Strona główna

Ustawa z dnia r o podatku od usług finansowych Rozdział 1 Przepisy wstępne Art. Ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem od usług finansowych, zwanym dalej „podatkiem”


Pobieranie 282.1 Kb.
Strona1/6
Data17.06.2016
Rozmiar282.1 Kb.
  1   2   3   4   5   6
Projekt z dnia ………… 2012 r.
Ustawa

z dnia……………………………2012 r.



o podatku od usług finansowych
Rozdział 1

Przepisy wstępne

Art. 1. 1. Ustawa reguluje opodatkowanie podatkiem od usług finansowych, zwanym dalej „podatkiem”, usług finansowych świadczonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Podatek stanowi dochód budżetu państwa.


Art. 2. 1. Właściwym organem podatkowym dla podatników podatku jest naczelnik urzędu skarbowego, który jest lub byłby właściwy dla podatku od towarów i usług, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. W przypadku podatników:



  1. nieposiadających miejsca siedziby działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lecz posiadających oddział lub inne stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - właściwym organem podatkowym jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy ze względu na miejsce siedziby oddziału;

  2. nieposiadających miejsca siedziby działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo nieposiadających oddziału lub innego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - właściwym organem podatkowym jest Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego Warszawa-Śródmieście.

3. Właściwym organem podatkowym dla płatników podatku, o których mowa w art. 7, są organy podatkowe właściwe dla tego podmiotu jako podatnika podatku, określone zgodnie z ust.1.
Art. 3. Ilekroć w ustawie jest mowa o:

        1. ustawie o obrocie instrumentami finansowymi – rozumie się przez to ustawę z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2010 r. Nr 211, poz. 1384, z późn. zm.);




        1. Prawie bankowym – rozumie się przez to ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2002 r. Nr 72, poz. 665, z późn. zm.);

        2. ustawie o swobodzie działalności gospodarczej – rozumie się przez to ustawę z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz.1807, z późn. zm.);

        3. krajowym zakładzie ubezpieczeń – rozumie się przez to przedsiębiorcę w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który uzyskał zezwolenie na wykonywanie działalności ubezpieczeniowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

        4. instytucji kredytowej – rozumie się przez to podmiot prowadzący we własnym imieniu i na własny rachunek działalność polegającą na przyjmowaniu depozytów lub innych środków powierzonych pod jakimkolwiek tytułem zwrotnym i udzielaniu kredytów lub na wydawaniu pieniądza elektronicznego, a w szczególności bank krajowy w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 Prawa bankowego, oddział instytucji kredytowej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 18 Prawa bankowego, oddział banku zagranicznego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 20 Prawa bankowego oraz spółdzielczą kasę oszczędnościowo – kredytową w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 1995 r. o spółdzielczych kasach oszczędnościowo – kredytowych (Dz. U. z 1996 r., Nr 1, poz. 2, z późn. zm.);

        5. zagranicznym zakładzie ubezpieczeń – rozumie się przez to przedsiębiorcę zagranicznego, o którym mowa w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, wykonującego działalność ubezpieczeniową;

        6. instytucji finansowej – rozumie się przez to każdy podmiot, który wykonując działalność gospodarczą świadczy usługi finansowe, o których mowa w art. 15 ust. 2, a w szczególności:

          1. firmę inwestycyjną w rozumieniu art. 3 pkt 33 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi,

          2. podmiot prowadzący rynek regulowany w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi,

          3. instytucję kredytową,

          4. krajowy zakład ubezpieczeń,

          5. zagraniczny zakład ubezpieczeń,

          6. fundusz inwestycyjny w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (Dz. U. Nr 146, poz. 1546, z późn. zm.),

          7. fundusz emerytalny w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (Dz. U. Nr 139, poz. 934, z późn. zm.);

        7. partnerze centralnym – rozumie się przez to podmiot, który pośredniczy między kontrahentami w obrocie na rynku lub rynkach instrumentów finansowych jako nabywca dla każdego sprzedającego i jako sprzedający dla każdego nabywcy;

        8. podatku od towarów i usług – rozumie się przez to podatek od towarów i usług, o którym mowa w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535, z późn. zm.);

        9. podatku od wartości dodanej – rozumie się przez to podatek od wartości dodanej, o którym mowa w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, ze zm.), z wyjątkiem podatku od towarów i usług;

        10. podatku o podobnym charakterze – rozumie się przez to podatek o podobnym charakterze do podatku od wartości dodanej nakładany na terytorium państwa trzeciego;

        11. terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – rozumie się przez to terytorium lądowe oraz wnętrze ziemi znajdujące się pod nim, morskie wody wewnętrzne i morze terytorialne oraz dno i wnętrze ziemi znajdujące się pod nimi, przestrzeń powietrzną znajdująca się nad terytorium lądowym, morskimi wodami wewnętrznymi i morzem terytorialnym oraz pokłady statków morskich i powietrznych zarejestrowanych w Rzeczypospolitej Polskiej, a także znajdującą się poza morzem terytorialnym wyłączną strefę ekonomiczną, w której Rzeczypospolita Polska na podstawie prawa wewnętrznego i zgodnie z prawem międzynarodowym wykonuje prawa odnoszące się do badania i eksploatacji dna morskiego i jego podglebia oraz ich zasobów naturalnych;

        12. państwie członkowskim – rozumie się przez to państwo członkowskie Unii Europejskiej inne niż Rzeczypospolita Polska;

        13. terytorium Unii Europejskiej – rozumie się przez to terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej, z tym że na potrzeby stosowania ustawy:

          1. Księstwo Monako traktuje się jako terytorium Republiki Francuskiej, wyspę Man traktuje się jako terytorium Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, suwerenne strefy Akrotiri i Dhekelia traktuje się jako terytorium Republiki Cypru,

          2. następujące terytoria poszczególnych państw członkowskich traktuje się jako wyłączone z terytorium Unii Europejskiej:

  • wyspę Helgoland, terytorium Buesingen - z Republiki Federalnej Niemiec,

  • Ceutę, Melillę, Wyspy Kanaryjskie - z Królestwa Hiszpanii,

  • Livigno, Campione d'Italia, włoską część jeziora Lugano - z Republiki Włoskiej,

  • departamenty zamorskie Republiki Francuskiej - z Republiki Francuskiej,

  • Górę Athos - z Republiki Greckiej,

  • Wyspy Alandzkie - z Republiki Finlandii,

  • Wyspy Normandzkie - ze Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej,

          1. Gibraltar traktuje się jako wyłączony z terytorium Unii Europejskiej;

        1. terytorium państwa trzeciego – rozumie się przez to terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej;

        2. miejscu siedziby działalności gospodarczej podatnika, stałym miejscu prowadzenia działalności, stałym miejscu zamieszkania lub zwykłym miejscu pobytu – rozumie się przez to miejsca określone w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z dnia 23 marca 2011 r.);

        3. instrumentach finansowych – rozumie się przez to:

          1. instrumenty finansowe w rozumieniu ustawy o obrocie instrumentami finansowymi,

          2. weksle w rozumieniu ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. – Prawo wekslowe (Dz. U. Nr 37, poz. 282, z późn. zm.),

          3. czeki w rozumieniu ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. – Prawo czekowe (Dz. U. Nr 37, poz. 283, z późn. zm.);

        4. papierach wartościowych – rozumie się przez to papiery wartościowe, o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, a także weksle i czeki;

        5. instrumentach pochodnych – rozumie się przez to instrumenty pochodne w rozumieniu art. 3 pkt 28a ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;

        6. uczestnictwo w czynności – rozumie się przez to uczestnictwo w transakcji określone przepisami rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z dnia 23 marca 2011 r.);

        7. działalności ubezpieczeniowej – rozumie się przez to działalność ubezpieczeniową w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (Dz. U. Nr 124, poz. 1151, z późn. zm.);

        8. wartości nominalnej – rozumie się przez to bazową wartość nominalną zastosowaną do wyliczenia płatności dokonywanych z tytułu czynności dotyczącej instrumentów pochodnych.


Rozdział 2

Zakres podmiotowy i obowiązki rejestracyjne

Art. 4. 1. Podatnikiem podatku jest instytucja finansowa będąca zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług.

2. Podatnikiem podatku jest również:



  1. instytucja finansowa niebędąca zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, która jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od wartości dodanej lub zarejestrowanym podatnikiem podatku o podobnym charakterze;

  2. osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej niebędąca zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym podatnikiem podatku od wartości dodanej lub zarejestrowanym podatnikiem podatku od o podobnym charakterze, jeżeli świadczy lub nabywa usługi finansowe.

3. Przepis ust. 1 i ust. 2 pkt 1 stosuje się do podmiotów zwolnionych z obowiązku rejestracji dla potrzeb podatku od towarów i usług, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub którzy nie dokonali rejestracji dla potrzeb tych podatków mimo istnienia takiego obowiązku.
Art. 5. Podatnikiem podatku jest również instytucja finansowa posiadająca miejsce siedziby działalności gospodarczej na terytorium państwa, w którym nie występuje podatek o podobnym charakterze lub nie ma obowiązku rejestracji dla potrzeb tego podatku, jeżeli świadczy lub nabywa usługi finansowe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 6. Podatnicy podatku odpowiadają całym swoim majątkiem za zapłatę podatku na podstawie i w granicach własnego zobowiązania podatkowego.
Art. 7. 1. Płatnikiem podatku, z zastrzeżeniem ust. 5, jest instytucja finansowa mająca miejsce siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która:

1) nabywa usługi finansowe od podatnika podatku nieposiadającego miejsca siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oddziału lub innego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uczestniczącego w tej czynności;

2) świadczy usługi finansowe na rzecz podatnika podatku nieposiadającego miejsca siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oddziału lub innego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uczestniczącego w tej czynności.

2. Płatnikiem podatku jest również oddział lub inne stałe miejsca prowadzenia działalności gospodarczej instytucji finansowej, położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które uczestniczy w:

1) nabywaniu usług finansowych od podatnika podatku nieposiadającego miejsca siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oddziału lub innego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uczestniczącego w tej czynności;

2) świadczeniu usług finansowych na rzecz podatnika podatku nieposiadającego miejsca siedziby na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, oddziału lub innego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uczestniczącego w tej czynności.

3. Płatnikiem podatku jest również Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych lub spółka, której Krajowy Depozyt przekazał wykonywanie czynności z zakresu zadań, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, jest płatnikiem podatku od czynności, z tytułu których dokonuje rozliczenia i rozrachunku.

4. Jeżeli w czynności uczestniczy centralny kontrpartner z siedzibą poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przyjmuje się, że podatnik uprawniony lub zobowiązany z tytułu nabycia albo zbycia instrumentu finansowego nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca siedziby działalności gospodarczej, ani oddziału lub innego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej uczestniczącego w tej czynności.

5. W przypadku usług finansowych, których przedmiotem są instrumenty finansowe w obrocie zorganizowanym, płatnikiem podatku z tytułu świadczenia lub nabywania usług finansowych jest podmiot dokonujący rozliczenia i rozrachunku tych transakcji, mający siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce siedziby działalności gospodarczej stron transakcji lub uczestniczenie w czynności oddziału lub innego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

6. Ust. 2 stosuje się do oddziału lub innego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej instytucji finansowej, która nie posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca siedziby działalności gospodarczej.


Art. 8. Zwalnia się od podatku:

  1. Skarb Państwa;

  2. jednostki samorządu terytorialnego oraz ich związki;

  3. Narodowy Bank Polski;

  4. Europejski Bank Centralny;

  5. banki centralne państw członkowskich;

  6. banki centralne państw trzecich;

  7. Bank Gospodarstwa Krajowego;

  8. Krajowy Depozyt Papierów Wartościowych oraz podmioty, którym powierzono wykonywanie zadań Krajowego Depozytu Papierów Wartościowych, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 – 6 i ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi;

  9. centralne depozyty papierów wartościowych, posiadające miejsce siedziby na terytorium państwa członkowskiego lub terytorium państw trzecich;

  10. partnera centralnego posiadającego miejsce siedziby działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub państwa członkowskiego Unii Europejskiej albo na terytorium państwa trzeciego - w stosunku do czynności dokonywanych w celu realizacji swoich zadań statutowych;

  11. Unię Europejską;

  12. Europejską Wspólnotę Energii Atomowej;

  13. Europejski Bank Inwestycyjny;

  14. instytucje ustanowione przez Unię Europejską lub Europejską Wspólnotę Energii Atomowej, których dotyczy Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej, w ramach limitów i na warunkach tego Protokołu, a także umów w sprawie jego wdrożenia lub umów w sprawie siedziby, w takim zakresie, w jakim nie spowoduje to zakłócenia konkurencji;

  15. międzynarodowe instytucje finansowe - w stosunku do czynności dokonywanych w celu udzielenia pomocy finansowej Rzeczypospolitej Polskiej lub innym państwom członkowskim Unii Europejskiej;

  16. Europejski Instrument Stabilności Finansowej;

  17. międzynarodowe organizacje i instytucje inne niż wyżej wymienione oraz ich oddziały i przedstawicielstwa korzystające na podstawie ustaw, umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych z przywilejów i immunitetów;

  18. podatników podatku od towarów i usług, o których mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o podatku od towarów i usług, oraz podatników podatku od wartości dodanej, do których mają zastosowanie podobne zwolnienia, również gdy zrezygnowali ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług lub innym podatkiem od wartości dodanej.

  19. fundusze emerytalne w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych (Dz. U. z 1997 r. Nr 139, poz. 934, z późn. zm.).


Art. 9. 1. Podatnicy podatku, o których mowa w art. 4 ust. 1, a także inni podatnicy podatku, dla których stosuje się art. 15 ust. 5, obowiązani są złożyć we właściwym organie podatkowym zgłoszenie rejestracyjne według ustalonego wzoru dla potrzeb podatku.

2. Nie podlegają obowiązkowi złożenia zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, podatnicy podatku:

1) o których mowa w art. 8;

2) mający miejsce siedziby działalności gospodarczej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nieposiadający oddziału albo innego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także podatnicy podatku posiadający oddział albo inne stałe miejsce prowadzenia w zakresie, w jakim nie uczestniczy ono w świadczeniu lub nabywaniu usług finansowych.


Art. 10. 1. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia wzór zgłoszenia rejestracyjnego, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowej identyfikacji podatników.

2. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw informatyzacji, może określić, w drodze rozporządzenia, sposób oraz warunki organizacyjno-techniczne składania w formie elektronicznej zgłoszenia rejestracyjnego i jego aktualizacji oraz zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, uwzględniając potrzebę zapewnienia im bezpieczeństwa, wiarygodności, niezaprzeczalności, nienaruszalności oraz znakowania czasem.


Art. 11. 1. Złożenie zgłoszenia rejestracyjnego następuje najpóźniej przed dniem dokonania pierwszej czynności rodzącej obowiązek rejestracji.

2. Właściwy organ podatkowy dokonuje rejestracji podatnika podatku na podstawie prawidłowo sporządzonego zgłoszenia rejestracyjnego.

3. W dniu rejestracji właściwy organ podatkowy wydaje potwierdzenie zarejestrowania podatnika dla potrzeb podatku.

4. Na wniosek zainteresowanego właściwy organ podatkowy jest obowiązany potwierdzić, czy podmiot jest zarejestrowany jako podatnik podatku. Zainteresowanym jest zarówno sam podatnik, jak i każdy podmiot mający interes prawny w złożeniu wniosku, w szczególności kontrahent podatnika.


Art. 12. 1. W przypadku wadliwego sporządzenia zgłoszenia, właściwy organ podatkowy wzywa podatnika do usunięcia wad złożonego zgłoszenia.

2. W przypadku zmiany danych, które były podane w zgłoszeniu rejestracyjnym, podatnik jest obowiązany niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni od dnia ich wystąpienia, dokonać ich aktualizacji.


Art. 13. 1. Zarejestrowany podatnik, który zaprzestał wykonywania czynności jest obowiązany zgłosić zaprzestanie wykonywania czynności właściwemu organowi podatkowemu.

2. W przypadku likwidacji podatnika zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, dokonuje następca prawny podatnika lub podmiot, który przejął majątek zlikwidowanego podmiotu.

3. Na podstawie zgłoszenia określonego w ust. 1 i 2 właściwy organ podatkowy wykreśla podatnika z rejestru podatników.

4. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia wzór zawiadomienia o zaprzestaniu wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem.


Art. 14. 1. Właściwy organ podatkowy wykreśla z urzędu podatnika z rejestru podatników, jeżeli w wyniku podjętych czynności sprawdzających okaże się, że podmiot ten nie istnieje lub mimo udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z nim lub jego pełnomocnikiem.

2. Wykreślenie określone w ust. 1 następuje bez konieczności zawiadomienia zarejestrowanego podatnika.


Rozdział 3

Czynności podlegające opodatkowaniu

Art. 15. 1. Czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem są, z zastrzeżeniem ust. 6, usługi finansowe:

  1. świadczone przez podatników podatku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz podatników podatku;

  2. nabywane przez podatników podatku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej od podatników podatku.

2. Usługami finansowymi są:

  1. usługi, których przedmiotem są instrumenty finansowe, z wyłączeniem przechowywania tych instrumentów i zarządzania nimi, oraz usługi pośrednictwa w tym zakresie;

  2. usługi, których przedmiotem są długi oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług;

  3. usługi w zakresie poręczeń, gwarancji i wszelkich innych zabezpieczeń transakcji finansowych i ubezpieczeniowych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu lub nabywaniu tych usług;

  4. usługi udzielania i zaciągania kredytów lub pożyczek pieniężnych oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu lub nabywaniu tych usług, a także usługi zarządzania kredytami lub pożyczkami pieniężnymi przez kredytodawcę lub pożyczkodawcę;

  5. usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu lub nabywaniu tych usług, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji;

  6. inne usługi o charakterze finansowym, podobne do usług wymienionych w pkt. 1 – 5, jeżeli są zwolnione od podatku od towarów i usług lub nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

3. Czynnością podlegającą opodatkowaniu jest również świadczenie usług finansowych przez instytucję finansową posiadającą miejsce siedziby działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli miejscem świadczenia tej usługi, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, nie jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

4. Czynność, o której mowa w ust. 1, podlega opodatkowaniu, jeżeli przynajmniej jedna ze stron jest instytucją finansową posiadającą miejsce siedziby działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo oddział lub inne stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które uczestniczy w świadczeniu usług finansowych albo nabywa te usługi lub uczestniczy w nabywaniu tych usług.

5. Za posiadającą miejsce siedziby działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się także instytucję finansową, która zgodnie z odrębnymi przepisami została dopuszczona do świadczenia usług finansowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie tych usług.

6. Czynność, o której mowa w ust. 1 i 2, nie podlega opodatkowaniu, jeżeli świadczący albo nabywający usługę finansową jest z tytułu tej czynności opodatkowany podatkiem od towarów i usług albo podatkiem od wartości dodanej oraz powstał podatek należny z tytułu tych czynności.


Art. 16. 1. Zwalnia się od podatku usługi finansowe:

  1. świadczone na rzecz podatników, o których mowa w art. 8, w zakresie, w jakim korzystają ze zwolnienia od podatku;

  2. nabywane od podatników, o których mowa w art. 8 pkt 1 – 7 i 11 – 19;

  3. polegające na pierwotnym obrocie instrumentami finansowymi, z zastrzeżeniem ust. 3.

2. Zwalnia się od podatku świadczenie lub nabywanie usług finansowych, jeżeli ma ono charakter pomocniczy w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej, a w przypadku usług, których przedmiotem jest nabycie instrumentów finansowych – także pod warunkiem, że ich zbycie nie nastąpi przed upływem 12 miesięcy od dnia nabycia.

3. Zwolnienia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, nie stosuje się do emisji, ani umorzenia certyfikatów inwestycyjnych lub jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania, a także zawarcie umów kreujących instrumenty pochodne.

  1   2   3   4   5   6


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość