Strona główna

Hable con ella


Pobieranie 92.62 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar92.62 Kb.
POROZMAWIAJ Z NIĄ

Hable con ella




REŻYSERIA

PEDRO ALMODÓVAR
W KINACH OD 18 PAŹDZIERNIKA 2002

DYSTRYBUCJA W POLSCE



ul. Zamenhofa 1, 00-153 Warszawa

tel.: (+4822) 636 25 00, 636 25 02, fax: (+4822) 635 20 01

e-mail: gutekfilm@gutekfilm.com.pl http://www.gutekfilm.com.pl

POROZMAWIAJ Z NIĄ

reżyseria



Pedro Almodóvar
scenariusz

Pedro Almodóvar
zdjęcia
Javier Aguirresarobe
muzyka
Alberto Iglesias



montaż

José Salcedo
dźwięk

Miguel Rejas
scenografia

Antxón Gómez
kostiumy

Sonia Grande
efekty specjalne

David Martín
efekty wizualne
Colin Arthur

występują



Javier Cámara Benigno

Darío Grandinetti Marco Zuloaga

Rosario Flores Lydia

Leonor Watling Alicia

Geraldine Chaplin Katerina Bilova



Paz Vega Amparo

Fele Martínez Alfredo

Mariola Fuentes pielęgniarka

Chus Lampreave konsjerżka

oraz

José Sancho, Adolfo Fernández, Elena Anaya, Loles León, Lola Duenas, Ana Fernández, Fernando Guillén Cuervo, Helio Pedregal, Caetano Veloso, Roberto Álvarez
producent

Agustín Almodóvar
szef produkcji

Agustín Almodóvar

kierownik produkcji


Esther García

film wyprodukowany przez



El Deseo S.A

Hiszpania
rok produkcji: 2002


czas trwania: 112 minut

kolor – Dolby SR – 1: 2,35
Porozmawiaj z nią – najnowsze dzieło Pedro Almodóvara, twórcy nagrodzonego Oscarem filmu Wszystko o mojej matce – zostało przez wielu krytyków uznany za jego najlepszy obraz. W Hiszpanii, w pierwszym weekendzie wyświetlania zgromadziło największą publiczność ze wszystkich filmów Almodóvara.
Kurtyna w teatrze podnosi się. Wystawiane jest przedstawienie Piny Bausch Cafe Müller. Na widowni siedzą koło siebie dwaj mężczyźni. Nie znają się. To Benigno (młody pielęgniarz) i Marco (czterdziestoparoletni pisarz). Na scenie dwie kobiety poruszają się w rytmie The Fairy Queen Henry Purcella. Pomimo ciemności, Benigno widzi łzy płynące po twarzy Marco. Chciałby mu powiedzieć, że on także jest bardzo wzruszony, nie ma jednak odwagi. Jakiś czas potem obaj mężczyźni znowu się spotykają, tym razem w szpitalu, gdzie pracuje Benigno. Lydia, dziewczyna Marco, która jest zawodowym torreadorem, po wypadku na arenie znajduje się w stanie śpiączki. Benigno natomiast opiekuje się Alicią, młodą uczennicą szkoły baletowej, także pogrążoną w śpiączce. Kiedy Marco przechodzi obok pokoju Alicii, Benigno nie waha się go zaczepić. To początek wyjątkowej przyjaźni... Losy tych czterech bohaterów rozbiegają się we wszystkich kierunkach - w przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, prowadząc ich ku nieznanemu przeznaczeniu.
W Porozmawiaj z nią Almodóvar opowiada tym razem nie o kobietach, lecz o mężczyznach. Pokazuje, jak różnie zachowują się mężczyźni w podobnych sytuacjach i jak miłość sprawia, że przekraczają granice, których przekraczać nie wolno.

Porozmawiaj z nią to film o męskiej przyjaźni, samotności i gojeniu się ran, które zadają nam miłość i namiętność. W swoim najnowszym dziele Almodóvar opowiada też o próbach porozumienia się między ludźmi, mówi o ofiarowaniu i o tym, jak monolog wypowiadany w towarzystwie milczącej osoby, może stać się dialogiem.

Porozmawiaj z nią jest również filmem o szalonej miłości i wyrzeczeniu. To także film o radości opowiadania, o słowach, które są najlepszą bronią w walce z samotnością, chorobą, śmiercią i szaleństwem.
W Porozmawiaj z nią Almodóvar odwołuje się do The Incredible Shrinking Man (co można przetłumaczyć jako Niezwykły malejący człowiek) Jacka Arnolda z 1957 roku. Almodóvar dokonał jego trawestacji na własny film niemy i sparafrazował jego tytuł, nazywając go Malejący kochanek.

GŁOSY PRASY


Połączenie bajki i okrucieństwa jest podstawą tego najnowszego i najpiękniejszego filmu Almodóvara.

„La Stampa”


Krytycy na ogół wahają się użyć słowa „arcydzieło”, ale w przypadku Porozmawiaj z nią nie boją się powiedzieć jednego: najnowszy film Pedro Almodóvara jest najpiękniejszy.

„La Repubblica”


Almodóvar powraca jako mistrz ze swoim pełnym melancholii, emocji i wzruszeń kinem (…). To jego, jak do tej pory, najlepszy film.

Salvador Llopart, „La Vaguardia”


Porozmawiaj z nią zawiera to, co najlepsze w kinie Almodóvara, jest krokiem do przodu w jego filmografii, ewolucją jego stylu, a jednocześnie zawiera jego najlepsze i najbardziej charakterystyczne cechy. Pierwsza duża zmiana to powierzenie dwu głównych ról mężczyznom. Marco i Benigno, dziennikarz i pielęgniarz spotkali się przypadkowo i trochę magicznie w szpitalu, gdzie opiekują się ważnymi dla nich kobietami. Ta sytuacja stała się dla Almodóvara pretekstem, żeby rozwinąć scenariusz, którego nie da się wyjaśnić, a który swa atrakcyjność czerpie z przekraczania bariery logiki, zamazywania granic między dobrem a złem, tym, co poprawne a tym, co karygodne. To właśnie zamienia niemożliwy do opisania wątek w doskonały film. Dzięki wielkiej wrażliwości i głębokiej charyzmie, reżyser z La Manchy stworzył dzieło najbardziej subtelne, wrażliwe i dojrzałe. Zgłębia wielką tragedię, aby przybliżyć ją do tego, co ziemskie, zwyczajne, bez straszenia. Skrupulatnie opisuje istnienia tak szczegółowo, że trzeba będzie zrewidować wszystkie nasze wartości, prawa i wierzenia, aby potem oceniać wydarzenia, które mają miejsce w trakcie filmu. I w ten sposób Almodóvar, chyba pierwszy raz, kręci film, który będzie rósł w umyśle widza wraz z upływem dni po projekcji (…). Aktorzy potrafią przekazać swoją pracą ogromną złożoność scenariusza napisanego mistrzowską ręką Almodóvara. Scenariusz jest przepełniony pamiętnymi refleksjami, filozofią, która ujawnia się w każdym fragmencie i która tworzy jedną z najpiękniejszych miłosnych historii kina.

Almodóvar prowadzi kamerę jak nostalgiczny i wrażliwy narrator, o silnych zdolnościach ekspresji, dzięki którym odkrywa osoby, wywołuje nasze łzy i zamienia taśmę w wyborną choreografię, w prawie muzyczny utwór. Tutaj Almodóvar mógł liczyć na nieocenioną współpracę Alberto Iglesiasa, który skomponował podkład muzyczny o wielkim potencjale dramatycznym. Wirtuozeria wizualna Almodóvara jest szczególnie widoczna w małym klejnocie zawartym w Porozmawiaj z nią, w wielkim marzeniu reżysera - w niemym filmie pt. Malejący kochanek, siedmiu minutach odgrywanych przez Paz Vega i Fele Martinez, które okazują się absolutnie wspaniałe. Pomimo okrucieństwa wątku, Almodóvar nie chce porzucić humoru, który zawsze go charakteryzował (…). Alomodóvarowi udało się stworzyć mistrzowskie dzieło, film o nadzwyczajnej wirtuozerii, który trafia dokładnie w środek serca.

Mateo Sancho Cardiel, www.labutaca.net/film


Nie opowiada się wielkich filmów. To jest podstawowa prawda, o której kinomani chętnie zapominają. W swoim nowym filmie Almodóvar przedstawia bohatera, opowiadającego filmy młodej kobiecie, która nie może ich oglądać. Filmy nieme, ponieważ takie ona lubi najbardziej (…). Ten, który je opowiada to pielęgniarz, opiekuje się młodą, pogrążoną w śpiączce kobietą, która - jak utrzymują lekarze - już się nie obudzi. On ją myje, czesze, ubiera, karmi, mówi do niej. Jedna młoda kobieta w śpiączce, a potem jeszcze druga: dziewczyna-torreador. I ona też ma mężczyznę, który ją od niedawna kocha, film opisuje ich spotkanie. Mężczyznę, który nie wyobraża sobie, że trzeba ją dotykać, przecież ona nic nie czuje - tak mówią lekarze. Że trzeba do niej mówić, przecież ona nic nie słyszy. Pielęgniarz mu wszystko tłumaczy. I jednocześnie widzowi, który może słyszeć i widzieć (…). Wszystkie elementy filmu, które są, jak się wydaje, pozornie sprzeczne - losy bohaterów, powiązane ze sobą zestawieniem sekwencji (…) - nie rozchodzą się w różnych kierunkach, wręcz przeciwnie, Almodóvar spaja te wszystkie elementy i znajduje w nich siłę i uzasadnienie istnienia. Jak dopływy zasilają rzekę, tak te elementy tworzą ten film.

Oprócz dwóch kobiet w śpiączce, dwóch mężczyzn przy ich łóżkach, filmu niemego, jest także tu dużo innych rzeczy, jeszcze bardziej nieoczekiwanych, jeszcze piękniejszych, jeszcze wspanialszych.

Powstaje więc pytanie, jedyne, które jest naprawdę istotne. Jak przekonać najlepszego kolegę, najlepszą przyjaciółkę, żeby poszli zobaczyć ten film, który się nam tak podobał. Nie będziemy potrafili im powiedzieć, o czym on opowiada, ponieważ to, o czym opowiada nie ma nic wspólnego z tym, co wyraża. Możemy im obiecać, że będą się śmiać i płakać jak nigdy, ale ten film nie jest ckliwy, nie próbuje nakłaniać widza do łez. Trzeba im przypomnieć, jeśli już nie pamiętają, że mądrość i wrażliwość są w sztuce nierozłączne, że Almodóvar z biegiem lat, z każdym kolejnym filmem, doszedł do punktu, który osiągają tylko najwięksi, gdzie te dwie cechy łączą się ze sobą, nawzajem się rozpalają, a widz będzie miał rzadką okazję, poczuć się tak mądrym i tak wrażliwym. Jak w stanie nieważkości.

Pascal Mérigeau, „Le Journal Permanent” 10.04.2002


Porozmawiaj z nią wzbudza uzasadnioną ciekawość, którą drogą tym razem pójdzie Almodóvar. Poszedł w stronę, gdzie nikt się go nie spodziewał. Stworzył twardy melodramat o samotności i braku porozumienia. Zaskakuje też, że główne postacie to zakochani mężczyźni, którzy nie mogą porozumieć się ze swoimi ukochanymi, tancerką i torreadorką, obie bowiem są pogrążone w śpiączce. Relacja tych dwóch samotnych ludzi między sobą i z bezwładnymi dziewczynami, stanowi główny temat filmu.

W Porozmawiaj z nią nie ma gagów tak charakterystycznych dla innych filmów Almodóvara, chociaż w epizodach pojawiają się jego ulubione aktorki: Marisa Paredes, Chus Lampreave, Cecilia Roth…

Historia, którą opowiada reżyser, charakteryzuje się dużą wstrzemięźliwością i dużą dojrzałością narracyjną (…). Porozmawiaj z nią jest próbą Almodóvara urozmaicenia swojej długiej kariery dziełem bardziej zwięzłym, które być może nie zadowoli wielu jego fanów, ale któremu udało się przekazać szczerość i osiągnąć to, co jest najtrudniejsze: wzruszyć.

Joan Vidal, „Fotograma” 24.04.2002


Na początku Porozmawiaj z nią podnosi się kurtyna, tak jak na końcu filmu Wszystko o mojej matce. Filmy Pedro Almodóvara wydają się być połączone płynnym podobieństwem, jakby tworzyły jedną opowieść, nieograniczenie rozczłonkowaną i rozwidlającą się w nieprzewidzianych kierunkach. Jeszcze raz namiętności, wypadki, śmierć, (na)rodzenie się, metamorfozy. Almodóvarowi nie podobają się dwustronicowe scenariusze, subtelne intrygi, niewielkie perypetie... Historia interesuje go tylko wtedy, gdy cała fabuła jest zdecydowanie napisana i jeśli można do niej dołączyć retrospektywę jednej lub dwóch innych historii. Porozmawiaj z nią to burzliwy melodramat powstały ze skrzyżowania losów czwórki bohaterów (…). Między dwoma mężczyznami, których drogi przecięły się w czasie spektaklu, zaczyna się przyjaźń. Benigno stara się dodać odwagi Marcowi, zupełnie bezradnemu wobec milczenia Lydii, mówiąc mu: „Porozmawiaj z nią” (…).

Brawurowy system powrotów do przeszłości, elips, wspomnień stopniowo odsłania myśli i bardziej lub mniej odległą przeszłość bohaterów. Powracają piosenki o miłości (w tym jedna fantastyczna Brazylijczyka Caetano Veloso), przypływają skrawki pamięci, obdarzane mocą przywoływania wspomnień. Almodóvar dawno dał się poznać jako wspaniały bajarz, ale tym razem dotarł na szczyt, jest jak demiurg zbliżający się do mistrzostwa Hitchcocka (ważny jest każdy szczegół), a przez narracyjną rozrzutność do Douglasa Sirka (bardzo burzliwy melodramat). U tego Hiszpana nie ma żadnej sztuczności - wszystkie sytuacje i wszyscy bohaterowie zmieszani razem, zastąpieni przez pierwszorzędnych (w większości nowych u niego) aktorów.

Jakie znaczenie ma bierne, choć żyjące ciało, pozbawione świadomości? Jakie prawa daje zakochanemu fakt kochania? Prawo pożądania tak ważne u Almodóvara, unosi się jakby ponad dobrem i złem. Żeby to zaznaczyć reżyser uciekł się do jednego ze swoich odkryć - do kilku minut niemego filmu pt. Malejący kochanek, czarno-białej dygresji, surrealistycznej parodi pornografii, niewiarygodnie ryzykownej i zdumiewająco poruszającej. Dlaczego taki film? Ponieważ Alicia przepadała za kinem niemym przed wypadkiem. I ponieważ Benigno kocha Alicię (…).

Możemy postrzegać ten film jako udaną próbę zastąpienia „pary” z pierwszych ujęć filmu: Benigna i Marca, inną parą złączoną oglądaniem spektaklu Piny Bausch, w tym samym teatrze. Ale według dzisiejszego Almodóvara, bardzo odległego od lat movidy, żeby to zastąpienie się udało, trzeba, żeby ktoś się usunął, świadomie ustąpił swojego miejsca, nawet życia. Porozmawiaj z nią to wielki film, który opowiada o ofiarowaniu i nieograniczonym darze z siebie. Film o szalonej miłości, ale także o żałobie i wyrzeczeniu.

Louis Guichard, „Télérama” 10.04.2002


Nie ma wątpliwości, że od 1995 roku i Kwiatu mojego sekretu Almodóvar bardzo się zmienił. W swoich pierwszych filmach igrał z hiszpańskimi stereotypami i wykorzystywał kicz. Natomiast przez ostatnie lata z delikatnością posługuje się bohaterami melodramatów i łagodnie niepokojącymi nastrojami. Fantazja i skłonność do absurdu pozostają jego znakami rozpoznawczymi, a w filmach, gdzie reżyser staje twarzą w twarz z wielkimi pytaniami o namiętność, śmierć, przekazywanie uczuć i myśli, podaje je bez znieczulenia. Tym razem Almodóvar idzie jeszcze dalej niż we Wszystko o mojej matce. Jego śmiałość i mistrzostwo wydają się chronić go przed wpadaniem w jakiekolwiek pułapki. Podjęcie wyzwania i zrobienie filmu na podstawie dialogów pomiędzy dwiema pół-żywymi dziewczynami i dwoma mężczyznami szarpanymi bólem istnienia, jest zadaniem godnym szacunku (…). Almodóvar nie tylko nie stracił swojego poczucia humoru (im bardziej dyskretne, tym lepszy daje efekt), ale dzięki subtelności scenariusza, zręcznie posługującego się chronologią i bezlitośnie wyrzucającego sceny, w których pojawia się płaczliwy demon ckliwości - tworzy ze swojego ostatniego filmu wspaniałe melodramatyczne osiągnięcie. Film, gdzie mężczyźni szepczą, a kobiety milczą z przejmującą łagodnością uderza mocno i dotyka głęboko.

Olivier de Bruyn, „Premiere” 4/2002


Filmem Porozmawiaj z nią Almodóvar powraca do swych korzeni. Choć po wielkim sukcesie obrazu Wszystko o mojej matce mógł bez problemu nakręcić każdy film, jaki by chciał, zdecydował się kręcić w Hiszpanii z bardzo tam cenionymi aktorami, którzy jednak nie są znani na rynku międzynarodowym. Wydaje się, że Porozmawiaj z nią to najskromniejszy i najbardziej poważny film Almodóvara w ostatnich latach. Ale jest cudowny i znakomicie zrobiony. Jest świeży i oryginalny, zachowując przy tym charakterystyczny dla reżysera styl. Jednocześnie Almodóvar podąża drogą wytyczoną przez Wszystko o mojej matce, pokazując widzom poważny dramat, jedynie od czasu do czasu dodając tak typowe dla siebie elementy tragikomedii i kiczowatego melodramatu (...). Odchodząc od charakterystycznej dla siebie linearnej narracji, Almodóvar przeskakuje swobodnie w czasie, budując równoległe historie czworga głównych bohaterów (...). Charakterystyczna kolorowa scenografia i hiszpańskie słońce są znakomicie filmowane przez weterana kamery Javiera Aguirresarobe.

Jennifer Green, „Screen International” 22.03.2002


Siła i piękno Porozmawiaj z nią tkwi w doskonałej równowadze między dziwnością tej niepokojącej historii namiętności i opętania a jej uniwersalnością, którą każdy miłośnik kina odczuje i zrozumie. Co Almodóvar chciał przez to wyrazić? Namawia nas, byśmy żyli jedyną i szaloną miłością, taką, jaką żywił Benigno dla ciała pogrążonej w śpiączce Alicii. Miłością ostateczną, która nie zna granic i jest niezmienna. Reżyser chce, by widz nie tylko nie osądzał i nie odrzucał postawy Benigno, ale by dostrzegł w nim siebie, a w jego nieskończonej namiętności - swoją własną.

Charles Tesson, „Cahiers du cinéma 4/2002


Najnowszy film Almodóvara Porozmawiaj z nią to czternasty obraz w jego dorobku. Film jest doskonale zrealizowanym, niezwykle wciągającym i pełnym wyobraźni studium na temat samotności i kontaktów międzyludzkich. Wychodząc od mało prawdopodobnych historii o dwóch kobietach pogrążonych w śpiączce, reżyser osiąga znakomity efekt końcowy. Talent reżysera, subtelny scenariusz i wspaniałe kreacje aktorskie – wszystko to sprawia, że Porozmawiaj z nią to film niezwykle dojrzały i wzruszający (...). Almodóvar sugeruje, że każdy powinien radzić sobie z samotnością w sposób, który uważa za słuszny, nawet jeśli innym wydaje się on dziwaczny. Ważne jest jedynie to, by nikogo przy tym nie zranić. Wielkie wrażenie robi kreacja Javiera Camary w roli Benigno. Alicia, grana przez Leonor Watling przez większą część filmu leży bez ruchu w szpitalnym łóżku. Krótki fragment filmu, w którym oglądamy ją po wyjściu ze śpiączki dowodzi jednak, że Watling jest jedną z najbardziej obiecujących aktorek hiszpańskich. Film zawiera wstawkę – fascynującą sekwencję, genialnie zrealizowaną siedmiominutową wersję filmu niemego pt. Malejący kochanek, którą Benigno zobaczył w kinotece. Zawarta tu metafora męskich obaw na tle seksualnym doskonale współgra z tematyką filmu.

Jonathan Holland, „Variety” 25-31.03.2002



Z PEDRO ALMODÓVAREM ROZMAWIA ALICIA G. MONTANO

Porozmawiaj z nią” to prośba czy rozkaz?


Ani jedno, ani drugie. „Porozmawiaj z nią” to przyjacielska rada. Przez cały film szafują nią bohaterowie tego filmu, bardzo samotni, którzy znajdują ukojenie w mówieniu, którzy chcą być blisko innych. W pierwszej chwili ta historia może wydawać się żałosna, ale jest wprost przeciwnie.
Czy jest to film o znaczeniu mowy?
To jest film o znaczeniu porozumiewania się, nie tylko tego dokonywanego dzięki mowie. Jest mnóstwo różnych języków. Dwie główne postacie kobiece w tym filmie są przez większość czasu nieme, bezwładne, nieruchome. Pomimo tego, wywołują u mężczyzn te same uczucia, jakie by wywoływały, gdyby nie były w śpiączce (…).
Tym razem pańscy bohaterowie to mężczyźni.
Nie można będzie już mówić, że jestem reżyserem tylko aktorek! Główny bohater to Benigno, bardzo gadatliwy pielęgniarz, który mówi, żeby wypełnić ciszę jaka wokół niego jest. To jest typ osiadły, który przez całe życie mieszkał w jednej dzielnicy w Madrycie, w jednym domu, zajmując się najpierw swoją matką, a potem Alicią. Drugi bohater jest jego przeciwieństwem: ciągle podróżuje, mówi niewiele, ma przelotne romanse (…).
Co pana przeraża?
Każda epoka ma swoich dyktatorów. W latach 90. „polityczna poprawność” stała się prawdziwym terrorem, a ja z natury jestem politycznie niepoprawny. Za film Wysokie obcasy zostałem oskarżony przez jedną partię feministyczną o mizoginię i seksizm w „New York Times”, podczas gdy inna podjęła się mojej obrony w „Le Monde”. W Anglii feministki zabroniły scen pokazujących całkowitą nagość. Ja to nazywam cenzurą. Mam nadzieję, że żadna kobieta nie powie, że Porozmawiaj z nią głosi, że mężczyźni lepiej porozumiewają się z kobietami, kiedy one nic nie mówią lub są pół-żywe.
Porozmawiaj z nią ucierpiało na sukcesie Wszystko o mojej matce?
Tego właśnie się najbardziej bałem. Pierwszą rzeczą, jaką zrobiłem, gdy wróciłem z Los Angeles dwa lata temu, to zabrałem się do pisania. Nie chciałem zamieszkać na jakieś rajskiej wyspie, żeby wypocząć. Zdecydowałem się także, że nadal będę kręcił po hiszpańsku. Z dwóch lub trzech historii, nad którymi pracowałem, skończyłem Porozmawiaj z nią. Potem wziąłem się za przygotowanie La mala education, ale nie znalazłem odpowiedniego aktora. Wróciłem więc do pracy nad Porozmawiaj z nią. W momencie pisania scenariusza nie czułem żadnej presji, pisałem z tą samą swobodą jak podczas pracy nad Pepi, Luci, Bom i inne dziewczyny z dzielnicy wkładając w to całe swoje serce. Z kolei, kiedy film został już skończony czuję całą tę presję.
Nie obawia się pan kontrowersji, jakie ten film może wywołać wokół corridy?
Niektóre stowarzyszenia oskarżyły nas o maltretowanie zwierząt. Zamieszczę w prasie artykuł, w którym wyjaśnię, że byki, które oglądamy na arenach są hodowane dla corridy i że nasze zwyczaje należy respektować. Obrona zwierząt jest kwestią mody. Brigitte Bardot zaczęła opiekować się fokami, kiedy przestała być piękna. Nie przeszkadza jej żyć z zagorzałym zwolennikiem Le Pena. Krwawi mi serce, kiedy ludzie zostawiają swoje psy, ale nie możemy spędzić życia zastanawiając się, czy to cielątko, które skończyło jako befsztyk, cierpiało czy nie.
Kiedy zrealizuje pan ponownie komedię?
Wiele osób pyta się mnie o to, ale to właśnie ta moja łatwość ich robienia, przeszkadza mi w tym najbardziej. Ze wszystkich projektów, jakie miałem na swoim biurku, najbardziej skomplikowanym było Porozmawiaj z nią, ponieważ opowiadało historię dwóch mężczyzn zakochanych w dwóch kobietach pogrążonych w śpiączce, a poza tym chciałem zrobić film, który przynajmniej choć trochę przypominałby filmy Cronenberga. Nawet jeśli zdawałem sobie sprawę, że zmiażdżył Wszystko o mojej matce, kiedy był przewodniczącym jury w Cannes trzy lata temu. Na początku było w tym filmie więcej humoru, ale go usunąłem, żeby nie wpływał na finałowy ton filmu. Skracanie zabawnych dialogów jest torturą. Ale chciałem opowiedzieć o życiu czterech osób w murach szpitala. Chciałem uniknąć zimnego światła, zapachu szpitala i pokazywania cierpienia fizycznego. Cierpienie w moim filmie jest cierpieniem duszy, żałobą (…).

„Premiere” 4/2002




PEDRO ALMODÓVAR - AUTOWYWIAD


Muszę przyznać, że tym filmem udowodniłeś, iż potrafisz znakomicie prowadzić nie tylko aktorki, ale także aktorów. Dwie główne role w Porozmawiaj z nią są grane przez mężczyzn i obaj aktorzy są naprawdę świetni.
Miło, że tak mówisz. To prawda, Javier Camara i Darío Grandinetti doskonale zagrali te niezwykle trudne role. Nie jest to jednak mój pierwszy film, w którym główne role grają mężczyźni. Drżące ciało to bardzo męski film. Matador i Prawo pożądania to także filmy, w których o rozwoju akcji decydują mężczyźni. W Prawie pożądania nawet dziewczyna (Carmen Maura) była mężczyzną.
Wolisz pracować z kobietami czy mężczyznami?
Jeśli tylko potrafią sprawić, że zapominam o tym, iż jestem reżyserem i scenarzystą, współpraca z kobietami i mężczyznami daje mi taką samą olbrzymią satysfakcję. Muszę przyznać, że od czasu, gdy zacząłem kręcić filmy fabularne, odkryłem więcej dobrych aktorek niż aktorów. Może być to jednak spowodowane tym, że w moich filmach jest więcej ról kobiecych niż męskich.
To prawda.
Mówiąc ogólnie, kobiety bardziej mnie inspirują do pisania komedii, a mężczyźni tragedii.
Dlaczego nie piszesz więcej komedii?
Niełatwo napisać scenariusz. Obiecuję, że będę się starał.
Do jakiego gatunku należy Porozmawiaj z nią?
Nie wiem. Na pewno nie jest to western ani film o agentach CIA. Nie jest także filmem o przygodach Bonda ani obrazem historycznym.
Jest w nim jednak trochę historii.
Dokładnie siedem minut, kiedy cofamy się do 1924 roku.
Te siedem minut niemego filmu inspiruje bohaterów do wielu rozmów.
W połowie filmu, pielęgniarz Benigno, korzystając z jednego z niewielu wolnych wieczorów wybiera się do kina, by obejrzeć niemy hiszpański film Malejący kochanek. Na ekranie pokazuję siedem minut tego filmu.
Czy wprowadzenie takiego przerywnika, nie łączącego się z głównym wątkiem, nie jest trochę ryzykowne? A może ten fragment to flashback pokazujący bohaterów filmu?
Nie, to zupełnie oddzielna historia. Zgadzam się jednak, że jej wprowadzenie było bardzo ryzykowne.
Nie obawiasz się, że oglądając ten fragment widz będzie się czuł zagubiony?
Teraz, kiedy skończyłem już film, nie obawiam się tego. Kiedy jednak kręciłem te nieme sceny byłem przerażony. Nie mogłem spać, aż do chwili gdy zmontowałem ten fragment z resztą filmu (...).
Dlaczego zdecydowałeś się na narracyjne odejście od głównego wątku?
Ten niemy film wcale nie jest odejściem od zasadniczej akcji. Historia pielęgniarza Benigno nie zatrzymuje się na te siedem minut. Powiedziałbym raczej, że łączy się ona z historią, którą opowiada niemy film. Moim zamiarem od samego początku było użycie Malejącego kochanka jako zasłony.
Co takiego miała zakrywać ta zasłona?
To, co wydarza się w pokoju, w którym leży Alicia. Nie chciałem, żeby widz to zobaczył. Chodziło mi o to, by widzowie nie odkryli, co się stało, zanim nie dowiedzą się tego bohaterowie filmu. Nie chciałem, by ktokolwiek ujawnił ten sekret (...).
Kiedy psychiatra pyta Benigno, co jest jego problemem, słyszy w odpowiedzi: „Myślę, że samotność”.
Także Marco dwa razy w filmie mówi o tym, że czuje się samotny. Samotność dotyka zresztą wszystkich bohaterów filmu. Alicia, Lydia, baletnica Katerina, ojciec Alicii, pielęgniarka zakochana w Benigno - wszyscy są samotni (...).
materiały promocyjne producenta
TWÓRCY FILMU




PEDRO ALMODÓVAR

Urodzony 25 września 1951 roku w Calzada de Calatrava w Hiszpanii. Reżyser, scenarzysta, aktor, kompozytor. Najbardziej znany hiszpański reżyser od czasów Luisa Buñuela. Samouk. Za zarobione w przedsiębiorstwie telekomunikacyjnym pieniądze, kupił kamerę Super-8, którą kręcił krótkie filmy. W latach 70. był twórcą nie tylko krótkometrażówek, ale także autorem opowiadań i artykułów, rysował komiksy, występował w zespole punkowym. Pierwsze filmy długometrażowe Almodóvara – amatorskie i niezależne – stały się filmami kultowymi. W 1987 roku razem z bratem Agustínem założył własną firmę produkcyjną El Deseo. W drugiej połowie lat 80. stał się jednym z najbardziej znanych, a zarazem popularnych reżyserów hiszpańskich. Filmami Pośród ciemności, Czym ja sobie na to zasłużyłam?, Matador i Prawo pożądania (MFF Berlin 1987 – nagroda Teddy), które były mieszaniną melodramatu, komedii, kiczu i odniesień do innych gatunków filmowych, zdobył sobie publiczność na całym świecie. Kobiety na skraju załamania nerwowego stały się międzynarodowym hitem (nominowane do Oscara 1988 w kategorii najlepszy film zagraniczny, zdobywca Europejskiej Nagrody Filmowej). Kolejne jego filmy, jak Wysokie obcasy, Kika, Kwiat mego sekretu, Wszystko o mojej matce (Oscar 2000 dla najlepszego filmu zagranicznego, Nagroda BAFTA 2000, MFF Cannes 1999 – nagroda dla najlepszego reżysera i nagroda jury ekumenicznego), potwierdziły renomę i klasę Almodóvara na całym świecie.


Filmografia
Film político (1974) – krótkometrażowy

Dos putas, o historia de amor que termina en boda (1974) – krótkometrażowy

El Sueno, o la estrella (1975) – krótkometrażowy

Homenaje (1975) – krótkometrażowy

La Caída de Sódoma (1975) – krótkometrażowy

Blancor (1975) – krótkometrażowy

Sea caritativo (1976) – krótkometrażowy

Muerte en la carretera (1976) – krótkometrażowy

Sexo va, sexo viene (1977) – krótkometrażowy

Salomé (1978) – krótkometrażowy

Folle... folle... fólleme Tim! (1978)

Pepi, Luci, Bom i inne dziewczyny z dzielnicy / Pepi, Luci, Bom y otras chicas del montón (1980)

Labirynt namiętności / Laberinto de Pasiones (1982)

Pośród ciemności / Entre Tinieblas (1983)

Czym ja sobie na to zasłużyłam? / ¿Que he hecho yo para merecer esto? (1984)

Trayler para Amates de lo prohibido (1985) - średniometrażowy w technice wideo dla TV

Matador (1986)

Prawo pożądania / La Ley del Deseo (1986)

Kobiety na skraju załamania nerwowego / Mujeres al borde de un ataque de nervios (1987)

Zwiąż mnie! / ¡Atame! (1989)

Wysokie obcasy / Tacones lejanos (1991)

Kika (1993)

Kwiat mego sekretu / La flor de mi secreto (1995)

Drżące ciało / Carne Tremula (1997)

Wszystko o mojej matce / Todo sobre mi madre (1999)

Porozmawiaj z nią / Hable con ella (2002)


ALBERTO IGLESIAS


Urodzony w 1955 roku w San Sebastian. Kompozytor, producent muzyczny i instrumentalista. Studiował fortepian, gitarę, harmonię w rodzinnym mieście, w Paryżu i w Barcelonie. Wraz z J. Navarrete stworzył duet, z którym odbywali liczne tournée, podczas których grali własne utwory. Równolegle z pracą w duecie - w 1981 roku - Iglesias zaczął pisać muzykę do filmów. Współpracował między innymi z Carlosem Saurą, Julio Medemem i Pedro Costą. Współpracę z Almodóvarem zaczął przy Kwiecie mego sekretu (Goya 2000 za najlepszą muzykę).

Filmografia



La Conquista de Albania (1984; reż. Alfonso Ungría)

Fuego eterno (1984; reż. José Ángel Rebolledo)

La Muerte de Mikel (1984; reż. Imanol Uribe)

Luces de bohemia / Bohemian Nights (1985; reż. Miguel Ángel Díez)

Balada da Praia dos Caes (1986; reż. José Fonseca e Costa)

El Sueno de Tánger (1986; reż. Ricardo Franco)

Adiós pequena / Bilbao Blues (1986; reż. Imanol Uribe)

Lluvia de otono (1988; reż. José Ángel Rebolledo)

Vacas (1991; reż. Julio Medem)

La Vida láctea (1992; reż. Juan Estelrich Jr.)

¡Dispara! (1993; reż. Carlos Saura)

La Ardilla roja (1993; reż. Julio Medem)

Kwiat mego sekretu / La Flor de mi secreto (1995; reż. Pedro Almodóvar)

Una Casa en las afueras / House Out of Town (1995; reż. Pedro Costa)

Tierra (1996; reż. Julio Medem)

Pasajes (1996; reż. Daniel Calparsoro)

Drżące ciało / Carne trémula (1997; reż. Pedro Almodóvar)

Pokojówka z Titanica / La Femme de chambre du Titanic (1997; reż. J.J. Bigas Luna)

Kochankowie z kręgu polarnego / Los Amantes del Círculo Polar (1998; reż. Julio Medem)

Wszystko o mojej matce / Todo sobre mi madre (1999; reż. Pedro Almodóvar)

Lucía y el sexo / Sex and Lucia (2001; reż. Julio Medem)

The Dancer Upstairs (2002; reż. John Malkovich)

Porozmawiaj z nią / Hable con ella (2002; reż. Pedro Almodóvar)

JAVIER AGUIRRESAROBE


Urodzony w 1948 roku w Hiszpanii. Obecnie jeden z najbardziej rozchwytywanych operatorów w Hiszpanii. Robił zdjęcia do większości znanych hiszpańskich filmów, wielokrotnie wyróżnionych nagrodami Goya. Za zdjęcia do Beltenebros zdobył Srebrnego Niedźwiedzia na MFF Berlin 1992, a zdjęcia do Bwana przyniosły mu nagrodę jury na MFF San Sebastián 1996. Zdjęcia do Innych przyniosły mu uznanie na całym świecie


Filmografia



Escena (1973; reż. José Ángel Rebolledo)

Lola, Paz y yo (1974; reż. Miguel Ángel Díez)

En un París imaginario (1975; reż. Fernando Colomo)

Pomporrutas imperiales (1976; reż. Fernando Colomo)

La Fuga de Segovia (1981; reż. Imanol Uribe)

Que nos quiten lo bailao (1982; reż. Carles Mira)

El Proceso de Burgos (1982; reż. Imanol Uribe)

La Muerte de Mikel (1984; reż. Imanol Uribe)

El Jardín secreto (1984; reż. Carlos Suárez)

El Pico II (1984; reż. Eloy de la Iglesia )

Fuego eterno (1984; reż. José Ángel Rebolledo)

27 horas (1986; reż. Montxo Armendáriz)

El Sueño de Tánger (1986; reż. Ricardo Franco)

El Bosque animado (1987; reż. José Luis Cuerda)

La Luna negra / The Black Moon (1989; reż. Imanol Uribe)

Beltenebros (1991; reż. Pilar Miró)

El Sol del membrillo / Quince Tree of the Sun (1992; reż. Víctor Erice)

Marathon (1992; reż. Carlos Saura)

¡Dispara! (1993; reż. Carlos Saura)

O Fio do Horizonte (1993; reż. Fernando Lopes)

La Madre muerta (1993; reż. Juanma Bajo Ulloa)

Días contados (1994; reż. Imanol Uribe)

Ainsi soient-elles (1995; reż. Lisa Alessandrin, Patrick Alessandrin)

Fiesta (1995; reż. Pierre Boutron)

El Perro del hortelano (1995; reż. Pilar Miró)

Aquel ritmillo (1995; reż. Javier Fesser)

Antártida (1995; reż. Manuel Huerga)

Tu nombre envenena mis sueños / Your Name Poisons My Dreams (1996; reż. Pilar Miró)

Bwana (1996; reż. Imanol Uribe)

Tierra (1996; reż. Julio Medem)

Secretos del corazón (1997; reż. Montxo Armendáriz)

Autor por autor (1997, serial TV)

La Nina de tus ojos (1998; reż. Fernando Trueba)

El Milagro de P. Tinto (1998; reż. Javier Fesser)

99.9 (1998; reż. Agustín Villaronga)

La Fuente amarilla (1999; reż. Miguel Santesmases)

Salsa (2000; reż. Joyce Buñuel)

Obra maestra / Masterpiece (2000; reż. David Trueba)

Inni / The Others (2001; reż. Alejandro Amenábar)

Porozmawiaj z nią / Hable con ella (2002; reż. Pedro Almodóvar)

Deseo (2002; reż. Gerardo Vera)

Soldados de Salamina (2002; reż. David Trueba)

JAVIER CÁMARA


Urodzony 19 stycznia 1967 roku w Hiszpanii. Aktor teatralny i filmowy. Ukończył w Madrycie szkołę teatralną. Pracował jako bileter w teatrze Figaro w Madrycie. Zadebiutował na scenie w 1991 roku. Popularność w Hiszpanii przyniósł mu film Torrente 2: Misión en Marbella i serial telewizyjny 7 vidas.

Filmografia



Alegre ma non troppo (1994; reż. Fernando Colomo)

¡Ay, Senor, Senor! (1994, serial TV)

Hostal Royal Manzanares (1996, serial TV)

Pon un hombre en tu vida (1996; reż. Eva Lesmes)

Este es mi barrio (1996, serial TV; reż. José Antonio Escrivá, Vicente Escrivá)

¿Las cosas son como son... o como deberían ser?: Dos historias... del mismo día (1997; reż. José Antonio Pastor)

Corazón loco (1997; reż. Antonio del Real)

Periodistas (1997, serial TV; reż. Felipe Pontón, Jesús Rodrigo, Begona Álvarez, Daniel Écija)

Torrente, el brazo tonto de la ley (1998; reż. Santiago Segura)

Cuarteto de La Habana (1999; reż. Fernando Colomo)

7 vidas (1999, serial TV)

Torrente 2: Misión en Marbella (2001; reż. Santiago Segura)

Lucía y el sexo (2001; reż. Julio Medem)

Porozmawiaj z nią / Hable con ella (2002; reż. Pedro Almodóvar)

Looking for Chencho (2002; reż. Kepa Sojo)

DARÍO GRANDINETTI


Urodzony 5 marca 1959 roku w Argentynie. Jeden z najbardziej znanych i popularnych argentyńskich aktorów. Zadebiutował w 1984 roku. Popularność przyniosły mu role w filmach Eliseo Subiela. Na MFF Cartagena 1999 zdobył nagrodę dla najlepszego aktora za rolę w filmie El Día que murió el silencio, a na MFF Hawana 1992 – nagrodę dla najlepszego aktora za El Lado oscuro del corazón.

Filmografia



Darse cuenta (1984; reż. Alejandro Doria)

La Búsqueda (1985; reż. Juan Carlos Desanzo)

Seguridad personal (1985; reż. Aníbal Di Salvo)

Esperando la carroza (1985; reż. Alejandro Doria)

Querido salvaje (1986, serial TV)

La Pandilla aventurera (1987; scen. Miguel Torrado)

Cien veces no debo (1990; reż. Alejandro Doria)

Las Puertitas del senor López (1990; reż. Alberto Fischerman)

El Lado oscuro del corazón (1992; reż. Eliseo Subiela)


El Oro y el barro (1992, serial TV)

Apasionada (1993, serial TV; reż. Gerardo Mariani)

Las Cosas del querer: Segunda parte (1993; reż. Jaime Chávarri)

Los Machos (1994, serial TV)

Chiquititas (1994, serial TV; reż. Carlos Dell'Isola, Pablo Fisherman, Mono Flores,

Carlos Olivieri, Jorge Oneglia)



No te mueras sin decirme adónde vas (1995; reż. Eliseo Subiela)

El Dedo en la llaga (1996; reż. Alberto Lecchi)

Despabílate amor (1996; reż. Eliseo Subiela)

Sus ojos se cerraron y el mundo sigue andando (1997; reż. Jaime Chávarri)

El Día que murió el silencio (1998; reż. Paolo Agazzi)

El Amateur (1999; reż. Juan Bautista Stagnaro)

Operación Fangio (1999; reż. Alberto Lecchi)

El Lado oscuro del corazón 2 (2001; reż. Eliseo Subiela)

Ciudad del sol (2001; reż. Carlos Galettini)

Porozmawiaj z nią / Hable con ella (2002; reż. Pedro Almodóvar)

Tiempo de tormenta (2002; reż. Pedro Olea)

ROSARIO FLORES


Urodzona 4 listopada 1963 roku w Hiszpanii. Jej matka, Lola Flores, jest jedną z najbardziej znanych śpiewaczek flamenco. Rosario, oprócz tego, że jest aktorką, także śpiewa. Występuje w filmie i serialach telewizyjnych. W latach 90. bardziej skoncentrowała się na karierze piosenkarskiej i wydała 3 płyty, które odniosły duży sukces w Hiszpanii.

Filmografia



El Taxi de los conflictos (1969; reż. Mariano Ozores Jr., José Luis Sáenz de Heredia)

Colegas (1980; reż. Eloy de la Iglesia)

Proceso a Mariana Pineda (1984, serial TV; reż. Rafael Moreno Alba)

Delirios de amor (1986; reż. Cristina Andreu, Luis Eduardo Aute, Antonio González Vigil, Félix Rotaeta)

Calé (1986; reż. Carlos Serrano)

Diario de invierno (1988; reż. Francisco Regueiro)

El Mejor de los tiempos (1989; reż. Felipe Vega)

Entreacto (1989; reż. Manuel Cussó-Ferrer)

La Intrusa (1990; reż. Jaime Chávarri)

Contra el viento (1990; reż. Francisco Perinán)

Danzón (1991; reż. María Novaro)

Chatarra (1991; reż. Félix Rotaeta)

Brigada central (1991, serial TV)

La Mujer de tu vida 2: La mujer duende (1992; reż. Jaime Chávarri)

Porozmawiaj z nią / Hable con ella (2002; reż. Pedro Almodóvar)
LEONOR WATLING

Urodzona 28 lipca 1975 roku w Madrycie. Jej rola w filmie Todas Hieren została doceniona przez krytyków. Z powodzeniem występowała w kolejnych filmach, jak i serialu telewizyjnym Raquel busca su sitio, dzięki któremu stałą się jedną z najbardziej popularnych aktorek hiszpańskich młodego pokolenia.



Filmografia



Jardines colgantes (1993; reż. Pablo Llorca)

Todas hieren (1997; reż. Pablo Llorca)

Grandes ocasiones (1998; reż. Felipe Vega)

El Nacimiento de un imperio (1998; reż. José M. Borrell)

La Primera noche de mi vida (1998; reż. Luis Miguel Albaladejo)

La Hora de los valientes (1998; reż. Antonio Mercero)

Outlaw Justice (1999; reż. Bill Corcoran)

No respires, el amor esta en el aire (1999; reż. Joan Potau)

La Espalda de Dios / Behind God's Back (2000; reż. Pablo Llorca)

Raquel busca su sitio (2000, serial TV)

Son de mar / Sound of the Sea (2001; reż. J.J. Bigas Luna)

A mi madre le gustan las mujeres / My Mother Likes Women (2002; reż. Daniela Fejerman, Inés París)

Porozmawiaj z nią / Hable con ella (2002; reż. Pedro Almodóvar)

Deseo (2002; reż. Gerardo Vera)

My Life without Me (2002; reż. Isabel Coixet)


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość