Strona główna

Ustawa z dnia 21 maja 1999 r o broni I amunicji


Pobieranie 118.14 Kb.
Strona1/3
Data19.06.2016
Rozmiar118.14 Kb.
  1   2   3
USTAWA
z dnia 21 maja 1999 r.
o broni i amunicji
(tekst jednolity)


Rozdział 1
Przepisy ogólne
Art. 1. Ustawa określa zasady wydawania i cofania pozwoleń na broń, nabywania, rejestracji, przechowywania, zbywania i deponowania broni i amunicji, przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz przywozu z zagranicy i wywozu za granicę broni i amunicji, jak również zasady posiadania broni i amunicji przez cudzoziemców oraz zasady funkcjonowania strzelnic.
Art. 2. Poza przypadkami określonymi w ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione.
Art. 3. Przepisy ustawy nie dotyczą:

  1. broni i amunicji stanowiących uzbrojenie Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Biura Ochrony Rządu, Straży Granicznej, Służby Więziennej oraz innych państwowych formacji uzbrojonych, w odniesieniu do których dostęp do broni i amunicji regulują odrębne przepisy;

  2. broni i amunicji stanowiących uzbrojenie żołnierzy armii państw obcych przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przedsięwzięciami wojskowymi realizowanymi wspólnie z Siłami Zbrojnymi Rzeczypospolitej Polskiej, a także
    na podstawie umów i porozumień międzynarodowych;

  3. obrotu z zagranicą bronią i amunicją, technologiami i usługami mającymi znaczenie
    dla obronności, bezpieczeństwa lub ważnych interesów Państwa oraz wytwarzania, przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu z zagranicy i wywozu za granicę broni i amunicji w celach przemysłowych lub handlowych, a także obrotu nimi na podstawie odrębnych przepisów;

  4. przemieszczania amunicji przez przedsiębiorców oraz przedsiębiorców zagranicznych,
    w rozumieniu ustawy z dnia 21 czerwca 2002 r. o materiałach wybuchowych przeznaczonych do użytku cywilnego (Dz. U. Nr 117, poz. 1007 i Nr 238, poz. 2019).


Art. 4. 

    1. Ilekroć w ustawie jest mowa o broni, należy przez to rozumieć:

  1. broń palną, w tym broń bojową, myśliwską, sportową, gazową, alarmową i sygnałową;

  2. broń pneumatyczną;

  3. miotacze gazu obezwładniającego;

  4. narzędzia i urządzenia, których używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu:

    1. broń białą w postaci:

      • ostrzy ukrytych w przedmiotach nie mających wyglądu broni,

      • kastetów i nunczaków,

      • pałek posiadających zakończenie z ciężkiego i twardego materiału
        lub zawierających wkładki z takiego materiału,

      • pałek wykonanych z drewna lub innego ciężkiego i twardego materiału, imitujących kij bejsbolowy,

    2. broń cięciwową w postaci kusz,

    3. przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej.

  1. Ilekroć w ustawie jest mowa o amunicji, należy przez to rozumieć amunicję do broni palnej.

  2. W rozumieniu ustawy amunicją są naboje scalone i naboje ślepe przeznaczone
    do strzelania z broni palnej.


Art. 5. 

    1. Gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń
      lub amunicję.

    2. Istotnymi częściami broni palnej i pneumatycznej są: szkielet broni, baskila, lufa, zamek, komora zamkowa oraz bęben nabojowy.

    3. Istotnymi częściami amunicji są: pociski wypełnione materiałami wybuchowymi, chemicznymi środkami obezwładniającymi lub zapalającymi albo innymi substancjami, których działanie zagraża życiu lub zdrowiu, spłonki inicjujące spalanie materiału miotającego i materiał miotający w postaci prochu strzelniczego.


Art. 6. 

  1. Zabronione jest dokonywanie przeróbek broni zmieniających jej rodzaj, kaliber
    lub przeznaczenie, a w szczególności przerabianie broni przystosowanej wyłącznie
    do amunicji wypełnionej chemicznymi środkami obezwładniającymi lub do amunicji ślepej, dostosowujące ją do wystrzelenia pocisku z lufy albo z elementu zastępującego lufę w wyniku działania sprężonych gazów powstających na skutek spalania materiału miotającego.

  2. Przeróbki broni, o których mowa w ust. 1, uważa się za wyrób broni.


Art. 6a.

  1. Broń palna może zostać pozbawiona w sposób trwały cech użytkowych przez uprawnionego przedsiębiorcę, zgodnie ze specyfikacją techniczną określającą szczegółowo sposób pozbawiania cech użytkowych danego rodzaju, typu i modelu broni, zwaną dalej "specyfikacją techniczną", wydaną przez jednostkę uprawnioną
    i zatwierdzoną przez jednostkę uprawnioną do potwierdzania pozbawienia broni palnej cech użytkowych.

  2. Przez pozbawienie broni palnej w sposób trwały cech użytkowych, zwane dalej "pozbawieniem cech użytkowych", rozumie się pozbawienie cech użytkowych wszystkich istotnych części broni palnej w taki sposób, by mimo działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, nie była zdolna
    do wystrzelenia pocisku lub substancji z lufy albo elementu ją zastępującego oraz
    do wywołania efektu wizualnego lub akustycznego, a przywrócenie broni cech użytkowych bez podjęcia czynności specjalistycznych nie było możliwe.

  3. Uprawnionym przedsiębiorcą do pozbawiania cech użytkowych jest przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania broni, w rozumieniu ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami
    i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 67, poz. 679,
    z 2002 r. Nr 74, poz. 676 i Nr 117, poz. 1007 oraz z 2003 r. Nr 210, poz. 2036).

  4. Jednostka uprawniona potwierdza pozbawienie cech użytkowych po dokonaniu pozytywnej oceny zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną. Potwierdzenie pozbawienia cech użytkowych odnotowuje się w ewidencji broni palnej pozbawionej cech użytkowych, prowadzonej przez tę jednostkę.

  5. Broń palną pozbawioną cech użytkowych oznakowuje się w sposób wskazujący,
    że została ona pozbawiona tych cech.

  6. Wydanie specyfikacji technicznej, pozbawienie cech użytkowych oraz dokonanie oceny zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną
    jest odpłatne.

  7. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:

    1. tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych i sposób znakowania broni pozbawionej cech użytkowych oraz zakres informacji umieszczanych w ewidencji,
      o której mowa w ust. 4;

    2. jednostki uprawnione do:

      1. wydawania specyfikacji technicznych,

      2. potwierdzania pozbawienia cech użytkowych oraz zatwierdzania specyfikacji technicznej;

    3. sposób postępowania z bronią palną przekazaną w celu pozbawienia cech użytkowych, opracowania specyfikacji technicznej oraz potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych przez uprawnione jednostki do:

      1. pozbawiania cech użytkowych,

      2. wydawania specyfikacji technicznych,

      3. potwierdzania pozbawienia cech użytkowych;

    4. stawki odpłatności za wydanie specyfikacji technicznej i dokonanie oceny zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną.

        1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych, mając na względzie wymogi bezpieczeństwa
          i określając:

  1. tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych i sposób znakowania broni pozbawionej cech użytkowych oraz zakres informacji umieszczanych w ewidencji,
    o której mowa w ust. 4:

    1. wprowadzi wymóg przedstawienia jednostce uprawnionej do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych dokumentu wystawionego przez jednostkę uprawnioną do pozbawiania cech użytkowych stwierdzającego, że broń palna została pozbawiona cech użytkowych zgodnie ze specyfikacją techniczną,

    2. może wprowadzić odrębny tryb potwierdzania pozbawienia cech użytkowych
      w odniesieniu do pojedynczych egzemplarzy broni palnej oraz partii tej broni,

    3. ustali wymagania, jakim powinno odpowiadać oznakowanie umieszczone na broni palnej pozbawionej cech użytkowych, w szczególności umożliwiające identyfikację jednostki uprawnionej do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych oraz egzemplarza broni,

    4. uwzględni konieczność umieszczenia w ewidencji, o której mowa w ust. 4, informacji jednoznacznie identyfikujących dany egzemplarz broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz uprawnioną jednostkę, która pozbawiła tę broń cech użytkowych;

      1. jednostki uprawnione do wydawania specyfikacji technicznych – wskaże rodzaje broni palnej, w odniesieniu do których dana jednostka będzie właściwa do wydawania specyfikacji technicznej, z uwzględnieniem posiadanego przez tę jednostkę wyposażenia badawczego i doświadczenia w zakresie dotyczącym właściwego rodzaju broni, tak by do wydawania specyfikacji technicznej do danego rodzaju, typu i modelu broni była uprawniona jedna jednostka;

      2. jednostki uprawnione do potwierdzania pozbawienia cech użytkowych
        oraz zatwierdzania specyfikacji technicznej co do sposobów pozbawiania cech użytkowych broni palnej danego rodzaju, typu i modelu – wskaże rodzaje, typy
        i modele broni palnej, w odniesieniu do których dana jednostka będzie właściwa,
        przy czym uwzględni warunki w zakresie wyposażenia technicznego tej jednostki pozwalającego stwierdzić, czy pozbawienie broni cech użytkowych nastąpiło zgodnie ze specyfikacją techniczną, oraz warunki dotyczące kwalifikacji osób wykonujących czynności związane bezpośrednio z potwierdzaniem pozbawienia cech użytkowych;

      3. sposób postępowania z bronią palną przekazaną do pozbawienia cech użytkowych, opracowania specyfikacji technicznej oraz potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych przez jednostki uprawnione do: pozbawiania broni palnej cech użytkowych, wydawania specyfikacji technicznych oraz potwierdzania pozbawienia cech użytkowych – uwzględni specyfikę podejmowanych w tych jednostkach czynności oraz taką organizację tych czynności, w tym przechowywania broni palnej, aby dostęp do broni palnej był ograniczony wyłącznie do osób bezpośrednio wykonujących te czynności;

      4. stawki odpłatności za wydanie specyfikacji technicznej oraz dokonanie oceny zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną – uwzględni przeciętne koszty badań i czynności związanych z wydaniem specyfikacji technicznej dotyczącej danego rodzaju, typu i modelu broni palnej oraz dokonaniem oceny zgodności pozbawienia cech użytkowych z odpowiednią specyfikacją techniczną, włącznie z kosztem znakowania broni.


Art. 7. 

  1. W rozumieniu ustawy bronią palną jest niebezpieczne dla życia lub zdrowia urządzenie, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, jest zdolne do wystrzelenia pocisku lub substancji z lufy albo
    z elementu zastępującego lufę, a przez to do rażenia celów na odległość, z zastrzeżeniem
    ust. 2.

  2. W rozumieniu ustawy bronią palną sygnałową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, jest zdolne do wystrzelenia z lufy o kalibrze nie mniejszym niż 25 mm substancji w postaci ładunku pirotechnicznego celem wywołania efektu wizualnego
    lub akustycznego.

  3. W rozumieniu ustawy bronią palną alarmową jest urządzenie wielokrotnego użycia, które w wyniku działania sprężonych gazów, powstających na skutek spalania materiału miotającego, wywołuje efekt akustyczny, a wystrzelona z lufy lub elementu
    ją zastępującego substancja razi cel na odległość nie większą niż 1 metr.


Art. 8. W rozumieniu ustawy bronią pneumatyczną jest niebezpieczne dla życia lub zdrowia urządzenie, które w wyniku działania sprężonego gazu jest zdolne do wystrzelenia pocisku
z lufy lub elementu ją zastępującego i przez to zdolne do rażenia celu na odległość, a energia kinetyczna pocisku opuszczającego lufę lub element ją zastępujący przekracza 17 J.
Art. 8a. Komendant Główny Policji informuje właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej o rodzajach broni palnej, której:

  1. posiadanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest zakazane albo możliwe
    na podstawie pozwolenia;

  2. przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie wymaga uzyskania zaświadczenia konsula Rzeczypospolitej Polskiej.


Rozdział 2
Zasady i warunki wydawania, cofania pozwoleń na broń, rejestracji broni oraz dysponowania bronią i amunicją
Art. 9. 

  1. Broń palną i amunicję do tej broni, z wyłączeniem przypadków, o których mowa
    w art. 11, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego
    ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.

  2. Broń palną pozbawioną cech użytkowych można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni pozbawionej cech użytkowych wydanej przez właściwego
    ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.

  3. Miotacze gazu obezwładniającego oraz narzędzia i urządzenia, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 4, można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych – na podstawie pozwolenia wydanego przez właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.

  4. Broń pneumatyczną można posiadać na podstawie karty rejestracyjnej broni pneumatycznej wydanej przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta powiatowego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - właściwego komendanta oddziału Żandarmerii Wojskowej.

  5. Ilekroć w dalszych przepisach ustawy jest mowa o właściwych organach Policji, należy przez to rozumieć organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń lub karty rejestracyjnej broni, o których mowa w ust. 1 – 4.

  6. Pozwolenie na broń, karta rejestracyjna broni palnej pozbawionej cech użytkowych
    oraz karta rejestracyjna broni pneumatycznej są wydawane na czas nieokreślony.

  7. Pozwolenie na broń palną bojową wydane w celach, o których mowa w art. 10 ust. 3
    pkt 1, stanowi jednocześnie pozwolenie na broń gazową i alarmową.

  8. Pozwolenie na broń na okaziciela, zwane dalej "świadectwem broni", o którym mowa
    w art. 29 ust. 1, oraz legitymacja osoby dopuszczonej do posiadania broni, o której mowa
    w art. 30 ust. 1 i 2, wydawane są jedynie przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji.


Art. 10. 

  1. Właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie.

  2. Pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną.

  3. Pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w następujących celach:

    1. ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia;

    2. łowieckich;

    3. sportowych;

    4. kolekcjonerskich;

    5. pamiątkowych;

    6. szkoleniowych.

      1. Właściwy organ Policji może, w pozwoleniu na broń, ograniczyć lub wykluczyć możliwość jej noszenia, co potwierdza się w legitymacji posiadacza broni.

  1. Noszenie broni, o którym mowa w ust. 4, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 18 ust. 1 pkt 4 i ust. 5
    pkt 4, art. 32 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 1 oraz art. 51 ust. 2 pkt 4, 7 i 10, oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na tę broń.

      1. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje broni i amunicji szczególnie niebezpiecznych oraz rodzaje broni odpowiadającej celom,
        o których mowa w ust. 3.


Art. 10a.

        1. Na wniosek osoby posiadającej pozwolenie na broń palną właściwy organ Policji wydaje Europejską kartę broni palnej.

        2. Europejską kartę broni palnej wydaje się na okres do 5 lat.

        3. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 2, ważność Europejskiej karty broni palnej może być przedłużona na kolejny okres.

        4. W przypadku cofnięcia pozwolenia na broń Europejska karta broni palnej traci ważność
          i podlega zwrotowi organowi, który ją wydał.

        5. W Europejskiej karcie broni palnej zamieszcza się informacje o:

  1. tożsamości osoby posiadającej broń palną, w tym:

    1. nazwisko i imię,

    2. datę i miejsce urodzenia,

    3. adres miejsca stałego pobytu;

      1. danych identyfikacyjnych broni palnej wraz ze wskazaniem kategorii broni palnej, określonej w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 pkt 1;

      2. okresie ważności Europejskiej karty broni palnej;

      3. celu lub warunkach pozwolenia, o których mowa w art. 10 ust. 3 i 4;

      4. utracie broni palnej;

      5. państwach członkowskich Unii Europejskiej, na których terytorium posiadanie broni palnej, określonej w Europejskiej karcie broni palnej, jest zakazane albo możliwe
        na podstawie pozwolenia.

        1. Europejska karta broni palnej może zawierać także informacje o:

  1. przewozie przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozie z zagranicy
    i wywozie za granicę broni palnej oraz zaświadczeniach i zgodach, o których mowa w art. 34, art. 37 ust. 1 i art. 38, jak również wpisy właściwych władz innych państw Unii Europejskiej dotyczące zezwoleń na wwóz na terytorium tych państw
    lub przewóz przez ich terytorium broni palnej;

  2. warunkach przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przywozu
    z zagranicy i wywozu za granicę broni palnej.

    1. Wpisów do Europejskiej karty broni palnej dokonuje właściwy organ Policji,
      a w wyznaczonym do tego miejscu i zakresie - właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej.

    2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia:

  1. rodzaje broni palnej odpowiadające kategoriom broni palnej określonym w przepisach
    o kontroli nabywania i posiadania broni, wydanych przez właściwy organ międzynarodowy, uwzględniając klasyfikację określoną w tych przepisach;

  2. wzór Europejskiej karty broni palnej, spełniający wymogi, o których mowa
    w ust. 5 i 6.


Art. 11. Pozwolenia na broń nie wymaga się w przypadku:

  1. posiadania broni palnej wytworzonej przed rokiem 1850 lub replikę tej broni;

  2. gromadzenia broni w zbiorach muzealnych na podstawie odrębnych przepisów;

  3. dysponowania bronią przez przedsiębiorców dokonujących obrotu bronią i amunicją
    na podstawie koncesji lub świadczących usługi rusznikarskie na podstawie odrębnych przepisów, o ile jest to związane bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej;

3a) dysponowania bronią przekazaną w celu pozbawienia lub potwierdzenia pozbawienia cech użytkowych;

  1. używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu;

  2. posiadania broni alarmowej o kalibrze do 6 mm;

  3. posiadania ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego;

  4. posiadania przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie nieprzekraczającej 10 mA;

  5. używania broni palnej sygnałowej i alarmowej do celów wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz przez osoby uprawnione do sygnalizacji zawodnikom rozpoczęcia konkurencji sportowej w trakcie zawodów sportowych, jeżeli wymaga ona takiej sygnalizacji;

  6. posiadania broni palnej pozbawionej cech użytkowych;

  7. posiadania broni pneumatycznej.


Art. 12. 

    1. Pozwolenie na broń wydawane jest w drodze decyzji administracyjnej.

    2. W pozwoleniu określa się:

  1. cel, w jakim zostało wydane;

  2. rodzaj broni;

  3. liczbę egzemplarzy broni.

    1. Wraz z pozwoleniem wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia, w terminie trzech miesięcy od daty wydania zaświadczenia, określonego w pozwoleniu rodzaju broni i amunicji do tej broni oraz określonej w pozwoleniu liczby egzemplarzy broni
      wraz z amunicją.

    2. Jeżeli broń nie została nabyta w terminie, o którym mowa w ust. 3, na żądanie zainteresowanej osoby wydaje się kolejne zaświadczenie.


Art. 13. 

  1. Nabywca broni jest zobowiązany zarejestrować ją w ciągu 5 dni od dnia nabycia. Obowiązek rejestracji nie dotyczy broni, o której mowa w art. 11 pkt 1 – 3a i pkt 5 – 7.

  2. Rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu nabycia broni, a w przypadku broni palnej pozbawionej cech użytkowych – dodatkowo po przedstawieniu potwierdzenia pozbawienia broni palnej cech użytkowych.

  3. Rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, karty rejestracyjnej broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karty rejestracyjnej broni pneumatycznej, o których mowa w art. 9 ust. 1 – 4.

  4. Zarejestrowanie broni wymagającej pozwolenia potwierdza się w legitymacji posiadacza broni albo w świadectwie broni.

  5. Zarejestrowanie broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz broni pneumatycznej potwierdza się w karcie rejestracyjnej broni, która jest wydawana posiadaczowi broni.

  6. Zarejestrowanie broni palnej pozbawionej cech użytkowych nie może nastąpić na rzecz osoby, która nie ma ukończonych 18 lat.

  7. Broń pneumatyczna nie może być zarejestrowana na rzecz osoby, która:

    1. nie ma ukończonych 18 lat;

    2. nie przedstawi:

      1. orzeczeń, o których mowa w art. 15 ust. 3,

      2. informacji z Krajowego Rejestru Karnego stwierdzającej, że nie była ona skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu
        lub mieniu.

  8. W przypadku niespełnienia wymogów, o których mowa w ust. 6 lub 7, właściwy organ wydaje decyzję administracyjną o odmowie zarejestrowania broni palnej pozbawionej cech użytkowych albo broni pneumatycznej.

  9. W przypadku wydania decyzji administracyjnej o odmowie zarejestrowania broni palnej pozbawionej cech użytkowych albo broni pneumatycznej Policja, a w przypadku żołnierzy zawodowych - Żandarmeria Wojskowa, może za pokwitowaniem przyjąć
    tę broń do depozytu. Koszty związane z deponowaniem broni ponosi osoba zgłaszająca broń do rejestracji. Przepis art. 23 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

  1   2   3


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość