Strona główna

Wykład 14 Złożoność strukturalna programów, metryki złożoności modułowej


Pobieranie 222.14 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar222.14 Kb.
Wykład 14

Złożoność strukturalna programów, metryki złożoności modułowej

Wzmocnienie powiązań wewnątrz-modułowych prowadzi do zmniejszenia oddziaływań między modułami oraz poprawy struktury oprogramowania.



Metryki rozmiaru [12]

SLOC

Jest to liczba wierszy kodu źródłowego programu liczona niezależnie od liczby instrukcji lub fragmentów instrukcji znajdujących się w każdym wierszu. Nie wlicza się wierszy z komentarzami lub pustych wierszy.

SLOC jest powszechnie używaną metryką do szacowania nakładów pracy nad programem oraz jest mocno skorelowana z testowalnością, konserwowalnością i zrozumiałością.

S/C

Metryka ta jest liczbą wszystkich elementów programu należących do bloków logicznych:



  • inicjowanie zmiennych sterujących int i=0

  • porównanie i <10

  • zwiększanie zmiennej sterującej i++

  • liczba instrukcji w każdym bloku for (;;) {...}

Żetony

Jest to zbiór metryk, które określają liczbę:



  • 1 - liczbę typów operatorów(słownik typów operatorów), czyli liczbę: operatorów predefiniowanych (logicznych, arytmetycznych, przypisania, relacyjnych itp.), słowa kluczowe instrukcji (while, if, else, do), nazwy funkcji

  • 2 - liczbę typów argumentów(słownik typów argumentów), czyli liczbę: wszystkich symboli reprezentujących dane przy deklaracji i definicji

  • 3 - liczbę wszystkich wystąpień operatorów

  • 4 - liczbę wszystkich wystąpień argumentów


Metryki logicznej struktury programu, czyli przepływu sterowania

Liczby cyklomatyczne McCabe

VLI (G) = e – n +p+1, V(G) = e – n + 2*p

Liczba ta jest wyznaczana na podstawie grafu przedstawiającego drogi sterowania w programie, gdzie n jest liczbą wierzchołków grafu reprezentujących poszczególne instrukcje, w tym wywołania funkcji, e jest liczbą krawędzi grafu reprezentujących połączenia poszczególnych realizacji instrukcji, p jest liczbą podgrafów rozłącznych, a każda funkcja stanowi niezależny podgraf, którego wywołanie jako wierzchołek jest umieszczony w innym podgrafie.

Metryka V(G) uwypukla istnienie funkcji za pomocą składnika 2*p, VLI (G) natomiast wywołanie funkcji traktuje na równi z innymi instrukcjami.



P
Metody a1 i a2 (przypadki a i b):

e=8, n=7, p=1



V(G)= VLI(G) =

= e – n + 2 = e – n + 2*p

= 8-7+2=3



rzykład 8.1





Metoda a1

Metoda a2

Całość

a

V(G)

3

3

7

VLI(G)

3

3

5

b

V(G)

3

3

5

VLI(G)

3

3

5


Cała aplikacja


a) e=20, n=19, p=3

V(G) = e-n+2*p

=20– 19 + 2*3=7


VLI(G) = e–n+p+1=

=20-19+3+1=5


b) e=23, n=20, p=1

V(G) = VLI(G) =

=e – n + 2 = e – n + 2*p


=23-20+2=5








Uwaga:

Dla programów sekwencyjnych (bez instrukcji if, if else oraz pętli) obie liczby cyklomatyczne są równe 1, ponieważ zawsze e=n-1.



package mM1;

public class M1

{

double x1,x2;



public void setx1(double x1_)

{ x1=x1_; }



public void setx2(double x2_)

{ x2 = x2_;}

}
package mM2;

import java.lang.Math;

import mM1.M1;
public class M2

{

private double a, b, c;



private M1 pierw = new M1();;
public M2(double a_, double b_, double c_)

{ a=a_; b=b_; c=c_; }


public int a1 ()

{ int B;



double pom=2*a, d=b*b-4*a*c;

if (a==0) B=0;

else

if (d<0) B=1;

else

{ B=2;


d=Math.sqrt(d);

pierw.setx1((-b-d)/pom);

pierw.setx2((-b+d)/pom);

}


return B;

}

}



package mM3;

import mM2.M2;

public class M3

{

M2 B;



public M3 (M2 B_)

{

B=B_;



}

public void a2( )

{

int b=B.a1();



if (b<1)

System.out.println("Brak równania kwadratowego\n");



else

if (b==1)

System.out.println("Brak pierwiastków rzeczywistych\n");



else

System.out.println("Rownanie ma pierwiastki rzeczywiste\n");

}

}
package pprogram1;



import mM3.M3;

import mM2.M2;
public class Program1

{

public static void main(String arg[])

{

M2 rownanie=new M2(1,2,3);



M3 info= new M3(rownanie);

info.a2();

}

}









Przykład 8.2



P


roblem pętli


  1. dwie pętle sekwencyjne

a:while (x>= 0)

c: {x=x-y; } (gdy a==true)

b: (gdy a==false)

d:while (y>= 10) (koniec a)

f: { x=x+1; (gdy d==true)

  y=y-1;


}

e: (gdy d==false)

g: (koniec d, koniec programu)

V(G)=e-n+2*p=3

VLI(G)=e-n+p+1=8-7+2=3

SLOC=7


S/C=7

b) podwójna pętla zagnieżdżona



a:while (x>= 0)

{x=x-y; (gdy a==true)



c: while (y>= 10)(gdy a==true)

e: {x=x+1;(gdy c==true i a==true)

y=y-1;}


d: (gdy c==false i a==true)

f: (koniec c i a==true)

}

b: (gdy a==false)



g: (koniec a, koniec programu)

V(G)=e-n+2*p=3

VLI(G)=e-n+p+1=8-7+2=3

SLOC=7


S/C=9

Zgodnie z aksjomatem 7 (wykład 7) pętla zagnieżdżona powinna mieć złożoność różną od programu z dwiema sekwencyjnie wykonywanymi pętlami. Jednak zarówno SLOC, V(G), VLI(G) są identyczne w obu rozwiązaniach, natomiast różne są wartości metryki S/C. Wg metryki S/C bardziej złożony jest program z zagnieżdżoną pętlą.



Dodatek* Metryki P1 , P2 (Henderson-Sellers)

P1 = a1 V(G) + a2  N* + a3  (ve –1) - wersja addytywna

P2 = [a1 V(G) + a2  N*]  a3  ve - wersja multiplikatywna

gdzie: a1 , a2 , a3 są współczynnikami, które dla uproszczenia mają wartość 1

N* =i P(i), gdzie p(i) jest długością ścieżki zagnieżdżenia i-tego predykatu w instrukcjach decyzyjnych

ve – liczba cyklomatyczna wyznaczana dla programów niestrukturalnych

ve = d+1, gdzie d jest liczbą niestrukturalnych rozgałęzień w programie ()

Przykład 8.3

P
rzykłady grafów przepływu sterowania

Tabela z wartościami obliczonych metryk złożoności przepływu sterowania




g1

g2

g3

g4

g5

g6

g7

V(G)

4

4

4

4

4

4

4

ve

1

4

4

1

1

1

1

P1

4

7

7

6

5

6

7

P2

4

16

16

6

5

6

7

Metryki P1 , P2 najlepiej odzwierciedlają złożoność przepływu sterowania w przedstawionych przykładowych grafach struktury logicznej przykładowych programów g1-g7. Małą złożoność mają grafy g1 i g5.

Metryki struktur danych

Liczba zmiennych, które istnieją we wskazanym fragmencie lub całym programie.




    METRYKI SPÓJNOŚCI

Metryki spójności określają stopień powiązania między metodami klas występujących w oprogramowaniu i atrybutami klas. Oznacza to, że im więcej metod przetwarza te same atrybuty (np. zbiór metod przetwarzający tablicę), tym wyższa spójność oprogramowania.



Typy spójności wewnątrz modułu:

  • przypadkowe – oznacza łączenie klas, które podczas projektowania nie były traktowane jako całość

  • logiczne – operacje tworzące logiczną całość np. rodzina klas dziedziczących po klasie io dla operacji we/wy (moduł iostream.h w programach C++)

  • czasowe – inicjowanie np. grafiki, a dopiero potem rysowanie figur

  • sekwencyjne – wykonywanie ustalonych sekwencji instrukcji np. operacje na plikach fizycznych wymagają zachowania kolejności działań: otwieranie pliku wraz z kojarzeniem z plikiem fizycznym, następnie przetwarzanie (zapis, odczyt) pliku i na koniec zamykanie pliku,

  • funkcjonalne – najbardziej zalecany stopień osiągniętej spójności. Dotyczy on powiązanych ze sobą metod przetwarzających te same atrybuty.

Przy wyznaczaniu spójności funkcjonalnej rozważa się zależności między metodami i atrybutami, przetwarzanymi przez te metody. W przypadku, gdy dowolna metoda wywołuje inną metodę, należy przypisać tej metodzie wszystkie atrybuty, z którymi jest związana metoda wywoływana.

Wyznaczenie spójności funkcjonalnej oparto się na multigrafie dwudzielnym.

Multigrafem dwudzielnym G(N1, N2, E) nazywamy taki graf, w którym wierzchołki można podzielić na dwa podzbiory N1 i N2 w taki sposób, że każda krawędź ze zbioru E grafu G łączy dowolny wierzchołek zbioru N1 z dowolnym wierzchołkiem zbioru N2. Każda para wierzchołków może być połączona wieloma krawędziami równoległymi

Zbiór E jest zbiorem krawędzi. Krawędź jest parą nieuporządkowaną, z których każdy zawiera wierzchołek z N1 i wierzchołek z N2, wyznaczające krawędź. Definicja ta dopuszcza istnienie krawędzi równoległych.



Pełnym multigrafem dwudzielnym nazywamy taki graf dwudzielny, w którym wszystkie wierzchołki z N1 są połączone krawędziami ze zbioru E ze wszystkimi wierzchołkami N2.

Składowa spójna multigrafu niespójnego G(N1,N2,E) jest jego multipodpodgrafem dwudzielnym G’(N1’,N2’,E’), takim że zbiór N1’ jego wierzchołków jest zawarty w zbiorze wierzchołków N1, zbiór wierzchołków N2’ w zbiorze N2, zbiór krawędzi E’ w zbiorze krawędzi E, jednak nie istnieje taka krawędź ze zbioru E’, która łączy dowolny wierzchołek z N1’ z dowolnym wierzchołkiem z N2-N2’ lub dowolny wierzchołek z N1-N1’ z dowolnym wierzchołkiem z N2’. Graf lub podgraf spójny zawiera tylko jedną składową spójności.

Przy wyznaczaniu spójności modułu wierzchołki ze zbioru N1 reprezentują metody, wierzchołki ze zbioru N2 przetwarzane dane, natomiast krawędzie ze zbioru E- związki pojedyncze i wielokrotne między danymi i metodami. W pracy spójność oprogramowania obiektowego jest określana na etapie modelowania na podstawie diagramu klas UML.

W celu określenia i oceny spójności oprogramowania wyznacza się model spójności oprogramowania SP, zwany dalej grafem funkcjonalnym. Jest to multigraf dwudzielny, zdefiniowany jako trójka

SP= (M, A, R)

Zbiór M reprezentuje zbiór metod należących do wszystkich klas, zbiór A reprezentuje zbiór atrybutów wszystkich klas, natomiast R jest zbiorem krawędzi, które reprezentują pojedyncze i wielokrotne powiązania między atrybutami ze zbioru A z tymi metodami ze zbioru M, które je przetwarzają. W przypadku polimorfizmu do zbioru metod M wstawia się tylko ich implementacje. Atrybuty obiektowe są powiązane ze wszystkimi metodami klasy, z której pochodzą, uwzględniając również metody dziedziczone.

Metryka Spójność_M określa spójność grafu funkcjonalnego SP na podstawie zależności wiążącej liczbę krawędzi całego modelu ze zbioru R z liczbą wierzchołków ze zbioru M i powiązanych wierzchołków ze zbioru A, występujących w tym modelu. Jest to zależność

Spójność_M = (M, A, R).

Metrykę Spójność_M wyznacza się przy założeniu, że graf funkcjonalny SP zawiera: albo jedną składową spójności, albo wiele składowych spójności. Stąd w pracy zdefiniowano metrykę Spójność_M jako



Jeżeli dwa wierzchołki są połączone krawędziami równoległymi, to liczba tych krawędzi wyłączając jedną z nich, jest dodawana do liczby z. Przyjęto m=|M|, a=|A|, r jest liczbą wszystkich krawędzi r=|R| (pojedynczych i równoległych), k liczbą składowych spójności. Dla grafów zawierających jeden typ danej (a=1) i jedną metodę (m=1), lub m=1 i a>1 lub a=1 i m>1, przy założeniu spójności grafu (k=1) przyjęto LW1=1, natomiast dla grafów niespójnych przyjęto LW2=0 dla a=2 , m=2, k=2.

W literaturze znana jest metryka spójności LCOM zdefiniowana jako

,

gdzie m jest liczbą wierzchołków zbioru M, a jest liczbą wierzchołków A, natomiast wyrażenie (Aj) liczbą krawędzi grafu wiążącą atrybut Aj z określoną liczbą metod (elementy zbioru R). Maksymalna wartość spójności oznacza wartość 0 metryki, co uzyskuje się przy grafie pełnym (|M|*|A| krawędzi).

W tabeli 1 podano wyrażenia na wartości metryk LCOM, LW1 dla grafów spójnych oraz LW2 dla grafów niespójnych wraz z warunkami granicznymi, wynikającymi ze specyfiki grafów funkcjonalnych (wykluczono wielokrotnie powiązane atrybuty i metody, stąd z jest równe 0). Wartość metryki LCOM równa 0 określa maksymalną spójność klasy, a wartość 1 określa minimalną spójność klasy.

Zakres wartości dla poszczególnych metryk



Zakres spójności

LW1

LW2

LCOM

Max

2 (r=m*a)

1 (r=(m-1)*(a-1)+1, k=2)

0 ((Aj)=r=m*a)

Min

1 (r=m+a-1)

0 (r=k=m=a)

1 ((Aj)=r=m=a)

Przykłady grafów funkcjonalnych o różnej spójności



Lp

M

A

R

1

{m1,m2,m3}

{a1,a2,a3,a4}

{{m1,a1},{m1,a2},{m2,a2},

{m2,a3},{m3,a2},{m3,a4}}



2

{m1,m2,m3}

{a1,a2,a3,a4}

{{m1,a1},{m1,a2},{m2,a1},

{m2,a2},{m2,a3},{m3,a4}}

3

{m1,m2,m3,m4,m5}

{a1,a2,a3,a4,a5}

{{m1,a1},{m2,a2},{m3,a3},

{m4,a4},{m5,a4},{m5,a4}}

4

{m1,m2,m3,m4,m5,

m6,m7,m8}



{a1,a2,a3,a4,a5,

a6,a7,a8}

{{m1,a1},{m1,a3},{m1,a5},{m2,a2},

{m3,a2},{m3,a3},{m4,a3},{m4,a4},

{m5,a4}, {m5,a5},{m6,a5},{m6,a6},

{m7,a6},{m7,a7},{m8,a1},{m8,a8}}

5

{m1,m2,m3,m4}

{a1,a2,a3,a4.a5,

a6,a7,a8}

{{m1,a1},{m1,a2},{m1,a3},{m1,a4},

{m1,a5},{m2,a1},{m2,a2},{m2,a5},

{m3,a6},{m3,a7},{m3,a8},{m4,a4},

{m4,a6},{m4,a7},{m4,a8}}

Przykłady tabeli przyległości dla grafów funkcjonalnych 1) i 2)

x\y

a1

a2

a3

a4




x\y

a1

a2

a3

a4

m1

1

1







m1

1

1







m2




1

1




m2

1

1

1




m3







1

1

m3










1

Metryki grafów spójnych LW1 oraz niespójnych LW2 oraz LC OM

























r (LW1)

r (LW2)

Lp

m

a

r

k

LW1

LW2

LCOM

































Min r

Max r

Min r

Max r

1

3

4

6

1

1

-

0.75

6

12







2

3

4

6

2

-

0.8

0.75







5

7

3

5

5

6

4

-

0.1333

0.95

-

-

6

7

4

8

8

16

1

1.0204

-

0.8571

15

64







5

4

8

15

1

1.1905

-

0.7083

11

32







Metoda wyznaczania spójności modułu

Do reprezentowania grafu funkcjonalnego SP wybrano macierz przyległości o wymiarach |M||A|, zdefiniowaną jako A=[aij], gdzie element macierzy aij jest równy 0, gdy nie istnieje połączenie aij R między wierzchołkiem n1iM i n2jA, oraz równy liczbie połączeń między nimi w przeciwnym wypadku. Macierz przyległości reprezentuje tabela przyległości, w której kolumny odpowiadają elementom ze zbioru A, a wiersze elementom ze zbioru M.


(1) Metoda wyznaczenia tabeli przyległości

  1. W tabeli przyległości kolejnym wierszom przyporządkowano metody wszystkich klas, natomiast kolumnom odpowiednio rozpatrywane atrybuty wszystkich klas.

  2. W przypadku, gdy metoda przetwarza dany atrybut, należy do zawartości komórki leżącej na przecięciu określonego wiersza z określoną kolumną dodać wartość oznaczającą liczbę powiązań. W przypadku wywołania innej metody przez rozpatrywaną metodę, należy przepisać wszystkie wartości większe od 0 do odpowiadających kolumn w wierszu przyporządkowanym rozpatrywanej metodzie.

  3. W przypadku atrybutów obiektowych dodaje się wartość oznaczającą liczbę powiązań do zawartości komórek na przecięciu kolumny tego obiektu z wierszami zawierającymi metody klasy obiektu. Umożliwia to utworzenie reprezentacji grafu funkcjonalnego całego oprogramowania.


(2) Metoda wyznaczenia składowych spójności grafu funkcjonalnego

  1. Ustal licznik składowych k =1 i wybierz pierwszy wiersz w tabeli przyległości.

  2. Wybierz kolejny wiersz i

      1. Przepisz wszystkie wartości większe od 0 z pozostałych wierszy, które mają przynajmniej jedną wartość większą od 0 w danej kolumnie wiersza i.

      2. Sprawdź, czy zmieniła się liczba wartości większych od 0 w wierszu i. Jeśli tak, przejdź do kroku 2.1, w przeciwnym wypadku wykonaj krok 2..3.

      3. Usuń wiersz i oraz wszystkie wiersze wykryte w punkcie 2.1.

  1. Sprawdź, czy pozostał jakiś wiersz. Jeśli tak, wykonaj k=k+1, gdyż wyodrębniono kolejną składową spójności, i przejdź do kroku 2. W przeciwnym wypadku zakończ algorytm, gdyż wyodrębniono już wszystkie składowe spójności w liczbie k.



(3) Metoda obliczenia wartości metryk

  1. Należy wypełnić tabelę przyległości multigrafu dwudzielnego (metoda (1))

  2. Wyznaczyć liczbę składowych spójności k (metoda (2))

  3. Wyznaczyć sumę wartości większych od zera równą r oraz liczbę z jako różnicę liczby r i liczby wartości większych od 0. Są to: liczba krawędzi multigrafu dwudzielnego r=|R| oraz liczba powiązań wielokrotnych z.

  4. Podstawić do wyrażenia LCOM: (Aj)=r, m=|M|, a=|A| i obliczyć wartość metryki

  5. Podstawić do wyrażenia LW1: r, z, m=|M|, a=|A| i obliczyć wartość metryki, jeśli k=1, w przeciwnym wypadku należy wyznaczyć LW2

Przykład 8.3.

Obliczanie metryki spójności - dotyczy programu z przykładu 8.1.




    1. Spójność klasy M1

a=2, m=2, r=2





    1. Spójność klasy M2

a=4, m=2, r=7





    1. Spójność klasy M3

a=1, m=2, r=2


Przykład 8.4.
package ksiazka1;

import tytul1.Tytul_ksiazki;


public class Ksiazka

{ private int numer; /** @poseidon-generated */



public Tytul_ksiazki tytul_ksiazki; /** @poseidon-generated */

public int getNumer()

{ return numer;} /** @poseidon-generated */



public void setNumer(int _numer)

{ numer = _numer; }



public Ksiazka()

{ } /** @poseidon-generated */



public boolean equals(Object _ksiazka) // your code here

{ return numer==((Ksiazka)_ksiazka).getNumer(); }



public Tytul_ksiazki getTytul_ksiazki() /** @poseidon-generated */

{ return tytul_ksiazki;}



public void setTytul_ksiazki(Tytul_ksiazki tytul_ksiazki)

{ if (this.tytul_ksiazki != tytul_ksiazki) /** @poseidon-generated */

{ if (this.tytul_ksiazki != null)

this.tytul_ksiazki.removeKsiazka(this);

this.tytul_ksiazki = tytul_ksiazki;

if (tytul_ksiazki != null) tytul_ksiazki.addKsiazka(this);

}

}



public String toString() // your code here

{ String pom=tytul_ksiazki.toString();

pom+=" Numer: "+getNumer();

return pom; }

}
package tytul1;



import ksiazka1.Ksiazka;


public class Tytul_ksiazki

{ private String wydawnictwo; /** @poseidon-generated */



private String ISBN; /** @poseidon-generated */

private String tytul; /** @poseidon-generated */

private String nazwisko; /** @poseidon-generated */

private String imie; /** @poseidon-generated */

public java.util.Collection ksiazka =

new java.util.ArrayList(); /** @poseidon-generated */

public Tytul_ksiazki()

{} /** @poseidon-generated */



public String getWydawnictwo()

{ return wydawnictwo; } /** @poseidon-generated */



public void setWydawnictwo(String _wydawnictwo)

{ wydawnictwo = _wydawnictwo; } /** @poseidon-generated */



public String getISBN()

{ return ISBN; } /** @poseidon-generated */



public void setISBN(String _ISBN)

{ ISBN = _ISBN; } /** @poseidon-generated*/



public String getTytul() { return tytul; } /** @poseidon-generated */

public void setTytul(String _tytul)

{ tytul = _tytul; } /** @poseidon-generated */



public String getNazwisko()

{ return nazwisko; } /** @poseidon-generated */



public void setNazwisko(String _nazwisko)

{ nazwisko = _nazwisko;} /** @poseidon-generated */



public String getImie()

{ return imie; } /** @poseidon-generated */



public void setImie(String _imie)

{ imie = _imie; }



public boolean equals(Object tytul_ksiazki) //kod uzupełniony

{ boolean a;

a=ISBN.equals(((Tytul_ksiazki)tytul_ksiazki).getISBN());

//System.out.println(a);



return a; }
public String toString() //kod uzupełniony

{ String pom="Tytul: "+getTytul();

pom+=" Autor:"+getNazwisko() +" "+getImie();

pom+=" ISBN: "+getISBN();

pom+=" Wydawnictwo:"+getWydawnictwo();

return pom;

}

public void Dodaj_ksiazke(int _numer) // your code here

{ Ksiazka nowa= new Ksiazka();

if (nowa != null)

{ nowa.setNumer(_numer);

addKsiazka(nowa);}

}

public java.util.Collection getKsiazkas()

{ return ksiazka; } /** @poseidon-generated */

public void addKsiazka(Ksiazka ksiazka) /** @poseidon-generated */

{ if (!this.ksiazka.contains(ksiazka))

{this.ksiazka.add(ksiazka);

ksiazka.setTytul_ksiazki(this);}

}

public void removeKsiazka(Ksiazka ksiazka) /** @poseidon-generated */

{ boolean removed = this.ksiazka.remove(ksiazka);



if (removed)

ksiazka.setTytul_ksiazki((Tytul_ksiazki)null);

}

}
package uchwyt1;



import ksiazka1.Ksiazka;

import tytul1.Tytul_ksiazki;

import java.util.*;

public class Uchwyt

{ public java.util.Collection tytul_ksiazki=



new java.util.ArrayList();

public void Dodaj_tytul (String _nazwisko,

String _imie,String _tytul,String _wydawnictwo,String _ISBN) { Tytul_ksiazki nowy=new Tytul_ksiazki(); //kod uzupełniony

nowy.setTytul(_tytul);

nowy.setNazwisko(_nazwisko);

nowy.setImie(_imie);

nowy.setISBN(_ISBN);

nowy.setWydawnictwo(_wydawnictwo);

addTytul_ksiazki(nowy);

}

public java.util.Collection getTytul_ksiazkis() /** @poseidon-generated */

{ return tytul_ksiazki; }



public void addTytul_ksiazki(Tytul_ksiazki tytul_ksiazki)

{if(! this.tytul_ksiazki.contains(tytul_ksiazki)) /** @poseidon-generated */



this.tytul_ksiazki.add(tytul_ksiazki);}

public void removeTytul_ksiazki(Tytul_ksiazki tytul_ksiazki)

{ this.tytul_ksiazki.remove(tytul_ksiazki); } /** @poseidon-generated */




public void Dodaj_ksiazke(String _ISBN, int _numer) // your code here

{ Tytul_ksiazki pom=new Tytul_ksiazki();

pom.setISBN(_ISBN);

int idx=((java.util.ArrayList)tytul_ksiazki).indexOf(pom);

if (idx!=-1)

{ Tytul_ksiazki pom1=

(Tytul_ksiazki)((java.util.ArrayList)tytul_ksiazki).get(idx);

pom1.Dodaj_ksiazke(_numer);

System.out.println(pom1.ksiazka.toString());//linia tymczasowa

}

}



public static void main(String t[]) //kod dodany

{

Uchwyt ap=new Uchwyt();



ap.Dodaj_tytul("1","1","1","1","1");

ap.Dodaj_tytul("2","2","2","2","2");

ap.Dodaj_tytul("2","2","2","2","2");

String lan=ap.tytul_ksiazki.toString();

System.out.println(lan);

ap.Dodaj_ksiazke("1",1);

ap.Dodaj_ksiazke("1",2);

ap.Dodaj_ksiazke("1",2);

ap.Dodaj_ksiazke("2",1);

}

}




Rys.8.4.1. –Diagram połączeń obiektów klasy Uchwyt z obiektami klas Tytul_ksiazki oraz Ksiazka (import pakietu ksiazka1)-połączenia wychodzące, oraz wzajemnych połączeń między obiektami klas Tytul_ksiazki oraz Ksiazka – połączenia wychodzące





Rys.8.4.2. –Diagram połączeń obiektów klasy Uchwyt z obiektami klasy Tytul_ksiazki – połączenia wychodzące, oraz wzajemnych połączeń między obiektami klas Tytul_ksiazki oraz Ksiazka – połączenia wychodzące







Dodatek

Wpływ spójności na odporność na błędy Rb na przykładzie trzech modeli UML – grafy funkcjonalne całego programu przydatne do wyznaczania metryk spójności

Model 1

Model 2

Model 3

m=20, a=13, z=3, r=46

x=20, y=16, z=6, r=64

x=25, y=21, z=6, r=46

LW1=1.039

LW1=1.081

LW1=1.060



Rb



Rb



Rb

0,0546

0,9469

0,0520

0,9493

0,0677

0,9345

0,3086

0,7345

0,3185

0,7273

0,4149

0,6604

0,0773

0,9256

0,0708

0,9317

0,0921

0,9120

0,2368

0,7891

0,2019

0,8172

0,2625

0,7691

0,5455

0,5796

0,5204

0,5943

0,6774

0,5079

3,0864

0,0457

3,1846

0,0414

4,1491

0,0158

2,3683

0,0936

2,0190

0,1328

2,6249

0,0724

Dalej przedstawiono modele klas UML dla przykładowych modeli oprogramowania, oraz podano grafy spójne funkcjonalne tych modeli, umożliwiające wyznaczenie metryk spójności LW1 oraz określenie odporności oprogramowania Rb na błędy, wynikającej ze spójności tych modeli oraz średniej liczby błędów  metod, atrybutów i powiązań (tabela powyżej). Oznaczenia w grafach funkcjonalnych zawierają przedrostki poszczególnych nazw z diagramów klas UML


Rys. 1 Model klas UML pierwszego rozwiązania - M_1


Rys. 2 Graf funkcjonalny modelu M_1



Rys. 3 Model klas UML drugiego rozwiązania - M_2


Rys. 4 Graf funkcjonalny modelu M_2



Rys.5 Model klas UML trzeciego rozwiązania - M_3



Rys. 6 Graf funkcjonalny modelu M_3


Zofia Kruczkiewicz, Projektowanie oprogramowania 1, Wykład 14




©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość