Cykl książek o Harrym Potterze



Pobieranie 26.17 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar26.17 Kb.
Cykl książek o Harrym Potterze:

Joanne K. Rowling, Harry Potter i Kamień Filozoficzny, przeł. Andrzej Polkowski, Media Rodzina, Poznań 2000.

Joanne K. Rowling, Harry Potter i Komnata Tajemnic, przeł. Andrzej Polkowski, Media Rodzina, Poznań 2000.

Joanne K. Rowling, Harry Potter i Więzień Azkabanu, przeł. Andrzej Polkowski, Media Rodzina, Poznań 2001.

Joanne K. Rowling, Harry Potter i Czara Ognia, przeł. Andrzej Polkowski, Media Rodzina, Poznań 2001.

Joanne K. Rowling, Harry Potter i Zakon Feniksa, przeł. Andrzej Polkowski, Media Rodzina, Poznań 2004.

Joanne K. Rowling, Harry Potter i Książę Półkrwi, przeł. Andrzej Polkowski, Media Rodzina, Poznań 2006.

Joanne K. Rowling, Harry Potter i Insygnia Śmierci, przeł. Andrzej Polkowski, Media Rodzina, Poznań 2008.1


W krajach, w których ukazała się seria książek o Harrym Potterze, trudno znaleźć dziecko lub nastolatka, którzy nie słyszeliby o młodym czarodzieju, nie rozpoznawali jego okrągłych okularów i blizny w kształcie błyskawicy. W pierwszej części cyklu Harry ma jedenaście lat i mieszka w schowku pod schodami w domu swoich wujostwa, gdy nagle dowiaduje się, że jest czarodziejem i został przyjęty do szkoły magii w Hogwarcie. Kolejne tomy opowiadają o kolejnych latach jego nauki w szkole i walce, jaką chłopiec stacza ze złym Voldemortem. Opowieść J. K. Rowling bywa oskarżana o propagowanie okultyzmu, warto jednak zauważyć, że autorka wykorzystała tu klasyczny bajkowy schemat, zgodnie z którym słabszy bohater, sierota, występuje przeciwko złu uosobionemu w postaci bardzo silnego, przerażającego przeciwnika2. Harry Potter konsekwentnie staje po stronie dobra, zarówno on, jak i inni bohaterowie wykazują się dobrocią, lojalnością, umiejętnością poświęcenia się dla bliskich. Nauczyciele w Hogwarcie i inni dorośli czarodzieje na każdym kroku ostrzegają dzieci przed próbami nadużycia swojej mocy i używaniem czarnej magii.

Harry to chłopiec niezwykle uprzejmy i empatyczny, przez cały cykl przez inne postaci podkreślane są wrażliwość i odwaga młodego czarodzieja. Jest jedna z niewielu osób, która wypowiada imię Voldemorta (nazywanego przez większość czarodziejów Sami-Wiecie-Kim lub Tym-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać), zakładając, że nazwanie zła po imieniu odbiera mu część mocy. Chociaż w świecie czarodziejów jest sławny i bogaty (rodzice zostawili mu mały majątek), od pierwszego tomu staje po stronie słabych i prześladowanych, nie dając się przekonać Draconowi Malfoyowi, że czarodziejów trzeba dzielić na lepszych i gorszych ze względu na ich pochodzenie, i prosząc Tiarę Przydziału, by nie umieszczała go w Slytherinie3.

Zgodnie z konwencją mitu, Harry uznawany jest za wybrańca, który może pokonać czarnego Pana, Rowling wyraźnie jednak pokazuje czytelnikom, że nie dokonałby tego bez przyjaźni, lojalności i odwagi ludzi, którzy go otaczają. Od pierwszej części najbliżsi przyjaciele Harry'ego – Ron Wesley i Hermiona Granger wspólnie z nim walczą ze złem, korzystając ze swojej wiedzy i umiejętności. Na początku cyklu Ron wydaje się być sympatycznym, ale dość przeciętnym chłopakiem, którego wyróżnia jedynie talent do gry w szachy. Wyjątkowość Hermiony jest jednak widoczna od pierwszej chwili. Dziewczynka wychowała się w rodzinie mugoli, jej rodzice są dentystami, przybywa jednak do Hogwartu przygotowana lepiej niż niejedno dziecko pochodzące z czarodziejskiej rodziny: wie już, jak używać kilku zaklęć, nauczyła się na pamięć podręczników do pierwszej klasy, przeczytała dodatkowe lektury o historii magii, ze szczególnym uwzględnieniem Hogwartu. J. K. Rowling wychowywała się w domu pełnym książek i podobnie jak jej matka czytała wszystko, co jej wpadło w ręce4, nic zatem dziwnego, że postaci, o której sama mówi, że ma najwięcej jej cech5, przekazała swoją miłość do książek.6 Hermiona spędza dużo czasu w bibliotece, jest zawsze przygotowana do lekcji, chętnie się zgłasza i poprawia innych, dlatego początkowo Harry i Ron za nią nie przepadają, kiedy jednak pokonują wspólnie trolla, a Hermiona okłamuje nauczycieli, by wszyscy nie wpadli w tarapaty, ich przyjaźń rozpoczyna się na dobre7. Z czasem coraz częściej łamie zasady, zawsze robi to jednak w słusznej sprawie, np. kiedy podpala szatę Snape'a, myśląc, ze ten próbuje czarami zrzucić Harry'ego z miotły. W jednym z ulubionych fragmentów czytelników Hermiona, stając w obronie Hagrida, uderza w twarz Malfoya, co jest zachowaniem zdecydowanie niezgodnym ze stereotypem płciowym, podobnie jak przywódcze umiejętności, jakie wykazuje młoda czarownica. Co ciekawe, Hermiona opisywana jest jako osoba kierująca się rozsądkiem i logiką, podczas gdy Harry i Ron łatwo ulegają emocjom. Kiedy pod koniec pierwszej części Harry staje przed zadaniem nie do wykonania, ona doskonale sobie radzi8. J. K. Rowling za swoją idolkę uważa Jessicę Mitford, aktywistkę ruchu obrony praw człowieka, kobietę, dla której niezależność i wykształcenie stanowiły najwyższą wartość9, nic zatem dziwnego, że młoda czarownica posiada także jej cechy. W Harrym Poterze i Czarze Ognia Hermiona angażuje się w pomoc wykorzystywanym przez czarodziejów skrzatom domowym, chociaż początkowo jest w tym działaniu całkowicie odosobniona i spotyka się wyłącznie z brakiem zrozumienia. Hermiona potrafi też walczyć o siebie, kiedy w ostatnim tomie serii zauważa, że wszystkie czynności związane z przygotowywaniem jedzenia spadają na nią (Harry i Ron twierdzą, że to dlatego, że jest najlepsza w czarowaniu), zdecydowanie się temu sprzeciwia.

W trzeciej części cyklu Hermiona przyjmuje na siebie wyjątkowo dużo obowiązków, swój plan zajęć (i sposób poradzenia sobie z nim) konsultuje z opiekunką Gryfonów, wicedyrektorką szkoły, Minerwą McGonagall.10 Młoda i starsza czarownica mają ze sobą dużo wspólnego, obie są inteligentne i trzeźwo myślące (odrzucają wróżbiarstwo ze względu na brak naukowych podstaw), bardzo kompetentne i obdarzone poczuciem humoru. McGonagall jest surowa i wymagająca, ale też sprawiedliwa, na jej lekcjach zawsze panuje cisza, chociaż nauczycielka nie stosuje terroru i nie ucieka się do poniżania uczniów jak np. Snape. Potrafi też złamać lub przynajmniej nagiąć zasady, jak wtedy, kiedy dostrzegła wyjątkowy talent Pottera do latania i zamiast ukarać go za samowolne używanie miotły, przedstawiła go kapitanowi drużyny quidditcha jako nowego zawodnika, a następnie podarowała chłopcu najnowszy model miotły, chociaż pierwszoroczniacy nie mogli posiadać w szkole własnych mioteł, lub kiedy uzyskała w Ministerstwie Magii pozwolenie na używanie przez Hermionę zmieniacza czasu. Stanowczo przeciwstawia się Umbridge, wysłanniczce ministerstwa magii, która wprowadza w szkole drakońskie prawa. Po śmierci Dumbledore'a McGonagall zostaje dyrektorką Hogwartu, przewodzi też obrońcom szkoły w finałowej bitwie ze zwolennikami Voldemorta.

Z czasem Hermiona musi ustąpić pola Harry'emu, który jest przecież głównym bohaterem11. Z tego powodu oraz ze względu na ośmieszające opisy niektórych bohaterek, Rowling bywała także krytykowana przez feministki.12 W kolejnych tomach serii starała się więc przedstawiać bardzo różne typy kobiet i mężczyzn. Poznajemy zatem bardzo mocno skoncentrowaną na opiece nad rodziną i prowadzeniu domu Molly Weasley, intrygantkę, dziennikarkę brukowej gazety Ritę Skeeter, zdecydowaną, bardzo skuteczną i niezawodną szkolną uzdrowicielkę panią Pomfrey, egzaltowaną nauczycielkę wróżbiarstwa Sybillę Trelawney13, energiczną nauczycielkę latania na miotle, która sędziuje także szkolne mecze quidditchadumną – panią Hooch, dumną i niesympatyczną Narcyzę Malfoy, która jest w stanie poświęcić wszystko dla swojego syna, radosną, pomocną Nimfadorę Tonks, uwodzicielską Fleur Delacour, ekscentryczną, bardzo inteligentną Lunę Lovegood, lubiącą plotki, rozchichotaną Lavender Brown, silną i odważną Angelinę Johnson, kapitan drużyny quidditcha, która zgłasza się do udziału w Turnieju Trójmagicznym, szaloną Bellatrriks Lestrange, silną, wysportowaną i przyjacielską Ginny Weasley oraz okrutną Dolores Umbridge, postać znienawidzoną przez czytelników bardziej niż Voldemort. Wśród mężczyzn i chłopców pojawiają się natomiast inteligentny, obdarzony poczuciem humoru Albus Dumbledore, myślący tylko o swojej karierze Korneliusz Knot, ciekawy świata, sympatyczny Artur Weasley, odpychający, snobistyczny Lucjusz Malfoy, lojalny Syriusz Black, zdradziecki i tchórzliwy Peter Pettigrew, oschły i niesprawiedliwy, ale jednocześnie bardzo dzielny Severus Snape, wrażliwy Remus Lupin, starający się opanować swoją wilkołaczą naturę, służbista Percy Weasley, niezdarny, ale niezwykle lojalny i oddany sprawie Neville Longbottom, próżny Gilderoy Lockhart, który przywłaszczał sobie cudze osiągnięcia, bardzo opiekuńczy, oddany swoim pupilom półolbrzym Hagrid, mrukliwy, ale dobry w sporcie Wiktor Krum itp. Pełen przekrój typów charakterów.

Autorka starała się też pokazać czarownice i czarowników współpracujących ze sobą w różnych dziedzinach14. Hogwart założyły zatem dwie kobiety i dwóch mężczyzn, ich imionami nazwano cztery domy, a zrzeszeni w nich uczniowie powinni posiadać cechy założycieli: odwagę i uczciwość Godryka Gryffindora, pracowitość Helgi Hufflepuff, mądrość i spryt Roweny Rawenclaw oraz ambicję i żądzę władzy Salazara Slytherina. Od piątego tomu każdy dom w Hogwarcie ma dwóch prefektów – chłopaka i dziewczynę, dziewczyny grają w drużynach quidditcha wszystkich domów poza Slytherinem (drużyny quidditcha od początku były koedukacyjne, chociaż zdarzają się też jednopłciowe, np. Harpie z Hoyhead15). Nawet na zbieranych przez uczniów kartach, które dołączane są do czekoladowych żab, można znaleźć zarówno zdjęcia wielkich czarodziejów, jak i czarownic.


Opracowała: Alina Łysak


1 Tomy 1-6 stanowią samodzielne opowieści, kolejne część zawierają przypomnienia wcześniejszych przygód, nie trzeba zatem koniecznie omawiać z uczniami pierwszego tomu z cyklu. Jedynie ostatnia część cyklu wymaga pełnej znajomości poprzednich. Najodpowiedniejsze dla uczniów gimnazjum będą tomy 3-5.

2 Lord Voldemort i jego zwolennicy opętani są myślą o zachowaniu czystej krwi czarodziejów, z tego powodu śmierciożercy bywają porównywani do nazistów. Przypominają też członków sekty, ślepo oddanych przywódcy, i nie kwestionujących żadnych jego decyzji.

3 Czyli w jednym z czterech domów, na które zostali podzieleni wszyscy uczniowie Hogwartu. Slytherin znany jest z ambitnych i dumnych wychowanków.

4 Lindsey Fraser, Jak powstał Harry Potter, wywiad z Joanne K. Rowling, przeł. Andrzej Polkowski, Media Rodzina, Poznań 2000, s. 16-17.

5 Sean Smith, Biografia J. K. Rowling, przeł. Dorota Strukowska, Oficyna Wydawnicza Panteon, Wrocław 2002, s. 47.

6 Wśród fanów cyklu panuje przekonanie, ze gdyby Hermiona nie czytała książek, cała historia potoczyłaby się zupełnie inaczej. Wiedza, jaką zdobyła Hermiona dzięki czytaniu książek, niejednokrotnie pomagała Harry'emu lub nawet ratowała mu życie. Harry był tego zresztą świadomy i często prosił ją o pomoc.

7 „Są takie wydarzenia, które – przeżyte wspólnie – muszą się zakończyć przyjaźnią, a znokautowanie trzymetrowego trolla górskiego na pewno jest jednym z nich.” Joanne K. Rowling, Harry Potter i Kamień Filozoficzny, przeł. Andrzej Polkowski, Media Rodzina, Poznań 2000, s. 188.

8 „ – Wspaniale – powiedziała. – To nie jest magia, to logika. Zwykła zagadka. Wielu najpotężniejszych czarodziejów nie ma pojęcia o logice. Dla nich to pułapka bez wyjścia.” Ibidem, s. 294.

9 Lindsey Fraser, op. cit., s. 18-19.

10 McGonagall jest też pierwszą nauczycielką, którą poznają uczniowie, to ona wysyła listy informujące o przyjęciu do szkoły, ona także wita pierwszorocznych w Hogwarcie.

11 O tym, dlaczego głównym bohaterem serii został chłopiec, mogło zadecydować przekonanie, że dziewczynki będą czytały książki o chłopcu, ale chłopcy nie czytaliby książek o dziewczynce. Z tego samego powodu na okładkach książek pojawiają się inicjały J. K. zamiast imienia Joanne. Zanim ujawniono płeć autorki, otrzymywała ona od czytelników i czytelniczek listy, w których tytułowano ja szanownym panem. Sean Smith, op.cit., s. 147-148, 181.

12 zob. np. Jørgen Gaare, Øystein Sjaastad, Harry Potter filozoficzny czarodziej, przeł. Iwona Zimnicka, Jacek Santorski & Co, Warszawa 2007, s. 113.

13 Imię Sybilla, podobnie jak Minerwa, Narcyza czy Lucjusz nie są oczywiście przypadkowe. W książkach Rowling można łatwo odnaleźć nawiązania do mitów i legend, imiona postaci literackich, zaklęcia nawiązujące do języków starożytnych i inne tropy literackie.

14 Nie tylko zresztą w samym cyklu, ale także w towarzyszących mu wydawnictwach, np. J. K. Rowling, Baśnie Barda Beedle'a, przełożone z run na język angielski przez Hermionę Granger, przeł. Andrzej Polkowski, Media Rodzina, Poznań 2008.

15 zob. Kennilworthy Whisp, Quidditch przez wieki, przeł. Andrzej Polkowski, Media Rodzina, Poznań 2002.

: wp-content -> uploads -> 2014
2014 -> Papiery: Tajemnica doktora Trawizza Autor: Filip Szczypuła System: Neuroshima Setting: Neuroshima, Papiery, Zlecenie. Gotowa mechanika: brak Modyfikacje zasad: brak Ilość graczy 2-4 Gotowe postacie: brak Ilość sesji: 1 Dodatki: brak Opis
2014 -> Spis obrazów z ogrodu akryl na płÓtnie 130X120
2014 -> Skład Apostolski
2014 -> Wykaz przedsiębiorstw i jednostek zlikwidowanych, których dokumentacja jest przechowywana w zasobie archiwalnym Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego w Rzeszowie i jego delegaturach w Krośnie
2014 -> Prezes Sadu Rejonowego w
2014 -> One Coat® 0 Aktywator
2014 -> Na podstawie art. 38 ust 2 I 4 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych, Zamawiający zawiadamia uczestników postępowania przetargowego o udzieleniu wyjaśnień do siwz
2014 -> Aktywność ruchowa jako niezbędny element prawidłowego rozwoju i zdrowia dzieci i młodzieży
2014 -> Zaburzenia aktywności jako podstawowy czynnik charakterystyczny dla dziecka autystycznego. Przejawy zaburzeń aktywności występujące u dzieci autystycznych wg O. S nikolskiej




©snauka.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna
Komunikat prasowy
przedmiotu zamówienia
najkorzystniejszej oferty
Informacja prasowa
wyborze najkorzystniejszej
warunków zamówienia
istotnych warunków
sprawie powołania
Regulamin konkursu
udzielenie zamówienia
przetargu nieograniczonego
zamówienia publicznego
Nazwa przedmiotu
Specyfikacja istotnych
modułu kształcenia
Rozporządzenie komisji
studia stacjonarne
wyborze oferty
Zapytanie ofertowe
Szkolny zestaw
Ochrony rodowiska
ramach projektu
prasowy posiedzenie
trybie przetargu
obwodowych komisji
zagospodarowania przestrzennego
komisji wyborczych
komisji wyborczej
Program konferencji
Wymagania edukacyjne
Lista kandydatów
szkoły podstawowej
która odbyła
Województwa ląskiego
Decyzja komisji
przedmiotu modułu
poszczególne oceny
Sylabus przedmiotu
szkół podstawowych
semestr letni
Postanowienia ogólne
przedsi biorców
produktu leczniczego
Karta przedmiotu
Scenariusz lekcji
Lista uczestników
Program nauczania
Projekt współfinansowany
Informacje ogólne
biblioteka wojewódzka
semestr zimowy