Strona główna

„Bóg z nami ) symboliczne imię (Iz 7,14) oznaczające, że narodzenie obiecanego dziecka


Pobieranie 5.59 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar5.59 Kb.
Eden (hebr. rozkosz, sumer. pustynia, step) – obszar, na którym zgodnie z opowiadaniem o stworzeniu (Rdz 2,8-15) znajduje się raj. „Ogród w Edenie” opisuje się jako oazę na pustyni, pełną wszelkiego rodzaju zasadzonej przez Boga roślinności i drzew owocowych, pośród których wyróżnia się drzewo poznania i drzewo życia. Eden jest nie tylko luksusowym rajem, lecz również miejscem, gdzie ludzie żyją, jedzą, pracują (Rdz 2,15). Słowo Eden jest określeniem idealnej więzi między Bogiem a ludźmi i między ludźmi a przyrodą, zerwanej po nieposłuszeństwie pierwszych ludzi.

Cztery rzeki Edenu (Eufrat, Tygrys, Gichon i Piszon) nawadniały całą ziemię. Dwie z tych rzek są znane, pozostałe nie (choć Gichon jest również nazwą najważniejszego źródła w Jerozolimie). Nie da się ustalić geograficznego położenia Edenu. Rdz 2,8 umieszcza go „na wschodzie”, co często oznacza Mezopotamię



Wygnanie z Edenu jest u późniejszych proroków metaforą nadchodzącego sądu Bożego (Ez 28,11-19; 31,8-18). Eden jest też obrazem obietnicy, odrodzenia ziemi izraelskiej po niewoli babilońskiej.
Emmanuel (Immanu-el, „Bóg z nami”) symboliczne imię (Iz 7,14) oznaczające, że narodzenie obiecanego dziecka (z alma, czyli dziewicy lub młodej kobiety, Mi 5,2) jest gwarancją, iż Bóg wspomaga swój lud. Tekst z Iz 7,14 bezpośrednio odnosi się do gwarancji dla króla Achaza, że nie musi on się lękać królów Izraela i Damaszku, ale Emmanuel stał się typem mającego nadejść władcy, który ostatecznie oddzieli dobro od zła. To oczekiwanie spełniło się w Chrystusie Jezusie (Mt 1,22n).
Eon – w języku ST jest to odległy, długi, nieskończony przedział czasu, może oznaczać czas pradawny (Rdz 6,4) and przyszłość (Rdz 13,15). W każdym jednak przypadku oznacza niezmienne trwanie Bożego działania, suwerenne panowanie Boga nad czasem i historią. Według apokaliptycznego obrazu świata w historii jeden eon następuje po drugim, aż nadejdzie ostatni, jeszcze odległy w czasie, „nowy eon”. W NT nowy neon nastał wraz z Jezusem Chrystusem. Stary eon wprawdzie jeszcze trwa, ale nowy, Chrystusowy eon nakłada się już na niego i coraz bardziej go wypiera. Chrześcijan dosięgły kresy dwóch eonów, starego i nowego (1 Kor 10,11), dlatego powinni się bez reszty zaangażować w nowy eon Chrystusowy.
Exodus – Wyjście z Egiptu. Wyjście narodu izraelskiego z Egiptu jest opisane w Księdze Wyjścia. Nie ulega wątpliwości, że Izrael zawsze przypisywał temu zdarzeniu szczególne znaczenie: powołuje się na nie wiele starotestamentowych modlitw i hymnów, izraelskich wyznań wiary (Lb 24,8; Pwt 26,5nn; Joz 24,2nn; Dn 9,15). Kanwą biblijnego opowiadana są następujące historyczne wydarzenia: pólkoczownicy z Kanaanu wyruszyli podczas klęski głodowej do Egiptu. Potem ich prawa były stopniowo zmniejszane, aż stali się niewolnikami. Wyszli z Egiptu pod wodzą Mojżesza, ale nie można dokładnie ustalić, za panowania którego faraona miało to miejsce (być może chodzi też o proces rozciągnięty w czasie) ani jaką drogą dotarli do Palestyny (być może różne grupy szły różnymi drogami).


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość