Strona główna

Komunikat dla posłÓw dotyczy


Pobieranie 25.6 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar25.6 Kb.


PARLAMENT EUROPEJSKI

2004



2009

<Commission>{PETI}Komisja PetycjiCommission>

{26/09/2008}26.09.2008

KOMUNIKAT DLA POSŁÓW

Dotyczy: Petycji 1116/2001, którą złożył Siegfried Missalla (Niemcy) w sprawie opodatkowania przez rząd Finlandii emerytur wypłacanych osobom zatrudnionym w Finlandii, które następnie zamieszkały w innym państwie członkowskim.

1. Streszczenie petycji

Składający petycję sprzeciwia się podatkowi w wysokości 35% nakładanemu przez rząd Finlandii na emerytury wypłacane obywatelom (bez względu na narodowość), którzy pracowali w Finlandii, a następnie przenieśli się do innego państwa członkowskiego, gdzie obecnie mieszkają na stałe. Składający petycję twierdzi, że jest to niesprawiedliwe i że opodatkowanie ogranicza wolność obywateli w zakresie wyboru miejsca zamieszkania w Unii Europejskiej. Wzywa on do ustanowienia właściwych przepisów wspólnotowych.



2. Dopuszczalność

Petycja uznana została za dopuszczalną dnia 14 maja 2002 r. Zwrócono się do Komisji, aby dostarczyła informacje (art. 192 ust. 4 Regulaminu).



3. Odpowiedź Komisji, otrzymana dnia 22 czerwca 2005 r.

Fakty
Składający petycję twierdzi, że obowiązujące obecnie w Finlandii ustawodawstwo podatkowe, zgodnie z którym od dochodu uzyskanego w Finlandii przez jednostki zamieszkałe w innym państwie członkowskim potrąca się 35% tytułem zryczałtowanego podatku (o ile zgodnie z obowiązującymi przepisami podatkowymi dotyczącymi unikania podwójnego opodatkowania podatek od uzyskanego dochodu potrącany jest w Finlandii), podczas gdy taki sam dochód uzyskany przez jednostki zamieszkałe w Finlandii podlega opodatkowaniu progresywnemu, stanowi różnicę w traktowaniu dwóch kategorii podatników, która jest dyskryminująca i w związku z tym sprzeczna z prawem wspólnotowym.
Analiza
Skarga składającego petycję jest dobrze uzasadniona. Od dochodów uzyskanych z tytułu zatrudnienia przez osoby niezamieszkałe w Finlandii (w tym od emerytur) potrąca się tam zryczałtowany podatek w wysokości 35%, podczas gdy dochody osób zamieszkałych w Finlandii podlegają opodatkowaniu progresywnemu. W rezultacie osoby niezamieszkałe w Finlandii ponoszą większy ciężar podatkowy niż osoby zamieszkałe w tym państwie we wszystkich wypadkach, w których łączna suma podatków państwowego i samorządowego potrącanych od dochodu uzyskanego z tytułu zatrudnienia rezydenta jest niższa niż 35%. Ponadto osoba niezamieszkała w Finlandii nie ma możliwości skorzystania z odliczeń i świadczeń przyznawanych zwykle podatnikom zamieszkałym w Finlandii na podstawie ich dochodu brutto uzyskiwanego z tytułu zatrudnienia, uwzględniających ich sytuację osobistą lub rodzinną, ani też zwrócenia się o indywidualną ocenę sytuacji podatkowej zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie w wypadku obywateli zamieszkałych w Finlandii. Osoby zamieszkałe i niezamieszkałe w Finlandii są zatem traktowane w odmienny sposób.
W stopniu, w jakim stosowanie odnośnych przepisów krajowych prowadzi do nałożenia większego obciążenia podatkowego na dochód osób niezamieszkałych w Finlandii, sytuacja ta stanowi przeszkodę dla korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się i zamieszkiwania na terytorium państw członkowskich ustanowionego w art. 18 i 39 traktatu WE oraz w dyrektywie 90/365/EWG. Mniej korzystne traktowanie osób niezamieszkałych w Finlandii może zniechęcać obywateli uzyskujących dochód z tytułu zatrudnienia w Finlandii, takich jak zamieszkali tam emeryci, do przeprowadzania się do innych państw członkowskich, a zatem do korzystania z możliwości, jakie stwarzają im wspomniane przepisy prawa wspólnotowego.
Nie każda różnica w traktowaniu oznacza dyskryminację zakazaną przez traktat WE. Zgodnie z ustanowionym prawem przyczyną dyskryminacji może być jedynie stosowanie odmiennych zasad wobec porównywalnych sytuacji lub stosowanie tej samej zasady wobec różnych sytuacji1. W sprawach podatkowych często przyjmuje się, że osoba niezamieszkała w kraju znajduje się w innej sytuacji niż rezydent. Dla celów podatkowych fakt zamieszkania w kraju stanowi czynnik łączący, na podstawie którego międzynarodowe prawo podatkowe zwykle rozdziela uprawnienia związane z opodatkowaniem między suwerennymi państwami. Jak jednak zwrócił uwagę Trybunał w „avoir fiscal2, przyjęcie tego twierdzenia jako powszechną zasadę pozbawiłoby ustanowione w traktacie swobody wszelkiego znaczenia. Zamiast tego należy zbadać, czy i w jakim stopniu różnica w traktowaniu jest usprawiedliwiona lub uzasadniona przez różnicę w zakresie miejsca zamieszkania.
Rozróżnienie między osobą zamieszkałą i niezamieszkałą w kraju musi mieć znaczenie w systemie opodatkowania. Fakt, że rezydenci zazwyczaj płacą podatek od całego dochodu, a osoby niezamieszkałe w kraju od dochodu uzyskanego lokalnie, koresponduje z właściwością podatkową odnośnych państw i z faktem, że to państwo zamieszkania może najlepiej ocenić zdolność składkową podatnika. Generalnie sytuacje osoby zamieszkałej i osoby niezamieszkałej w danym państwie nie są porównywalne, gdyż istnieją między nimi obiektywne różnice z punktu widzenia zarówno źródła dochodu, jak i zdolności do płacenia podatku lub możliwości uwzględnienia sytuacji osobistej i rodzinnej. Jeśli jednak dwie wspomniane kategorie podatników nie znajdują się w obiektywnie odmiennych sytuacjach, różnica w ich traktowaniu, na przykład nakładanie na osoby niezamieszkałe w kraju większego obciążenia podatkowego niż na rezydentów, stanowi pośrednią dyskryminację zakazaną przez traktat WE.
Różnica w traktowaniu rezydentów i osób niezamieszkałych w kraju wynikająca z odnośnych przepisów fińskiego prawa podatkowego nie wynika z żadnych obiektywnych różnic w sytuacjach tych dwóch kategorii podatników. Różnica w traktowaniu ich stanowi zatem pośrednią dyskryminację ze względu na przynależność państwową, a ponadto nakładane w ten sposób przez fińskie ustawodawstwo ograniczenia swobody przemieszczania się gwarantowanej w traktacie WE nie wydają się uzasadnione żadnymi względami nadrzędnego interesu publicznego.
Zasadniczo petycja dotyczy fińskich przepisów podatkowych, w związku z którymi w 2001 r. Komisja Europejska otworzyła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przeciwko Finlandii (ref. 2000/4995) zgodnie z art. 226 WE. W uzasadnionej opinii dostarczonej w grudniu 2004 r. Komisja Europejska uznała, że Finlandia nie wypełniła zobowiązań wynikających z art. 39 traktatu WE i dyrektywy 90/365/EWG oraz z art. 28 porozumienia EOG, gdyż traktuje dochód uzyskany z tytułu zatrudniania w Finlandii (w tym emerytury) przez osoby niezamieszkałe w Finlandii odmiennie niż dochód uzyskany przez rezydentów. Rząd Finlandii udzielił odpowiedzi, wyjaśniając, że jest w trakcie przygotowywania reform systemu potrącania podatku, że wniosek rządu w tej sprawie zostanie przedłożony parlamentowi nie później niż w maju 2005 r. oraz że nowe przepisy mają wejść w życie z początkiem 2006 r. Ponadto niedawno fiński Najwyższy Sąd Administracyjny skierował do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości pytania prejudycjalne dotyczące zgodności właściwego ustawodawstwa ze wspomnianymi wyżej przepisami prawa wspólnotowego, zgodnie z art. 234 WE (sprawa C-520/04 Turpeinen).
Wniosek
Skarga składającego petycję jest uzasadniona. W 2001 r. Komisja Europejska otworzyła postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego w związku z odnośnymi krajowymi przepisami podatkowymi obowiązującymi w Finlandii, a następnie skierowała do rządu Finlandii uzasadnioną opinię w tej sprawie. Ponadto zgodność tych samych przepisów krajowych z prawem wspólnotowym jest obecnie przedmiotem sprawy rozpatrywanej przez Europejski Trybunał Konstytucyjny. W razie potrzeby Komisja Europejska będzie kontynuowała postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

Wniosek: Petycja powinna pozostać otwarta do czasu zmiany ustawodawstwa krajowego zgodnie z wymogami prawa wspólnotowego.



4. Dodatkowa odpowiedź Komisji, otrzymana dnia 26 września 2008 r.

Jak wyjaśniono we wcześniejszym komunikacie do Parlamentu Europejskiego dotyczącym tej petycji, w 2001 r. Komisja Europejska otworzyła postępowanie przeciwko Finlandii w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego (ref. 2000/4995) zgodnie z art. 226 WE, dotyczące właściwych przepisów fińskiego prawa podatkowego. Dnia 22 grudnia 2004 r. przesłano uzasadnioną opinię.


Ponadto, zgodnie z art. 234 WE, fiński Najwyższy Sąd Administracyjny skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytanie prejudycjalne dotyczące zgodności właściwego ustawodawstwa fińskiego z art. 39 traktatu WE i z przepisami dyrektywy 90/365/EWG oraz z art. 28 EOG (sprawa C-520/04 Turpeinen).
W orzeczeniu z dnia 9 listopada 2006 r. Trybunał Sprawiedliwości udzielił następującej odpowiedzi na pytanie fińskiego sądu:
Wykładni art. 18 WE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi podatek od świadczenia emerytalnego wypłacanego w jednym państwie członkowskim osobie mającej miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim przekracza niekiedy wysokość podatku, jaki byłby należny w sytuacji, gdyby osoba ta miała miejsce zamieszkania w pierwszym z tych państw członkowskich, o ile świadczenie to stanowi całość lub niemal całość dochodów tej osoby.”
Do tego czasu władze Finlandii zmieniły już fińskie ustawodawstwo, wprowadzając nowe przepisy, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2006 r. Nowy system opodatkowania dochodu z tytułu zatrudnienia w Finlandii uzyskiwanego przez osoby niezamieszkałe w tym kraju wprowadza rozróżnienie między emerytami niezamieszkałymi w kraju i innymi osobami niezamieszkałymi w kraju.
Emeryci niezamieszkali w kraju są opodatkowani zgodnie z systemem korespondującym z systemem stosowanym wobec rezydentów (tj. stosuje się wobec nich opodatkowanie progresywne i udziela podobnych odliczeń uwzględniających sytuację osobistą i rodzinną).
Opodatkowanie osób niezamieszkałych w kraju innych niż emeryci zależy od tego, czy całość lub niemal całość ich dochodu pochodzi z Finlandii. Osoby uzyskujące cały lub niemal cały dochód w Finlandii mają możliwość dokonania wyboru między opodatkowaniem zgodnym ze skalą progresywną a potrącaniem podatku u źródła. W wypadku wyboru opodatkowania zgodnie ze skalą progresywną gwarantuje im się również podobne odliczenia jak te dostępne rezydentom (uwzględniające ich sytuację osobistą i rodzinną).
Ponadto osoby niezamieszkałe w Finlandii, które pozostają w zakresie systemu potrącania podatku uzyskują (potencjalne) odliczenie od dochodu, od którego potrącany jest podatek, bardzo podobne do odliczenia, z jakiego mogą korzystać niektórzy studenci i stażyści niezamieszkali w Finlandii.
Opisane wyżej zmiany dostosowały fińskie ustawodawstwo do prawa wspólnotowego. W rezultacie Komisja Europejska zamknęła wspomniane wyżej postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.



1 Sprawa C-279/93 Finanzamt Köln-Altstadt przeciwko Roland Schumacker [1995] Zb. Orz. I-00225, ust. 30.

2 Sprawa C-270/83 Komisja przeciwko Francji (“avoir fiscal”) [1986] Zb. Orz. 273, ust. 18.


CM\746403PL.doc
PE360.125 REVv01-00

PL PL


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość