Strona główna

Jedną z cech charakterystycznych Wspólnoty Chemin


Pobieranie 59.11 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar59.11 Kb.
1. Wspólnota Chemin Neuf wywodzi się z grupy modlitewnej, powstała w 1973 r. w Lyonie (Francja) i jest Wspólnotą katolicką o powołaniu ekumenicznym. Liczy ona dzisiaj prawie 2000 członków w około trzydziestu krajach. Małżeństwa, rodziny, osoby konsekrowane: wszyscy oni wybrali przygodę życia wspólnotowego, idąc za

Chrystusem ubogim i pokornym, aby służyć Kościołowi i światu.


Jedną z cech charakterystycznych Wspólnoty Chemin

Neuf jest bez wątpienia wspólne życie i posługa

małżeństw oraz osób konsekrowanych.

Małżeństwa mieszkają w tzw. „fraterni życia” (czyli

w jednym z domów Wspólnoty) lub we „fraterni dzielnicy”

(poza domem wspólnotowym, w tej samej dzielnicy).

W każdym wypadku rodzina posiada miejsce przeznaczone

dla niej (mieszkanie lub dom), zachowując prywatność

rodzinną i małżeńską.

Chociaż zaangażowanie do Wspólnoty dotyczy jedynie

małżeństw, a nie ich dzieci, to one też korzystają z duchowej

drogi swych rodziców i są szczęśliwymi świadkami tego, że

braterska wspólnota pomiędzy osobami w różnym wieku,

pochodzącymi z różnych kultur i wyznań chrześcijańskich

jest możliwa.

Większość z małżeństw będących członkami Wspólnoty

prowadzi aktywność zawodową i na różne sposoby

angażuje się w życie społeczne.

W pracy apostolskiej małżeństwa i osoby konsekrowane

podejmują te same zadania. W ten sposób praca i modlitwa

we Wspólnocie łączy osoby świeckie i konsekrowane we

wspólnej służbie dla Ewangelii.


Wśród osób należących do Wspólnoty są

bracia i siostry konsekrowani, którzy

wybrali celibat dla Królestwa Bożego.

Dzisiaj jest ich ok. trzysta: 150 księży

i braci odbywających formację na drodze do

kapłaństwa oraz 150 sióstr.

Osoby konsekrowane żyją według rad ewangelicznych ubóstwa, czystości i posłuszeństwa, zapisanych w ich Konstytucjach.

Kapłani oraz bracia konsekrowani należą

do Instytutu Zakonnego Chemin Neuf (zob.

str. 10); siostry konsekrowane są członkami

Publicznego Stowarzyszenia Wiernych.
Codzienne życie w domach Chemin Neuf

przebiega w rytmie modlitwy wspólnotowej:

modlitwy osobistej oraz modlitwy brewiarzowej

(Jutrzni i Nieszporów), Eucharystii (najczęściej

w południe), oraz modlitwy w ciszy lub adoracji

wieczorem.

Osoby konsekrowane, tak jak i małżeństwa,

posługują w domach rekolekcyjnych, parafiach, domach studenckich, na różnych sesjach formacyjnych proponowanych przez

Wspólnotę oraz w centrach formacyjnych przez nią prowadzonych.
Wspólnota Chemin Neuf została erygowana

20 kwietnia 1984 r. jako Publiczne

Stowarzyszenie Wiernych przez Kardynała

Alberta Decourtray, Arcybiskupa Lyonu.

24 czerwca 1992 r. Instytut Chemin Neuf

został erygowany jako Klerycki Instytut

Zakonny na prawie diecezjalnym dla księży

i braci zakonnych przez Kardynała Alberta

Decourtray, Arcybiskupa Lyonu.

W Polsce, w lutym 2005 r., Kardynał Józef

Glemp, Arcybiskup Metropolita Warszawski,

erygował Publiczne Stowarzyszenie

Wiernych Wspólnota Chemin Neuf na terenie

Archidiecezji Warszawskiej, a w czerwcu

2010 r. Arcybiskup Henryk Hoser SAC -

na terenie Diecezji Warszawsko-Praskiej.

14 września 2009 r. Instytut Chemin

Neuf został uznany jako Klerycki Instytut

Zakonny na prawie papieskim przez

Kardynała Franc Rodé, Prefekta Kongregacji

ds. Instytutów życia Konsekrowanego

i Stowarzyszeń życia Apostolskiego w Watykanie. Domem generalnym Instytutu jest

Opactwo Hautecombe, 73310 Saint Pierre de

Curtille, Francja.

Otwieranie nowych domów Publicznego

Stowarzyszenia Wiernych lub Instytutu

Zakonnego w diecezjach odbywa się,

zgodnie z prawem kanonicznym, za zgodą

miejscowego Biskupa. 10 - Życie Wspólnoty

Status kościelny

11Komunia Chemin Neuf, utworzona w 1992 r., jest ciałem apostolskim, umożliwiającym chrześcijanom

Wspólnota Chemin Neuf prosi o uznanie

jej statusu prawnego w krajach,

do których jest powoływana. Rodzaj takiego

statusu zależy od prawa danego kraju.

We Francji, na przykład, Wspólnota jest

Kongregacją, uznaną prawnie dekretem

Ministra Spraw Wewnętrznych z datą 23 lipca

1993 r., opublikowanym w Journal Officiel

z dnia 30 lipca 1993 r. Adres jej siedziby to:

49, Montée du Chemin Neuf, 69005 Lyon,

Francja.


W Polsce osobowość prawną jako kościelna

osoba prawna, w ramach której działa

Wspólnota Chemin Neuf, posiada Dom

Kleryckiego Instytutu Zakonnego Chemin

Neuf (Nowa Droga). Regulują to przepisy

o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego

w Rzeczypospolitej Polskiej.
Młodzi Chemin Neuf uczestniczą w życiu wspólnotowym, misji i ewangelizacji Wspólnoty Chemin

Neuf, kontynuując jednocześnie naukę i pracę w świecie.To powołanie misyjne ma swoje źródło

w osobistej relacji każdego z Chrystusem, w życiu braterskim oraz formacji.
Obecni w wielu krajach, w których istnieją fundacje Wspólnoty, Młodzi

Chemin Neuf pragną:

- świadczyć o Chrystusie w miejscach nauki,

- nieść innym młodym Dobrą Nowinę o miłości Boga,

- odkrywać swoje powołanie w Kościele i w świecie.
2. Ruch Światło-Życie (znany powszechnie jako Oaza) – jeden z ruchów odnowy Kościoła rzymskokatolickiego. Ruch ten powstał w Polsce, a jego założycielem był Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki.

Ruch gromadzi ludzi różnego wieku i stanu: młodzież, dzieci, dorosłych, jak również kapłanów, zakonników, zakonnice, członków instytutów świeckich oraz rodziny w części rodzinnej, jaką jest Domowy Kościół (nazywany także Oazą Rodzin). Poprzez odpowiednią dla każdej z tych grup formację Ruch Światło-Życie stara się formować dojrzałych i świadomych chrześcijan oraz służyć ożywianiu lokalnych wspólnot Kościoła – parafii, dekanatów, diecezji.

Znakiem Ruchu Światło-Życie jest symbol i słowa ΦΩΣ ΖΩΗ (czyt. fos-zoe) – greckie słowa „światło” i „życie”, krzyżujące się na literze „omega”, która tutaj jest symbolem Ducha Świętego (jako tego, który jest wszystkim) i ułożone w kształt krzyża. Popularna nazwa tego symbolu to foska.

Początki historii Ruchu sięgają pierwszej „oazy”, czyli wyjazdu rekolekcyjnego o charakterze przeżyciowym, która odbyła się w 1954 r. z udziałem ministrantów. Przed rokiem 1976 Ruch był znany pod nazwą „Ruch oazowy”, „Ruch Żywego Kościoła”, „Ruch Niepokalanej”. Twórcą oazy, założycielem Ruchu i pierwszym moderatorem krajowym był ks. Franciszek Blachnicki(pochowany w kościele pw. Dobrego Pasterza w Krościenku), zmarły w 1987. Drugim, po ks. Blachnickim moderatorem Ruchu Światło-Życie był ks. Wojciech Danielski (pochowany wWarszawie na Powązkach), zmarły w 1985 r.

Od kilkunastu[kiedy?] lat Ruch Światło-Życie działa także poza Polską: w BułgariiBrazylii, na SłowacjiLitwie, w CzechachNiemczechAustrii, na BiałorusiUkrainie (skąd coraz liczniej młodzież przybywa na wakacyjne oazy do Polski) i na Łotwie, od 2006 roku w Irlandii i Wielkiej Brytanii, a od niedawna[kiedy?] także w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie.

Aktualnie działa w ponad 30 krajach, co czyni go Ruchem międzynarodowym.


Cel Ruchu Światło-Życie jest osiągany poprzez realizację programu formacyjnego. Każdy uczestnik ruchu po ewangelizacji, prowadzącej do przyjęcia Jezusa Chrystusa jako swego osobistego Pana i Zbawiciela, uczestniczy w formacji w grupie „uczniów Jezusa” (deuterokatechumenat), a następnie we wspólnocie diakonijnej, podejmując konkretną służbę (diakonię) w „Kościele i świecie”. Jest ona związana z posługą na rzecz Kościoła i ruchu. Ewangelizacja – katechumenat – diakonia, to trzy etapy drogi formacyjnej Ruchu Światło-Życie dla każdego człowieka.

Nieodłącznie z tym ruchem wiąże się Krucjata Wyzwolenia Człowieka, polegająca na: powstrzymaniu się od spożywania napojów alkoholowych, nieczęstowania alkoholem, niewydawania pieniędzy na alkohol, powstrzymywaniu się i przeciwdziałaniu wszystkiemu, co prowadzi do zniewolenia człowieka, a także na modlitwie za osoby uzależnione. Wszystko to należy rozumieć jako sposób walki z problemem alkoholowym w Polsce.

Podstawowe metody realizacji programu formacyjnego to:


  • metoda „światło-życie”, przenikająca wszystkie elementy programu formacyjnego, polegająca na tym, że szuka się światła w Słowie Bożym, by wprowadzić je w swoje życie;

  • oaza rekolekcyjna i mała grupa formacyjna.

Specyfiką metody Ruchu Światło-Życie jest realizacja zasady „życie z życia” (tylko osoba, która sama żyje dojrzałą wiarą, może ją przekazywać innym) i zasady organicznego wzrostu.

Struktura ruchu jest zgodna ze strukturą Kościoła: małe grupy, do których należą uczestnicy ruchu, zasadniczo tworzą jego wspólnotę w parafii. Wspólnoty Ruchu utrzymują ze sobą łączność, spotykając się na Dniach Wspólnoty.

Odpowiedzialność za całość Ruchu sprawuje Moderator Generalny Ruchu Światło-Życie. Na szczeblu kraju, diecezji i parafii odpowiedzialność pełnią moderatorzy krajowi, diecezjalni i parafialni. Każdy moderator pełni swą posługę wraz z zespołem diakonii. Diakonię moderacji mogą pełnić zarówno osoby świeckie, jak i duchowne.

Kapłani spełniają rolę moderatorów lub opiekunów (w wypadku nieprzynależności do Ruchu), a nienależący do stanu duchownego – świeckich odpowiedzialnych i animatorów. Spoczywa na nich odpowiedzialność za duchową formację uczestników Ruchu i eklezjalność wspólnot.

3. Monastyczne Wspólnoty Jerozolimskie - zgromadzenie zakonne powstałe w Paryżu w dniu Wszystkich Świętych 1 listopada 1975 roku.

Bracia i siostry żyją "w sercu miast, w sercu Boga", pracują w mieście, łącząc otwartość na świat z życiem w milczeniu i na modlitwie. Członkowie Wspólnot pracują zawsze na pół etatu aby mieć czas na modlitwę i adorację i zarazem aby się nazbyt nie wzbogacić. Cechą szczególną wspólnotowejLiturgii Godzin jest przeplatanie modlitwy milczeniem i pieśniami ze zbioru "Cantate Jerusalem" stworzonymi z dużą troską o piękną formę artystyczną.

Wspólnoty założył o. Pierre-Marie Delfieux, dawny duszpasterz akademicki na Sorbonie, który następnie spędził dwa lata na Saharze jako pustelnik. W sercu pustyni usłyszał wezwanie, by założyć oazę modlitwy na "pustyni miasta".

Obecnie bracia i siostry z tych wspólnot żyją we Francji (ParyżVézelayStrasburgMont Saint-Michel), we Włoszech (Florencja), w Belgii (Bruksela) oraz w Kanadzie (Montreal). Wspólnota liczy obecnie ok. 180 mnichów i mniszek z 30 różnych narodowości. W roku 2006 prymas Polski kard. Józef Glemp przekazał wspólnocie jeden z kościołów w Warszawie, mieszczący się przy ul. Łazienkowskiej.



4. Arka objawia dar osób z upośledzeniem umysłowym. Te właśnie osoby stanowią serce wspólnot i wzywają innych, aby dzielili z nimi życie.
Arka wie, że nie jest w stanie przyjąć wszystkich osób z upośledzeniem umysłowym. Nie jest rozwiązaniem, lecz znakiem - znakiem, że prawdziwie ludzkie społeczeństwo musi opierać się na przyjmowaniu i poszanowaniu najmniejszych i najsłabszych.
Karta Arki (fragm.)

Przyjaciele niepełnosprawnych

Założyciel
Jean Vanier (ur. 1928), filozof i teolog, autor wielu książek, w tym ostatnio wydanej "Kochać aż do końca. Skandal umywania nóg", jest synem Generalnego Gubernatora Kanady. W czasie wojny jako trzynastolatek wstąpił do marynarki wojennej i po kilku latach został na lotniskowcu oficerem brytyjskiego bombowca. Wydawało się, że wzorem swego ojca zrobi karierę wojskową, ale w 1950 roku porzucił Royal Canadian Navy. Przez kilka następnych lat był członkiem, a następnie dyrektorem wspólnoty "L'eau vive" (Woda Życia), później spędził rok w opactwie trapistów La trappe Bellefontaine. W 1962 r. obronił doktorat w paryskim Instytucie Katolickim i krótko wykładał filozofię moralną w Toronto. W 1964 r. założył Wspólnotę Arki, za którą był odpowiedzialny do 1981 r. Obecnie mieszka w jednym z domów Wspólnoty, w Troshy-Breuil.

Wielki Czwartek
Od pewnego czasu w każdy Wielki Czwartek we wszystkich domach Arki członkowie wspólnoty umywają sobie nawzajem nogi. Asystenci myją stopy osobom z upośledzeniem, a osoby z upośledzeniem - asystentom. Ten, komu właśnie je umyto, kładzie dłonie na głowie myjącego i modli się przez chwilę w milczeniu. Ten paraliturgiczny gest ma ogromne znaczenie. Wszystko odbywa się w ciszy, modlitewnym skupieniu i powadze.

Wiara i Światło
Wspólnota Wiara i Światło powstała w 1971 z inicjatywy Jeana Vaniera i Marie Helene Matthieu. Skupia ludzi z upośledzeniem umysłowym, ich rodziców i przyjaciół. Wszyscy spotykają się raz lub dwa razy w tygodniu na wspólnym dzieleniu, modlitwie i świętowaniu. Są też dni skupienia, rekolekcje i letnie obozy. Dziś takich wspólnot na całym świecie jest już ponad 1300.

Warsztaty
Częścią dzieła wspólnoty są także warsztaty terapii zajęciowej. Warsztaty Arki w Śledziejowicach mają dzisiaj trzy pracownie: świec, rękodzieła i stolarnię. Osoby z upośledzeniem wyrabiają w nich świeczki, kartki pocztowe i malują obrazy oraz ikony. Wszystkie wytwory ich pracy można kupić.

oprac. Anna Borawska


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość