Strona główna

1. dynamiczne struktury danych rekord


Pobieranie 88.79 Kb.
Data17.06.2016
Rozmiar88.79 Kb.
1. DYNAMICZNE STRUKTURY DANYCH

Rekord zwany w niektórych językach po prostu strukturą. Jest to obiekt programistyczny, grupa danych - takiego samego lub różnego typu - posiadająca swoją ustaloną strukturę, oraz możliwość zmiany i odczytania jego elementów.

Przykładowy rekord dotyczący osoby pracownika może zawierać np.:



  • Nazwisko - dana typu string (lub character)

  • Imię - j.w.

  • Data urodzenia - dana typu string lub rekord typu data

  • Miejsce zamieszkania - dana typu string lub rekord typu adres

  • Data zatrudnienia - j.w.

  • stanowisko - dana typu string lub rekord typu stanowisko

Użyty rekord typu data może być definiowany jako:

  • rok - liczba całkowita lub string (4 cyfry)

  • miesiąc - liczba całkowita lub string (2 cyfry)

  • dzień - j.w.

Tablica to pojemnik danych dostępnych za pomocą kluczy będących ich kolejnymi numerami. Tablice mogą mieć zadane z góry rozmiary lub też mieć możliwość automatycznej ich zmiany. Praktycznie wszystkie języki programowania zawierają tablice - jedynie w niektórych językach funkcjonalnych zamiast tablic używane są listy (choć tablice zwykle też są dostępne).

Lista to struktura danych używana w informatyce. Jest to pojemnik składający się z połączonych ze sobą w łańcuszek komórek zawierających dane.

Popularne sposoby łączenia elementów listy


Typowa lista jest łączona jednostronnie - komórki zawierają tylko odnośnik do kolejnej komórki. Innym przypadkiem jest lista dwustronna, gdzie komórki zawierają także odnośnik do poprzednika. Popularna jest także lista zwana słownikową, która z reguły jest wariacją listy jednostronnej. Z reguły stosuje się ją tam, gdzie elementy listy zawierają kilka pól z danymi

Istnieją dwie popularne implementacje struktury listy: tablicowa i wskaźnikowa.


Tablicowa


Jak wskazuje nazwa, lista zaimplementowana w ten sposób opiera się na tablicy obiektów (lub rekordów) danego typu.

Dopisanie elementu do listy to wstawienie elementu do tablicy:

  • jeśli ma ono nastąpić na końcu listy, będzie to kolejny element w tablicy;

  • jeśli nowy element ma znaleźć się między innymi elementami, należy przesunąć o jedno pole w prawo wszystkich elementów o indeksie wyższym niż pole, na które będzie wstawiany obiekt; następnie w powstałą lukę wpisuje się nowy element.

Usunięcie elementu znajdującego się pod danym indeksem tablicy to przesunięcie o jedno pole w lewo wszystkich elementów o indeksie wyższym.

Zalety tej implementacji: prosta nawigacja wewnątrz listy, korzystanie z gotowej struktury tablicy, większa odporność na błędy. Wady: niska elastyczność, szczególnie dotycząca rozmiaru tablicy.

Wskaźnikowa

W tej implementacji każdy obiekt na liście musi (co nie było konieczne w wersji tablicowej) zawierać dodatkowy element: wskaźnik do innego obiektu tego typu. Wynika to z faktu, że to wskaźniki są podstawą nawigacji w tym typie listy, a dostęp do jej elementów jest możliwy wyłącznie przez wskaźnik.

Dopisanie elementu (dla prostej listy jednostronnej):


  • jeśli ma ono nastąpić na końcu listy, to wskaźnik wiążący obiekcie ostatnim ustawia się na nowy obiekt danego typu;

  • jeśli ma ono nastąpić wewnątrz listy, to najpierw tworzy się nowy obiekt danego typu i jego wskaźnik wiążący ustawia się na następnik elementu, za którym ma być wstawiany.

  • Usunięcie elementu jest odwrotne do wstawiania: w pewnym miejscu zapisuje się wskaźnik do usuwanego elementu (aby nie "zgubić" jego adresu), następnie wskaźnik wiążący poprzednika przestawia się na następnik, i dopiero w tym momencie zwalnia się pamięć po obiekcie usuwanym (do tego potrzebny jest ten wskaźnik tymczasowy).

Zalety i wady tej implementacji są komplementarne w stosunku do implementacji tablicowej.

Wgłębiając się w szczegóły implementacji listy za pomocą wskaźników można wyróżnić następujące rodzaje list:

  • lista jednokierunkowa - w każdym elemencie listy jest przechowywane odniesienie tylko do jednego sąsiada (następnika lub poprzednika).

  • lista dwukierunkowa - w każdym elemencie listy jest przechowywane odniesienie zarówno do następnika jak i poprzednika elementu w liście. Taka reprezentacja umożliwia swobodne przemieszczanie sie po liście w obie strony.

  • lista cykliczna - następnikiem ostatniego elementu jest pierwszy element, a poprzednikiem pierwszego ostatni. Po liście można więc przemieszczać się cyklicznie. Nie ma w takiej liście charakterystycznego ogona (ani głowy), często rozpoznawanego po tym, że jego następnik jest pusty (NIL).

  • lista z wartownikiem - lista z wyróżnionym elementem zwanym wartownikiem. Jest to specjalnie oznaczony element niewidoczny dla programisty wykorzystującego listę. Pusta lista zawiera wtedy tylko wartownika. Zastosowanie wartownika znacznie upraszcza implementację operacji na listach.

W informatyce drzewastrukturami danych reprezentującymi drzewa matematyczne. W naturalny sposób reprezentują hierarchię danych (obiektów fizycznych i abstrakcyjnych, pojęć, itp.), toteż głównie do tego celu są stosowane. Drzewa ułatwiają i przyspieszają wyszukiwanie, a także pozwalają w łatwy sposób operować na posortowanych danych. Znaczenie tych struktury jest bardzo duże i ze względu na swoje własności drzewa są stosowane praktycznie w każdej dziedzinie informatyki (np. bazy danych, grafika komputerowa, przetwarzanie tekstu, telekomunikacja).

Drzewa składają się z wierzchołków (węzłów) oraz łączących je krawędzi. Liczba krawędzi w ścieżce jest nazywana długością (lub głębokością) – liczba o jeden większa określa poziom węzła. Z kolei wysokość drzewa to największy poziom istniejący w drzewie

Podstawowe operacje na drzewach to:


  • wyliczenie wszystkich elementów drzewa,

  • wyszukanie konkretnego elementu,

  • dodanie nowego elementu w określonym miejscu drzewa,

  • usunięcie elementu.

Stos - liniowa struktura danych, znaczeniowo odpowiadająca nazwie: dane dokładane są na wierzch stosu, również z wierzchołka są ściągane Można zilustrować tę strukturę jako stos ustawionych jedna na drugiej książek - nowy egzemplarz kładzie się na wierzchu i z wierzchu się go ściąga. Elementy poniżej wierzchołka można wyłącznie obejrzeć, aby je ściągnąć - trzeba najpierw po kolei ściągnąć to, co jest nad nimi.

Kolejka liniowa struktura danych, znaczeniowo odpowiadająca nazwie: nowe dane dopisywane są na końcu kolejki, a jako pierwsze obsługiwane są dane z początku.

Specjalną modyfikacją jest kolejka priorytetowa - każda ze znajdujących się w niej danych dodatkowo ma przypisany priorytet, który modyfikuje kolejność późniejszego wykonania. Oznacza to, że pierwsze na wyjściu niekoniecznie są te dane, które w kolejce oczekują najdłużej, ale te o największym priorytecie.

/ Podstawowe charakterystyki algorytmu i metody ich określania.

 Algorytmy dynamiczne i zachłanne./

http://www.mini.pw.edu.pl/~kotowski/ASiD/Wyklady.htm

2. JĘZYKI PROGRAMOWANIA
Język programowania to usystematyzowany sposób przekazywania komputerowi poleceń do wykonania. Język programowania pozwala programiście na precyzyjne przekazanie maszynie, jakie dane mają ulec obróbce i jakie czynności należy podjąć w określonych warunkach.

Wyróżniamy następujące języki programowania:


Język imperatywny (imperative language) – język, w którym program jest pojmowany jako ciąg wykonywanych po sobie instrukcji. Programista używający języka imperatywnego osiąga zamierzony efekt przez manipulowanie wartościami zmiennych. Przykładami języków imperatywnych są Pascal i C.
Język obiektowy (object-oriented language) – język, który umożliwia realizowanie paradygmatu obiektowego, tzn. programowanie z użyciem hierarchii klas (zwłaszcza klas abstrakcyjnych). Popularnymi językami obiektowymi są: C++, Java, Smalltalk, Object Pascal, Beta, Theta, CLOS, Eiffel, Ada98, Python i in. W języku angielskim rozróżnia się też słabsze pojęcie: object-based language, tj. język umożliwiający stosowanie obiektów, w którym użytkownik może definiować i stosować własne typy danych. Od lat osiemdziesiątych języki obiektowe uważa się za szczytowe osiągnięcie inżynierii oprogramowania.
Język proceduralny (procedural language) - język spełniający paradygmat programowania proceduralnego, np. Fortran, Pascal lub C, lecz także każdy nowszy język w swej warstwie proceduralnej. Język proceduralny: są to języki programowania w których programista określa jakie i w jakiej kolejności mają być wykonywane polecenia
Język problemowy - jest przeznaczony do określonych zadań. Do tworzenia programów powiązanych czymś ze sobą. Jego przeciwieństwo to język uniwersalny, taki jak np. Pascal, który może być zastosowany praktycznie do wszystkiego.
Języki strukturalne – program rozbity na procedury (podprogramy), z których każda odpowiada za rozwiązanie określonego problemu. Procedury stanowią wtedy odrębne, samodzielnie działające całości, które możemy wykorzystać także i w innych pisanych programach. Przykładem są: Fortran, Pascal, Algol.
Asembler język programowania niskiego poziomu, wykorzystujący instrukcje procesora. Program napisany w asemblerze jest tłumaczony na (binarny) kod maszynowy. Program w asemblerze jest bardzo efektywny w porównaniu do programów napisanych w innych językach, jednakże jego tworzenie jest stosunkowo trudne. Asembler Jest to język powstały na bazie języka maszynowego poprzez zastąpienie kodów maszynowych pisanych binarnie lub szesnastkowo ich mnemonicznymi odpowiednikami.  Dzięki zamianie liczb na tzw. mnemoniki można pisać programy w miarę zrozumiałe dla człowieka, a jednocześnie bezpośrednio tłumaczone na kod maszynowy procesora zapewniając pełną kontrolę programową.

Przykład:
JavaScript, opracowany przez firmę Sun Microsystems język programowania obiektowego, przypominający C++, jednak przeznaczony do zastosowań sieciowych. Java nie przenosi wirusów i nie może uszkodzić komputera-klienta (o ile wiadomo). Java jest także środowiskiem przetwarzania online, działającym w tzw. maszynie wirtualnej Javy - JVM (Java Virtual Machine) . Ta ostatnia jest rodzajem pośrednika pomiędzy programem Javy i komputerem. Kompilator Javy tworzy bowiem nie kod przeznaczony dla konkretnej platformy, lecz kod niezależny od sprzętu (przynajmniej na ogół), interpretowany przez JVM.
HTML to strut od angielskiego Hyper Text Mark-up Language. Jest to swoisty język programowania, który służy do "opisu stron". "Opis stron" to reguły określania wyglądu tekstu (wielkość, czcionka, pogrubienie, kursywa itd.) Pozwala także umieszczać bezpośrednio na opisywanych stronach grafikę. Najważniejszą cechą HTML jest to, że jest on kompatybilny z każdym systemem operacyjnym. Choć HTML jest językiem programowania, to jest on łatwiejszy od TurboPascala, czy C++ i można go opanować w kilka dni.
DHTML (Dynamic HTML) - rozszerzenie języka HTML o wzorce stylu (style sheets), rozmieszczanie elementów na stronie WWW według upodobań użytkownika (content positioning) oraz możliwość stosowania indywidualnych krojów pisma, sprowadzanych z komputera macierzystego danej strony WWW (downloadable fonts).
Język C został napisany przez B. Kernighan'a i D. Ritchie'go. Początkowo język ten był przeznaczony do tworzenia oprogramowania systemowego (przy jego pomocy został napisany system operacyjny UNIX). W miarę upływu czasu stał się językiem ogólnego przeznaczenia. Pierwsze wersje systemu UNIX były rozpowszechniane w szkołach wyższych wraz z pełnym kodem źródłowym napisanym w języku C. Dlatego język ten dość szybko stał się bardzo popularny. W latach osiemdziesiątych powstały kolejne roszerzenia języka C - umożliwiające programowanie obiektowe. Ich autorem był Bjarne Stroustrup. Swój język nazwał C++ - wskazując, że jest to lepsze C. Również ta wersja doczekała się w krótkim czasie oficjalnego standardu (ANSI).
 

Program w języku C składa się z wielu oddzielnie kompilowanych modułów źródłowych. Każdy z plików źródłowych jest kompilowany do pliku zawierającego kod pośredni. Następnie wszystkie te pliki są łączone w program wykonywalny. Łączenia dokonuje program łączący tzw. linker.


 

W większości wersji systemu operacyjnego UNIX standardowo dostępny jest kompilator języka C. Jeśli kompilatora nie ma w systemie, wówczas można go dokupić za dodatkową opłatą. W systemie UNIX do kompilacji programów napisanych w języku C służy program o nazwie cc, który oprócz kompilacji wykonuje również łączenie programu z bibliotekami.

Każdy program potrzebuje informacji pewnego typu. Informacje podawane komputerowi to dane. Ładuje się je do komputera; komputer je przetwarza zgodnie z podanymi mu instrukcjami i podaje informacje jako wyjście. Ale przed wprowadzeniem danych trzeba podać ich typ.

     Pisząc programy, musimy przekazać dla komputera z jakiego typu danych będziemy korzystać zarówno przy wejściu jak i przy wyjściu.

 Typy Danych


  • char - typ znakowy. liczby z zakresu 0 .. 127.

  • int - typ całkowity. Zmienne tego typu typu mogą przyjmować wartości całkowite dodatnie lub ujemne.

  • short int - typ całkowity krótki (LICZBY CAŁKOWITE MIĘDZY 0 a 255)

  • long int - typ całkowity długi (LICZBY CAŁKOWITE MIĘDZY -2 147 483 648 a 2 147 483 648)

     Należy pamiętać o zasadach nazywania zmiennych i stałych. Otóż nie wolno używać spacji; dziwnych, niezrozumiałych słów oraz wyrażeń używanych przez kompilator (nazw funkcji czy typów danych).

Bardzo często, do programów trzeba podać pewne dane, wprowadzane przez użytkownika. Dane te są przypisywane zmiennej, której typ musi być już określony. Program będzie korzystał z tych zmiennych.

      Dane można wprowadzić tylko do zmiennej, nie do stałej. Ta zawsze będzie zawierać wartość początkowo jej przypisaną. Wprowadzając wartość do zmiennej, powodujemy umieszczenie tej wartości w komórce pamięci przypisanej tej zmiennej. Jeśli ta ma już wartość, to nowa którą wprowadzamy, zajmie jej miejsce.

Pascal jest to język programowania dla początkujących. Jednakże nie jest on złym językiem wręcz przeciwnie. Został stworzony przez Niklausa Wirtha na początku lat 70. Jest on najczęściej stosowanym językiem w dziedzinie informatyki w szkołach na uczelniach itp. Jeśli bierzesz się już za programowanie to radzę najpierw w pascalu, bo później nauka innych języków programowania przyjdzie bardzo łatwo i z tylko tą różnicą że tam są inne słowa i komendy.

 
Visual Basic - opracowany przez Microsoft, oparty na Basicu język programowania, a także graficzne środowisko programistyczne (jedno z najwcześniej udostępnionych - ok. 1990). Stał się on szybko popularny jako język nauczania w uniwersytetach i szkołach. Popularność zdobył dzięki prostocie składni jak i dużych możliwościach.

W językach typu Visual, programowanie w znacznym stopniu polega na umiejętnym operowaniu gotowymi elementami (obiektami), takimi jak przyciski i pola dialogowe, a następnie przypisywaniu tym obiektom pożądanego przez programistę wyglądu i sposobu zachowania się, czyli reakcji na dokonywane na tych obiektach operacje. W żargonie mówi się o reakcji obiektu na zdarzenie. Zdarzeniem jest np.

kliknięcie myszą, a reakcją obiektu - np. okna, może być jego zamknięcie albo zminimalizowanie do ikony .


Przykłady:

Assembler (21)
C i C++ (80)
Clipper (5)
Delphi (64)
Inne Języki Programowania (35)
Java (17)
Java Script (24)
Lisp (1)
PHP (34)
Pascal (56)
Perl (3)
SQL (5)
Visual Basic (34)

http://prace.sciaga.pl/22342.html




3. INFORMATYCZNE BAZY DANYCH I ICH WŁASNOŚCI
Baza danych służy do tworzenia i zarządzania zapisanymi danymi w systemie komputerowym. Prosta baza obejmuje jedną lub kilka tabel, natomiast bardziej rozbudowane bazy posiadają dziesiątki jak nie setki tabel zawierających mnóstwo rekordów. Do identyfikacji rekordów baza wykorzystuje jeden lub kilka indeksów. Dane w bazie są przechowywane w postaci pól i rekordów. Pole w bazie odpowiada pojedynczemu elementowi np. pola ( Imię, nazwisko, adres). Komplet pól tworzy rekord. Możemy wyróżnić bazy lokalne oraz typu klient-server.

Lokalne bazy danych

Są to najprostsze bazy danych, które w całości znajdują się na jednym komputerze np. prosta baza zawierająca spis ludności w danym mieście. Baza ta będzie się zawierać tylko w jednej tabeli. Wszelkie zmiany użytkownik będzie bezpośrednio nanosił na tą tabele np. dodawanie, usuwanie lub aktualizację poszczególnych rekordów. Przykładem lokalnych baz danych mogą tu być: Access, Paradox, dBase.



Bazy typu klient-server

Główna baza tego typu jest przechowywana w zasobach serwera, który to na ogół jest wydzielony jako osobny komputer. Dostęp do niego jest realizowany za pośrednictwem innych komputerów – oczywiście przez sieć, zatem nie muszą się znajdować blisko siebie by korzystać z takiej bazy. Użytkownicy korzystając z takiej bazy nie korzystają bezpośrednio z jej zasobów, ponieważ odbywa się to za pośrednictwem programów zwanych klientami.

Jeśli chodzi o serwery to najbardziej popularne na rynku obecnie są produkty firm: InterBase, Oracle, Sybase, Informix oraz Microsoft. Bardzo ważna cechą serwera jest możliwość korzystania wielu użytkowników, a wszystko to związane jest z licencją sprzedawaną przez producentów tego oprogramowania.
Relacyjne bazy danych (RDBMS)

Relacyjny model danych posiada trzy podstawowe składowe:



  • relacyjne struktury danych

  • operatory algebry relacyjnej, które umożliwiają tworzenie, przeszukiwanie i modyfikowanie danych

  • ograniczenia (więzy) integralnościowe jawnie lub niejawnie określającymi możliwe/dopuszczalne wartości danych.

Nieformalnie rzecz biorąc, relacja jest zbiorem krotek (rekordów) posiadających taką samą strukturę (schemat) i różne wartości; zbiór ten jest przedstawiany w postaci wierszy tablicy. Każda krotka zawiera wartość co najmniej jednego atrybutu o określonej dziedzinie, przedstawianego w postaci kolumny tablicy. Relacja posiada następujące właściwości:

  • wszystkie jej krotki są różne

  • wszystkie jej atrybuty są różne

  • kolejność krotek nie ma znaczenia i w ogólności nie jest ona znana

  • kolejność atrybutów nie ma znaczenia

  • wartości atrybutów są niepodzielne (atomowe), tj. nie mogą być zbiorem wartości.


Obiektowe bazy danych (ODBMS)

Obiektowe bazy nie są zdefiniowane żadnym oficjalnym standardem. Jednym z podstawowych celów modelu obiektowego jest bezpośrednie odwzorowanie obiektów i powiązań miedzy nimi wchodzących w skład aplikacji na zbiór obiektów i powiązań w bazie danych. Dzięki mechanizmom obiektowym można tez zwiększyć niezależność danych od aplikacji poprzez przeniesienie procedur obsługi danych (w postaci metod) do systemu zarządzania baza.


Podstawowe funkcje bazy danych to:

  • projektowanie rekordów

    • nazwa pola

    • długość pola

    • rodzaj pola (tekstowe, liczbowe, logiczne)

  • edycja (dopisywanie, usuwanie, poprawianie rekordów)

  • sortowanie

  • wyszukiwanie i selekcja danych

  • tworzenie zapytań

  • tworzenie raportów

  • drukowanie



Architektura baz danych:

  • Jednowarstwowe bazy danych to takie, które wykonują natychmiast wszelkiego rodzaje zmiany, zaś program, który udostępnia użytkownikowi zawartość bazy ma z nim bezpośredni kontakt.

  • Dwuwarstwowe bazy danych – klient porozumiewa się z serwerem za pomocą specjalnych sterowników. Jeśli chodzi o samo połączenie to jest ono zależne od samego serwera, natomiast kontrolowanie poprawności danych zależy od klienta. Rozwiązanie takie wiąże się ze sporym obciążeniem programu klientckiego.

Większość lokalnych baz danych opiera się na jednowarstwowym modelu natomiast bazy typu klient-serwer na dwu lub wielowarstwowym modelu architektury baz danych.
Podział i charakterystyka baz danych

Obecnie ludzie którzy zajmują się na co dzień bazami danych mogą łatwo stwierdzić, że różnią się pomiędzy sobą w wielu aspektach. Praktycznie każda baza tworzy swoją własną kategorię i trudno je zaszufladkować. Różnice te są bardzo widoczne w przypadku baz relacyjnych i baz obiektowych.

Jako cechy charakterystyczne dla danej grupy wyodrębniłem:

a). model danych (data model)

b). język zapytań (query language),

c). model obliczeniowy (computational model).




Bazy danych - korzyści:

  • archiwizowanie, przetwarzanie, integrowanie informacji i ich współużytkowanie przez wielu użytkowników w tym samym czasie

  • dostarczanie bieżących informacji i statystyk zarządczych

  • skrócenie procesów decyzyjnych

  • bieżące monitorowanie realizacji dowolnie wybranych procesów

  • uproszczenie rotacji pracowników i związanego z nimi dostępu do wymaganych do pełnienia nowych obowiązków informacji

  • integrowanie posiadanych



Języki stosowane w bazach danych

Języki które stosuje się do zarządzania bazami danych można podzielić na cztery zasadnicze grupy:

- język definiowania danych (Data Definition Language - DDL), który umożliwia definiowanie struktury danych zawartych w bazie.
- Język manipulowania danych (Data Manipulation Language - DML),który umożliwia wypełnienie, modyfikowanie i usuwanie danych z bazy.
- Język sterowania danych (Data Control Language), który umożliwia sterowanie transakcjami tj. akceptacja lub wycofanie.
- Język zapytań (Query Language), który umożliwia pobieranie informacji z bazy za pośrednictwem określonych zapytań, warunków.

W praktyce te cztery języki są ze sobą zintegrowane. Takim zintegrowanym językiem jest m.in. SQL ( Structured Query Language).



http://db.tigra-system.pl/art.php?id=17

4. METODY PROJEKTOWANIA SYSTEMÓW INFORMATYCZNYCH
Dała Ziemecka w wersji drukowanej.



5. PODSTAWOWE PAKIETY INFORMATYCZNE STATYSTYCZNE I EKONOMETRYCZNE

Dodatek Solver pozwala zoptymalizować wartość formuły w jednej z komórek arkusza – nazywanej komórką celu. Zakresem działania jest grupa komórek związanych bezpośrednio lub pośrednio z formułą w komórce celu. Wartości w komórkach określonych przez użytkownika – nazywanych komórkami zmienianymi – są zmieniane tak, aby osiągnąć żądany wynik w komórce celu. Zakres zmian wartości występujących w modelu można ograniczyć, wprowadzając ograniczenia. Mogą one także dotyczyć innych komórek, które mają wpływ na formułę w komórce celu.



    1. Pakiety statystyczne i ekonometryczne, Np.



STATISTICA jest uniwersalnym, zintegrowanym systemem służącym do statystycznej analizy danych, tworzenia wykresów, operowania na bazach danych, wykonywania transformacji danych i tworzenia aplikacji. W skład sytemu wchodzi wszechstronny zestaw zaawansowanych procedur analitycznych, stosowanych w nauce, biznesie, technice oraz zgłębianiu danych

SPSS to międzynarodowa firma o ponad trzydziestopięcioletniej historii, specjalizująca się w produkcji oprogramowania analitycznego i data mining. SPSS oferuje również gotowe rozwiązania biznesowe i usługi obejmujące takie dziedziny jak: analizy marketingowe, CRM, badanie rynku, badania ankietowe, zarządzanie jakością, badania naukowe, czy też raportowanie administracyjne i rządowe oraz edukacja. Wieloletnie doświadczenie w dziedzinie przetwarzania i analizy informacji sprawiło, że firma uznawana jest za jednego z liderów na rynku analitycznym, a z uwagi na zyski ze sprzedaży produkowanego przez nią oprogramowania jest również wysoko notowana pośród firm softwarowych. Różnorodne oprogramowanie analityczne tworzone przez SPSS (między innymi system SPSS do statystycznej analizy danych) umożliwia jego użytkownikom lepsze analizowanie danych w celu podejmowania właściwych decyzji biznesowych.

SPSS oferuje obszerny pakiet programów, stanowiący kompletny zestaw narzędzi do gromadzenia danych, modelowania, analiz i raportowania. Programy SPSS to również zaawansowane technologie informatyczne i ekspercka wiedza z dziedziny statystycznej analizy danych i data mining. Programy SPSS służą pomocą przy przekształcaniu danych, obliczaniu statystyk, tworzeniu wykresów i raportów, stosowanych w różnych dziedzinach analiz: biznesowych, naukowych, administracyjnych, społecznych i innych. Narzędzia SPSS umożliwiają wykonywanie ekspertyz naukowych, badań marketingowych, rynkowych analiz sprzedaży, wspomagają ulepszanie jakości w procesach produkcyjnych i usługowych. Nasze produkty pozwalają na wydobycie nowych możliwości, ukrytych w zgromadzonych danych i oferują łatwą drogę na dokonanie tego. Wszystkie narzędzia SPSS można zestawić w grupy, tak jak to pokazano obok.



TSP (transferable solid phase) pozwala na równoczesne analizowanie dwóch różnych czynników. Produkt idealny do testowania kultur hybrydowych pod katem produkcji przeciwciał. Dostępne w wersjach MaxiSorp lub PolySorp

Pakiety zintegrowane






Pakiet zintegrowany (integrated package) to tradycyjna nazwa uniwersalnego biurowego pakietu oprogramowania obejmującego edytor tekstu, arkusz kalkulacyjny, bazę danych, oprogramowanie pocztowe. Przykładem pakietu zintegrowanego może być Np. Microsoft Office lub Works, ale istnieje dużo więcej różnorodnych pakietów. Jest to zestaw programów spełniających różne funkcje, lecz nawzajem do siebie dopasowanych i współdziałających ze sobą i zdolnych przekazywać sobie dane.

Powstanie pakietów zintegrowanych wynikło bezpośrednio z konieczności korzystania z tych samych danych przez kilka różnych programów użytkowych. W wielu instytucjach korzysta się z edytora tekstowego, z arkusza kalkulacyjnego, z bazy danych czy wreszcie z programów graficznych. Wszystkie te programy tworzą własne struktury danych, a przecież bardzo często dane te się pokrywają Np. pisząc tekst możemy go w każdej chwili, nie wychodząc z programu, uzupełniać dowolnymi danymi z bazy danych. Dane te mogą być dowolnie przetwarzane z wykorzystaniem możliwości, jakich dostarcza arkusz kalkulacyjny, a forma ich prezentacji może być wzbogacona dzięki zastosowaniu środków grafiki komputerowej. Wyniki po zredagowaniu i przetworzeniu mogą być w bardzo ładnej formie wydrukowane względnie przesłane do innego posiadacza komputera z wykorzystaniem wbudowanych w pakiet możliwości tzw. Elektronicznej poczty. Tego typu cechy doprowadziły do opracowania programów, które łączą w sobie cechy wszystkich wymienionych aplikacji - pakietów zintegrowanych.


ZALETY:


¨ posługiwanie się pakietem zintegrowanym jest znacznie prostsze niż użycie kilku oddzielnych programów realizujących poszczególne funkcje pakietu, gdyż ujednolicony jest sposób obsługi poszczególnych składowych pakietu.

¨ największą zaletą zintegrowanego oprogramowania jest łatwość przesyłania danych pomiędzy procedurami oraz możliwość tworzenia dokumentów, w których informacje przetworzone przez te procedury sąsiadują ze sobą.

¨ koszt pakietu jest znacznie tańszy (często bezpłatny) niż koszt pojedynczych aplikacji, które miałyby utworzyć pakiet.

¨ jeżeli pracujemy z bardzo dużymi arkuszami danych, Corel Quatro Pro9 daje nam więcej niż milion wierszy.

¨ pakiet to przyspieszenie i usprawnienie codziennej pracy, czy to w domu, czy w biurze.

¨ prosta instalacja pakietów.

¨ niektóre pakiety posiadają funkcję szybkiego rozpoznawania i naprawy plików systemowych Np. Office 2000.

¨ Star Office wyposażony jest we własny, niezwykle prosty i wygodny w obsłudze menedżer plików. Wszelkiego typu dokumenty lub programy wchodzące w jego skład najszybciej tworzy się wprost z poziomu menedżera.

¨ w Office 2000 i Star Office doskonała obsługa formatu HTML.

¨ W pakiecie Corel Office 2000 najsilniejszym punktem jest edytor tekstu. Posiada on bogaty zestaw funkcji, słownik synonimów, narzędzia korektorskie

WADY:
¨ pakiety zintegrowane są bardzo złożonymi programami i stawiają użytkownikowi dość duże wymagania- zarówno co do sprzętu, jak i zainstalowanego na nim systemu operacyjnego Np. Office 2000.

¨ całkowita deinstalacja poszczególnych aplikacji czy też całego pakietu pozostawia ślady w systemie- zarówno w postaci plików, jak i zapisów w Rejestrze.

¨ wiele p.z. nie posiada polskojęzycznej wersji i posiada niedopracowane filtry eksportu i importu, które pozwoliłyby na bezproblemową wymianę informacji między innymi z powszechnie używanym Wordem

¨ niektóre składniki pakietów powodują konflikty z innym oprogramowaniem.

¨ nowy typ tymczasowego przechowywania informacji pakietu może spowodować, że system zwolni tempo pracy

¨ w przypadku konwersji do poprzedniej wersji programu w edytorze tekstu pojawiają się niepożądane zmiany w tekście.

¨ Obsługa niektórych pakietów jest bardzo skomplikowana i wymaga dużej wiedzy i orientacji.

Bardzo korzystnym rozwiązaniem dla początkujących jest pakiet Microsoft Works - przede wszystkim ze względu na cenę, która obecnie nie przekracza kilkuset złotych. Poza tym wiele nowych komputerów jest dziś sprzedawanych wraz z nim - zainstalowanym na dysku twardym



W skład tego pakietu wchodzi:

¨ edytor tekstu, który służy do pisania prostych listów, a moduł sprawdzania pisowni pozwala zachować pewność, że teksy pozostanie wolny od błędów ortograficznych. Budowę ma podobną do Worda. W programie tym brakuje natomiast funkcji automatycznego generowania spisu treści i wypunktowania. Jednak takie narzędzia przydają się wyłącznie w przypadku edycji bardziej złożonych dokumentów, jak np. prace naukowe.

¨ arkusz kalkulacyjny pomaga w liczeniu i prezentowaniu otrzymanych rezultatów w postaci wykresów- liniowych, kołowych, słupkowych i innych. Works jest wyposażony we wzory wielu funkcji, dzięki którym nawet najbardziej skomplikowane wyliczenie dokonuje się w nim szybko i bez większego trudu. Program zawiera zestaw gotowych szablonów pomagających w przygotowaniu nie tylko prostych rachunków, ale także złożonych tabel służących do planowania budżetu firmy.

¨ nie brak tu poza tym programu komunikacyjnego, za pomocą którego wszelkie dane mogą być wysyłane bezpośrednio z naszego peceta. Moduł ten pozwala organizować zarówno transfer danych między dwoma komputerami połączonymi za pomocą kabla, jak i za pośrednictwem modemu i połączenia telefonicznego. Rozpoczęcie pracy w tym trybie wymaga jednak pewnego doświadczenia.

¨ Excel jest mistrzem liczenia. Za pomocą arkusza kalkulacyjnego typu Excel bez najmniejszego problemu poprowadzimy rachunki nie tylko domowego biura. Korzystając z podobnego programu z łatwością sporządzimy bilans miesięczny, przygotujemy do wydruku wszelkiego typu rachunki i zestawienia wybranych kwot. Jeszcze więcej czasu i wysiłku zaoszczędzimy stosując do tworzenia własnych dokumentów gotowe szablony dostarczane wraz z programem, ponieważ zmodyfikowanie ich, tak by mogły spełniać określone zadania, zabiera znacznie mniej czasu.

Podstawowe założenia paradygmatu obiektowego


Istnieje pewna różnica zdań co do tego, jakie cechy metody czy języka programowania czynią je "orientowanymi obiektowo", jednak powszechnie uważa się, że najważniejsze są następujące cechy:

[Edytuj]


Abstrakcja


Każdy obiekt w systemie służy jako model abstrakcyjnego "wykonawcy", który może wykonywać pracę, opisywać i zmieniać swój stan, oraz komunikować się z innymi obiektami w systemie, bez ujawniania, w jaki sposób zaimplementowano dane cechy. Procesy, funkcje lub metody mogą być również abstrahowane, a kiedy tak się dzieje, konieczne są rozmaite techniki rozszerzania abstrakcji.

[Edytuj]


Enkapsulacja


Czyli ukrywanie implementacji, hermetyzacja. Zapewnia, że obiekt nie może zmieniać stanu wewnętrznego innych obiektów w nieoczekiwany sposób. Tylko wewnętrzne metody obiektu są uprawnione do zmiany jego stanu. Każdy typ obiektu prezentuje innym obiektom swój "interfejs", który określa dopuszczalne metody współpracy. Pewne języki osłabiają to założenie, dopuszczając pewien poziom bezpośredniego (kontrolowanego) dostępu do "wnętrzności" obiektu. Ograniczają w ten sposób poziom abstrakcji.

[Edytuj]


Polimorfizm


Referencje i kolekcje obiektów mogą dotyczyć obiektów różnego typu, a wywołanie metody dla referencji spowoduje zachowanie odpowiednie dla pełnego typu obiektu wywoływanego. Jeśli dzieje się to w czasie działania programu, to nazywa się to późnym wiązaniem lub wiązaniem dynamicznym. Niektóre języki udostępniają bardziej statyczne (w trakcie kompilacji) rozwiązania polimorfizmu - na przykład szablony i przeciążanie operatorów w C++.

[Edytuj]


Dziedziczenie


Porządkuje i wspomaga polimorfizm i enkapsulację dzięki umożliwieniu definiowania i tworzenia specjalizowanych obiektów na podstawie bardziej ogólnych. Dla obiektów specjalizowanych nie trzeba redefiniować całej funkcjonalności, lecz tylko tę, której nie ma obiekt ogólniejszy. W typowym przypadku powstają grupy obiektów zwane klasami, oraz grupy klas zwane drzewami. Odzwierciedlają one wspólne cechy obiektów.
PHP (angielski akronim rekurencyjny, którego rozwinięcie to PHP Hypertext Preprocessor), pierwotnie nazwany Personal Home Page - skryptowy język programowania, służący przede wszystkim do tworzenia dynamicznych stron WWW i wykonywany w tym przypadku po stronie serwera, z możliwością zagnieżdżania w HTML (bądź XHTML). PHP jest podobny w założeniach do dużo starszego mechanizmu SSI (Server Side Includes), jednak jest w stosunku do SSI nieporównanie bardziej rozbudowany. Udostępniany jest na zasadach licencji open-source. Jego składnia bazuje na językach C, Java i Perl.

PHP może być używane nie tylko do tworzenia stron WWW. Jego modułowa budowa pozwala także na programowanie aplikacji z interfejsem graficznym (rozszerzenie PHP-GTK), a także na wykonywanie z linii poleceń (podobnie jak Perl i Python).

PHP umożliwia także współpracę z wieloma systemami relacyjnych baz danych (np. MySQL, Oracle, PostgreSQL) oraz korzystanie z alternatywnych sposobów przechowywania danych - plików tekstowych i XML-owych. Może być uruchamiane na większości systemów operacyjnych (uwzględniając najpopu­larniejsze) oraz serwerów sieciowych.

Implementacja PHP w środowisku Linux wraz z serwerem Apache i silnikiem baz danych MySQL stanowi popularną platformę serwerową, tzw. LAMP.

XML (ang. Extensible Markup Language) — wzorowany na SGML-u sposób opisu znacznikami, umożliwiający wygodniejsze, szybsze i mniej sformalizowane przygotowywanie wszelkich dokumentów tekstowo-graficznych, które można bez większych problemów przenosić i adaptować do różnych form przekazu elektronicznego.

XML to język znaczników umożliwiający, podobnie jak SGML, tworzenie swoich własnych znaczników formatujących, definiowanych w DTD dokumentu lub w tzw. schematach XML. W odróżnieniu od SGML-a możliwe jest jednak także stosowanie w XML-u kaskadowych arkuszy stylów CSS, programowalnych arkuszy stylów specjalnie zaprojektowanych dla XML-a o nazwie XSL i innych interaktywnych elementów często stosowanych przy pisaniu stron WWW.

XML wymaga znacznie większej dyscypliny przy pisaniu dokumentów niż HTML, gdyż zasadą interpretacji XML-a jest najpierw kontrola poprawności składniowej, a dopiero później ew. wyświetlenie/wykonanie dokumentu, tak więc błędnie napisane dokumenty XML nie będą w ogóle wyświetlane przez przeglądarki. Z drugiej jednak strony, dzięki restrykcyjnej składni, dokumenty XML mogą być automatycznie przekształcane na inne formaty języków, przez programy zwane parserami.

XML i jego zastosowania prawdopodobnie w przyszłości zastąpią całkowicie HTML, gdyż XML w wersji 1.0 został uznany za standard przez W3C i jego rozwój jest silnie wspierany przez prawie wszystkie najważniejsze firmy produkujące oprogramowanie, takie jak: Microsoft, Oracle, Silicon Graphics, Sun Microsystems, Netscape i wiele innych. Od 4 lutego 2004 r. najnowszą wersją XML jest XML 1.1, która w porównaniu do XML 1.0 jest bardziej elastyczna pod względem stosowania różnych znaków standardu Unicode.



Zaletą XML-a jest możliwość dowolnego mieszania tych aplikacji, co umożliwia np. włączanie fragmentów MathML czy SVG w dokumenty napisane w XHTML-u, tworząc jeden, poprawny składniowo dokument XML.





©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość