Strona główna

Wprowadzenie cele i założenia


Pobieranie 49.6 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar49.6 Kb.
LOCKING

Konspekt do wykładu

Autor: mgr inż. Krzysztof Mazur


  1. Wprowadzenie - cele i założenia.

Celem niniejszego wykładu zaznajomienie studentów ze stylem, będącym jednym z protoplastów współczesnego tańca ulicznego. Zajęcia wprowadzenie w techniki, charakterystyczne dla omawianego tańca, mając jednak znacznie szersze ukierunkowanie. Bazując na „prastarym” stylu tanecznym, prowadzący ma za zadanie przekazać podstawowe różnice, wyróżniające ogólnie postrzegany taniec uliczny od technik tańca scenicznego.

Na wykładzie składa się:

- wprowadzenie w zagadnienie tańca ulicznego i krótkie omówienie tego fenomenu;

- rys historyczny stylu LOCKING;

- omówienie tańców, z których wywodzi się styl;

- omówienie podstawowych figur, kroków oraz sposobów poruszania tancerza;

- krótka choreografia wykorzystująca charakterystyczne figury i kroki;

- omówienie najczęstszych błędów, spotykanych u tancerzy;

- omówienie wypaczeń historycznych związanych ze stylem.

Po ukończeniu kursu student powinien:

- znać podstawowe różnice miedzy tańcem ulicznym a scenicznym;

- znać historie stylu LOCKING, wraz ze wskazaniem nazwisk pionierów i miejsc powstania tańca;

- operować właściwym nazewnictwem podstawowych kroków, znać ich wariacje oraz technikę wykonywania, jak również wskazać najczęściej spotykane błędy;

- umieć rozpoznać muzykę charakterystyczna dla stylu LOCKING.





  1. Historia kultury ulicznej i jej powiązania z tańcem.

Wbrew powszechnie przyjętej opinii, historia tańca i kultury ulicznej nie jest wymysłem ostatnich 10 czy 15 lat. Korzenie tego, co dziś przyjęto określać wspólnym terminem HIP- HOP sięgają czasów niewolnictwa z początków historii Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Jedyną wolnością, jaka przysługiwała czarnym niewolnikom, była możliwość zachowania własnej kultury (choć również w okrojonym stopniu). Zawierały się w tym możliwości śpiewów, tańca, własnej muzyki itp. Z upływem lat kultura ta rozwijała się, osiągając swoje apogeum na przełomie XX i XXI w.

Z kultura uliczną nierozerwalnie łącza się 4 podstawowe kierunki, do których zaliczyć można:



  • Muzykę

  • Śpiew

  • Taniec

  • Sztukę graficzną

Każda z tych form wpływa na siebie wzajemnie. Jedna nie funkcjonuje bez drugiej, tak wiec wprowadzając w taniec, nie sposób pominą aspektów muzycznych, graffiti oraz ruchu MC’s. Poniższe zestawienie jest pewnym zaproponowanym przez prowadzącego wyborem najciekawszych faktów i historii kultury ulicznej. Dobrym nawykiem nauczyciela jest więc nawiązywanie do wszystkich 4 form, które składają się na sztukę uliczną.

Pośród kamieni milowych kultury ulicznej wymienić należy:



1894 – THOMAS EDISSON, wykorzystując wynalazek „obrazu ruchomego”, nagrywa otaczającą go rzeczywistość. Pośród szeregu filmów znajdują się również epizody „The Street Arab” oraz „3 Men Dance”.

1920CHARLSTON, jako pierwszy z tańców ulicznych trafia do sal tanecznych Nowego Yorku. Po nim pojawiają się inne tańce tj. SUZE Q czy BIG APPLE.

1925 – Earl Tucker ("Snake Hips") tańczy w klubie tanecznym o nazwie “Cotton Club” podczas występów Duke Ellington’a. Jego styl tańca zbliżony jest do fal (ang. Waving) oraz slidów, które to wykonywane są przez tancerzy Hip-Hop do dziś.

1956 - CLIVE CAMPBELL znany jako "DJ KOOL HERC" przychodzi na świat w Kingston na Jamajce. Znany będzie później jako ojciec kultury Hip-Hop.

1962 - JAMES BROWN nagrywa album "LIVE AT THE APOLLO (LP)", na którym pojawia się bębniarz CLAYTON FILLYAU. Jego charakterystyczny sposób gry na bębnach znany jest dziś jako "BREAK BEAT".

1965 - Muhammad Ali (Cassius Clay) zdobywa złoto olimpijski w 1960 i przechodzi na zawodowstwo. W 1965 Ali pokonuje mistrza świata wagi ciężkiej - Sonny Liston’a. Wypowiada po meczu sławne zdanie: "Float like a butterfly, sting like a bee", którego rym uważa się za inspiracje dla twórców stylu śpiewania znanego poźniej jako RAP.

1967 - ALBERT MILTON znany jako "IRON MAN" występuje w "JAY PAYTON TV SHOW”. Jego styl tańca jest kombinacją ślizgów James Brown’a z elementami pantomimy, które to przedstawienie miało znaczący wpływ na wiele późniejszych FUNK STYLE DANCES.

1968 – Gang „BLACK SPADES” zawiesza działalność, zmieniając się w oficjalnie działającą organizacje afro-amerykanów, co doprowadzi 5 lat później do założenia „THE ZULU NATION” – organizacji wspierającej afro-amerykanów, krzewiącej kulturę i sztukę, uznawanej przez niektórych za „czarny parlament” w USA.

W tym samym roku emigrant z Puerto Rico znany jako "RUBBERBAND" zapożycza charakterystyczny krok (taniec) jednego z gangów Nowego Jorku, pokazując go w dyskotekach. Dziś taniec ten znany jest jako "ROCKIN", albo "THE ROCK". Tego samego roku odbyły się też pierwsze turnieje tego tańca w klubach dzielnicy BRONX.


1970 – w Los Angeles DON CAMPBELL , wykorzystując swoją nieumiejętność tańca, na bazie Robot Shuffle wymyśla ruch nazwany przez niego samego: „THE LOCK”.

1972 – w TV pojawia się program SOUL TRAIN.

1973 – DJ KOOL HERC pierwszy raz występuje publicznie. W czasie występu łączy ze sobą 2 ścieżki dźwiękowe, składające się wyłącznie z solo perkusyjnych (tzw. BREAK). Jego muzyka zostaje nazwana „BREAK BEATS”.

AFFRIKA BOMBAATA (jeden z najbardziej znanych DJ’ów, nazywany również „The Man of 1000 Records”) zakłada ZULU NATION oraz w której skład wchodzi jedna z najbardziej znanych grup B-Boyingu - ZULU KINGS.

W Nowym Jorku muzyka Kool Herc’a inspiruje tancerzy do zmiany stylu. Prekursorzy nowego stylu tańca to KLARK KENT, THE NIGGA TWINS, SAU SAU, TRICKSIE, JAMES BOND, THE AMAZING BOBO, EL DORADO MIKE I wielu innych.

W Los Angeles założona zostaje grupa THE LOCKERS.

1975 – The Lockers występują w programie Soul Train.

W wiosce FRESNO niedaleko LA, człowiek zwany BOOGALOO SAM przekształca ruchy locking’u, zmieniając „zatrzaskiwanie” ruchu na ciągłe spięcie mięsni. Rozpoczyna się era POPPINGU.



1977 – założone zostaje ROCK STEADY CREW (założycielami byli Joe-Joe, Easy-Mike, Jimmy-Dee, and P.Body 170th, stąd oryginalna nazwa „Untouchable Four B.Boys”). W skład ekipy wchodzą tancerze Joe-Joe, Easy Mike, Jimmy-Dee, P-Body 170th, Jimmy Lee, Chrome, Boo-Ble, Pauly, Lime-5, Rubberband, l-Mack (Weebles), Doctor Ace, Slick Rick, Popeye, Trace 2, Trac 2, Rim 180th, Tito 183rd, Me 2, Green Eye Joe, Braces, C.N., Les, Angel Rock, Bon 5 Lenny Len oraz Crazy Legs.

Boogaloo Sam zakłada grupę o nazwie „ELECTRIC BOOGALOOS”. Współpracują z nim: TICKIN WILL, SCARECROW SCALLY, CREEPIN CID, POPIN PETE, TWISTI FLEX DON, PUPPET BOOZER, ROBOT DANE, SKEETER RABBIT i inni.



1979 – B-Boying powoli zamiera w Bronxie.

Electric Boogaloos występują w Soul Train. Młody Michael Jackson, zafascynowany ich stylem tańca zaczyna brać u nich lekcje.



SUGAHILL GANG nagrywa „RAPPERS DELIGHT” – pierwszy wieki przebój Hip- Hop.

1980 – Zespoł „Talking Heads” wykorzystują Popin Pete’a w swoim teledysku.

1982 – nakręcony zostaje film „WILD STYLE”.

1983 – Rock Steady Crew angażowani są do filmu „FLASH DANCE”. Wielki powrót B-Boyingu.

1984 - nakręcone zostają filmy „BEAT STREET” i „BREACKIN”.

W nowojorskiej dzielnicy Brooklyn w klubach ROXY, ROOFTOP i INFERNO spotykają się tancerze, tworzący mieszankę stylów Funk i B-boyingu, korzystający z nowej muzyki i innego sposobu poruszania ciała (tzw. Bounce). Wymienić tu można tj. PREP, FILA, TRON, BUDDAH STRETCH. Taniec jest tak popularny, że wkrótce zapraszani są do show otwierających koncerty takich gwiazd, jak Salt’n Pepa, Havy D, Jazzy Jeff czy Will Smith.



1987 – W klubie WAREHOUSE w Chicago po raz pierwszy grana jest muzyka, która potem znana będzie pod nazwą HOUSE.

Z uwagi na zbyt wiele naruszeń prawa kluby grające muzykę Hip-Hop zostają masowo zamykane. Tancerze szukając miejsca do spotkań trafiają do m.in. do nowojorskiego klubu z muzyka House o nazwie THE LOFT.



1991 – Powstaje grupa MOP TOP / ELITE FORCE. W jej skład wchodzą Buddah Stretch, EJOE, CALEAF SELLERS, LINK, a później również BROOKLYN TERRY. Trasy koncertowe z Mariah Carey, Will Smith, Big Daddy Kane.

1994 – Elite Force zaangażowana zostaje do produkcji teledysku MICHAEL JACKCON’a „REMEMBER THE TIME”.

1998 – pierwszy raz w historii Hip-Hop trafia do studia tanecznego! Buddah Stretch jako pierwszy choreograf „uliczny” prowadzi zajęcia w Broadway Dance Center.

TANIEC ULICZNY:

Wymienić można 4 podstawowe cechy, odróżniające każdą z form tańca ulicznego od tańców scenicznych:



  1. Policentryzm.

  2. Polirytmię.

  3. Stały (nieprzerwany) sposób poruszania ciałem.

  4. Odmienne rozumienie przestrzeni.

Ad.1. Policentryzm polega na domyślnym podziale (izolacji) ciała tancerza na wiele niezależnych części. Wyizolowanym częściom ciała przyporządkowuje się lokalne centra ruchu. Ruch wychodzić może z centrum lub do owego centrum dążyć. Poszczególne centra ruchów mogą pracować niezależnie lub synchronicznie względem siebie. Dodatkowo, każdemu z centrów przyporządkować można inna linie rytmiczną.

Ad. 2. Polirytmia ma swoje korzenia w tradycyjnej muzyce afrykańskiej, kiedy to utwór tworzony był przy pomocy szeregu instrumentów perkusyjnych. Instrumenty te, generując niezależne od siebie linie rytmiczne, składają się zaś na kompozycję całego utworu. Osoba poruszająca się zgodnie z tak skomponowaną muzyka powinna wychwytywać poszczególne linie rytmiczne, płynnie zmieniać je w choreografii zwracając szczególną uwagę na precyzyjne związanie poruszania z rytmem (z ang. „HIT THE BEAT”).

Ad.3. Pośród ruchów choreograficznych (przejścia, pozycje ustawienia ciała, itp.) dla tańca ulicznego nieodzowną częścią jest ciągłe (nieprzerwane) poruszanie ciałem (z ang. „GROOVE”). Jest to indywidualna i niepowtarzalny sposób ruchu każdego tancerza, choć można go sprowadzić do wspólnego mianownika. Mianownikiem tym, są tzw. PARTY DANCES inaczej SOCIAL DANCES, charakterystyczne dla poszczególnych dekad. I tak zaliczyć do nich należy:


  • ROCKING - w latach 70-tych (Locking, Popping, B-Boying)

  • BOUNCE - charakterystyczny dla stylu Hip-Hop w latach 80-tych

  • JACKING – przełom lat 80-tych i 90-tych (House)

Ad.4. Taniec uliczny narodził się w klubach tanecznych. Od lat 60-tych realia niewiele się zmieniły, gdyż tak i wtedy i teraz, w każdym klub podczas imprez tanecznych był TŁOK! Tancerze, chcący rozwijać i doskonalić swoje umiejętności, musieli wyrobić w sobie inne nawyki, stad odmienne rozumienie przestrzeni. Taniec uliczny nie zabiera wiele miejsca, nie ma na celu zajęcia jak największej przestrzeni scenicznej. Przestrzeń tańca ulicznego jest, kolokwialnie mówiąc, „w tancerzu”. Taniec wykorzystuje przepływ energii, izolacje i mnogość rytmów dla stworzenia choreografii i spójnej kompozycji tanecznej, tak w pokazie solowym, jak i w interakcji z grupą.



  1. Historia Locking’u.

Nazwa LOCKING została stworzona przez kreatora stylu, którym był DON CAMPBELL. W końcówce lat 60-tych i na początku 70-tych na parkietach klubów tanecznych Los Angeles królowała muzyka FUNKY. Za twórcę tego stylu uważany jest JAMES BROWN. Na parkietach królowały tzw. SOCIAL DANCES (inaczej zwane PARTY DANCES), czyli proste figury lub sekwencje ruchów, powtarzane wielokrotnie i różnych kierunkach, jedynie z zachowaniem ciągłości ruchu, groove’u i charakterystycznego elementu danego kroku (np. ruchu bioder, odstawienia nogi, podniesienia reki itp.). Poza tym wszyscy improwizowali, dodając do każdej z figur swoje „autorskie” rozwiązania. Takim tancerzem był też Don Campbell, który bezsprzecznie uznawany jest za twórcę całego stylu tańca. Don, wykonując Robot Shuffle, zatrzymywał ruch na końcu sekwencji (niektóre źródła mówią o Funky Chicken… ale sami kreatorzy stylu sami się z tego wycofują). Ludzie obserwujący jego ruchy określili to mianem „zatrzaskiwania” (z ang. lock up - zatrzasnąć). Stąd też Don, nazwał ruch „THE LOCK”, a cały taniec nazwą LOCKING.

THE LOCKERS (oryginalnie zwani The Campbellock Dancers)

są grupą uznawaną za pionierów locking’u. Grupę w roku 1973 założył Don Campbell. The Lockers byli zapraszani do wielu przedstawień telewizyjnych, a największą sławe przyniosły im występy w programach „SATRURDAY NIGHT LIVE” oraz „SOUL TRAIN”.


Członkowie:


Członkowie grupy THE LOCKERS zmieniali się w czasie jej istnienia. Trzon grupy stanowili jednak:

  • Fred "Mr. Penguin" (aka "Rerun") Berry

  • Don "Campbellock" Campbell

  • Greg "Campbellock Jr" Pope

  • Aldolfo "Shabba Doo" Quinones

  • Bill "Slim the Robot" Williams

  • Leo "Fluky Luke" Williamson

Inni tancerze obecni w organizacji:

  • Toni Basil

  • Fawn Quinones

  • Deney Terrio

Toni Basil stał sie managerem/promotorem w początkach jej istnienia. Fawn Quinones, siostra Adolfo, występowała jedynie w początkach kariery grupy, w roku 1973.

Było również dwóch innych pionierów - członków grupy, pojawiających sie okazjonalnie podczas występów, uznawanych jednak za pełnoprawnych członków grupy:



  • James "Skeeter Rabbit" Higgins

  • Tony "Go Go” Lewis



  1. Omówienie podstaw i stylu.

SOCIAL DANCES:

- Rocking

- Disco Hips

- Rocksteady

- Milk & Cow

- Sneak

- Hitchhike



- Body Language

- Break Down

- Popcorn

- Bossanova

- Robot Shuffle

- Funky Broadway

- Funky Chicken

- Funky Four Corners

- Philly Boy

- Watergate



LOCKING DANCES:

  • Wrist rolls (wrist twirls)

  • Elbow rolls

  • Pace

  • Uncle Sam Points

  • Give Yourself Five / Back Clap

  • Muscle Man

  • Lock / Double Lock

  • Stop and Go

  • Scooby Doo / Scooby Doo Hop / Scooby Doo Dance

  • Quickie

  • Skeeter Rabit

  • Scoobot (Scoo Box)/ Scoobot Hop / Scoobot Hop Kick

  • Knee Drops

  • Kill a Crouch

  • Hat/Cap Tricks

  • Hammers

  • Pork Chop

  • Leo Walk

  • Don Walk

  • Pimp Walk

  • Disco Walk (Dwarf Walk)

  • Running Split

  • Alpha Kick

  • Which a Way

  • Volkswagen

  • Guitar

  • The First of the Month*

* FunkyPhilly Lockers (Philadelphia).

  1. Sprostowania historyczne.

Podstawowym nieporozumieniem jest sama nazwa. LOCKING – to nazwa stylu tańca charakterystycznego dla Los Angeles lat 70-tych. Innym stylem tańca jest POPPING (powstały odrobinę później, zainspirowany w pewien sposób Locking’iem). Kombinacja tych nazw nie istnieje! Nie ma takiego stylu jak POPLOCKING!

LOCKING nie jest odmiana Hip-Hop’u. Jest zupełnie niezależnym stylem, który był protoplastą dla późniejszych styli tańca, np. właśnie dla Hip-Hop’u. Największy wpływ locking’u jednak widać w stylu WAACKING. Niestety wspólnym określeniem „HIP-HOP” zwykło się dziś nazywać wszelkie formy sztuki ulicznej, jaki i sam styl tańca, co rodzić może pewne nieporozumienia.

LOCKING jest tańcem zamkniętym. Posiada skończona liczbę figur, które zostały nazwane i określony został ich sposób wykonywania. Oczywiście, są spekulacje, czy Locking się rozwija, czy też nie. Od dłuższego czasu jednak nie powstają nowe figury, choreografie bazują na wariacjach lub kombinacjach już istniejących tańców, wiec osobiście uważam Locking za dzieło skończone.

LOCKING nie jest „sztywny i kwadratowy”. Ogromna liczba tancerzy kojarzy Locking jedynie z „point’ami” zatrzymaniami i „kwadratowymi” rękoma. Locking to jednak przede wszystkim Social Dances, które są wszechobecne w całym tańcu i dały początek wielu figurom. Racking i Rocksteady powodują zmiękczenie ruchów. Każda dobra choreografia powinna odwołać się do jednego lub kilku tradycyjnych tańców imprezowych.


Materiały źródłowe i literatura


  1. LockerLegends. "The History of Locking". Retrieved on 2006-05-15.

  2. Holman, Michael (10 1984). "History", Breaking and the New York City Breakers. Freundlich Books. ISBN 0-88191-016-3. Retrieved on 2006-05-15. 
    The Twilight Players. "Hall Of Fame". The Dance. Retrieved on 2006-05-15.

  3. “Everything Remains Raw”, Durden, Eric Moncell (pre-issue 2008)

  4. www.mrwiggles.biz

  5. www.electricboogaloos.com

  6. www. dance.net

  7. www.skeeterrabit.com

  8. www.nustudios.com

  9. Przekazy ustne.






©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość