Strona główna

Wybrane formacje wojskowe starożytnośCI


Pobieranie 23.78 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar23.78 Kb.

STAROŻYTNOŚĆ


WYBRANE FORMACJE WOJSKOWE STAROŻYTNOŚCI

Rodzaj wojska

Kraje i okres

Wyposażenie głównych oddziałów

Wojska pomocnicze

Taktyka na polu walki, uwagi

Oddzia­ły ryd­wanów

Bliski Wschód (II tyś. – pocz.

I tyś. p.n.e.)



Lekki wóz bojowy za­przężony w konie. Na wozie: wojownik (wy­posażony we włócznię, brązowy miecz i niekie­dy lekką zbroję), woźni­ca, niekiedy łucznik

Lekkozbroj-na piechota

Z reguły szereg pojedynków między załogami wozów.

Starcie wymagało dużego, płaskiego terenu



Lekka jazda Łoczow-ników

Ludy stepo­we, m.in. Scy­towie, Partowie, Alanowie, Hunowie

Lekkie uzbrojenie ochronne (kaftany skórzane, zbroje typu kolczego), miecz lub szabla, dzida, łuk

Niekiedy lekka piechota

Gwałtowny i szybki atak

dający przewagę na wybranym odcinku frontu, duża rola łuczników



Falanga

Grecja, Mace­donia, pań

­stwa hellenis­tyczne, najem­nicy greccy w Persji (VII –

II w. p.n.e.)


Metalowy pancerz,

hełm i nagolenniki,

duża tarcza, długa

(2-3 m) włócznia,

krótki miecz


Lekkozbroj-na piechota i konnica

Szyk liniowy, bardzo zwarty (pełną ochronę uzyskiwał żoł­nierz dzięki tarczy sąsiada), wymagający do starcia płaskie­go terenu. Podkreślał równość wspólnie walczących obywateli miasta

Rzymski legion

Imperium rzymskie

(IV w. p.n.e. – IV w. n.e.)



Metalowy pancerz,

hełm i nagolenniki, niewielka tarcza, krótki miecz, krótki oszczep

i (część oddziałów) włócznia


Lekkozbroj-na piechota i konnica

Ustawienie w kilku szeregach, kolejno włączanych do walki w razie potrzeby. Starcie zaczy­nano od wyrzucenia na prze­ciwnika oszczepów, po którym dochodziło do walki wręcz

Organizacja legionu rzymskiegoa

Rodzaj żołnierzy

Łączna liczebność

Podział

Szyk

Zadania na polu bitwy

Ciężko­zbrojna piechota

3000

30 manipułów po 2 centurie dowodzone przez centurionów („setników").

Od II w. p.n.e. 3 mani-puły stanowiły kohortę



Od IV w. p.n.e. w trzech rzutach (1200+ 1200 + 600), żołnierze najbar­dziej doświadczeni w ostatniej linii

Wykonanie decydu-jącego uderzenia na siły wroga

Lekko-zbrojna piechota

1200

Zazwyczaj dołączana

do oddziałów ciężkozbrojnych



Podzieleni na oddziały zasilające każdy z trzech rzutów ciężko­zbrojnej piechoty

Przygotowanie

natarcia ciężko-



­zbrojnej piechoty

Konnica

300

10 oddziałów

Z reguły na skrzydłach szyku

Przeciwstawienie się konnicy nieprzyjacie­la i okrążenie jego oddziałów

a – według schematu z czasów republiki. Nadto z reguły kilka tyś. pomocniczych wojsk wystawianych przez sprzymierzeńców


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość