treścią;

    • zagrożenia dotyczące słownictwa i wymowy dziecka;

    • relatywizm poznawczy – zacieranie granic między fikcją a rzeczywistością;

    • relatywizm etyczny – zacieranie się granic między dobrem a złem, prawem a bezprawiem;




  1. ujemny wpływ TV i innych mediów na sferę emocjonalną osobowości dziecka:

    • stany lękowe;

    • koszmary i lęki nocne;

    • nieuzasadniona obawa przed agresją ze strony innych;

    • zjawisko „odwrażliwienia” – utrata wrażliwości na cierpienie i ból innych;

    • wzrost pobudliwości, agresji;

    • uczucia strachu;




  1. przemoc ekranowa a agresja u dzieci:

oglądanie przez dzieci przemocy może:

    • formować zachowania agresywne, zwiększać agresywność w stosunku do rówieśników;

    • stymulować agresywne fantazje;

    • zaburzać spostrzeganie rzeczywistej roli agresji w społeczeństwie;

    • powodować znieczulenie na przemoc (desensytyzację);

    • kreować nowe formy agresji;

wzorce zachowań agresywnych są łatwo przyswajalne przez dzieci, gdyż:

  • przynoszą satysfakcję, nagrodę lub nie są karane;

  • prezentowane są przez osoby atrakcyjne, z którymi łatwo się utożsamić;

  • są usprawiedliwiane racjami moralnymi, społecznymi;

  • są ukazywane jako aprobowane społecznie;

  • brak jest ukazania ich negatywnych skutków;

  • towarzyszy im wiele bodźców kojarzonych z agresją;

procesy zachodzące w psychice dzieci podczas oglądania scen przemocy:

  • modelowanie – uczenie się przez obserwację – obserwowanie zachowań innych i włączanie ich do własnego systemu zachowań, postaw i norm;

  • znieczulenie – redukowanie negatywnych reakcji na przemoc i negatywnych postaw wobec niej;

  • przeniesienie pobudzenia – z fikcji do rzeczywistości;

  • torowanie poznawcze – przemoc aktywizuje złe myśli, emocje przez torowanie im drogę i nie dopuszczając pozytywnych;

  • usprawiedliwianie – w kontekście obserwowanych zachowań agresywnych przemoc odbiorcy wydaje mu się normalna i prawidłowa;




  1. dzieciństwo telewizyjne, komputerowe:

    • telewizja towarzyszy dziecku niemalże od narodzin przez całe życie;

    • wypełnia jego czas wolny;

    • nierzadko wypełnia czas przeznaczony na obowiązki;

    • staje się dominującą formą wykorzystywania czasu;

    • jest źródłem nie tylko zabawy i rozrywki, ale nierzadko podstawowym źródłem informacji o świecie;

    • staje się pierwszym i często jedynym nauczycielem i wychowawcą w domu;

Izdebska:



  • dzieci obojętne na problemy, cierpienia innego człowieka;

  • dziecko zalęknione, bojaźliwe, nadmiernie pobudliwe;

  • dziecko agresywne, popełniające przestępstwa;

  • dzieci chore;

  • dzieci osamotnione przed ekranem telewizora;

  • dzieci rozleniwione, bierne intelektualnie, społecznie, fizycznie;

  • dzieciństwo: skrócone, zubożałe, podporządkowane mediom, skomercjalizowane, ubogie poznawczo, zalęknione, wypełnione dewiacją i patologią zachowań;




  1. telewizja i inne media w życiu dziecka – przykłady badań:

3 grupy tematyczne badań:

    • zakres kontaktów telewizyjnych dzieci:

- czas korzystania;

- częstotliwość korzystania;

- zainteresowania telewizyjne;

- pory korzystania;

- typ i rodzaj przekazu;

- motywacja;

- potrzeby;


    • recepcja przekazów przez dzieci:

- rozumienie;

- ocena;


- wartościowanie;

    • skutki oddziaływania telewizji na dzieci:

- pozytywne;

- destrukcyjne;

przykłady badań:


    • czas korzystania:

- angielscy i amerykańscy naukowcy – zależy od rozbudzonych zainteresowań dziecka, jego poziomu inteligencji, zdolności. Dzieci, które przejawiaj bogate, szerokie zainteresowania, wyższy poziom intelektualny, mniej czasu poświęcaj telewizji niż bierne społecznie, mniej inteligentne;

- badacze japońscy, włoscy - wyraźny wpływ uwarunkowań rodzinnych, poziomu kultury rodziców, zainteresowanie ich uczestnictwem dzieci w kulturze masowej;

- badacze włoscy - czas i częstotliwość oglądania przez dziecko telewizji zależy od tego, czy spędza ono czas po południu w domu samotnie, czy z rodzicami, rodzeństwem, rówieśnikami. Okazuje się, że w pierwszej sytuacji telewizja wypełnia niemalże całkowicie czas wolny, w drugiej zaś spada ona na pozycję trzecią, po zabawach z rówieśnikami na powietrzu, zabawach w "role" w domu, co wskazuje na to, że czas poświęcany telewizji jest raczej skutkiem okoliczności zewnętrznych niż naturalnych skłonności dzieci.


- badania amerykańskie -10% swojego czasu - oglądanie programów dla dorosłych.

- Włochy - 85% dziesięciolatków bez żadnych ograniczeń używa pilota i ogląda co chce: programy rozrywkowe, filmy o tematyce społeczno-obyczajowej, przygodowej, przyrodniczej, kreskówki science fiction, utwory udramatyzowane.

- brytyjskie dzieci - programy rozrywkowe, sensacyjne, kryminalne, westerny, rzadziej zaś programy informacyjne.


    • odbiór programów telewizyjnych:

- Badacze brytyjscy - pytania, jak określony poziom rozwoju poznawczego dzieci wpływa na rozumienie przez nie telewizji.

- Inni badacze, Marguerite Fitch, Aletha C. Huvlmn, Jonh C. Wright - stopień rozumienia programu telewizyjnego zależy w dużym stopniu możliwości percepcyjnych dziecka.

- A. Andreson i Miltona E. Ploghofta - telewizja może wyzwalać u dzieci podczas oglądania programów obserwację szczegółów, ich kolejność, wskazywać na związki między nimi i w ten sposób ułatwić zrozumienie fabuły, elementów narracji, zachowania się postaci, ich charakteryzacji.

- Salomonaas - dzieci, które postrzegały telewizję jako środek łatwy w odbiorze niewymagający większego skupienia uwagi, dokonywania ocen, angażowały mniejszy wysiłek umysłowy podczas odbioru niż te ci, które przejawiały zgoła inne oczekiwania i nastawienie do wizji.




  1. zakres i charakter rodzinno-domowego odbioru TV (w świetle badań):

    • rodzinny - telewizja oglądana jest przez członków rodziny, w gronie najbliższych emocjonalnie; domowy - podkreślenie miejsca odbioru, specyficznej atmosfery domu rodzinnego, w którym odbywa się odbiór telewizji.

    • Zakres: częstotliwość i pora wspólnego rodzinnego odbioru telewizji, tematyka (typ, rodzaj) oglądanych programów oraz zainteresowania telewizyjne domowników (dzieci i rodziców);

- korzystny, racjonalny – (rodziny wykształcone, miejskie - 48,6% i wiejskie - 25,3%); rodzice w miarę systematycznie, prawie codziennie, wspólnie z dzieckiem oglądają wybrane, zgodnie z zainteresowaniami domowników, programy telewizyjne, poświęcają oglądaniu telewizji nie więcej niż dwie godziny; rodzice z dziećmi wspólnie wybierają i oglądają wartościowe wychowawczo i artystycznie programy; zainteresowania dzieci i rodziców dotyczy wydarzeń ukazanych w filmach, losów postaci ekranowych, bohaterów filmowych, informacji bieżących z kraju i ze świata, muzyki, wydarzeń sportowych;

- mało korzystny – (rodziny miejskie - 35,4%, wiejskie - 51,2%); różny poziom wykształcenia rodziców, wielkość i struktura rodziny; mało stabilny, zmienny, ponieważ wspólny odbiór telewizji może mieć charakter racjonalny, prawidłowy, częściej jednak niekorzystny, przede wszystkim dla dziecka,, co uwarunkowane jest głównie charakterem pracy rodziców, organizacji życia w rodzinie, przebywaniem rodziców poza domem; Rodzice tylko czasami wspólnie z dzieckiem oglądają niektóre programy telewizyjni o różnej porze; głównie filmy fabularne, programy rozrywkowe, sportowe seriale filmowe, rzadziej cykliczne programy dla dzieci, publicystyczne, widowiska teatralne, magazyny kulturalne; wyraźnie konsumpcyjny charakter odbioru programów telewizyjnych, co wynika z traktowania telewizji jako przede wszystkim swoistej rozrywki, łatwej, wygodnej, atrakcyjnej;

- niekorzystny, nieprawidłowy - (rodziny miejskie 16%, wiejskie 23,5%); każdy z domowników ogląda telewizję sam chociaż zdarza się, że obok innych członków rodziny, o różnej porze; Nie łączą ich wspólne zainteresowania, określona tematyka telewizyjna; oglądają to co "leci" w telewizji, najczęściej jednak programy rozrywkowe, sportowe, filmy sensacyjno – kryminalne;


  • charakter: motywy skłaniające członków; do wspólnego oglądania telewizji, sposób wyboru określonych programów telewizyjnych oraz porozumiewanie się (słowem, gestem, wzrokiem) w czasie oglądania programu i po jego emisji; charakter ze względu na wybór programów:

- selektywny – występuje gdy członków rodziny łączy uświadomiona potrzeba wspólnego oglądania telewizji, przebywania ze sobą, określone cele i motywy odbioru; świadomy wybór programów, wybór wynikający z ukształtowanych zainteresowań członków rodziny, nastawień odbiorczych, ale także ze względu na wartości poznawcze, wychowawcze, artystyczne programów; rodziny miejskie - 41,1%;

- wybiórczy – występuje, gdy domownicy tylko czasami uświadamiają sobie motywy skłaniające ich do wspólnego oglądania telewizji i tylko w odniesieniu do niektórych programów; niektóre określone programy oglądane są w rodzinie wspólnie, ale bez wcześniejszego wspólnego zastanowienia; rodziny wiejskie - 54,1%;

- obojętny (przypadkowy) – występuje, gdy członkowie rodziny przebywając w tym samym pomieszczeniu podczas oglądania telewizji nie kontaktują się między sobą ani podczas emisji programu ani po niej; domownicy oglądają programy jak leci, wtedy, kiedy maje czas i ochotę, bezkrytycznie, nie selekcjonując programów; odbiór okazjonalny, wcześniej nie zaplanowany, pozbawiony zaangażowania uczuciowego i intelektualnego; rodziny na wsi - 30,0%, w mieście - 21,1%;


  • główny czynnik warunkujący zakres i charakter rodzinno-domowego odbioru telewizji: wykształcenie rodziców, ich wiedza, zainteresowanie funkcjonowaniem telewizji w rodzinie;




  1. kierunki i problematyka badań nad mediami:

    • zakres korzystania:

- 2-3 lat - 45 minut w ciągu każdego dnia;

- zanim rozpoczną naukę szkolną mają za sobą od 2 do 3 tys. godzin spędzonych przed szklanym ekranem,

- 8 - 12 letnie poświęcają telewizji średnio 2 - 5 godzin każdego dnia;

- oglądają programy telewizyjne o różnej porze dnia, rano, po południu, wieczorem, a także niektóre z nich w nocy.

- różne programy, adresowane do dzieci, jak też do dorosłych, najczęściej - filmy fabularne, seriale filmowe, programy rozrywkowe, popularno-naukowe, przyrodnicze, sportowe, teleturnieje;


  • wartości wychowawcze mediów:

  • media w edukacji globalnej:

- informowanie o problemach globalnych tego świata: terroryzm, wojny, choroby nowotworowe, ochrona środowiska, głód, tolerancja, demokracja;

- ukazywanie źródeł i przejawów zjawisk, skutków dla państwa i świata;

- ukazywanie dróg wyjścia;

- cykle programów;



    • media wspomagające proces wychowania dziecka w rodzinie;

- gdy zakres i charakter korzystania z mediów jest pozytywny;

- pełnienie przez telewizję określonych funkcji wychowawczych w życiu dziecka: poznawczej, rozrywkowej, odpoczynku;

- inicjacja wiedzy z zakresu wychowania: pedagogicznej, teologicznej, medycznej i w ten sposób "otwieranie" rodzicom nowych możliwości pozyskiwania tej wiedzy; wspieranie podejmowanych przez rodziców działań wychowawczych, dostarczając im wiedzy z różnych dziedzin życia społecznego, kultury, określonego systemu wartości, wzorów postępowania wychowawczego;

- inspirowanie rodziców do określonej pracy wychowawczej z dzieckiem, do wykorzystywania zdobytej wiedzy w konkretnych działaniach wychowawczych, opiekuńczych, kulturalnych w rodzinie, w rozwiązywaniu różnych problemów wychowawczych.




  1. inicjująca i inspirująca rola mediów w rodzinie:

inicjująca:

    • udostępnianie różnych kanałów telewizji lokalnej, satelitarnej i kablowej;

    • stwarzanie sytuacji wyboru określonych programów, kanałów;

    • wprowadzanie w świat faktów, zdarzeń, zjawisk i procesów;

inspirująca:

  • rozbudzanie potrzeb dziecka: poznawczych, kulturalnych, społecznych;

  • rozwijanie zainteresowań dzieci i rodziców zdarzeniami ze świata przyrody, kultury, społeczeństwa;

  • kształtowanie postaw wobec innych ludzi, wartości materialnych i duchowych;

  • wzbudzanie aspiracji poznawczych, kulturowych, edukacyjnych;




  1. telewizja integrująca rodzinę:

wskaźniki występowania w rodzinie integracyjnej funkcji telewizji:

    • wspólne wybieranie określonych przekazów;

    • silna potrzeba wspólnego spędzania czasu przed telewizorem;

    • wyjaśnianie niezrozumiałych dla dzieci kwestii;

    • rozmowy przeprowadzane po obejrzeniu programu;

    • porozumiewanie się podczas emisji programu;




  1. TV i inne media dezorganizujące i zakłócające organizację dnia rodziny:

  • "kradną" czas, który mógłby być przeznaczony na czynności obowiązkowe lub czas wolny;

  • redukują czas na naukę, pracę, wypoczynek czynny

  • ograniczają czas na rozmowy rodzinne, kontakty bezpośrednie rodziców i dzieci, wspólne wyjazdy;

  • redukują czas przeznaczony na zabawy z rówieśnikami, co prowadzić może w konsekwencji do pewnych nieprawidłowości w rozwoju społecznym dziecka;

  • ograniczają czas na zajęcia hobbistyczne, związane z indywidualnymi zamiłowaniami, zainteresowaniami dziecka;

  • wyrugowanie innych środków masowego przekazu jak: książka, czasopisma, gazety, radio, kino z życia dziecka, co automatycznie prowadzi do zubożenia, jego osobowości poprzez jednokierunkowe, tylko wizyjne uczestnictwo w kulturze masowej;

  • redukcji ulegają, formy uczestnictwa dziecka w kulturze;




  1. TV i inne media dezintegrujące rodzinę:

    • brak czasu na uczestnictwo w kulturze, zajęcia hobbystyczne, rozmowy z członkami rodziny, wspólne spędzanie wolnego czasu;

    • zamykanie się członków rodziny w „swoich” światach, oddalanie się od siebie;

    • zanik więzi emocjonalnych: brak wspólnych zainteresowań, porozumienia, rozmów, przemyśleń;

    • dezintegracja w sferze:

- więzi emocjonalnej,

- kontaktów międzyludzkich,



- interakcji między członkami rodziny;

    • nie łączy ich potrzeba i "chęć bycia" razem, wspólnego oglądania telewizji,

    • nie łączą ich podobne zainteresowania telewizyjne ani też motywy odbioru,

    • członkowie rodziny przejawiaj brak kompromisu, jeżeli chodzi o wybór programów telewizyjnych,

    • nie porozumiewaj się między sobą mimiką, gestem, słowem podczas oglądania programów,

    • nie rozmawiaj (lub b. rzadko) po obejrzeniu programu w celu wyrażenia swoich uczuć, wrażeń, oceny,

    • rodzice nie wyjaśniaj dziecku niezrozumiałych mu kwestii z programu telewizyjnego.




  1. TV i inne media „wyręczające” rodziców w procesie wychowania dziecka:

  • „elektroniczna niańka”;

  • gdy rodzice zajęci pracą zawodową, o niższym statusie społecznym, o niższym wykształceniu;

  • rodziny niepełne, czasowo niepełne, samotne matki;

    • zastępuje wspólne spędzanie czasu w domu i poza nim;

    • zastępuje tradycyjne normy świętowania;

    • zastępuje rodziców w przekazywaniu wiedzy, tradycji, norm, wzorów zachowań;

    • zastępuje rodziców w opowiadaniu bajek, historyjek, czytaniu książek – elektroniczny gawędziarz, gazeta, książka obrazkowa;




  1. funkcje wychowawcze TV i innych mediów:

Fleming:

  • kształtowanie naukowego poglądu na świat;

  • kształtowanie postaw moralnych;

  • rozwijanie poczucia estetycznego

Izdebska:

  • poznawcza;

  • odpoczynku;

  • rozrywki;




  1. geneza i rozwój badań nad mediami:




  1. pojęcia: media, media elektroniczne, mass media, multimedia, telewizja, cyberprzestrzeń, rzeczywistość wirtualna; badacze, literatura;

  • media – medium pochodzi od łacińskiego słowa "coś pomiędzy"; środek, urządzenie, pośrednik między nadawcą a odbiorcą przenoszący komunikat;

  • media elektroniczne

  • mass media – narzędzia informacji podkreślające jej masowy charakter, zapewniające pośrednie kontakty w czasie, przekazywanie treści z centrum dla masowego odbiorcy: prasa, radio, telewizja, internet;

  • multimedia – daleko zaawansowana interakcja różnych elementów, urządzeń na bazie komputera, umożliwiająca generowanie komunikatów złożonych ze słów, obrazów i dźwięków; (Strykowski);

  • telewizja – tele – daleko, visio – widzenie;

  • cyberprzestrzeń – alternatywna przestrzeń, zespół zróżnicowanych multimedialnie i wielozmysłowo informacji;

  • rzeczywistość wirtualna – czasoprzestrzeń sztucznie wykreowana środkami elektronicznymi lub symulowanie przez odpowiednie oprogramowanie, oprzyrządowanie i komputer fragmentów świata rzeczywistego; wygląda realistycznie, odczuwana jest realistycznie, działa i zachowuje się realistycznie, lecz realistyczna nie jest;




  1. teorie komunikowania masowego:

    1. tradycyjne – oparte na psychologii behawioralnej:

      • odpowiadają na pytania: co media robią z człowiekiem? jakie są ich funkcje w życiu? jakie są ich oddziaływania?

      • kładą akcent na rolę czynników wewnętrznych w relacji człowiek – media;

      • mechanistyczna teoria mediów elektronicznych zakłada że każdy przekaz medialny jako suma bodźców wywołuje reakcję;

    2. współczesne – oparte na społecznej teorii poznawczej Bandury:

  • odpowiadają na pytania: co człowiek robi z mediami? jakie korzyści czerpie człowiek z mediów? jak zmienia się człowiek korzystając z mediów?

  • zakłada uczenie się zachowań agresywnych przez mechanizm modelowania:

    1. etap – oglądanie;

    2. etap – obserwowanie a przez co zapamiętywanie: co robi model, jak robi i jakie są tego skutki;

    3. etap – akceptowanie;

    4. etap – włączenie nowych zachowań w posiadany system;

    5. etap – powtórzenie – możliwość odtworzenia;




  1. patrz 4.




  1. mechanizmy oddziaływania agresji w mediach na dzieci:

  • modelowanie – uczenie się przez obserwację – obserwowanie zachowań innych i włączanie ich do własnego systemu zachowań, postaw i norm;

  • znieczulenie – redukowanie negatywnych reakcji na przemoc i negatywnych postaw wobec niej;

  • przeniesienie pobudzenia – z fikcji do rzeczywistości;

  • torowanie poznawcze – przemoc aktywizuje złe myśli, emocje przez torowanie im drogę i nie dopuszczając pozytywnych;

  • usprawiedliwianie – w kontekście obserwowanych zachowań agresywnych przemoc odbiorcy wydaje mu się normalna i prawidłowa;




  1. obrona przed szkodliwym wpływem przemocy w mediach:

odpowiedzialność nadawcy:

  • system znaków ostrzegawczych emitowanych na początku programu;

  • emisja programów z przemocą bardzo późno;

odpowiedzialność odbiorcy:

  • rozwijanie i rozszerzenie edukacji medialnej, przygotowanie do bardziej krytycznego odbioru mediów, selekcji programów i informacji;

  • poświęcanie więcej czasu dzieciom przez rodziców, kontrola treści i zapewnienie innych sposobów atrakcyjnego spędzenia czasu;




  1. udział rodziców w przygotowaniu dziecka do korzystania z mediów:

  • zachęcanie dzieci do wspólnego, rodzinno-domowego oglądania TV;

  • troska o odpowiedni czas i tematykę wspólnie oglądanych programów;

  • inspirowanie członków rodziny korzystających z mediów do rozmowy o programie:

- wyjaśnianie niezrozumiałych terminów, sekwencji dla dzieci;

- rozmowy po obejrzeniu programu dotyczące oceny, wrażeń, refleksji;

- wyjaśnianie niezrozumiałych kwestii po obejrzeniu programu;


  • planowanie, organizowanie zajęć dzieciom w ciągu dnia;

  • wyznaczanie "miejsca" telewizji wśród innych sposobów spędzania czasu wolnego;

  • rozwijaniu zainteresowań określoną tematyką programów;




  1. wybrane modele procesu komunikowania się:

  1. model wszechmocy propagandy:

    • propagandysta -> treść propagandy -> odbiorca;

    • wizja człowieka jako istoty kierującej się bardziej emocjami i instynktem niż rozumem;

    • jednokierunkowa forma komunikacji głównie przy pomocy mass mediów skierowaną na oddziaływanie na większe grupy odbiorców;

    • na bazie medialnej propagandy wojennej;

    • nadawcy używają ukierunkowanych treści (sloganów) w sposób ciągły i systematyczny;

    • nadawcy pobudzają wewnętrzne motywy zachowania (popędy, instynkty) odbiorców na zasadzie relacji bodziec – relacja;

    • model zakłada bierność i irracjonalizm zachowań jednostki oraz dużą jej uległość na treści propagandowe;




  1. model aktu perswazyjnego Lasswella:

  • nadawca -> treść -> media -> odbiorca -> efekty;

  • klasyczny wzorzec komunikowania – podstawowy model komunikacji masowej;

  • prosta i klarowna konstrukcja oparta na pytaniach:

- kto komunikuje?

- co przekazuje?

- za pomocą jakiego środka komunikacji?

- do kogo?

- z jakim rezultatem?


  • instrumentalizm oddziaływania komunikacji;

  1. model dyfuzyjny Rogersa:

  • nadawca -> przekaz -> kanał -> przywódca opinii -> odbiorca I -> odbiorca II itd.

  • treści rozpowszechniane przez mass media docierają do publiczności masowej za pośrednictwem szczególnej kategorii odbiorców – przywódców opinii;

  1. model wspólnoty doświadczeń Schramma:

  • wspólnota doświadczeń – zbiór postaw, przekonań, idei, poglądów wspólnie podzielanych przez nadawcę i odbiorcę przekazu;

  • symetryczna forma komunikacji – status uczestników komunikacji jest identyczny lub zbliżony;

  • elementy:

- kodowanie myśli, zamiarów, intencji nadawcy w postaci określonego komunikatu;

- dekodowanie komunikatu przez odbiorcę;

- interpretacja przekazu;


  1. model socjologiczny Rileyów:

  • uwzględnia uwarunkowanie komunikacji przez uczestnictwo jednostki w grupie pierwotnej, innych grupach odniesienia, które pomagają jej definiować swoje oceny, wartości i postawy;

  1. model społeczno-kulturowy Tudora

  • struktura społeczna określa społeczne usytuowanie nadawcy i odbiorcy oraz funkcje przekaźnika;

  • kultura określa orientacje, oczekiwania nadawcy i odbiorcy oraz język przekaźnika rozumianego jako treści i kanał przekazu;




  1. pojęcie desensytyzacji:

desensytyzacja – znieczulenie, redukowanie negatywnej reakcji na przemoc;


  1. przedstaw i omów schemat dotyczący preferencjami agresywnych gier komputerowych (preferencja, przyzwyczajenie, „odwrażliwienie”):

Schemat

Preferencje „agresywnych” Zaangażowanie w gry

gier komputerowych komputerowe zawierające

wśród graczy. agresje i przemoc.



Nasilenie agresywności Przyzwyczajenie do agresji,

i postawy typu „mieć” desynsytyzacja


  • Przyzwyczajenie do oglądania i dokonywania przemocy powoduje nabywanie przekonania o powszechności takich zachowań.

  • Agresja i inne zachowania związane z orientacja „mieć” stają się wiec czymś „normalnym”, słusznym i nie budzą poczucia winy.

  • Równocześnie wielokrotnie zadawanie bólu i cierpienia innym na ekranie komputera powoduje znieczulenie na tego typu sceny (desensytyzacja).

  • Zatem przyzwyczajeni do obrazów przemocy raczej sięgają po gry zawierające obrazy bardziej drastyczne i okrutne, co jeszcze bardziej wzmacnia ich agresywność i nastawienie na „mieć” w realnym zachowaniach oraz zwiększa preferencje tego typu gier.

  • W ten sposób powstaje sprzężenie zwrotne.

  • przez oddziaływanie cyrkularne wpływ poszczególnych elementów na siebie nasila się, ponieważ każdy z nich wzmacnia intensywność kolejnego i równocześnie sam jest wzmacniany przez poprzedni;

  • jest to mechanizm bardzo silny, którego negatywne konsekwencje w sytuacji korzystania z „agresywnych” gier komputerowych powinny budzić uzasadniony niepokój.




  1. możliwości wykorzystania gier komputerowych w edukacji:

  • „bawiąc uczyć”;

  • gry symulacyjne – szkolenie lotników;

  • gry do szkolenia przedsiębiorców, menagerów, polityków służące rozwijaniu dyplomacji;

  • rozwijanie myślenia innowacyjnego;

  • pogłębianie świadomości konsekwencji swoich działań;

  • pomoc w rozwiązywaniu problemów;

  • rozwijanie zdecydowania;

  • rozwijanie logicznego myślenia;

  • nieświadome przyswajanie informacji, nabywanie umiejętności;




  1. możliwości wykorzystania gier komputerowych w terapii:

  • usprawnianie koordynacji wzrokowo ruchowej

  • utworzenie terapeutycznych gier wzmacniających samokontrolę

  • dla dzieci z trudnościami w nauce arytmetyki

  • w terapii zaburzeń zwianych z deficytem uwagi – ADD

  • wśród dzieci z zachowaniami niszczycielskimi i nadpobudliwością psychoruchową

  • w resocjalizacji nieletnich przestępców stymulując ich rozwój moralny

  • w profilaktyce uzależnień wśród nastolatków ze środowisk zagrożonych narkomanią

  • rozwijanie słabych zdolności przestrzennych u dzieci

  • przy uczenia różnicowania dźwięków

  • przy treningu pamięci




  1. oddziaływania treści gier komputerowych na psychikę graczy:

  • Ustosunkowanie do samego siebie:

- egoizm, koncentracja na sobie, swoich potrzebach i zachciankach (zasada przyjemności);

- nastawienie na posiadanie i pomnażanie swoich dóbr materialnych i niematerialnych;

- brak potrzeby samodoskonalenia pracy nad sobą;


  • Ustosunkowanie do innych osób:

- poczucie zagrożenia ze strony innych (nieufność, wrogość, agresja jako forma obrony) i równocześnie potrzeba wsparcia z ich strony (sympatia, uznanie);

- podporządkowanie innych swoim potrzebom, dążeniom i celom (manipulacja, wykorzystywanie);

- brak empatii i wrażliwości na potrzeby innych;

- nieumiejętność bezinteresownego dawania (interesowność, nastawienie na osobiste korzyści);



  • Stosunek wobec cierpienia:

- lęk i bunt wobec cierpienia;

- brak wrażliwości na cierpienie innych, brak empatii i współczucia;

- niezdolność do poświęceń;


  • Stosunek do przemijania i śmierci:

- lęk przed śmiercią charakterystyczny dla postawy „mieć”;

  • Stosunek do przyrody i wszechświata:

- obojętność wobec przyrody i jej zagrożeń;

- agresja wobec zwierząt;



- lęk wobec wszechświata;


  1. przyczyny zainteresowania dzieci reklamami środków chemicznych:

  • dostarczenie atrakcyjnej strony wizualnej (czyste, żywe, bajkowe kolory), humoru, łatwych do zapamiętania sloganów, pogodnego nastroju, wesołych piosenek (zarówno nowych przebojów, jak i dziecięcej klasyki) oraz niezwykłych pomysłów – łączenie animacji z filmem konwencjonalnym,

  • pokazanie realiów domowych, czyli najbliższego i najlepiej znanego dziecku otoczenie;

  • odwoływanie się do codzienności, pokazując powtarzające się oglądane na co dzień czynności;

  • na tle domowej codzienności przewijają się postaci najbardziej przez dziecko lubiane: troskliwa mama i jej dzieci;

  • zakończenie szczęśliwe, problem plam zostaje skutecznie usunięty, a towarzyszy temu harmonia i szczęście rodziny;




  1. cechy charakterystyczne bohaterów telewizyjnych bajek:

  • nierealni, nieśmiertelni;

  • pozytywna postać przeważnie piękna;

  • negatywna postać przeważnie brzydka;

  • niezniszczalni;

  • odważni;

  • umiejący poradzić sobie w każdej sytuacji;

  • beztroscy;

  • aktywni;

  • odnosi zwycięstwo, pokonuje wszelkie przeszkody;




  1. kultura odbioru telewizji – na czym polega?

  • selektywne wybieranie programów;

  • racjonalny i świadomy wybór;

  • wyjaśnianie wątpliwości;

  • odpowiednia pora dnia;

  • odpowiednia głośność;

  • dyskusja po programie;




  1. sposób oglądania reklam telewizyjnych przez dzieci:

  • dziennie ok. 15-30 reklam;

  • oglądają wszystkie reklamy po kolei;

  • dzieci przyjmują często reklamy bezkrytycznie;

  • dziecko nie odróżnia fantazji od rzeczywistości;

  • prezentowane produkty kojarzy z pozytywnymi emocjami;

  • brak racjonalnej umiejętności oceny prezentowanej treści;

  • najczęściej – oglądają reklamy razem z programem dla nich przeznaczonym (np. Dobranocką);

  • rzadko – oglądają same reklamy, bo są ciekawsze niż program przeznaczony dla nich (starsze dzieci z klas I-III);

  • przerywają jakąś czynność w celu obejrzenia reklamy (zabawa, odrabianie lekcji);




  1. dlaczego reklamy są popularne wśród dzieci i jakie szczególnie:

ulubione reklamy:

  • artykuły chemiczne: proszki, płyny, pasty, mydła, szampony,

  • zabawki,

  • słodycze,

  • artykuły spożywcze, napoje,

przyczyny popularności reklam:

  • wesołość, humor

  • pogodny nastrój,

  • oprawa muzyczna – piosenki zapożyczone lub stworzone dla potrzeb reklamy,

  • efekty specjalne – łączenie animacji z filmu rysunkowego z filmem konwencjonalnym (technika perswazyjna: niezwykłość przekazu),

  • błyskawiczna akcja;

  • obraz szczęśliwej rodziny, dbającej o dziecięce rozrywki i przyjemności;

  • obraz sielankowego dzieciństwa;




  1. łańcuszek Barbie”:

  • łańcuszek Barbie to rodzaj strategii promocyjnej, polegającej na wprowadzeniu do świadomości klienta stanu braku definitywnego zaspokojenia;

  • przykład: masz Barbie, warto mieć Kena, potem Barbie Hollywood, Barbie plażową, Barbie syrenę, Barbie z kolczykami w uszach, Barbie mówiącą, Barbie z meblami, koniem itd.

  • łańcuszek pragnień nie ma końca;




  1. reklama telewizyjna a obraz świata konsumpcyjnego wśród dzieci:

  • reklama kształtuje materialistyczny styl życia, rozumiany jako orientacja na przedmioty i dobra materialne jako cele życiowe, zawierający silny pierwiastek rywalizacji i przyjmujący stan posiadania za główne kryterium oceny innych ludzi;

  • dzieci uważają, że pieniądze są ważne w życiu człowieka – „mali realiści”;

  • dzieci twierdzą, że pieniądze to nie tylko zapewnienie bytu, ale władza, siła, gwarancja niezależności;

  • definiują konsumpcję jako przyjemność i wartość samą w sobie, czyniąca życie ciekawszym;

  • dzieci zorientowane na „mieć”;

  • reklama zasypująca dziecko lawiną przedmiotów uwiarygodnia w jego oczach wszystkie znane mu opinie na temat roli pieniądza i dóbr materialnych, potwierdza ich rangę, wskazując codziennie nowe, atrakcyjne obiekty ludzkich dążeń;

  • reklama ukazuje człowieka szczęśliwego dzięki konsumpcji, a nie szczęśliwego więc konsumującego;

  • reklama koncentruje się na przedmiocie i ludzkich dążeniach, a nie mówi o drodze dochodzenia do tego, co nazywane jest dorobkiem życiowym;




  1. pojęcie ojcostwa:

ojciec – mężczyzna mający własne dziecko lub dzieci; w znaczeniu prawnym ojcem staje się mężczyzna, gdy dziecko rodzi się w związku małżeńskim, lecz także pozamałżeńskim lub w wyniku adopcji;


  1. aspekty ojcostwa:

  • prawny:

- dziecko męża matki;

- uznanie dziecka przez ojca;

- sądowe ustalenie ojcostwa;


  • biologiczny:

- mężczyzna wspólnie z kobietą daje początek nowemu życiu;

- określony jest jako rodziciel;

- występuje zaangażowanie emocjonalne mężczyzny;


  • duchowy:

- chęć przekazania wartości, przekonań, kształtowania drugiego człowieka;

- chęć pozostawienia po sobie czegoś więcej, kogoś podobnego „do mnie”;




  1. modele ojcostwa funkcjonujące w literaturze:

  1. model ojcostwa o cechach, które tradycja kulturowa przypisuje mężczyznom:

- zainteresowanie głównie warunkami materialnymi rodziny;

- nieznaczny udział ojca w zapewnianiu korzystnych warunków sytuacji opiekuńczej, wychowawczej oraz kulturalnej dzieci;

- niewielkie zainteresowanie nauką szkolną dzieci;

- brak czasu na pomoc w odrabianiu lekcji;

- brak zainteresowania szkołą do której uczęszczają dzieci;

- oddziaływania wychowawcze ograniczają się do dyscyplinowania;

- brak zainteresowania czasem wolnym dzieci;


  1. model ojcostwa o cechach, które tradycja kulturowa przypisuje obojgu rodzicom:

- zaangażowanie w realizację obowiązków domowych;

- włączanie się w działania opiekuńcze nad dziećmi;

- utrzymywanie kontaktów z nauczycielami dzieci;

- oddziaływania wychowawcze to: modelowanie, przekaz słowny, dyscyplinowanie;

- stosowanie systemu nagród: aprobata, uznanie, pochwałą słowna, serdeczność, nagrody rzeczowe, pieniądze;

- wyrozumiałość, tolerancja wynikająca z umiejętności nawiązania kontaktu z dziećmi;

- zainteresowanie doborem literatury, programów telewizyjnych, z którymi mają kontakt sami i dzieci;

- stwarzanie możliwości realizowania różnych form spędzania wolnego czasu



  1. model ojcostwa o cechach, które tradycja kulturowa przypisuje kobietom:

- udział w realizacji obowiązków domowych;

- włączenie się w tworzenie sytuacji opiekuńczej w stosunku do dzieci;

- w kontaktach z dziećmi serdeczność, ciepło, opanowanie;


  1. model negatywny ojcostwa:

- brak zainteresowania warunkami materialnymi rodziny;

- brak udziału w zapewnieniu korzystnych warunków sytuacji opiekuńczej, wychowawczej i kulturalnej;

- zjawisko alkoholizmu, konflikty rodzinne;

- stosowanie kar, krzyk, wyżywanie się, poniżanie;

- brak zaangażowania w prowadzenie gospodarstwa domowego;

modele wg A. Jankowskiej:


  1. ojciec kultywujący wartości materialne i konsumpcyjne:

- żywiciel rodziny, który nie podejmuje czynności opiekuńczych i wychowawczych wewnątrz rodziny, w stosunku do dzieci;

- przekonanie, że dbając o bezpieczeństwo materialne rodziny wypełnia całkowicie swoje obowiązki względem niej;



  1. ojciec kultywujący wartości duchowe:

- opieka nad dziećmi równie ważna jak praca i kariera zawodowa;

- układanie harmonogramu pracy by mieć czas dla żony i dzieci;

- wcielanie w życie pięknych postaw ojcowskich;


  1. ojciec kultywujący wartości materialne i jednocześnie duchowe:

- żywiciel rodziny i jednocześnie człowiek zdolny do stwarzania atmosfery miłości, zrozumienia we własnym środowisku rodzinnym;

- odpowiedzialność za rodzinę;

- konsekwencje w działaniu;

- opiekuńczość w stosunku do dzieci i do żony;


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


http://members.lycos.co.uk/nonameuwb




©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość