Strona główna

Zgromadzenie sióstr karmelitanek dzieciątka jezus (KDzJ)


Pobieranie 18.07 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar18.07 Kb.
ZGROMADZENIE SIÓSTR KARMELITANEK DZIECIĄTKA JEZUS (KDzJ)

Narodzenie Pańskie jest jednym z ważniejszych wydarzeń w historii zbawienia. Najświętsza Osoba Dzieciątka Jezus jest wzorem życia dla Sióstr Karmelitanek od Dzieciątka Jezus, powinna być wzorem życia dla nas wszystkich.

W WIADOMOŚCIACH PARAFIALNYCH chcemy przybliżyć charyzmat i duchowość oraz historię Zgromadzenia i jego cel. Dom Generalny Zgromadzenia znajduje się w Markach-Pustelniku. Mamy nadzieję, że publikacja ta przyczyni się do wzrostu nabożeństwa do Dzieciątka Jezus oraz pomoże młodym ludziom w rozeznaniu właściwej drogi w życiu. Wierzymy, że ich „mała droga” stanie się ich drogą prowadzącą do Boga.
cz. 1.
Do pierwszych adoratorów Dzieciątka Jezus należeli: Bogarodzica, Święty Józef, Jej Oblubieniec, pasterze, magowie, Symeon i Anna (Mt 1-2; Łk 1-2) oraz aniołowie (Hbr 1,6).

Pierwsze generacje chrześcijan dostrzegały misterium Narodzenia Pańskiego. Chrześcijanie wierzyli w Bóstwo Chrystusa. W IV wieku, w związku z kontrowersjami teologicznymi, wiara ta otrzymała argumentację teologiczną (pierwsze sobory) przedstawianą w kazaniach. Na podstawie danych biblijnych Ojcowie Kościoła wykazali, że Dzieciątko Jezus, które powiła Maryja-Dziewica, to prawdziwy Bóg i prawdziwy Człowiek. Wprowadzone wówczas święta Epifanii i Bożego Narodzenia rozwijały w świadomości wiernych nabożeństwo do Dzieciątka Jezus. Do najbardziej znanych nabożeństw zaliczyć należy Nowennę, Litanię do Dzieciątka Jezus oraz Koronkę do Dzieciątka Jezus. Jednym z przejawów tego kultu są hymny liturgiczne, komponowane ku czci Dzieciątka Jezus. Dały one później początek żłóbkowi, szopce, jasełkom itd. O kulcie Dzieciątka Jezus świadczą również liczne pielgrzymki do Betlejem, gdzie za Konstantyna Wielkiego (+337) powstała bazylika Bożego Narodzenia. W dziejach życia duchowego, upodabnianie się do Dzieciątka Jezus traktowano jako ideał (Ambroży, Augustyn, Leon Wielki), kierując się wskazaniami Ewangelii (Mt 18,3-5; Mk 9,36; 10,15; Łk 9,46; 18,17).

Starożytna tradycja głosi, że nabożeństwo do Dzieciątka Jezus ma swoje początki na górze Karmel w Izraelu, niedaleko Nazaretu. Do owej tradycji nawiązały zakony karmelitańskie szerząc pobożność do Dzieciątka Jezus. W wieku XIII Św. Antoni z Padwy, a w wieku XVI Św. Kajetan byli sławnymi czcicielami Boskiego Dzieciątka, lecz największą sławę Dzieciątka głosiła Św. Teresa od Jezusa i Św. Jan od Krzyża (ok. 1550 r.). W drugiej połowie XIX w. największą czcicielką Dzieciątka Jezus była Św. Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza.

Charyzmat i duchowość


Swoje życie siostry wzorują na Najświętszej Osobie Dzieciątka Jezus według praktyki małej drogi dziecięctwa duchowego Świętej Teresy od Dzieciątka Jezus, głównej Patronki Zgromadzenia. Słowa Św. Teresy: Niebem moim będzie czynić dobrze na ziemi - to hasło Zgromadzenia.

Duchowość Karmelitanki Dzieciątka Jezus jest przeżywana w sposób głęboko i tradycyjnie karmelitański, który nakreślili i pozostawili Święci Reformatorzy Karmelu, czyli Św. Teresa od Jezusa i Św. Jan od Krzyża. Ma jednak z zamysłu Bożego i szczególnego daru Ducha Świętego swoje specyficzne charyzmatyczne oblicze. Jest nim charyzmat dziecięctwa Bożego przekazany przez Założyciela O. Anzelma Gądka, który umieścił w nim orędzie „małej drogi” Św. Teresy od Dzieciątka Jezus.



Jako Karmelitanki Dzieciątka Jezus – mówi siostra Serafina – świadomie przeżywamy swoje miejsce w Kościele i dla Kościoła, starając się urzeczywistniać swoje powołanie według przykładu życia naszej patronki, która mówiła: „(...) powołanie moje to Miłość! Tak znalazłam swoje miejsce w Kościele, i to Ty mój Boże mi je dałeś. W sercu Kościoła mej Matki, będę Miłością”. (Rękopisy autobiograficzne). Dla realizowania misji Kościoła podejmujemy szczególne upodobnienie do Chrystusa czystego, ubogiego i posłusznego, by ukazywać braciom i światu oblicze świętości Kościoła i zapowiadać nadejście przyszłej epoki - Królestwa niebieskiego. Będąc w Kościele i dla Kościoła staramy się realizować w nim swój specyficzny cel - przez kontemplację i apostolstwo szerzyć w społeczeństwie, szczególnie wśród młodzieży i dzieci najbardziej potrzebujących , pozbawionych pomocy duchowej, ducha dziecięctwa Bożego przez ich kształcenie i wychowywanie. W dzieła swojego apostolatu chcemy wnosić ducha ewangelicznej prostoty, pokory, ufności, radości i miłości - czyli fundamentalne cechy dziecięctwa duchowego. W tym celu staramy się usilnie o to, by być gotowe na wezwanie Kościoła w różnych krajach , także na terenach misyjnych.

Wszystkie czynności i prace, modlitwy i apostolstwo, słowem całe życie Karmelitanki Dzieciątka Jezus skierowane jest ku Ojcu na wzór Jezusa. Pragniemy żyć Jego duchem dziecięcego oddania Ojcu, aż do pełnej ofiary z siebie w miłości. Chcąc sprostać temu zadaniu kontemplujemy Syna Bożego nie tylko w tajemnicy Wcielenia, lecz także w tajemnicy Krzyża, stąd skrwawione Oblicze Jezusa Chrystusa jest zachętą do codziennej ofiary z siebie. Staramy się przeżywać swoje życie z Bogiem tu na ziemi, życie w Bogu i dla Boga w zbawczych ramionach Chrystusa, pod płaszczem Jego Matki, w miłości Ducha Świętego. Z takiego życia wypływa przekonanie, że wszystko jest łaską. W ten sposób potwierdzamy najbardziej podstawową i ewangeliczną prawdę, że Bóg jest naszym Ojcem a my Jego dziećmi.
cz. 2.

Historia Zgromadzenia



Po 1918 roku Polska przeżywała nie tylko nędzę materialną, ale również kryzys moralny. Przed Kościołem, podobnie jak w obecnej rzeczywistości, stanęło wielkie zadanie otoczenia opieką najbiedniejszych.

Gdy w 1920 r. pierwszym prowincjałem wskrzeszonej Prowincji Polskiej Karmelitów Bosych został O. Anzelm od Św. Andrzeja Corsini (Maciej Józef Gądek 1884-1969), jego pragnieniem było założenia Zgromadzenia kontemplacyjno-czynnego. Widział on potrzebę zaszczepienia w społeczeństwo polskie karmelitańskiego ducha modlitwy. Na pierwszą przełożoną i Matkę Zgromadzenia wybrał O. Anzelm S. Teresę od Św. Józefa - Janinę Kierocińską (1885-1946), tercjarkę karmelitańską, której był wieloletnim kierownikiem duchowym.

Początki Zgromadzenia były niezwykle trudne. Siostry prowadziły kuchnię pomocy dzieciom, wydawały odzież, żywność. Ponadto podjęły prace w dwóch domach dla starców, w introligatorni, prowadziły pracownię krawiecką i hafciarską. Matka Teresa w sposób szczególny troszczyła się o los osieroconych dzieci, starając się zastąpić im matkę. Tylko dzięki zawierzeniu Bogu i heroicznej postawie M. Teresy Zgromadzenie przetrwało bolesne próby, doświadczając ubóstwa i niezrozumienia. Młode Zgromadzenie potrzebowało nade wszystko gruntownej formacji karmelitańskiej.

Podczas II wojny światowej dom w Sosnowcu przy ul. Wiejskiej stał się ośrodkiem religijnym, dobroczynnym i patriotycznym. M. Teresa wykazywała heroiczne męstwo. Zdecydowała, że siostry nie opuszczą Sosnowca i będą dzielić los wojny z jego mieszkańcami. Zachęcała siostry i ludność do nieustannej modlitwy za cierpiący naród oraz o wolność Ojczyzny. Chroniła dziewczęta przed wywiezieniem do Niemiec, udzielała pomocy żołnierzom podziemia, prowadziła tajne nauczanie, zorganizowała pomoc dla uchodźców ze Śląska. Uzyskała pozwolenie od Niemców na prowadzenie przedszkola dla dzieci. Nielegalnie prowadziła pracownię haftu, trykotarską i pralnię chemiczną. Zorganizowała kuchnię dla biednych. Nie wahała się zaopiekować także dziećmi żydowskimi, które ukrywała w domu zakonnym. Ufała bezgranicznie Chrystusowi i stąd rodziła się jej odwaga i męstwo.

Po zakończeniu wojny M. Teresa wraz siostrami włączyła się w nowe zadania wolnej Polski. Kształciła siostry głównie na katechetki, wychowawczynie, przedszkolanki, organistki, by mogły na szerszą skalę podjąć pracę wśród dzieci i młodzieży. Utrudzona pracą podejmowaną dla Boga i ubogich ludzi, wyczerpana chorobą odeszła po wieczną nagrodę do Pana dnia 12 lipca 1946 roku.

O. Anzelm Gądek - Założyciel Zgromadzenia - czując się odpowiedzialnym za Zgromadzenie, czuwał nad jego rozwojem. Zachęcał siostry, aby naśladowały swoją Patronkę w jej dziecięcym oddaniu się Bogu i radosnej służbie Kościołowi. W roku 1925 przez swoich przełożonych został skierowany do Rzymu, gdzie zlecono mu sprawę powołania do istnienia Międzynarodowego Kolegium Karmelitańskiego „Teresianum”, którego później przez 20 lat był rektorem. Do Polski mógł powrócić dopiero w 1947 roku. Zastał Zgromadzenie ubogie, lecz cieszące się licznymi powołaniami, spełniające wiernie swoją misję w Kościele. Prowincja Polska OO. Karmelitów Bosych odzyskała w nim na nowo doświadczonego wychowawcę i przełożonego. Mimo piastowanych godności zachowywał zawsze skromną postawę, nie mówił nigdy o swoich dziełach, ani nie uskarżał się na spotykane przeciwności. Odznaczał się szczególną spostrzegawczością i zmysłem organizacyjnym. Okazywał we wszystkich trudnych sprawach łagodność, spokój, a równocześnie energię. Wychował dla Zakonu pokolenie wybitnych jego członków.

Ostatnie 10 lat swego życia spędził w klasztorze OO. Karmelitów Bosych w Łodzi, gdzie po wielu latach niezwykle aktywnego życia, oddanego bez reszty Kościołowi i swemu Zakonowi, więcej czasu mógł poświęcić zgłębianiu tajemnicy Bożego dziecięctwa. Pozostawił Zgromadzeniu bogatą spuściznę pism duchowych. Lata jego pobytu w Łodzi były dla otoczenia budującym przykładem cnót właściwych ewangelicznemu duchowi dziecięctwa wypracowanych przez całe życie. Odznaczał się pokorą, radością i prostotą usposobienia, cierpliwością, wiernością regule zakonnej, serdeczną miłością wobec bliźnich. Zmarł 15 października 1969 roku.

Procesy beatyfikacyjne M. Teresy i O. Anzelma są w toku. Modlący się za ich wstawiennictwem otrzymują liczne łaski.


Opracował: Marek Kroczek

Na podstawie rozmowy z s. Serafiną Chmiel KDzJ oraz informacji ze strony www.karmelitanki.pl


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość