Strona główna

Kerkyra wstęP


Pobieranie 28.94 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar28.94 Kb.
KERKYRA
WSTĘP
Korfu (Kerkyra) jest najbardziej na północ wysuniętą wyspą z grupy Wysp Jońskich (pozostałe wyspy: Lefkada, Cephalonia, Ithaka, Zakynthos), położoną w północno-zachodniej części Grecji, pomiędzy M. Adriatyckim a M. Jońskim. Jej powierzchnia wynosi 595 km2. Północny fragment wyspy, jest oddalony od brzegu albańskiego o trzy kilometry. Południowy, leży pięć kilometrów na zachód, od kontynentalnego lądu greckiego. Cieśnina, oddzielająca Korfu od Grecji i Albanii (Kanał Korfu), od zarania dziejów posiadała spore znaczenie strategiczne, jako ważna droga morska, łącząca M. Jońskie z M. Adriatyckim.
HISTORIA WYSPY
Położenie wyspy na przedsionku Morza Adriatyckiego, najbardziej na zachód z całej Grecji, na skrzyżowaniu Wschodu z Zachodem sprawiło, że Korfu była zawsze wyspą aktywną i burzliwą.

Według mitologicznych podań, Kerkyrę mieli zamieszkiwać Feakowie. To właśnie do feackiego króla Alkinoosa i jego córki Nauzykae, zawitał Odys, przed powrotem do pobliskiej, rodzinnej Ithaki. W VIII wieku p.n.e. - w okresie wielkiej kolonizacji - Korfu zostało skolonizowane przez mieszkańców Koryntu. W krótkim czasie, nowa, prosperująca kolonia, przyćmiła miasto-matkę i szybko się rozwijając wkrótce zyskała niepodległość, Dzięki ekonomicznej i morskiej potędze, zdołała już w VI wieku zdominować Może Jońskie i Adriatyckie. Jednocześnie rozwijała się na niej szeroko pojęta działalność artystyczna.

Pod koniec V wieku osłabił ją kryzys wewnętrzny, a jej spór z Koryntem o wpływy w Epidamnos - koloni założonej przez mieszkańców Kerkyry na wybrzeżu dzisiejszej Albanii - był jedną z przyczyn wojny peloponeskiej. Korfu, sprzymierzone z Atenami, przegrało ją i - w następstwie tego faktu - dostało się w strefę wpływów Sparty. Później, miejsce Sparty zajął tyran Syrakuz Agathokles, król Epiru Pyrrus, wreszcie Rzym, który został poproszony przez Kerkyrejczyków o protekcję w roku 229, kiedy to illiryjska królowa Teuta, obległa miasto.

Od IV wieku n.e. stanowiła część Imperium Bizantyńskiego.

W VI wieku stolica została opuszczona wskutek ciągłych najazdów barbarzyńców, a nowe miasto założono na północ od starego, na przylądku o dwóch szczytach. „Miasto dwóch szczytów” było nadal celem ataków, ale zostało obwarowane i im nie uległo.

W 1207 zwycięscy Rycerze czwartej Krucjaty przekazali pokonane miasto Wenecjanom. Potem zajmowali ją kolejno despota Epiru w 1217 i Dynastia Anjou w 1267. ! 1386 roku Korfu ponownie dostało się pod władzę Wenecjan, która trwała nieprzerwanie przez 400 lat. Była bardzo ważnym punktem strategicznym dla Wenecjan i dbali o jej rozwój, a po licznych najazdach wrogów postanowili ponownie obwarować miasto. Obwarowanie trwało od XV do XVIII wieku, czyli do końca panowania Wenecjan. Fortyfikacje – wcześniejszy Stary Fort a późniejsze mury przetrwały tureckie najazdy w latach 1537, 1571, 1573 i 1716, zapobiegając tureckim próbom wyruszenia na Europę.

Korfu było bastionem republiki Weneckiej aż do roku 1797 kiedy podbił je Napoleon. Po jego poddaniu się Kerkyra wpadła w ręce Rosjan i Turków i została uznana stolicą wpółniepodległego Stanu Septinsularnego, czyli utworzonego w 1800 roku na mocy porozumień turecko – rosyjskich pierwszego osobnego stanu czy też minipaństwa greckiego od upadku Konstantynopola w 1453 roku. Znajdowało się ono pod kontrolą sułtanatu, posiadało senat, a jego władca otrzymywał tytuł księcia.

Nie na długo jednak – w roku 1807 Francja ponownie zajęła wyspę, ale już w 1814 decyzją Kongresu Wiedeńskiego wyspa przypadła Anglii. W 1814 roku ponownie utworzono Stan Wysp Jońskich pod protektoratem Anglii.


W wieku XIX artystyczne poszukiwania nie ustały na Korfu. Przeciwnie – wielu greckich uczonych uciekało ze swoich zdominowanych przez Turków ojczyzn, by znaleźć bezpieczne schronienie na Korfu. To właśnie Jońska Akademia stała się w latach 1824 – 1868 pierwszym nowogreckim uniwersytetem, wydającym wspaniałych naukowców.

W 1868 roku Korfu zostało ostatecznie wcielone do Grecji.


Warto wspomnieć, że na Korfu połowę swego życia spędził jeden z najwybitniejszych poetów greckich, Dionizios Solomos. Do części jego wiersza Hymn do Wolności Nikolaos Mantzaros, rodowity Kerkyrzanin napisał muzykę i tak powtał narodowy hymn grecki.
NATURA
Nowoczesne Korfu słynie z bujnej roślinności i niezwykle pięknej pogody. Panują tu tylko dwie pory roku – lato i trzymiesięczna zima, podczas której leje jak z cebra, co gwarantuje wspaniłą roślinność przez cały rok.

Gospodarka wyspy bazuje na dwóch elementach: drzewach oliwnych i turystyce. Około 4 miliony drzew oliwnych rośnie dziś na Korfu. W średniowieczu nie odgrywały one szczególnej roli na wyspie. Zmieniło się to za panowania Wenecjan. W XVI wieku po tureckim oblężeniu Korfu było ruiną gospodarczą. Wtedy Wenecjanie wpadli na pomysł zasadzenia drzew oliwnych, żeby ożywić gospodarkę i uzyskać jak największe plony ze swoich plantacji. Mieszkańcom wyspy z początku niezbyt się to podobało, ale w roku 1623 Wenecjanie za każde sto sadzonek płacili 12 dukatów. Dzisiaj nie można już sobie wyobrazić wyspy bez tych drzewek. Także dla rodowitych mieszkańców dużą rolę odgrywa produkt z tych drzew, oliwa z oliwek. Znane jest jej duże znaczenie w gastronomi, ale nie mniejsze odgrywa w kosmetyce. Mieszkańcy wyspy myją sobie bowiem włosy wytwarzanym z oliwy zielonym mydłem, przez co osiągają one szczególny połysk. A nacieranie ciała olejkiem z oliwek jest doskonałą ochroną przed wszelkimi chorobami skóry.

Mieszkańcy bardzo dbają o naturalne środowisko, ale oczywiście cyfrowy Internet, telewizja satelitarna i komórki dotarły tu już dawno.
KULTURA
Korfu, jak też cała Grecja, ma zdolność przyswajania nowych elementów bez zatracania swej kulturalnej odrębności. Do dziś kultura starożytna, bizantyńska, wenecka i nowogrecka ścierają się tu ze sobą i są widoczne na każdym kroku. Nawet wiejskie ceremonie jan np. ta odbywająca się w Niedzielę Tyrofagos są pozostałością niegdyś bardzo tu rozpowszechnionego kultu Dionizosa. Podobnie jest z muzyką – ludowe pieśni przetrwały w mało zmienionej formie co najmniej od czasów bizantyńskich. Mieszkańcy Korfu uwielbiają muzykę i nie jest niczym dziwnym śpiewanie tu w każdym miejscu i o każdej porze.

Nic więc dziwnego, że na tej niewielkiej stosunkowo wyspie znajduje się Wydział Muzykologii Uniwersytetu Jońskiego, muzyczne gimnazjum i liceum, 6 konserwatoriów, 16 zarejestrowanych zespołów filharmonicznych i niezliczone miejscowe chóry.



Święty Spirydon – patron Korfu
Urodzony w Tremithous na Cyprze w 270 AD pochodził z biednej rodziny i na szkołę zarabiał pracując jako pasterz. Po śmierci ukochanej żoy oddał się Kościołowi, został nawet biskupem Tremithous. Podczas prześladowań Maksymiliana aresztowany i wygnany, żywota dokonał na Korfu?? Całe życie czynił cuda.
Po najeździe Saracenów mieszkańcy Korfu otworzyli jego grób by przenieść jego szczątki do. Konstantynopola. Znaleźli jego ciało nietknięte, a z grobu wydobywał się zapach bazylii. Po upadku Konstantynopola starszyzna Korfu przekazała szczątki żyjącym na Kerkyrze jego potomkom, aż wreszcie spoczęły w prywatnym kościele.
Relikwie są wyjmowane 4 razy do roku i niesione podcza sparady w celu upamiętnienia sytuacji, w których uwolnił on miasto od różnych klęsk:

  1. NIEDZIELA PALMOWA, upamiętnienie przetrwania plagi w 1630 r.

  2. SOBOTA WIELKANOCNA upamięnienie uwolnienia od klęski głodu

  3. PIERWSZA NIEDZIELA LISTOPADA znów uwolnienie od zarazy

  4. 11 SIERPNIA uwolnienie od Turków po miesięcznym oblężeniu.


ZABYTKI
2, 3

Największą atrakcją miasta jest jego stara część, którą koniecznie powinno się zobaczyć. Wąskie stare uliczki z małymi sklepikami i kawiarenkami mają niepowtarzalny urok. Warte zobaczenia są także stare mury obronne, protestancki kościół pod wezwaniem Św.Spirosa, patrona wyspy, wykopaliska, dwie małe wysepki "Mysia" i "Czarnej Madonny"  no i oczywiście znajdujący się już poza miastem Zamek Sissi.(Achileion)


Fortyfikacje 4
W XIII i XIV w. istniejące bizantyńskie zostały ulepszone, a w XV wieku mur został w całości odrestaurowany przez Wenecjan. W wieku XVI ukończono wznoszenie wszystkich struktur obronnych wg planow Wenecjan, m.in. Michele Sanmicheli. Od początku VI w obwarowany przylądek staje się centrum administracyjnym i obronnym wyspy. Do dziś zachowało się parę budynków z okresu wenecjańskiego, np. główna brama, prochownie i więzienia. W okresie brytyjskim udoskonalono fortyfikacje i postawiono m.in. baraki, szpital i kościół św. Jerzego.

We wczesnych latach osiemdziesiątych odnowiono bastion Martinego, a w 1993r. – wieżę. W latach1992-1994, odnowiono główną bramę, byłą kaplicę Łącinników, angielskie baraki, strażnicę, kościół św. Jerzego. W1994 oczyszczono podstawy weneckich armat w fortecy Campana


Zamek Sissi 5, 6
Cesarzowa Elisabeth z Austrii, znana jako  SISSI, w roku 1861 odkryła wyspę Korfu i tak się nią zauroczyla, że w roku 1889 wykupiła Willę Wrailla i na jej miescu zbudowała Zamek Achilleion. Stał sie on jej wakacyjną rezydencją, do której przyjeżdżała co roku przez kilkanaście lat (do roku 1898).

Zamek jest przepięknie położony, na wzgórzu, wsród malowniczej zieleni ogrodów zamkowych, z których roztacza się wspaniały widok na wysepki Mysią i Czarnej Madonny  oraz na stare miasto Kerkira. Sissi odkryła nie tylko piękno wyspy Korfu, ale także gościnność tamtejszej ludności. Achileion stał się jej drugim domem a Korfu drugą ojczyzną. Mieszkańcy Korfu byli jej osobistością tak zachwyceni, że uznali ją za nieoficjalną cesarzowa Korfu.


Kościół św. Spiridona (1589r.) 7

Najsłynniejszy i najbardziej święty kościół na wyspie zawierający relikwie św. Spiridona. Jednonawowa bazylika o drewnianym dachu była niegdyś prywatnym kościołem rodziny Voulgarisów. Ma najwyższą w mieście, robiącą duże wrażenie wieżę z dzwonnicą przypominającą tą z San Giorgio dei Greci in Venice. Kościół, prosty od zewnątrz, wewnątrz promienieje szczególną atmosferą z wieloma darami wotywnymi. Sufit był pomalowany w XVIII w. przez Panajotisa Doxarasa, ale uległ zniszczeniu w wieku XIX i został zastąpiony kopiami N. Aspiotisa. Marmurowy ikonostas i sumptuous casket pochodzą z XIX wieku.


Muzeum Archeologiczne 8

Miejscowe Muzeum Archeologiczne, położone niedaleko na południe nad brzegiem morza, uważane jest za najciekawsze na całym archipelagu Wysp Jońskich.

Najważniejszym eksponatem jest ogromny ( 17 m ) tympanon z VI w. p.n.e. z postacią Gorgony, pochodzący z doryckiej świątyni Artemidy w Paleópolis. Przytłacza on swymi rozmiarami inne przedmioty w sali. Po bokach Gorgony można podziwiać pantery i mityczne sceny batalistyczne.

Wśród eksponatów znajdują się także fragmenty broni i naczyń z epoki neolitu oraz monety i ceramika z czasów, kiedy Korfu była kolonią Koryntu.


Eksponaty Muzeum Archeologicznego 9
1. Pediment Gorgony Monumentalny pediment ukazuje mityczną Gorgonę i pochodzi z zachodniej fasady doryckiej świątyni Artemidy. Jest najwcześniejszym greckiem pedimentem datowanym na 590-580 p.n.e.

2. „Lew Menekratesa". Pogrzebowa statua przyczajonego lwa znaleziona obok grobu Menekratesa. Wspaniale dzielo znanego korynckiego rzeźbiarza okresu archaicznego, VII w. p.n.e.

3. Cztery naczynia z monetami znalezionymi podczas wykopalisk w różnych częściach Korfu.
Kościół Panaghia Antivouniotissa 10
Muzeum mieści się w kościele Panaghia Antivouniotissa, jednym z najstarszych na Kerkyrze, datowanym na XV wiek. W 1979 kościół został podarowany państwu greckiemu przez rodziny Alamanosów, i Mylonopoulosów, Rizikakisów i Scarpasów by mógł służyć jako muzeum. Po niezbędnej restauracji, wystawy zostaly otwarte w 1984. W 1994, po ostatniej fazie odbudowy, ponownie wystawiono ikony.
Muzeum zawiera zbiór bizantyńskich i postbizantyńskich ikon i wiele innych zabytków.


IKONY Z KOŚCIOLA PANAGHIA ANTIVOUNIOTISSA 11, 12
1. Theotocos Hodeghetria. Dziewica trzyma Dzięcię w lewej ręce, w stylu typowo konstantynopolitańskim. W górnych rogach Archaniolowie Gabriel i Michał. Datowany na XV wiek.

2. Ikona św. Sergiusza i Bacchusa ze św. Justyną. Postacie przedstawione zostały cale, stoją na trzygłowym smoku. Namalowane przez Michała Damaskenosa jako upamiętnienie zwycięstwa Europejczyków nad Turkami w bitwie morskiej pod Naupactos w 1571.

3. Ikona św. Demetriosa. Święty został tu przedstawiony na koniu, w tle widać Saloniki. Datowana na koniec XVI lub początek XVII wieku.

4. Ikona św. Cyryla z Aleksandrii. The Saint Święty jest namalowany w pełnym swym, wzroście, twarzą do oglądającego i bogato ubrany. Namalowany przez Emmanuela Tzanesa w 1654.
Wczenochrześcijańska bazylika w Palaeopolis 13

Paleopolis, starożytne miasto na południu od nowej stolicy, w rejonie Mon Repos.

Jedyny bizantyński relikt w tej okolicy to bazylika wybudowana w V wieku przez biskupa Joviana na ruinach rzymskiego odeum. Była niszczona wielokrotnie – przez Wandalów i Gotów w VI wieku, przez Saracenów i Normanów w XI, przez Turków w 1537 roku i ostatecznie podczas WWII. Odbudowywana dwukrotnie - w XI wieku i w 1680 roku przez mnicha Arseniosa Kaloudisa.W 1968 wszystkie wczesnochrześcijańskie elementy zostały zebrane i umieszczone w Starym Muzeum Pałacowym. Mozaiki odrestaurowano w 1960 i 1969 roku.
Miasto Arillas

Arillas jest małą miejscowością na północno-zachodnim brzegu wyspy Korfu. Wypoczynek w Arillas, które wolne jest  od ogromnych hoteli i  zgiełku samochodów na ulicach, a jednocześnie oferuje wspaniałe  plaże i czystą wodę może być rajem dla osób szukających ciszy i spokoju. Dodatkową zaletą dla rodzin z dziećmi  jest wiele bezpiecznych miejsc do kąpieli, gdyż woda jeszcze około 40 m od brzegu sięga kolan, a piaszczyste dno bardzo powoli się obniża. Miejscowość ta  może  być bardzo dobrą bazą wypadową do zwiedzenia północnej i środkowej częsci wyspy. Wiele przyjemności mogą dostarczyć również spacery po Arillas i najbliższej okolicy.  Miłośnicy dobrej kuchni  znajdą w Arillas kilkanaście greckich tawern i knajpek, gdzie można dobrze i stosunkowo tanio zjeść. My polecamy Jadalnię u Spyrosa - szczegóły na stronie Arillas Travel.

Na plaży w Arillas  znajduje się wypożyczalnia łodzi motorowych, którymi można robić jednodniowe wycieczki na pobliskie wyspy lub inne plaże.

Bardzo zachwyciła nas w Arillas serdeczność i bezinteresowność tamtejszych mieszkańców.

Przebywając tam zapomina się o troskach codziennego życia. Mieszkańcy Arillas nie wiedzą co to pośpiech i stres. Tam najważniejszy jest wypoczynek i relaks.

Dla miłośników wędrówek Arillas stwarza dogodną bazę wypadową.








©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość