Strona główna

Ćwiczenie 2 T: Diagnostyka zaburzeń homeostazy białek


Pobieranie 25.85 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar25.85 Kb.
Ćwiczenie 2

T: Diagnostyka zaburzeń homeostazy białek

Zagadnienia teoretyczne:

Zmiany ilościowe białek osocza (hipoproteinemie, hiperproteinemie). Badania dostarczające podstawowych informacji o białkach osocza (poziom białka całkowitego, OB). Białka ostrej fazy. Budowa i właściwości immunoglobin. Hipoimmunoglobulinemie, hiperimmunoglobulinemie. Przeciwciała monoklonalne i poliklonalne, krioglobuliny. Metody oznaczania immunoglobulin (metody immunoprecypitacyjne, metody immunoelektroforetyczne, metody immunochemiczne fazy płynnej, metody immunochemiczne fazy stałej). Elektroforeza, metody immunochemiczne fazy płynnej, metody immunochemiczne fazy stałej. Znaczenie diagnostyczne oznaczania białek specyficznych osocza krwi.


Ćwiczenie praktyczne:

Oznaczanie stężenia białka całkowitego w surowicy krwi metodą biuretową. Oznaczanie stężenia albuminy w surowicy krwi metodą kolorymetryczną. Oznaczanie stężenia immunoglobuliny IgA w surowicy metodą immunoturbidymetryczną.



  1. Oznaczanie stężenia białka całkowitego w surowicy krwi metodą biuretową

Zasada oznaczenia:

Wiązania peptydowe białka reagują w środowisku alkalicznym z jonami Cu+2 tworząc barwny kompleks. Intensywność zabarwienia jest wprost proporcjonalna do ilości wiązań peptydowych, a tym samym do stężenia białka.



Aparatura i sprzęt laboratoryjny:

  • spektrofotometr

  • probówki Eppendorf

  • pipety automatyczne o pojemności 1 cm3, 0,1 cm3

Materiał badany i odczynniki:

  • surowica badana

  • wzorzec białka – 6 g/dL

  • odczynnik roboczy do oznaczania stężenia białka całkowitego (zestaw Liquick Cor-TOTAL PROTEIN)



Wykonanie:

  • opisać probówki, odmierzyć dokładnie odpowiednie objętości roztworów – jak podano w poniższej tabeli:







Próba

badana


Próba wzorcowa

Próba

zerowa


Odczynnik roboczy

1000 L

1000 L

1000 L

Surowica badana

10 L

-

-

Wzorzec

-

10 L

-

Dokładnie wymieszać. Po 5 minutach odczytać absorbancję próby badanej (AB) i wzorcowej (AW) (=546 nm) wobec próby zerowej.


Obliczenia:

  • obliczyć stężenie białka całkowitego ze wzoru:



stężenie białka całkowitego [g/dL] = ∙ stężenie wzorca

W


  1. Oznaczanie stężenia albuminy w surowicy krwi metodą kolorymetryczną

Zasada oznaczenia:

Albumina tworzy z zielenią bromokrezolową (BCG) w środowisku kwaśnym barwny kompleks. Intensywność powstałego zabarwienia mierzona przy 630 nm jest proporcjonalna do stężenia albuminy w próbie.



Aparatura i sprzęt laboratoryjny:

  • spektrofotometr

  • probówki Eppendorf

  • pipety automatyczne o pojemności 1 cm3, 0,02 cm3

Materiał badany i odczynniki:

  • surowica badana

  • wzorzec albuminy – 4 g/dL

  • odczynnik roboczy do oznaczania stężenia białka całkowitego (zestaw Liquick Cor-ALBUMIN)

Wykonanie:

  • opisać probówki, odmierzyć dokładnie odpowiednie objętości roztworów – jak podano w poniższej tabeli:




Próba

badana


Próba wzorcowa

Próba

zerowa


Odczynnik roboczy

1000 L

1000 L

1000 L

Surowica badana

10 L

-

-

Wzorzec

-

10 L

-

Dokładnie wymieszać. Po 2 minutach odczytać absorbancję próby badanej (AB) i wzorcowej (AW) (=630 nm) wobec próby zerowej.


Obliczenia:

  • obliczyć stężenie białka całkowitego ze wzoru:



stężenie albuminy [g/dL] = ∙ stężenie wzorca



W




©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość