Strona główna

Ćwiczenia I


Pobieranie 190.28 Kb.
Strona1/6
Data17.06.2016
Rozmiar190.28 Kb.
  1   2   3   4   5   6

Analiza porownawcza systemów bankowych

Ćwiczenia I


  1. System bankowy, jako część systemu finansowego

System finansowy jest to mechanizm współtworzenia i przepływu siły nabywczej miedzy podmiotami niefinansowymi i składających się z instrumentów finansowych, tynków finansowych, instytucji finansowych, a także zasad, na jakich one działają. Na system finansowy składają się system budżetowy, system bankowy, system ubezpieczeń, system finansowy podmiotów gospodarczych, system finansowy ludności, czyli gospodarstw domowych.

System finansowy funkcjonuje w oparciu o zasady:



  • sformalizowane (prawne)

  • niesformalizowane (zwyczajowe)

System finansowy składa się z:

  • rynku bankowego

  • rynku kapitałowego

  • rynku pieniężnego

  • rynku ubezpieczeniowego.

Udział banków na poszczególnych rynkach

Rynek pieniężny (krótkoterminowy)- tworzą go transakcje instrumentami finansowymi o wysokim stopniu płynności i dużym bezpieczeństwie. Na rynku pieniężnym odbywają się także krótkoterminowe operacje kredytowe banków. Ponadto działanie rynku pieniężnego umożliwia krótkoterminowe zaangażowanie wolnych środków pieniężnych w celu osiągnięcia dochodu w postaci odsetek, a także uzyskanie środków dla pokrycia okresowego zapotrzebowania na kapitał.

RYNEK PIENIĘŻNY


międzybankowy

pozabankowy

INSTRUMENTY:

  • depozyty międzybankowe

  • operacje rewers repo

  • bony skarbowe

  • bony pieniężne

INSTRUMENTY:

  • akcje

  • obligacje

  • krótkoterminowe papiery wartościowe




Rynek kapitałowy -  jest to rynek, na którym obraca się papierami wartościowymi o terminach płatności powyżej jednego roku. Są to przede wszystkim obligacje, akcje i wiele innych instrumentów pochodnych. Rynek ten spełnia funkcję gromadzenia kapitału długoterminowego. Kapitał może być finansowy, rzeczowy. Podstawowymi celami funkcjonowania rynku kapitałowego są efektywne alokacje instrumentu tego rynku oraz właściwa wycena instrumentów tego rynku i uzyskanie dochodu przez inwestorów (remitenci, pośrednicy, inwestorzy).

RYNEK KAPITAŁOWY

banki realizują




obligacje skarbowe i komunalne

dokapitalizowanie rynku papierami wartościowymi




RYNEK FINANSOWY

depozytowy

kredytowy

banki przyjmują depozyty

banki udzielają kredytów

  1. Bank, a niebankowe instytucje pośrednictwa finansowego

Uczestników rynku finansowego można podzielić na 3 grupy:

    • banki

    • niebankowe instytucje finansowe

    • inwestorzy indywidualni i podmioty gospodarcze.

Niebankowe instytucje finansowe

      • ich znaczenie z uwagi na skalę posiadanych środków, operacji, znajomość rynków i profesjonalizm zarządzania

      • lokują one środki na różnych międzynarodowych rynkach finansowych, poszukując wyższej dywersyfikacji posiadanego portfela aktywów

      • inwestują na rynkach wschodzących oraz na rynkach krajów postsocjalistycznych, które stanowią ważny kierunek inwestowania.

Zaliczamy do nich:

      • instytucje ubezpieczeniowe

      • fundusze emerytalne

      • fundusze inwestycyjne otwarte, zamknięte, typu venture capital (z udziałem kapitału zagranicznego)

      • izby maklerskie

      • banki hipoteczne

      • konglomeraty finansowe.

Instytucje nieprzyjmujące depozytów (niebankowe) dzielimy na:

  • Fundusze rynku pieniężnego – to spółki inwestycyjne lokujące swoje fundusze w instrumenty rynku pieniężnego (bony skarbowe, papiery komercyjne)

  • Umowne instytucje finansowe do których zaliczamy:

  • instytucje ubezpieczeniowe – stają się uczestnikami rynku poprzez zbieranie środków od ubezpieczonych (na podstawie umowy ubezpieczenia majątkowego i na życie) lokując je w różne instrumenty finansowe jak: futures forwards, options, swaps; stanowią one duży segment rynku

  • fundusze emerytalne – zbierają środki od pracowników i pracodawców w celu dodatkowego zabezpieczenia osób indywidualnych na starość na podstawie zawartej umowy; reprezentują na rynku znaczny popyt na różne instrumenty finansowe

  • Pozostałe instrumenty finansowe – to najmłodsza grupa instytucji finansowych, która rozwija się najszybciej i charakteryzuje się dużym stopniem zróżnicowania oraz innowacyjności, zaliczamy tu:

    • spółki finansowe – udzielają kredytu konsumpcyjnego na zakup dóbr lub zajmują się leasingiem, a także gromadzą fundusze za pośrednictwem rynku finansowego,

    • spółki inwestycyjne – gromadzą fundusze od drobnych inwestorów i inwestują je w zdywersyfikowanie międzynarodowych portfeli aktywów (akcje obligacje),

    • instytucje brokerskie – świadczą usługi związane z zakupem (sprzedażą) akcji, obligacji i zastawów hipotecznych, pełnią również ważną rolę w utrzymywaniu płynności rynków finansowych;

    • baki hipoteczne – specjalizują się w udzielaniu kredytów pod zastaw nieruchomości (domów, mieszkań, majątku przemysłowego i handlowego)

    • instytucje niefinansowe świadczące usługi finansowe – to firmy z główną działalnością niefinansową, które oferują również usługi finansowe, jako uzupełnienie swej podstawowej działalności np. General Motors zaczął świadczyć usługi finansowe swoim klientom,

    • prywatne zagraniczne korporacje inwestycyjne – to specjalni uczestnicy rynku finansowego, którzy ubezpieczają działalności za granicą oraz dostarczają kredytów inwestora zagranicznym.

Znaczenie niebankowych instytucji finansowych wzrasta, wypychają one banki z ich dotychczasowych niektórych zadań (specjalności). To silna konkurencja dla banków. Instytucje te szczególnie dużą rolę odgrywają w systemie bankowym anglosaskim, gdzie giełda to główny trzon systemu finansowego.

Licznymi uczestnikami rynku finansowego, choć nie bezpośrednim są indywidualni inwestorzy. Dostarczają oni środków bankom komercyjnym i instytucja niebankowym, które w ich imieniu działają na międzynarodowych rynkach.



  1. Funkcje systemu bankowego

Można je scharakteryzować następująco:

  • stworzenie mechanizmów gromadzenia środków oraz ich inwestowanie w różne przedsięwzięcia,

  • zapewnienie możliwości dokonywania płatności miedzy podmiotami gospodarczymi, zapewnienie transferu w czasie i ponad granicami (transakcje transgraniczne),

  • zapewnienie skutecznych rozwiązań w zakresie zarządzania ryzykiem w banku,

  • zapewnienie informacji cenowej, co stwarza możliwości podejmowania decyzji przez podmioty gospodarcze,

  • stworzenie warunków do transformacji środków i inwestowania (co do czasu, wielkości i ryzyka).

Funkcje banków w systemie bankowym krajów o gospodarce rynkowej sprowadza się do wypełniania następujących funkcji:

  • kreacji pieniądza centralnego będącego ostatnim środkiem zapłaty, funkcje tę pełni bank centralny (emisyjny),

  • kreacji pieniądza zdecentralizowanego, jako pieniądza, jako pieniądza wkładowego, instrumentu kredytowego, środka płatniczego, funkcje te pełnia banki komercyjne i depozytowe,

  • pośredniczenie miedzy posiadaczami środków pieniężnych funkcję te pełnią obok banków również instytucje finansowe.

  1. Struktura systemu bankowego

W gospodarkach rynkowych strukturę systemu bankowego tworzy dwupoziomowy system, na który składa się bank centralny i banki komercyjne.

W Polsce dwupoziomowy system bankowy został zalegalizowany w 1989 roku ustawami – „Ustawą Prawo bankowe” i „Ustawą o NBP”.

Nadzór nad działalnością banków sprawuje Narodowy Bank Polski, będący jednocześnie bankiem centralnym państwa.

I poziom


bank centralny (emisyjny)



II poziom


banki komercyjne (banki operacyjne)

(banki depozytowo-kredytowe, banki uniwersalne)

banki specjalne

(banki inwestycyjne, hipoteczne, komunalne, towarzystwa kredytowe, towarzystwa rolne)

kasy oszczędnościowe




spółdzielnie kredytowe




BANK CENTRALNY (EMISYJNY)

Narodowy Bank Polski jest bankiem centralnym Rzeczypospolitej Polskiej. Spełnia on trzy podstawowe funkcje:


  • bank państwa

  • bank emisyjny

  • bank banków

NBP reguluje podaż pieniądza krajowego (jego obieg wewnątrz kraju) oraz regulują równowagę bilansu płatniczego. Bank Centralny to bankier państwa w zakresie udzielania kredytów dla rządu, obsługi długu państwowego, kasowe obsługi budżetu. Podstawowym celem działalności NBP jest dbanie o stabilność krajowej waluty, oraz oddziaływanie na gospodarkę narodową dla uzyskania wzrostu PKB. Jest on bankiem rezerwowym dla banków komercyjnych (operacyjnych). Tworzy on dwa rodzaje pieniądza:

    • banknot – centralny pieniądz gotówkowy

    • pieniądz żyrowy – centralny pieniądz rezerwowy.

Bank te reguluje również podaż pieniądza krajowego i uczestniczy aktywnie w polityce pieniężnej przez użycie takich instrumentów jak:

      • stopa procentowa (stopa kredytu refinansowego, redyskontowego, lombardowego),

      • stopa rezerw obowiązkowych,

      • polityka kursu walutowego,

      • operacje otwartego rynku,

      • operacje refinansowe,

      • pułapy kredytowe.

NBP koncentruje swoją działalność na:

        • umacnianie pieniądza krajowego,

        • sprawowaniu nadzoru nad bankami,

        • realizacji polityki: pieniężnej, dewizowej, kursowej, emisji znaków pieniężnych,

        • organizacji obiegu gotówkowego i rozliczeń międzybankowych,

        • reprezentowaniu interesów Polski w międzynarodowych organizacjach bankowych.

BANKI KOMERCYJNE (OPERACYJNE)

Mają one kompleksowy cel:



  • z jednej strony – świadczą usługi bankowe – społecznie potrzebne,

  • z drugiej strony – są to przedsiębiorstwa komercyjne – nastawione na zysk.
  1   2   3   4   5   6


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość