Strona główna

Wojewódzki urząd pracy w białymstoku poradnik dla osób pracujących, chcących znaleźć pracę lub założyć działalność gospodarczą w Irlandii Poradnik powstał po wizycie szkoleniowo – studyjnej pracowników Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Irlandii,


Pobieranie 421.74 Kb.
Strona1/7
Data19.06.2016
Rozmiar421.74 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7
Publikacja współfinansowana przez
Unię Europejską
w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego


WOJEWÓDZKI URZĄD PRACY

W BIAŁYMSTOKU



Poradnik dla osób pracujących, chcących znaleźć pracę

lub założyć działalność gospodarczą

w Irlandii

Poradnik powstał po wizycie szkoleniowo – studyjnej pracowników Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Irlandii, dotyczącej rynku pracy, wspierania przedsiębiorczości oraz wdrażania EFS, w dniach 13-18.07.2008 r.

Spis treści:

  1. Wstęp, czyli… co warto wiedzieć, czego spróbować, co przeżyć w Irlandii

  1. WARTO WIEDZIEĆ… Informacje ogólne o Irlandii

  2. WARTO SPRÓBOWAĆ… Tradycyjna kuchnia irlandzka

  3. WARTO ZOBACZYĆ… Irlandia turystycznie

  4. WARTO PRZEŻYĆ… Irlandia kulturalnie

  1. Jak to się robi w Irlandii, czyli… Kowalski szuka i znajduje pracę na Zielonej Wyspie

  1. Co warto zrobić na początek – informacje wstępne

  2. Dobre CV i list motywacyjny – połowa sukcesu w znalezieniu pracy

  3. Jak szukać zatrudnienia poprzez irlandzkie urzędy pracy

  4. Umowa o pracę w Irlandii

  5. Czas pracy

  6. Urlop

  7. Wynagrodzenie za pracę, czyli ile można zarobić

  8. Wypowiedzenie pracy

  9. Podatki, czyli PAYE – Pay As You Earn

  10. Świadczenia socjalne dla pracujących w Irlandii

  11. Pięć rad Ralpha Victory’ego, pierwszego sekretarza ambasady Irlandii w Polsce, dotyczących tego jak znaleźć pracę

  1. Jak to się robi w Irlandii, czyli… Jak działa publiczny urząd pracy

  1. FAS – Krajowy Urząd ds. Szkoleń i Zatrudnienia

  2. Wzrost gospodarczy kraju a szkolenia

  3. Szkolenia dla osób bezrobotnych i poszukujących pracy

  4. Zwiększenie nacisku na podnoszenie kwalifikacji przez osoby pracujące

  1. Jak to się robi w Irlandii… ,czyli Kowalski zakłada firmę

  1. Liczy się pomysł

  2. Identyfikacja nowego produktu czy usługi

  3. Badanie rynku

  4. Biznes plan

  5. Pomysł, badanie, biznesplan… i co dalej?

  6. Pierwsze kroki w biznesie

    1. Formy prawne działalności gospodarczej w Irlandii

    2. Rejestracja w Krajowym Rejestrze Spółek

    3. Rejestracja w Urzędzie Skarbowym

    4. Co to jest PAYE

    5. Wybór systemu rachunkowego

    6. Wybór rodzaju ubezpieczenia

    7. Otwarcie konta bankowego

    8. Podatki

    9. Formularze skarbowe/podatek VAT

    10. Podatek akcyzowy

    11. Pozwolenia i licencje

    12. Bezpieczeństwo i Higiena Pracy

    13. Safe pass

    14. Stawki branżowe

    15. Karta C2

    16. Związki zawodowe

  7. Co zrobić w przypadku odmowy zarejestrowania firmy lub innych problemów

  8. Przydatne źródła informacji

  1. Jak to się robi w Irlandii… , czyli wsparcie małego biznesu na Zielonej Wyspie – Rady Przedsiębiorczości

  1. Mały biznes – wielka sprawa

  2. Wsparcie na starcie

  3. Doradca prawdę Ci powie

  4. Gotówka w zasięgu ręki

  5. Sprzymierzeńcy z sąsiedztwa

  1. Dodatek specjalny, czyli… Europejski Fundusz Społeczny wspomaga cud gospodarczy w Irlandii




  1. Wstęp, czyli… co warto wiedzieć, czego spróbować, co przeżyć w Irlandii




  1. WARTO WIEDZIEĆ… Informacje ogólne o Irlandii

Irlandia należy do archipelagu Wysp Brytyjskich, jest trzecią pod względem wielkości wyspą w Europie. Jej całkowita powierzchnia wynosi 84,4 tys. km², a jej niezwykle malownicza i urozmaicona linia brzegowa, z licznymi klifami, które stanowią wizytówkę Zielonej Wyspy, ma długość 32 589 km. Od północy i zachodu oblewają ją wody Oceanu Atlantyckiego, natomiast na wschodzie i południowym wschodzie oddziela ją od Wielkiej Brytanii Morze Irlandzkie, Kanał Świętego Jerzego i Kanał Północny.

Klimat Irlandii określa się jako typ klimatu umiarkowanego morskiego wilgotnego. Średnie temperatury powietrza wahają się między 4 a 7ºC w styczniu i lutym, od 14 do 16ºC w lipcu i sierpniu. Wybierając się do Irlandii poważnie należy potraktować irlandzkie powiedzenie, że na Zielonej Wyspie deszcz czasami pada tylko 2 razy w tygodniu – raz przez trzy dni, a drugi raz przez cztery. Warto pamiętać o zabraniu ciepłej, przeciwdeszczowej odzieży. Słoneczny poranek nie gwarantuje ciepłego, bezdeszczowego popołudnia.

Irlandzkie sklepy z pamiątkami wypełnione są dowcipnymi podobiznami owiec, stanowiących jeden z podstawowych symboli Irlandii, bowiem skalista ziemia nie nadaje się do uprawy. Na wyspie więc rozpowszechniła się hodowla owiec, będących typowym elementem wiejskiego krajobrazu.

Niewątpliwą ciekawostką wyspy są torfowiska, lecz niestety ich liczba zmniejsza się z każdym rokiem. Ciągnące się przez wiele kilometrów brązowe połacie z pozoru płaskiej ziemi, usianej gdzieniegdzie kopczykami schnącego torfu, można spotkać zwłaszcza na zachodzie i północnym zachodzie. Torf, który dawniej był głównym źródłem energii, obecnie staje się elementem folkloru oraz atrakcją turystyczną.

Pod względem politycznym wyspa podzielona jest na: Republikę Irlandii, zajmującą większą powierzchnię, składającą się z 26 hrabstw (ze stolicą w Dublinie) i Irlandię Północną (sześć hrabstw), która jest częścią Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ze stolicą w Belfaście.

Irlandia to niepodległa autonomiczna republika (na mocy proklamacji parlamentu z 1948r., która weszła w życie rok później). Republika jest demokracją parlamentarną (system wielopartyjny), opartą na konstytucji z 1937 roku, prawie Unii Europejskiej, ustawodawstwie parlamentarnym i prawie zwyczajowym. Konstytucja opisuje władzę i funkcje prezydenta, izb parlamentu oraz rządu wraz z jego formą. Ustawa zasadnicza ustala również strukturę i zakres władzy sądowniczej oraz prawa obywatelskie. Czynne prawo wyborcze mają obywatele, którzy ukończyli 18. rok życia. Prawo bierne nabywają oni w wieku 21 lat.

Głową państwa jest prezydent (obecnie trwa druga kadencja Mary McAleese), wybierany w głosowaniu powszechnym i bezpośrednim co 7 lat. Rola prezydenta jest głównie reprezentacyjna – ma on stać na straży konstytucji i reprezentować naród irlandzki na arenie zarówno krajowej, jak i międzynarodowej. Rolę ustawodawczą sprawuje dwuizbowy parlament (Oireachtas). Jego kadencja nie może trwać dłużej niż pięć lat. Skład izby niższej, zwanej Izbą Deputowanych (Dáil Eireann), ustalany jest w wyborach bezpośrednich, powszechnych i proporcjonalnych. Zasiada w niej 166 posłów. W izbie tej główną rolę sprawują partie: Fianna Fail i Progressive Democrats (tworzą rządową koalicję mniejszościową) oraz Fine Gael i Latour Party (Partia Pracy).

Rolę senatu, czyli izby wyższej, sprawuje Seanad Eireann. W jego skład wchodzi 60 członków, z czego 46-ciu wybieranych jest w okręgach wyborczych, opierających się na określonych grupach społeczno-zawodowych. Premier mianuje kolejnych jedenastu, natomiast pozostała trójka wybierana jest przez środowiska akademickie. Irlandzki senat sprawuje głównie rolę doradczą.

Władza wykonawcza jest sprawowana przez rząd z premierem (Taoiseach), jako jego zwierzchnikiem. Powoływany jest on przez prezydenta na wniosek izby niższej, przed którą rząd odpowiada. Od połowy 1997 roku premierem Irlandii jest Bertie Ahern.

Samorząd lokalny odpowiada z kolei za: mieszkalnictwo i budownictwo, transport drogowy i bezpieczeństwo, kanalizację, inicjatywy dotyczące rozwoju i kontroli nad nimi, rekreację, ochronę środowiska, rolnictwo, edukację i pomoc społeczną. Samorząd jest finansowany częściowo przez rząd, a częściowo przez lokalne źródła, w tym lokalne podatki.

Gospodarka Republiki Irlandii opiera się głównie na przemyśle i rolnictwie. Irlandia należy do najszybciej rozwijających się krajów w UE, co zawdzięcza silnym przemianom ekonomicznym, które rozpoczęły się pod koniec lat 80 - tych. Wtedy to wszedł w życie program uprzemysławiania kraju, który został oparty głównie na obcym kapitale w postaci zagranicznych inwestycji.

Prędkość przemian w Irlandii doskonale oddają wskaźniki PKB – w roku 1973, kiedy to dołączyła do EWG, jej PKB wynosił 59% średniej UE. W roku 2002 wzrósł on do aż 121% średniej. W latach ’90 bezrobocie na Zielonej Wyspie wynosiło 14%, podczas gdy w roku 2000, dzięki licznym reformom, ograniczono je do zaledwie 4%. Dynamika wzrostu realnego PKB Irlandii oscyluje rokrocznie w okolicach 4,5%, co na daną chwilę stanowi tempo dwukrotnie wyższe, niż te, którym wykazują się stare kraje UE.

Wartość Produktu Krajowego Brutto wytworzonego w Irlandii na 2002 rok wynosi ok. €130 miliardów. Około 8% jego wartości powstało w rolnictwie i przemyśle rolno-spożywczym, 42% w przemyśle wytwórczym, a pozostałe 50% PKB przypada na sektor usług. Wartość irlandzkiego eksportu towarów i usług wyniosła w tym czasie ponad €121 mld (96% PKB), a importu ok. € 97 mld. Łączne obroty wyniosły € 218 mld, co daje zawrotne 168% PKB. Sama nadwyżka obrotów handlowych wyniosła  € 24 mld, co świadczy o ogromnej otwartości tamtejszej gospodarki i jej wybitnie pro-eksportowym charakterze.

Irlandzka gospodarka opiera się głównie na zaawansowanych gałęziach przemysłu, które stanowią sektory: informatyczny, elektroniczny, chemiczny i farmaceutyczny. Szybki rozwój przemysłu wysokich technologii zawdzięcza ona głównie inwestycjom USA, dzięki którym jest najszybciej rozwijającym się pod tym względem krajem w Europie. Główne skupiska przemysłowe Irlandii to Dublin, Corcaigh, Gaillimh, Lumineach i Port Lairge.

Rynek usług na wyspie najprężniej działa w dziedzinach telekomunikacyjnych, IT, finansowych oraz handlu elektronicznego. W dziedzinie handlu i przemysłu oprócz Stanów Zjednoczonych największymi partnerami Irlandii są Wielka Brytania, Niemcy i Francja. Obecnie ponad 70% produkcji przemysłowej republiki wytwarzane jest przez firmy zagraniczne. Tak wysokie uzależnienie od kapitału zagranicznego, mimo oczywistych korzyści, czyni irlandzką gospodarkę szczególnie podatną na zawirowania w światowym handlu.

Układ gospodarki wolnorynkowej w Irlandii jest dosyć nietypowy – państwo wspiera i promuje rozwój prywatnych inicjatyw biznesowych, jednocześnie utrzymując silną kontrolę nad podstawowymi usługami i gałęziami gospodarki, mającymi znaczenie strategiczne.

Irlandia przed przemianami gospodarczymi z lat ’90 ubiegłego wieku była głównie krajem rolniczym, co jest zauważalne również współcześnie. Na Zielonej Wyspie rolnictwo wciąż jest jednym z ważniejszych sektorów gospodarki. Jednakże jego udział w wytwarzaniu irlandzkiego PKB ciągle spada, a zatrudnienie w rolnictwie stale się zmniejsza. Sektor rolno-spożywczy w 2002 roku zatrudniał 9,5% siły roboczej Irlandii, a eksport produktów rolno-spożywczych stanowił 7,1% eksportu całkowitego.

Z całej powierzchni kraju, która wynosi 6,9 milionów hektarów, użytki rolne zajmują prawie 5 milionów hektarów (co stanowi 72,5%), z tego 91% to łąki i pastwiska, a 9% obejmują grunty orne. Rolnictwo Irlandii jest wysoko zmechanizowane; średnia powierzchnia gospodarstwa to 32 hektary. W 2002 roku działalność rolną prowadziło 136 500 farm, co daje około 240 tys. zatrudnionych. Olbrzymią większość w rolnictwie stanowią małe gospodarstwa rolne. Powierzchnia przeznaczona pod uprawy rolnicze jest niewielka, za to wysoce produktywna. W rolnictwie pracuje wciąż 1/8 zawodowo czynnej ludności Irlandii.

Szybki rozwój Irlandia zawdzięcza mądrej polityce gospodarczej, pomocy Unii, długoletnim zwolnieniom podatkowym, a także stosunkowo taniej sile roboczej. Przyniosło to korzyści przede wszystkim ośrodkom regionalnym, gdzie przemysł oparty jest głównie na przetwórstwie płodów rolnych. Rozwinął się przemysł zbożowo-młynarski, mleczarski, browarnictwo oraz produkcja wysoko procentowych alkoholi.

Należy podkreślić, że same członkostwo w UE, wbrew powszechnie panującym opiniom, nie przyczyniło się do sukcesu ekonomicznego Irlandii. Jest on wynikiem przede wszystkim inwestycji zagranicznych i reform, dzięki którym utrzymywany jest bardzo niski poziom deficytu budżetowego i długu publicznego, niskie podatki, inflacja na poziomie 3%, bezrobocie ok. 4% oraz trwała zdolność do przyciągania inwestycji z sektora wysokich technologii.

Ludność wyspy liczy około 5 mln, z czego prawie 4,2 mln zamieszkuje obszar Republiki Irlandii. Większość ludzi żyje w miastach (największe miasta to: Dublin, Cork, Limerick, Galway i Waterford); wsie są również dość liczne – stanowią satelity większych ośrodków, bądź rozrzucone osady. Niemniej Irlandia jest wyspą ludzi młodych – w Republice prawie 40% populacji nie ukończyło 25 lat.

Mieszkańcami Zielonej Wyspy są w większości Irlandczycy (93,5%). Od poł. XIX w. następował systematyczny spadek liczby ludności kraju wskutek dużej emigracji (gł. do USA i Wielkiej Brytanii) spowodowanej głodem po kilku latach katastrofalnych nieurodzajów (w 1841r. liczba ludności, w obecnych granicach państwa Irlandia, wynosiła 6,3 mln, natomiast w 1961r. - jedynie 2,8 mln; znaczniejszy przyrost ludności miał miejsce w latach `70). Obecnie poza granicami kraju, głównie w USA, mieszka 12–16 mln osób pochodzenia irlandzkiego. Przyrost naturalny zmalał z 12,2% w 1980 do 6,6% w 2006. Ludność zawodowo czynna w Irlandii stanowi 51% ogółu społeczeństwa (rolnictwo i leśnictwo zatrudnia 8% ogółu zatrudnionych, przemysł - 29%, zaś usługi - 64%).

Dominującym wyznaniem w Irlandii jest katolicyzm (wyznaje go 94% społeczeństwa), który w Irlandii ma bardzo duży wpływ na życie publiczne (m.in. szkolnictwo).

W Irlandii obowiązują dwa języki urzędowe: angielski i gaelicki (irlandzki), który jest, zgodnie z konstytucją Republiki Irlandii, jej pierwszym oficjalnym językiem. Wykształcił się on z języka celtyckiego, który przybył na wyspę wraz z osadnikami między II a IV w. p.n.e. Pierwszą książką w języku irlandzkim drukowaną w Irlandii był protestancki katechizm zawierający irlandzką wymowę fonetyczną. Pierwsza Biblia po irlandzku, której tłumaczenia dokonał biskup Kilmore William Bedell, ukazała się drukiem w 1603r.

Normańska i anglonormańska kolonizacja we wczesnych wiekach średnich wprowadziła język angielski, niemniej na tym etapie język irlandzki pozostał i w dalszym ciągu zajmował pozycję dominującą. Dopiero XVI/XVII w. to okres, kiedy znaczenie języka irlandzkiego uległo zmniejszeniu.

Obecnie językiem dominującym w Irlandii jest język angielski. Jedynie 5% populacji Zielonej Wyspy, przeważnie mieszkańcy zachodnich i południowo - zachodnich okolic kraju, posługuje się Gaelickim jako językiem nadrzędnym. W 1972r. powstało radio irlandzkie, a w 1996r. dwujęzyczna stacja telewizyjna Teilifis na Gaeilge (dziś kanał TG4). Wydawane są także w języku irlandzkim dwa dzienniki: „Foinse” w Connemarze oraz „Lá” w Belfaście (Irlandia Płn.).



  1. WARTO SPRÓBOWAĆ… Tradycyjna kuchnia irlandzka

Irlandia jest krajem w przeważającej części rolniczym, toteż sztuka kulinarna w znacznej mierze opiera się na niewyszukanej kuchni wiejskiej. Niemniej kuchnia irlandzka potrafi zaskakiwać – z jednej strony prostotą tradycyjnych dań (bardzo sycących, raczej ciężkostrawnych), z drugiej natomiast różnorodnością potraw, szczególnie na bazie ryb i owoców morza.

Na śniadanie serwuje się porcję tradycyjnej owsianki lub smażony bekon, kiełbaski, jajka, placki ziemniaczane i kaszankę. W irlandzkich hotelach podawane jest lekkie śniadanie kontynentalne z dużą ilością i różnorodnością płatków śniadaniowych, tostów i dżemów lub tradycyjne irlandzkie śniadanie w postaci jajecznicy oraz smażonych kiełbasek wieprzowych i plastrów bekonu, z dodatkiem black lub white pudding, serwowane wraz z pieczonym pomidorem i smażonymi pieczarkami.

Na Zielonej Wyspie, z wyjątkiem dużych miast, lunch stanowi główny posiłek dnia i zwykle składa się z trzech dań. Kolacja jest dość lekka, podaje się przeważnie wędliny.

Natomiast w kwestii irlandzkich przysmaków należy zaznaczyć, iż, jak na wyspiarzy przystało, Irlandczycy korzystają z darów morza, rzek i jezior. Do miejscowych przysmaków należą makrela, łosoś, sola. Krewetki z Morza Irlandzkiego cieszą się sławą na całym świecie. Ostrygi, nota bene bardzo drogie, również znajdują się na rynku i w licznych przepisach kulinarnych, mimo iż nie pojawiały się kiedyś na stołach. Ponadto w Irlandii, na farmach położonych w centrum kraju, produkowany jest ser cheddar. W tradycyjnej kuchni irlandzkiej królują ziemniaki, przywiezione z Ameryki pod koniec XVI wieku. Obecnie ziemniaki spożywa się niemal przy każdym posiłku. Irlandczycy gotują je "w mundurkach". Wiele tradycyjnych irlandzkich potraw opiera się zatem na ziemniakach, często podawanych razem pod kilkoma postaciami. Na szczególną uwagę w irlandzkiej kuchni zasługują przede wszystkim placki ziemniaczane oraz zupa kartoflana. Chętnie serwowany przez Irlandczyków jest również gulasz. Składniki na irlandzki gulasz Irish Stew są różne, w zależności od regionu jest to mięso baranie lub jagnięce. Również długą tradycją szczyci się słodki chlebek korzenny z bakaliami, zwany barm brack.

Klasycznym napojem, królującym w irlandzkim menu, jest piwo Guinness – charakterystyczne, typu stout, czyli ciemne, piwo górnej fermentacji, uzyskiwane ze skarmelizowanego słodu jęczmiennego z dodatkiem słodu pszenicznego, o ciężkim, słodko-gorzkawym smaku z gęstą białą pianą. Jest to najpopularniejsze piwo produkowane w Irlandii w browarze Arthura Guinnessa St. James's Gate Brewery w Dublinie. Browar St. James's Gate z czasem stał się jedną z największych i najbardziej znanych firm piwowarskich na świecie. Browar Guinnessa, stanowiący niemalże symbol Dublina, przez ponad dwa wieki był największym pracodawcą miasta, zapewniającym nie tylko pracę, ale i nie spotykane w tamtych czasach warunki socjalne. Obecnie atrakcję turystyczną stanowi kilkupiętrowa ekspozycja poświęcona dziejom produkcji Guinnessa, utworzona w 2000r. w budynkach oryginalnego browaru przy ST. James`s Gate. Ekspozycja ukazuje tajniki produkcji słynnego stouta; uzupełnia ją film obrazujący proces ręcznego wytwarzania dębowych beczek, w których kiedyś było przechowywane piwo. Interesująca jest także wystawa poświęcona reklamie piwa z licznymi, często zabawnymi, gadżetami reklamowymi. Dodatkową atrakcją jest pub The Gravity znajdujący się na ostatnim – siódmym poziomie budynku. Jest to wspaniałe miejsce, z którego można podziwiać panoramę Dublina smakując gorycz słynnego piwa (jeden kufel w cenie biletu).

Guinness produkowany jest ze słodu jęczmiennego (częściowo palonego), chmielu, drożdży i wody. Pinta guinnessa zawiera 190 kalorii - jest mniej kaloryczny niż piwo jasne (0,5 l jasnego piwa zawiera ok. 215 kalorii). Zawiera ono 4,2% alkoholu. Piwo to jest bardzo popularne w Anglii, jednak należy pamiętać, że w stosunku do guinnessa nie używa się określenia beer. Niemniej najlepszej jakości Guinness serwowany jest w Dublinie, gdzie jest warzony. Niektórzy smakosze Guinnessa oceniają jego jakość po charakterystycznej gęstej pianie. W irlandzkich pubach dostępne są również inne ciemne piwa, tzw. Stouty, to m.in. Beemish i Murphy`s.

Irlandia jest także jednym z największych producentów whiskey.



Locke`s Distillery Museum w Kilbeggan

Tajemnicą jej wyjątkowej receptury jest trzykrotna destylacja (najstarsza licencjonowana destylarnia znajduje się w Irlandii Północnej, w miejscowości Bushmills), która sprawia, że irlandzka whiskey jest delikatniejsza w smaku; podczas gdy szkocka whisky jest filtrowana dwa razy, a amerykański Burbon tylko raz. Do najlepszych irlandzkich whiskey należą: Bushmills, Jamesom, Paddy`s i Tullamore Dew. Na niepogodę godna polecenia jest hot whiskey.


  1. WARTO ZOBACZYĆ… Irlandia turystycznie



Największym miastem Republiki Irlandii jest jej stolica – Dublin. Liczba jego mieszkańców wynosi ponad 1,5 mln i dzięki silnemu napływowi imigrantów stale rośnie. Dublin jest miastem multietnicznym, na ulicach którego, podobnie jak w Paryżu czy Londynie, można zobaczyć mieszankę różnorodnych grup etnicznych i usłyszeć kilkanaście języków. 

Dublin
Dublin jest atrakcyjnym, pod względem turystycznym, miastem. Decyduje o tym m.in. jego specyficzna atmosfera. Stolica Irlandii jest doskonałym przykładem wymieszania współczesności z przeszłością, nowoczesnych pomysłów ze staroświeckimi rozwiązaniami oraz klimatu starych zadymionych pubów z nowoczesnymi klubami. Na zwiedzanie Dublina najlepiej przeznaczyć dużo czasu; powinno się ono odbywać bez nadmiernego pośpiechu, aby poczuć specyficzny klimat tej pełnej sprzeczności i nasyconej ciekawą historią europejskiej stolicy.


Drzwi w Dublinie

Zachowało się tutaj stosunkowo niewiele starszych zabytków (sprzed XVII wieku). Jednym z nich jest Zamek Dubliński, wybudowany przez Normanów na miejscu dawnej fortyfikacji wikingów w XIII wieku. Swój obecny wygląd zawdzięcza on jednak przebudowie z XVIII wieku. W pobliżu zamku, od zachodniej strony, znajduje się katedra Christchurch z 1172 roku. Powstała ona po wyburzeniu poprzedniej drewnianej katedry wzniesionej przez wikingów. W późniejszych wiekach popadała coraz bardziej w ruinę – dzisiejszy kształt to efekt kompleksowej renowacji i przebudowy z końca XIX wieku.

Główną katedrą protestanckiego Kościoła Irlandii w Dublinie jest katedra św. Patryka (St. Patrick`s Cathedral). Legenda głosi, iż św. Patryk w czasie swojej wędrówki po Irlandii w V w. zatrzymał się w Dublinie. W miejscu, gdzie nawracał mieszkańców na chrześcijaństwo, został zbudowany niewielki drewniany kościół. Pierwszy biskup Dublina - John Cumin wzniósł tam kościół z kamienia, który w 1219r. otrzymał status katedry. Budowano go w stylu angielskiego gotyku, a prace ostatecznie zakończono w 1284r.

St. Patrick`s Cathedral

W centrum miasta dominuje niewysoka, stosunkowo młoda zabudowa, w przeważającej mierze utrzymana w stylu gregoriańskim i neoklasycznym (XVIII w.). W kilku miejscach zachował się układ urbanistyczny z tego okresu z charakterystycznymi ceglanymi domami. Z epoki wiktoriańskiej pochodzą natomiast budynki Biblioteki Narodowej i Muzeum Narodowego na prawym brzegu Liffey. Na północ od nich, bliżej rzeki, znajduje się kompleks budynków należących do Trinity College, będącego najstarszym i cieszącym się największą renomą uniwersytetem irlandzkim. Został on założony przez królową Elżbietę I w 1592 roku. Rada Dublina przeznaczyła na ten cel zniszczone budynki oraz tereny byłego klasztoru Augustianów, położone ok. 400 m na południowy wschód od ówczesnych granic miasta.


Trinity College – najstarszy i najbardziej renomowany uniwersytet w Irlandii

Z Trinity College nieodłącznie związana jest historia rywalizacji religijnej w Irlandii. Uczelnia ta była przez wieki postrzegana jako protestancka, przez co popadała w liczne konflikty z kościołem katolickim. Dopiero pod koniec XVIII w. zaczęto przyjmować także studentów wyznania katolickiego, jednak aż do roku 1970 katolicy pragnący studiować w Trinity College musieli się ubiegać o specjalną zgodę od władz kościoła, bez otrzymania której groziła im ekskomunika. Kobiety otrzymały prawo do studiowania w Trinity College już w 1904r., wkrótce po czym Trinity College, jako pierwszy uniwersytet w Europie, rozpoczął nadawanie kobietom stopni naukowych (pierwszy tytuł profesorski został nadany w 1934r.).

Wśród absolwentów uniwersytetu znajduje się wiele znakomitości, takich jak: dramatopisarz Olivier Goldsmith, wybitny mąż stanu i pisarz Edmund Burke, których posągi znajdują się przed gmachem uczelni, a także Oscar Wild, Samuel Beckett, Jonathan Swift, Bram Stoker.

Pomimo iż campus uniwersytetu znajduje się w centrum miasta, zdołał zachować kameralny charakter, co było możliwe zapewne dzięki pełnym zieleni dziedzińcom, pokrytym kostką brukową i niewielkiej liczbie bram wejściowych. Kluczowe znaczenie ma też fakt, iż fronty budynków skierowane są do wewnątrz placu.



Trinity College

Na teren budynku najlepiej dostać się Główną Bramą (Front Gate). Po prawej stronie dziedzińca widać aulę (Public Theatre lub Examination Hall) wzniesioną w 1791r. wg projektu sir Williama Chambersa. Piękne ornamenty na sklepieniu budynku są dziełem Michaela Stapletonsa. Naprzeciwko auli znajduje się kaplica (Chapel) autorstwa Chambersa, zbudowana w 1798r., która służy wiernym wszystkich wyznań chrześcijańskich. Po środku dziedzińca, na wprost głównej bramy, znajduje się 30 – metrowa dzwonnica (Campanile) z 1853r., zaprojektowana przez sir Charlesa Lanyona.

Jedną z największych atrakcji Trinity College jest uniwersytecka biblioteka (Old Library). Jest to najstarsza biblioteka naukowa w Irlandii, w której w niepowtarzalnej atmosferze (m.in. łukowe sklepienia) można podziwiać starannie utrzymane w zdobionych,
Trinity College Library Dublin
oszklonych, drewnianych gablotach tysiące XVIII-wiecznych książek, czy też bezcenne wczesnośredniowieczne manuskrypty, w tym słynną Księgą z Kells (Book of Kells). Wolumin, często określany jako najważniejsze osiągnięcie zachodniej kaligrafii i iluminacji, zawiera cztery Ewangelie spisane po łacinie. Liczący 680 stron, bogato zdobiony rękopis stworzony został przez irlandzkich mnichów ok. 800r. Jej nazwa pochodzi od klasztoru Kells w hrabstwie Meath, gdzie ewangeliarz był przechowywany przez większą część średniowiecza. Do Trinity College trafił on w XVII w.

Dublin jako stolica kraju i ośrodek kulturalny szczyci się dużą liczbą muzeów i galerii sztuki (35 obiektów). Najważniejszymi z nich są oddziały Muzeum Narodowego gromadzące cenne zabytki i dzieła sztuki. W głównym gmachu wystawiane są przedmioty z epoki brązużelaza, a także średniowiecza. Natomiast w Aneksie Muzeum Narodowego znajdują się obiekty związane z obecnością wikingów na wyspie. Galerię Narodową tworzy kolekcja malarstwa irlandzkiego i europejskiego (obrazy Tycjana, Rembrandta, Caravaggia i in.). Licznie odwiedzane są również Muzeum Sztuki Nowoczesnej i Hugh Lane Gallery.

Miasto słynie także z rozpościerających się terenów rekreacyjnych. Phoenix Park, znajdujący się na lewym brzegu rzeki, jest uważany za jeden z największych parków miejskich świata (ma prawie 8 km² powierzchni). W jego obrębie znajdują się tereny sportowe, miejskie zoo oraz rezydencja prezydenta kraju i rezydencja ambasadora Stanów Zjednoczonych.

Region Dublina obejmuje nie tylko samo miasto, ale i jego okolice (w granicach hrabstwa). Wzdłuż wybrzeża Morza Irlandzkiego znajdują się kąpieliska: Dún Laoghaire (także przystań promowa), Dalkey, Dollymount Strand, Howth i in. Brzeg oraz wysepki Zatoki Dublińskiej są terenami, gdzie zimują gatunki ptactwa arktycznego; stanowią one cel przyjazdów miłośników obserwacji ptactwa.

Jedną z największych atrakcji turystycznych Irlandii jest Glendalough (malownicza dolina dwóch jezior) - średniowieczna wieś w hrabstwie Wicklow w Irlandii, założona w VI wieku przez św. Kevina, księdza pustelnika; zniszczona w 1398 roku przez angielskie oddziały. Obecnie jest to rozległy kompleks ruin z klasztorem i typową dla Irlandii okrągłą wieżą, położony w dolinie dwóch jezior, dostępny dla zwiedzających.


Kościółek zwany Kuchnią św. Kevina

Największymi atrakcjami Glendalough są: wieża obserwacyjna, do której wchodziło się po spuszczanej z kilkunastu metrów sznurowej drabince oraz brama wejściowa z łukiem ułożonym bez zaprawy, na zasadzie dopasowania poszczególnych cegiełek. Ciekawym zabytkiem jest także mały kościółek, zwany Kuchnią św. Kevina – nazwę zawdzięcza charakterystycznej wieżyczce przypominającej komin.

Na terenie cmentarza można zobaczyć wiele starszych i całkiem współczesnych nagrobków, najczęściej w kształcie krzyży celtyckich. Jednym z najstarszych jest krzyż św. Kevina, pochodzący z V w.

Cmentarz w Glendalough

Niecałe 2 km od centrum turystycznego Glendalough, gdzie można obejrzeć również interesującą wystawę, dokumentującą dzieje opactwa i prezentującą miejscową faunę i florę, zaczynają się tereny Parku Narodowego Gór Wicklow. Obejmuje on teren 20 tys. hektarów, w tym spory obszar górskich bagien, a także naturalny rezerwat leśny. Celem parku jest ochrona dzikiej przyrody i piękna gór Wicklow. Organizowane są tu liczne warsztaty, wycieczki i wykłady.


  1. WARTO PRZEŻYĆ… Irlandia kulturalnie

Irlandia oferuje każdemu żądnemu wrażeń turyście niewątpliwie znakomite atrakcje, na miarę jego zainteresowań oraz wewnętrznych potrzeb estetycznych. Zielona Wyspa przyciąga miłośników różnorodnych festiwali – znamienny jest szeroki wachlarz propozycji festiwali kulturalnych, z których najpopularniejsze to: Galway Arts Festival, Kilkenny Arts Festival, czy też słynny Festiwal Ostryg, odbywający się co roku w Galway.

Niemniej świętem, które przyciąga największe rzesze miłośników Irlandii, jest Dzień św. Patryka, obchodzony 17 marca. Jest to irlandzkie święto narodowe, celebrowane w wielu irlandzkich miastach; organizowane są festyny i parady uliczne, w których dominuje kolor zielony - symbolizujący koniczynę, przypisywaną tradycyjnie świętemu Patrykowi. Św. Patryk nie był pierwszym misjonarzem krzewiącym chrześcijaństwo w Irlandii, jednak legendy o nim są żywe do dziś. Według podań, w początku V w., nastoletni wówczas Patryk został porwany przez piratów i wywieziony jako niewolnik na wyspy Irlandii, skąd udało mu się uciec i powrócić do rodzinnych stron w Brytanii. Niedługo potem, skłoniony proroczymi objawieniami, powrócił w celu chrystianizacji tego pogańskiego kraju. Z pomocą koniczyny tłumaczyć miał istnienie Trójcy Świętej, przez co stała się ona powszechnie uważana za symbol tego kraju. Według legend przywracał on wzrok ślepcom, ożywiał zmarłych, a kraj uwolnił od plagi węży, które symbolizowały zło. Pod koniec życia św. Patryk dokonał chrztu kraju.

Niezwykle ciekawym wydarzeniem kulturalnym jest również dubliński Bloomsday, obchodzony 16 czerwca – święto Jamesa Joyce`a i jego najsłynniejszej powieści Ulisses. 16 czerwca (dzień 16 czerwca 1904r. to dzień, kiedy pisarz po raz pierwszy umówił się na randkę ze swoją przyszłą żoną, Norą Barnacle) miłośnicy twórczości pisarza ruszają śladami głównego bohatera powieści – Leopolda Blooma. Podczas obchodów święta mają miejsce m.in. sympozja akademickie, inscenizacje i czytanie Ulissesa oraz wędrówki po barach Dublina – entuzjastów Ulissesa często można napotkać przebranych w ubiory z początku dwudziestego wieku, przywołujących echa niepowtarzalnych obrazów z przeszłości bohaterów Joyce'a.

Niewątpliwą atrakcją Zielonej Wyspy jest tradycyjna muzyka irlandzka, którą można usłyszeć niemalże w każdym pubie irlandzkim, a w szczególności w tym celu polecana jest wizyta na Temple Bar – dublińskiej dzielnicy rozrywki, jednego z największych centów kulturalnych miast. Ta tętniąca życiem dzielnica Dublina powstała w latach 60. XX w. Pierwotnie w tym miejscu miał powstać dworzec autobusowy, aczkolwiek mieszkańcy miasta sprzeciwili się temu projektowi, doprowadzając w rezultacie do rozwoju dzielnicy pełnej pubów, restauracji, kawiarenek, klubów, antykwariatów, pracowni artystycznych oraz galerii sztuki.

Temple Bar dysponuje odrębnym punktem informacji turystycznej, wydaje mapy oraz przewodniki, które nie pozwolą się zgubić pośród licznych zatłoczonych pubów, w których można posłuchać tradycyjnej muzyki irlandzkiej oraz galerii, będących skarbnicą irlandzkiej sztuki współczesnej. Temple Bar to doskonałe miejsce na relaks w samym sercu irlandzkiej kultury i sztuki.



Źródła:
Strony internetowe:
1) www.irlandiaonline.pl
2) www.dublinek.net
3) www.dublinek24.net
4) http://pl.wikipedia.org/wiki/Irlandia.
Publikacje:
1) Justyna Mazurek, Krzysztof Schramm, Irlandia. Przewodnik ilustrowany, Wydawnictwo Pascal, Bielsko – Biała 2007.

  1. Jak to się robi w Irlandii, czyli… Kowalski szuka i znajduje pracę na Zielonej Wyspie




        1. Co warto zrobić na początek – informacje wstępne

Irlandia, pomimo tego, iż ostatnio tamtejszy wzrost gospodarczy nieco wyhamował, stanowi w dalszym ciągu atrakcyjne miejsce do podjęcia zatrudnienia. Oferuje atrakcyjne wynagrodzenia i dobre warunki pracy, zwłaszcza osobom wykwalifikowanym w konkretnych zawodach i branżach.

Dlatego ważne jest to, by każdy, kto tam właśnie planuje swoją zawodową przyszłość, zapoznał się z kilkoma podstawowymi kwestiami, dotyczącymi warunków poszukiwania pracy oraz samego zatrudnienia.

Przed wyjazdem do Irlandii warto, jeszcze w Polsce, przetłumaczyć na język angielski wszystkie posiadane dokumenty, a więc dyplomy, świadectwa, zaświadczenia i certyfikaty ukończonych kursów języka angielskiego oraz przeszukać oferty pracy dostępne


w internecie. Można znaleźć w ten sposób naprawdę dobrą posadę albo przynamniej
"coś na początek", co pozwoli mieć pieniądze na start oraz pomoże
w poszukiwaniu mieszkania i zagospodarowaniu się.

Ciekawą pracę można dostać korzystając, na przykład, z systemu Europejskich Służb Zatrudnienia EURES (European Employment Services), powołanych przez Komisję Europejską w celu swobodnego przepływu pracowników. Służby te oferują dostęp


do:

- ponad 300 000 ofert pracy z całej Europy, w tym z Irlandii,

- centralnej bazy danych z informacjami o warunkach życia i pracy w każdym z tych krajów oraz

- usług specjalnie przeszkolonych doradców EURES w urzędach pracy, którzy udzielają porad w zakresie podejmowania zatrudnienia w innych krajach.

W Polsce, usługi EURES świadczone są na terenie poszczególnych województw przez doradców i asystentów EURES w Wojewódzkich Urzędach Pracy (np. w województwie podlaskim doradcy EURES pracują w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w Białymstoku) oraz przez powiatowych asystentów EURES w Powiatowych Urzędach Pracy, którzy realizują międzynarodowe pośrednictwo pracy (pozyskiwanie ofert od zagranicznych doradców EURES, przeprowadzanie rekrutacji międzynarodowych), a także dostarczają informacji
na temat warunków życia i zatrudnienia w innych krajach Unii Europejskiej.

W Irlandii, system EURES działa w ramach FAS – irlandzkiego Urzędu ds. Szkoleń


i Zatrudnienia (dostęp do zasobów EURES można uzyskać pod adresem europa.eu.int/eures lub w lokalnym urzędzie pracy).

Po przyjeździe na Zieloną Wyspę, chociaż pozwolenie na pracę nie jest w tym kraju wymagane, każda osoba, która chce podjąć zatrudnienie, musi uzyskać irlandzki Osobisty Numer Usług Publicznych (PPS – Personal Public Service Number).


Jest to numer referencyjny, który umożliwia dostęp do pomocy socjalnej, świadczeń zdrowotnych oraz informacji pochodzących z instytucji użytku publicznego w Irlandii, takich jak Ministerstwo Spraw Socjalnych i Rodzinnych, Urząd Skarbowy lub Zarząd Opieki Zdrowotnej. Numer PPS będzie także potrzebny przyszłemu pracodawcy, by opłacić za nas podatek oraz składki na ubezpieczenie społeczne.

Aby uzyskać numer PPS, należy osobiście skontaktować się lokalnym biurem Ministerstwa Spraw Socjalnych i Rodzinnych (Department of Social and Family Affairs) oraz złożyć odpowiednio wypełniony wniosek o wydanie przedmiotowego numeru. Należy jednocześnie przygotować potrzebne dokumenty, tj.:

- dokument tożsamości (paszport lub dowód osobisty),

- potwierdzenie zamieszkania w Irlandii (np. rachunki za telefon, gaz, prąd itp., umowa najmu, list potwierdzający od właściciela tymczasowo wynajmowanej nieruchomości).

W przypadku pytań bądź wątpliwości w kwestii numeru PPS, można również kontaktować się z Ministerstwem Spraw Socjalnych i Rodzinnych telefonicznie (pod nr tel.
w Irlandii: 01 874 8444) lub też skorzystać ze strony internetowej www.welfare.ie/topics/ppsn/apply.html


        1. Dobre CV i list motywacyjny – połowa sukcesu w znalezieniu pracy

Popularnym sposobem poszukiwania pracy w Irlandii jest samodzielne roznoszenie CV i składanie ofert tam, gdzie chcielibyśmy pracować. Jest to szczególnie ważne dla osób chcących pracować w lokalach gastronomicznych, pubach lub hotelarstwie.

Pamiętajmy jednak o tym, że pracodawcy szczególną uwagę zwracają na to, czy CV napisane jest profesjonalnie, czyli m.in. bardzo dobrym angielskim.

Ponadto, pisząc CV zawsze postawmy się w pozycji osoby, która je czyta – zwykle jest ona ograniczona czasowo, dlatego przede wszystkim szuka tam informacji o tym dlaczego to właśnie nas powinna zaprosić na rozmowę kwalifikacyjną. Z tego względu CV powinno być przejrzyste, czytelne, zwięzłe i odpowiadające podstawowym wymogom stawianym przez przyszłego pracodawcę.

Irlandczycy zwykle nie dołączają do CV zdjęć, ale przy aplikowaniu o niektóre posady – chodzi przede wszystkim o pracę w banku czy restauracji, może to być wskazane. Pamiętajmy jednak, by zawsze dołączać tylko i wyłącznie zdjęcia paszportowe.

Poniżej znajduje się kilka wskazówek, które warto wykorzystać podczas pisania CV:



Objętość i styl

Standardowe CV nie powinno być dłuższe niż 2 strony A4. Informacje w nim zawarte, powinniśmy podzielić na przejrzyste akapity z wyraźnymi nagłówkami, a doświadczenie wypunktować w formie listy. Unikajmy długich zdań - starajmy się pisać krótko i rzeczowo. Błędy są niedopuszczalne!



Dane osobowe/profil

W odpowiednim miejscu wskażmy nasz pełny adres, telefon, e-mail, datę urodzenia, narodowość, itp. Dobrze jest też umieścić w CV swój profil, tj. opisać jednym zdaniem, jakim typem osoby jesteśmy i jakiego stanowiska szukamy lub czego oczekujemy od przyszłej pracy.



Doświadczenie zawodowe

Doświadczenie powinniśmy umieścić zaraz za danymi osobowymi. Powinno być ono napisane chronologicznie, ale w odwrotnej kolejności, dzięki czemu pracodawca od razu pozna ostatnią wykonywaną przez nas pracę. Skoncentrujmy się przy tym na najważniejszych etapach naszej kariery, nie opisujmy drobnych wakacyjnych prac, chyba że są one absolutnie istotne z punktu widzenia pracy, o którą się ubiegamy. Wpiszmy daty, nazwę i rodzaj firmy oraz stanowisko jakie zajmowaliśmy, a następnie w formie punktów opiszmy, co robiliśmy.



Edukacja

Jeśli mamy wyższe wykształcenie, zazwyczaj wystarczy podać nazwę i rodzaj szkoły wyższej bez podawania informacji o szkole średniej. Polskie nazwy szkół niewiele powiedzą irlandzkiemu pracodawcy. Mimo wszystko, możemy jednak przetłumaczyć nazwę szkoły,


ale upewnijmy się, że zrobiliśmy to dobrze. Zamiast tłumaczenia polskiej nazwy, lepiej jest podać typ szkoły i kwalifikacje, jakie tam uzyskaliśmy. Mając wyższe wykształcenie, warto ponadto pamiętać, by jeszcze w kraju zorientować się co do możliwości nostryfikowania dyplomu w Irlandii.

Dodatkowe informacje/umiejętności

Wymieńmy języki, które znamy, opiszmy w jakim stopniu, wskażmy najważniejsze kursy


i szkolenia, jakie odbyliśmy. Jeśli chodzi o referencje, napiszmy: „dostępne na życzenie”
lub dołączmy je, oczywiście profesjonalnie przetłumaczone.

Najczęściej popełniane błędy podczas pisania CV:

- zbyt obszerna forma lub nieczytelność CV,

- błędy (np. w nazwach) i przesadzone ozdoby,

- zbyt długie zdania i opisy,

- nadmierna skromność w ocenie własnej osoby lub odwrotnie, przesada w samoocenie.

Dobrze jest, po napisaniu całego CV, poprosić kogoś, by je przeczytał pod kątem ewentualnych błędów lub niejasności, a najlepiej będzie, jeśli zainwestujemy w zawodowego tłumacza. Jeśli bowiem nie znamy języka angielskiego wystarczająco dobrze, a mimo wszystko zdecydujemy się na samodzielne pisanie bądź tłumaczenie CV, może się okazać,


iż pojawi się w nim wiele błędów.

Sporządzenie listu motywacyjnego, czyli Cover Letter (CL), zwanego też Letter of Motivation, jest kolejnym krokiem, jaki musimy wykonać, by objąć odpowiadającą nam posadę. Pisząc list motywacyjny (po angielsku) pamiętajmy, że musimy się w nim jak najlepiej przedstawić, zaprezentować tak, by przyszły pracodawca odnalazł to, czego aktualnie szuka i czego będzie wymagał. Pamiętajmy, by w liście motywacyjnym


nie powtarzać informacji z CV. Starajmy się natomiast, by był on jego uzupełnieniem. Wskażmy, dlaczego zależy nam na tej pracy, co możemy wnieść do firmy i dlaczego warto nas zatrudnić.

Cover Letter musi również posiadać odpowiednią strukturę i tak jak w każdym liście, musi być w nim wskazana data i miejsce jego napisania, nasze dane oraz dane osoby
lub instytucji, do której list jest kierowany, zaś na końcu musi widnieć nasz własnoręczny podpis. Piszmy, podobnie jak CV, krótko, treściwie i przejrzyście.

Każdy list motywacyjny składa się zazwyczaj z trzech części:



  • przedstawienie swojej osoby - kim jesteśmy i dlaczego ubiegamy się
    o dane stanowisko,

  • opisanie swojej wiedzy i umiejętności, które predystynują nas do wybranej pracy,

  • uprzejma prośba o rozpatrzenie naszej kandydatury w procesie rekrutacyjnym
    i odesłanie do CV po szczegółowe informacje.



        1. Jak szukać zatrudnienia poprzez irlandzkie urzędy pracy

Publiczny urząd pracy w Irlandii nosi nazwę Urząd ds. Szkoleń i Zatrudnienia (FAS – Training and Employment Authority). Jego biura rozsiane są po całym kraju. W każdej nieco większej miejscowości można uzyskać, choćby pytając na ulicy, informację o jego lokalizacji, a później dostrzec z daleka widoczny, czerwony napis „FAS”.




Fot. FAS Employment Services w Athlone
Rejestracja w urzędzie, jak i korzystanie z jego usług oraz zasobów jest bezpłatne, dlatego z całą pewnością warto się zarejestrować.

Aby stać się klientem FAS-u, musimy wcześniej umówić się na spotkanie (choć wydaje się, że przychodząc bezpośrednio, nie powinniśmy zostać odesłani „z kwitkiem”),


na które zabierzmy ze sobą dokument tożsamości ze zdjęciem.

Następnie, już na miejscu, otrzymamy do wypełnienia odpowiedni wniosek,


a potem odbędziemy rozmowę z doradcą zawodowym (trwającą około pół godziny), który oceni naszą znajomość języka angielskiego, sprawdzi, jakie mamy kwalifikacje (wykształcenie, doświadczenie zawodowe), zainteresowania oraz udzieli wskazówek odnośnie przygotowania CV i informacji, jak może wyglądać rozmowa z przyszłym pracodawcą.

Po wypełnieniu kilku formularzy, otrzymamy hasło, dzięki któremu będziemy mieli dostęp do baz danych i wszelkich informacji, jakimi dysponuje FAS.


Co ważne, w większych miastach istnieje również możliwość umówienia się z polskim doradcą i przeprowadzenia całej rozmowy po polsku. Dlatego należy zawsze o taką ewentualność zapytać.

Będąc już klientem FAS i mając odpowiednie hasło, możemy następnie zapoznać się


z ogłoszeniami o pracę, korzystając z umiejscowionego w każdym urzędzie, funkcjonalnego
i prostego w obsłudze, urządzenia wyposażonego w ekran dotykowy.

Poszukiwanie odpowiedniej oferty pracy na ekranie rozpoczyna się od wybrania opcji „jobseeker”. Ogłoszenia można następnie przeglądać według wybranych przez użytkownika, następujących kryteriów: słowo kluczowe, data zamieszczenia ogłoszenia, stanowisko, lokalizacja, praca na pół lub na cały etat, typ pracy (praktykant, prace społeczne, programy zatrudnienia, FAS).

Każde ogłoszenie zawiera informacje opisujące rodzaj pracy, wymagane kwalifikacje, proponowane zarobki, czas pracy, a także sposób kontaktowania się z ewentualnym pracodawcą.

Po odnalezieniu oferty spełniającej nasze oczekiwania, poprzez jedno naciśnięcie monitora, drukujemy ogłoszenie. Następnie, w zależności od tego, w jaki sposób pracodawca chce, by się z nim kontaktowano, możemy zadzwonić (korzystając ze specjalnie do tego przeznaczonych, bezpłatnych telefonów), wysłać faks lub e-mail.




Fot. Monitory dotykowe – FAS w Athlone
Ponadto, na stolikach w każdym oddziale FAS dostępne są codzienne gazety,
w których znaleźć możemy ogłoszenia z lokalnymi ofertami pracy. Można w tym miejscu nadmienić, że najwięcej ogłoszeń ukazuje się około środy, w takich gazetach jak: The Irish Times, The Irish Examiner, The Evening Herald lub The Irish Independent.

Ci zaś, którzy mają dostęp do Internetu w domu, mogą szybko, poprzez stronę www.fas.ie , przejrzeć bazę danych FAS, zarejestrować się, zamieścić swoje CV lub zapoznać się z listą kursów.

Publiczne urzędy pracy mogą zaoferować również szkolenia zawodowe i kursy językowe, i to zarówno dla osób bezrobotnych, jak i pracujących.

Do tych pierwszych skierowane są przede wszystkim kursy dzienne, trwające czasem nawet pół roku. Osoba uczęszczająca na taki kurs, otrzymuje co tydzień wynagrodzenie, wynoszące zazwyczaj ok. 200 euro. Ci zaś, którzy pracują, mają możliwość skorzystania


z kursów wieczorowych, ale te z reguły są płatne.

Inną propozycją urzędu pracy jest e-College. W tym przypadku nauka odbywa się


on-line, co oznacza, że lekcje mogą być pobierane w domu, w dowolnym czasie i tempie. Kursy te są płatne, a egzamin końcowy zdaje się w jednym z centrów szkoleniowych.

W Irlandii, pracy możemy poszukiwać również poprzez prywatne biura pośrednictwa pracy (recruitment agency).

Za swoją podstawową usługę, jaką jest rejestracja w ich bazie danych, nie mogą one pobierać żadnej opłaty, a my możemy (a nawet powinniśmy) zarejestrować się w kilku tego typu instytucjach. Ponadto, nawet w chwili otrzymania pracy za pośrednictwem agencji,
nie jesteśmy obciążani żadnymi kosztami z tym związanymi, gdyż wszelkie rozliczenia dokonują się pomiędzy pracodawcą a pośrednikiem.

Kiedy zarejestrujemy się w agencji pośrednictwa pracy, to właśnie ona zajmuje się wyszukiwaniem odpowiadających nam ofert, umawianiem na rozmowy kwalifikacyjne


i pośredniczy w podpisywaniu wszelkich dokumentów i załatwianiu formalności.

Należy jednak przy tym zauważyć, że uzyskując pracę w ten sposób, jesteśmy często zatrudniani właśnie przez agencję, a nie bezpośrednio przez firmę, w której pracujemy. Wiąże się to z faktem, że otrzymywane przez nas wynagrodzenie może być niestety zdecydowanie niższe w porównaniu do wynagrodzenia, jakie wypłacałby nam bezpośrednio pracodawca. Zazwyczaj dopiero po około trzech miesiącach następuje podpisanie umowy z właściwym pracodawcą, a co za tym idzie – otrzymywane przez nas wynagrodzenie zdecydowanie wzrasta.

Prywatne biura pośrednictwa pracy, by działać legalnie, muszą posiadać odpowiednie zezwolenie wydane przez Ministerstwo Przedsiębiorczości, Handlu i Pracy,
a wykazy licencjonowanych biur dostępne są:

- w Wydziale ds. Biur Pośrednictwa Pracy Ministerstwa Przedsiębiorczości, Handlu i Pracy (również pod numerem tel. 01 631 2121 lub na stronie internetowej www.entemp.ie ),

- w książce telefonicznej Golden Pages pod hasłem „Employment Agencies” lub pod adresem www.goldenpages.ie, lub też:

- w stowarzyszeniu biur pośrednictwa pracy – Narodowej Federacji Rekrutacyjnej (National Recruitment Federation) pod adresem www.nrf.ie .




        1. Umowa o pracę w Irlandii

Kiedy już pomyślnie przejdziemy proces rekrutacyjny i dostaniemy pracę, o którą się ubiegaliśmy, warto poznać irlandzkie prawo pracy. Wymaga ono, aby pracodawca zawarł z każdym pracownikiem umowę o pracę. Niezależnie od tego, czy taka umowa została spisana, czy nie, każdy kto przyjął ofertę zatrudnienia, związał się ze swoim pracodawcą umową, irlandzkim kodeksem pracy i innymi przepisami krajowymi oraz międzynarodowymi.

W ciągu dwóch miesięcy od rozpoczęcia pracy w Irlandii, nasz pracodawca musi nam przedstawić pisemną umowę o pracę. Nie może ona zawierać warunków mniej korzystnych niż te przewidziane w Kodeksie Pracy. Na mocy Ustawy o Warunkach Zatrudnienia (The Terms of Employment Information Acts), umowa musi zawierać następujące elementy:



  • imię i nazwisko pracownika

  • nazwę i adres pracodawcy

  • miejsce pracy

  • nazwę i charakterystykę posady, na której zostajesz zatrudniony

  • datę rozpoczęcia pracy

  • w przypadku pracy na czas określony, termin upłynięcia tego czasu

  • stawkę wynagrodzenia, sposób jej naliczania i terminy wypłat

  • czas pracy, łącznie z nadgodzinami, przerwami i urlopami, w tym informacje
    o płatnym urlopie

  • postanowienia odnośnie chorobowego i ubezpieczeń socjalnych (w tym postanowienia, które z nich pokrywa pracownik

  • informacje o emeryturze i funduszach emerytalnych

  • zobowiązanie pracodawcy do przekazania na wniosek pracownika informacji dotyczących wynagrodzeń z ostatnich 12 miesięcy

  • informacje na temat układów zbiorowych pomiędzy pracodawcą, a związkami zawodowymi w jego przedsiębiorstwie, o ile takowe istnieją

  • sprecyzowane dane odnośnie wypowiedzenia obowiązującego zarówno pracodawcę jak i pracownika

  • umowa może zawierać klauzulę dotyczącą okresu próbnego, w czasie którego możesz zostać zwolniony

Jeśli któregoś z tych postanowień nie ma w umowie, powinna ona odsyłać do konkretnych przepisów prawa irlandzkiego.

Pracodawca zobowiązany jest również do przedstawienia nam szczegółowych wyliczeń, na podstawie których określana jest nasza pensja. Nazywa się to pay slip, czyli popularny odcinek wypłaty.



        1. Czas pracy

Maksymalny tydzień pracy w Irlandii wynosi 48 godzin. Nie wlicza się do tego urlopów, przerw spowodowanych chorobą, innych przerw itp., które miały miejsce


w ciągu ostatnich czterech miesięcy.

Przerwy w pracy regulowane są Ustawą o organizacji pracy (The Organisation


of Working Time Act
). I tak: po przepracowaniu pierwszych czterech i pół godziny, mamy prawo do pierwszej, bezpłatnej przerwy w pracy, która trwa 15 minut. Kolejna bezpłatna przerwa, o tym samym wymiarze czasowym, przysługuje nam po przepracowaniu sześciu godzin. Jeśli zrezygnowaliśmy z pierwszej przerwy, drugą możemy wydłużyć do pół godziny.

Każdemu pracownikowi przysługuje jedenaście godzin odpoczynku pomiędzy zmianami (w czasie doby roboczej). W ciągu tygodnia przysługuje mu również jeden dzień wolny od pracy, następujący po owym jedenastogodzinnym odpoczynku. Jeżeli pracodawca nie zapewni choć raz jedenastogodzinnej przerwy, to w ramach rekompensaty, na życzenie pracownika, musi mu zapewnić w tym tygodniu dodatkową dobę wolną od pracy.

Ponadto, w ciągu roku jest dziewięć dni wolnych od pracy. Są to: Nowy Rok, Dzień św. Patryka, dwa dni Bożego Narodzenia, Wielkanocny Poniedziałek, pierwszy poniedziałek maja, czerwca, sierpnia i ostatni października.

Jeżeli w czasie tych świąt jesteśmy zmuszeni przyjść do pracy, pracodawca musi zapewnić nam:



  • dodatkowy, płatny dzień wolny od pracy, w ciągu 30 dni od święta,

  • dodatkowy dzień urlopu wypoczynkowego,

  • dodatkowe wynagrodzenie w wysokości wynagrodzenia za jeden dzień pracy,

  • dzień wolnego w najbliższe święto kościelne.



        1. Urlop

Każdemu etatowemu pracownikowi w Irlandii przysługują minimum cztery tygodnie płatnego urlopu w ciągu roku. Prawo do pełnego urlopu nabywa się po przepracowaniu u tego samego pracodawcy 1365 godzin. Jeżeli jednak ktoś pracuje krócej, przysługuje mu jeden tydzień urlopu za każde trzy przepracowane miesiące. Każdemu zaś, kto przepracował


8 miesięcy, przysługuje nieprzerwany urlop w wymiarze 14 dni.

Zupełnie inaczej nalicza się jednak urlop pracownikowi zatrudnionemu na pół etatu. W takim wypadku ma on prawo do corocznego płatnego urlopu w wymiarze 8 proc. wszystkich przepracowanych przez niego godzin. Jednak jego urlop nie może przekroczyć czterech tygodni w ciągu roku.



        1. Wynagrodzenie za pracę, czyli ile można zarobić

Zgodnie z Ustawą o minimalnym wynagrodzeniu (The Minimum Wage Act), najniższe wynagrodzenie godzinowe w Irlandii wynosi 7,65 euro brutto i dotyczy tylko osób pełnoletnich. Nieletni zarobić mogą minimalnie 5,36 euro brutto w ciągu pierwszego roku pracy. W ciągu lat następnych wzrasta ono stopniowo, aby osiągnąć ustawowe minimum.


Od tego wynagrodzenia należy odjąć jeszcze podatki i inne obciążenia wynikające
z irlandzkiego prawa pracy i prawa podatkowego.

Stawki dla specjalistów czy osób z wyższym wykształceniem nigdy nie spadają poniżej 10 euro. Minimalna płaca miesięczna to 1073 euro, podlegające rewaloryzacjom


o poziom inflacji.

Za pracę w dni wolne, czyli niedziele i święta, pracownikowi przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Podobnie jest z godzinami nadliczbowymi. Prawo nie reguluje wysokości dodatkowej płacy, ale w zdecydowanej większości przypadków jest to 1,5 zasadniczej stawki godzinowej.



Wypłaty odbywają się w systemie tygodniowym i są wypłacane w formie czeku
lub przelewem na konto.

Przykładowa lista płac w Irlandii - stawki tygodniowe brutto:

7,65

pensja minimalna brutto za godzinę




80-150 euro

opiekunka do dziecka. Wyżywienie
i zakwaterowanie za darmo, dobra znajomość angielskiego




225 euro

praktykant na budowie




320 euro

pomocnik na budowie, angielski podstawowy




360 euro

blacharz - mechanik w serwisie samochodowym, angielski podstawowy (w przypadku lepszej znajomości angielskiego zarobki wyższe o 100 euro tygodniowo)

początkująca pomoc
w barze

367 euro

sprzątacz w Burger Kingu lub McDonald's. Pierwsza pensja




370-400 euro

pracownik myjni samochodowej




384 euro

ekspedientka w sklepie z polskim jedzeniem
(w pierwszym roku pracy)




300-400 euro

początkujący ochroniarz stojący w sklepie
„na zastępstwa"




430 euro

operator wózka widłowego, ukończony kurs „safe-pass" (irlandzki kurs BHP); angielski podstawowy – 500 euro

drugi kucharz w dużej restauracji; angielski komunikatywny

500 - 600 euro

ochroniarz po roku-dwóch latach pracy




500 euro

informatyk w czołowej na świecie firmie produkującej podzespoły, bardzo dobry angielski

w firmach ubezpieczeniowych po dwóch-trzech latach pracy

550 euro

hydraulik w firmie budowlanej (zna angielski)




600 euro

kierowca ciężarówki w firmie przewozowej




606 euro

praktykant na budowie




620 euro

menedżer w dużym biurze ubezpieczeniowym




650 euro

opiekunka w prywatnym domu pogodnej starości, plus ok. 250 euro jako masażystka, angielski komunikatywny.

pracownik budowlany, techniczny

674 euro

rzemieślnik




720 euro

doświadczony operator dźwigu na budowie w centrum Dublina




1200 euro

tłumacz podczas szkoleń „safe-pass" dla Polaków, Litwinów, Łotyszy i Estończyków (zna rosyjski)





  1   2   3   4   5   6   7


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość