Strona główna

Katechizm Płocki Część II celebracja misterium chrześcijańskiego


Pobieranie 448.92 Kb.
Strona1/31
Data19.06.2016
Rozmiar448.92 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   31

              1. Katechizm Płocki


Część II
Celebracja misterium chrześcijańskiego









SPIS TREŚCI
Katecheza 1(99) - Co to jest liturgia?

Katecheza 2(100) - Liturgia dziełem Trójcy Świętej

Katecheza 3(101) - Kto celebruje liturgię?

Katecheza 4(102) - Znaki i symbole w liturgii

Katecheza 5(103) -Śpiew i muzyka w liturgii

Katecheza 6(104) -Święte obrazy

Katecheza 7(105) -Rok liturgiczny

Katecheza 8(106) - Wnętrze Świątyni jako miejsce sprawowania liturgii

Katecheza 9(107) - Liturgia godzin

Katecheza 10(108) - Liturgia i kultura

Katecheza 11(109) - Tradycje liturgiczne

Katecheza 12(110) - Co to są sakramenty?

Katecheza 13(111) - Cele i skutki sakramentów

Katecheza 14(112) - Sakrament chrztu: nazwy, zapowiedź, ustanowienie

Katecheza 15(113) - Celebracja chrztu świętego

Katecheza 16(114) - Kto może przyjąć chrzest i kto może chrzcić?

Katecheza 17(115) - Konieczność chrztu do zbawienia

Katecheza 18(116) - Łaska sakramentu chrztu

Katecheza 19(117) - Ustanowienie sakramentu bierzmowania

Katecheza 20(118) - Bierzmowanie znaki obrzędy celebracja

Katecheza 21(119) - Skutki bierzmowania

Katecheza 22(120) - Kandydaci do bierzmowania i szafarz sakramentu

Katecheza 23(121) - Nazwy sakramentu Eucharystii

Katecheza 24(122) - Ustanowienie Eucharystii

Katecheza 25(123) - Znaki chleba i wina

Katecheza 26(124) - Liturgiczna celebracja Eucharystii

Katecheza 27(125) - Obecność Chrystusa w Eucharystii

Katecheza 28(126) - Eucharystia jako Uczta; Paschalna istota i owoce Komunii Eucharystycznej

Katecheza 29(127) - Eucharystia jako zadatek życia wiecznego

Katecheza 30(128) - Kult Eucharystii poza Mszą świętą

Katecheza 31(129) - Nawrócenie serca czyli pokuta wewnętrzna

Katecheza 32(130) - Konieczność ciągłego nawracania się chrześcijan

Katecheza 33(131) - Sakrament pokuty i pojednania

Katecheza 34(132) - Rachunek sumienia

Katecheza 35(133) - Żal za grzechy i postanowienie poprawy

Katecheza 36(134) - Wyznanie grzechów

Katecheza 37(135) - Zadośćuczynienie za grzechy

Katecheza 38(136) - Szafarz sakramentu pokuty

Katecheza 39(137) - Skutki sakramentu pokuty i pojednania

Katecheza 40(138) - Nauka Kościoła o odpustach

Katecheza 41(139) - Sprawowanie sakramentu pokuty

Katecheza 42(140) - Ustanowienie i istota sakramentu Namaszczenia Chorych

Katecheza 43(141) - Udzielanie sakramentu Namaszczenia Chorych

Katecheza 44(142) - Skutki sakramentu Namaszczenia Chorych

Katecheza 45(143) - Wiatyk

Katecheza 46(144) - Sakrament święceń

Katecheza 47(145) - Święcenia biskupie – pełnia sakramentu święceń

Katecheza 48(146) - Święcenia prezbiterów

Katecheza 49(147) - Święcenia diakonatu

Katecheza 50(148) - Udzielanie sakramentu święceń

Katecheza 51(149) - Skutki sakramentu święceń

Katecheza 52(150) - Małżeństwo w zamyśle Bożym

Katecheza 53(151) - Celebracja sakramentu małżeństwa

Katecheza 54(152) - Zgoda małżeńska

Katecheza 55(153) - Małżeństwa mieszane i różnica religii

Katecheza 56(154) - Skutki małżeństwa

Katecheza 57(155) - Jedność i nierozerwalność oraz cele małżeństwa

Katecheza 58(156) - Wierność małżeńska

Katecheza 59(157) - Kościół domowy

Katecheza 60(158) - Małżeństwo zawarte nieważnie

Katecheza 61(159) - Stwierdzenie nieważności małżeństwa

Katecheza 62(160) - Sakramentalia

Katecheza 63(161) - Religijność ludowa

Katecheza 64(162) - Pogrzeb chrześcijański

katecheza 1(99)

Co to jest liturgia?

1. Rozpoczynamy serię katechez dotyczących drugiej części Katechizmu Kościoła Katolickiego poświęconej świętej liturgii Kościoła. Na początku zapytajmy więc, czym jest liturgia? Odpowiedź na to pytanie na pozór wydaje się dosyć prosta. Liturgia kojarzy się nam zazwyczaj ze Mszą świętą, „z Boską Ofiarą Eucharystyczną, w której dokonuje się dzieło naszego odkupienia” (por. KKK 1068). Ale czy liturgia to tylko Msza święta?

2. Samo słowo „liturgia” wywodzi się z języka greckiego i oznacza „dzieło publiczne”. W starożytnej Grecji liturgią nazywano wszelką pracę i służbę pełnioną w imieniu ludu lub na rzecz ludu (por. KKK 1069). Taka służba-liturgia dla dobra wspólnego - w tym cześć oddawana bóstwom - była cechą charakterystyczną dla starożytnych greckich państw-miast. Nic więc dziwnego, że termin „liturgia” - w znaczeniu ogólnym, ale również na oznaczenie czci oddawanej Jedynemu Bogu - odnajdujemy w księgach biblijnych Nowego Testamentu powstałych w rzymsko-greckim kręgu kulturowym.



3. Katechizm Kościoła Katolickiego, przytaczając naukę zawartą w Konstytucji o Liturgii Soboru Watykańskiego II, przypomina że każda celebracja liturgiczna jest przede wszystkim działaniem samego Chrystusa. To On, Bóg-Człowiek, Najwyższy i Wieczny Kapłan - podobnie jak przed dwoma tysiącami lat podczas swojego ziemskiego życia, a zwłaszcza w Wieczerniku i na drzewie Krzyża, tak i dzisiaj, za każdym razem gdy sprawowana jest liturgia - składa sam siebie w Ofierze Bogu Ojcu. Stąd liturgia uważana jest za wypełnianie owej kapłańskiej funkcji Jezusa Chrystusa pod osłoną znaków, symboli, słów i gestów. W liturgii poprzez znaki widzialne i w sposób właściwy dla poszczególnych znaków dokonuje się uświęcenie człowieka, a Chrystus – Głowa Kościoła i my wszyscy, jako członkowie Kościoła, oddajemy publiczną cześć Bogu Ojcu (por. KL 7; KKK 1070). Włączenie nas w tę tajemnicę zakłada świadome, czynne i owocne uczestnictwo w świętej liturgii Kościoła (por. KL 11. 14; KKK 1071). Istota liturgii nie polega jednak na sprawowaniu zewnętrznych obrzędów, lecz na wspominaniu i uobecnianiu zbawczych wydarzeń, dzięki którym dokonało się nasze odkupienie, w tym przede wszystkim: tajemnicy wcielenia, życia, męki, śmierci, zmartwychwstania i wniebowstąpienia Pana Jezusa. Liturgia nie jest czysto ludzkim wspominaniem owych najważniejszych wydarzeń z historii zbawienia: wspominaniem w sensie sentymentalnym czy psychologicznym. Wydarzenia zbawcze, które wspominamy i celebrujemy w liturgii, choć miały miejsce jeden, jedyny raz i historycznie nigdy się nie powtórzyły i nie powtórzą, to jednak dzięki Duchowi Świętemu stają się obecne na sposób sakramentalny: w swojej istocie, a nie tylko w skutkach czy w zbawczych owocach. Za liturgię w sensie ścisłym - czyli taką, która jest rozumiana jako obiektywna pamiątka tajemnic zbawienia - uważamy celebrację Mszy świętej wszystkich sakramentów i wielu sakramentaliów, a także sprawowanie liturgii godzin, zwanej również modlitwą brewiarzową. Natomiast wszelkie nabożeństwa ludu Bożego (różaniec, Droga krzyżowa, koronki, litanie oraz wiele innych przejawów chrześcijańskiej pobożności) uznajemy za formy liturgii w sensie szerokim. Chociaż stanowią one wyraz naszej najgłębszej czci wobec Pana Boga, Matki Najświętszej i świętych, nie są jednak zbawczym działaniem Chrystusa, lecz modlitwą człowieka. Dlatego nie można stawiać ich na równi z Eucharystią czy sprawowaniem sakramentów świętych. Tym niemniej winny one z liturgii wypływać i do niej prowadzić (por. KL 13). Liturgia stanowi źródło i cel misji Kościoła, ale oczywiście nie wyczerpuje całej jego działalności, na którą składają się, między innymi, także ewangelizacja czy działalność charytatywna (por. KL 9-10; KKK 1072).

4. Zapamiętajmy: Liturgia jest wykonywaniem kapłańskiej funkcji Chrystusa zbawiania człowieka i świata. W liturgii pod osłoną znaków dokonuje się uświęcenie człowieka i uwielbienie Boga. Najgłębszy sens liturgii polega na wspominaniu i uobecnianiu Paschalnego Misterium Chrystusa, czyli Jego zbawczej męki, śmierci i zmartwychwstania.

Ks. Daniel Brzeziński
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   31


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość