Strona główna

Listopad 2010 z dokumentem w tvp info w listopadzie w tvp info zaprasza do obejrzenia wybitnych polskich filmów dokumentalnych, m in.: „Odejścia, powroty”


Pobieranie 103.56 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar103.56 Kb.


LISTOPAD 2010 Z DOKUMENTEM W TVP INFO

W listopadzie w TVP INFO zaprasza do obejrzenia wybitnych polskich filmów dokumentalnych, m.in.: „Odejścia, powrotyAndrzeja Titkowa; „Magda, miłość i rak” Aliny Mrowińskiej; „Born dead” Jacka Bławuta czy „Bracia” Lidii Dudy.;

.
Nie zabraknie filmów w pierwszym i jedenastym dniu listopada:Syndrom katyński” Michaiła Jołkina, o katastrofie polskiego samolotu pod Smoleńskiem; „Doceniałam każdy przeżyty dzień” Jędrzeja Lipskiego wspominający Annę Walentynowicz jako człowieka, nie tylko jako bohaterkę


i organizatorkę robotniczych strajków oraz film „Rówieśnicy niepodległości” Joanny Jaworskiej
o ludziach urodzonych w 1918 roku.

Przypomnimy również o wydarzeniach związanych z końcem istnienia NRD i Muru Berlińskiego:



Żegnaj DDR! Przez Warszawę ku Wolności”, Krzysztofa Czajki; „Kartka Schabowskiego - 24 godziny w historii świata” Marca Brasse i Floriana Hubnera oraz dwuczęściowy dokument „Mur Berliński - po drugiej stronie”, w reżyserii Jean-Francois Delassus.

Wśród zagranicznych tytułów wybitne, nagradzane na festiwalach filmy: „Kimdzongilia”, w reżyserii Nancy Heikin, przedstawiający niecodzienne losy osób, które przeżyły obozy koncentracyjne w Korei Północnej, wszechobecny tam głód i nieludzkie represje.

Film „ISRAEL Sp z. o. o.”, w reżyserii Mora Loushy opowiadający o w programie Israel Experience, zwanym największym syjonistycznym projektem dekady, intensywnym obozie dla młodzieży, w trakcie którego mają poznać oblicze kraju i narodu Izraela.

Kolejne odcinki serialu dokumentalnego S JAK SZPIEG w piątki.
Pasma dokumentalne TVP INFO:

PONIEDZIAŁEK – PIĄTEK godz. 23.45

SOBOTA – godz. 23.10 i 00.00

NIEDZIELA - godz. 23.45

01.11.

Syndrom katyński

Realizacja Michaił Jołkin

Rosyjski dokument, emitowany w jednym z najważniejszych kanałów telewizji rosyjskiej - Pierwyj Kanał - w dniu wyborów prezydenckich w Polsce. Opowiada o katastrofie polskiego samolotu pod Smoleńskiem. Pojawiają się w nim fragmenty obchodów rocznicowych w Katyniu, wypowiedzi byłych prezydentów, fragment video przesłania J. Kaczyńskiego do Rosjan. W niezwykle wzruszający sposób przedstawiono postać Marii Kaczyńskiej. Film kończy się cytatem z przemówienia, które miał wygłosić w Katyniu Prezydent Lech Kaczyński.



Gdy w Polsce trwała druga tura wyborów prezydenckich, 4 lipca rosyjska telewizja wyemitowała dokument o katastrofie pod Smoleńskiem, zrealizowany na zamówienie Programu Pierwszego publicznej stacji telewizyjnej Federacji Rosyjskiej. Film przedstawia cały ogrom tragedii: miejsce, gdzie rozegrał się dramat, straszliwą rozpacz Polaków, Warszawę i inne miasta Polski, w których opłakiwano ofiary katastrofy samolotu, wreszcie tysiące ludzi oddających hołd 96 zmarłym, wśród których byli prezydent Polski Lech Kaczyński i jego żona Maria. Stało się jednak inaczej. Rankiem 10 kwietnia TVP przygotowywała się do transmisji mszy żałobnej i przemówienia Lecha Kaczyńskiego bezpośrednio z lasu katyńskiego. Na prezydenta i delegację najwyższych urzędników państwowych czekało w Katyniu 600 osób. Na nagraniu zarejestrowanym w Katyniu widać nagłe poruszenie: jakaś kobieta odbiega na bok i upada, w tłumie pojawiają się lekarze pogotowia, wiele osób łapie nerwowo za telefony komórkowe. Światem wstrząsa wiadomość o największej tragedii w powojennej historii Polski. Katastrofa lotnicza pod Smoleńskiem pochłonęła blisko 100 przedstawicieli polskich elit, samolot rozbił się kilkaset metrów przed pasem startowym. Nikt nie mógł uwierzyć w to, co się stało, po tym ciosie zadanym w samo serce Polski, nawet najzagorzalsi przeciwnicy prezydenta nie wstydzili się łez. Liczne i dziwne zbiegi okoliczności oraz skala katastrofy spowodowały, że od razu pojawiło się wiele różnych wersji. Jedni mówili, że katastrofa nie była przypadkowa, inni łudzili się, że może ktoś przeżył. W Polsce od razu ktoś przypomniał przepowiednię Nostradamusa: I żelazny ptak rozdzieli dwóch braci. Wielu wyczuwało w katastrofie jakiś ukryty sens. Tysiące innych uwierzyło w teorię zamachu. Dokument zaczyna się od momentu wylotu ekipy rządowej z Warszawy do Smoleńska. Prawie stu przedstawicieli polskich elit zebrało się na warszawskim lotnisku: dowództwo polskich sił zbrojnych, duchowieństwo, posłowie na Sejm i członkowie rządu. Na czele delegacji stał prezydent Lech Kaczyński. Autorzy filmu odnotowują spóźnienie prezydenta na lotnisko, wspominają o owianej mgłą tajemniczości rozmowie braci Kaczyńskich. Potem kamera pokazuje porozrzucane szczątki rozbitej maszyny, świecące pustakami sale Pałacu Prezydenckiego, ulice Warszawy, tłumy ludzi czekających na trumny ze zmarłymi, wiernych zgromadzonych na Placu Piłsudskiego na mszy za ofiary katastrofy. Wiele miejsca autorzy poświęcają też samemu prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu, pokazując go w różnych sytuacjach, i przede wszystkim jego żonie Marii, przedstawiając ją jako troskliwą żonę, dbającą o wygląd męża, poprawiającą mankiet jego koszuli, a także wybawiającą go z różnych niezręcznych sytuacji, np. gdy nie zrozumiał pytania zadanego mu po angielsku. W filmie nagrane zostały m. in. wypowiedzi byłych prezydentów, Lecha Wałęsy i Aleksandra Kwaśniewskiego oraz marszałka Sejmu Bronisława Komorowskiego i Jacka Sasina zastępcy szefa Kancelarii Prezydenta RP, ponadto red. Tomasza Sakiewicza, Izabeli Sariusz - Skąpskiej, której ojciec, Andrzej Sariusz - Skąpski, zginął w katastrofie, a także fragment przesłania do Rosjan Jarosława Kaczyńskiego, który dziękował za współczucie okazane po smoleńskiej katastrofie i deklarował, że jeśli zostanie prezydentem, to złoży w Rosji wizytę, którą jego brat tak długo odkładał.
02.11.

Doceniałam każdy przeżyty dzień

Reżyser Jędrzej Lipski;

Anna Walentynowicz to przykład zwykłej osoby, która po latach upokorzeń postanawia wystąpić przeciwko władzy, zwanej w tamtych czasach ludową. W jej życiorysie odbija się historia naszego kraju na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat - i właśnie z takiej perspektywy, zwyczajnej osoby, będzie ta historia opowiedziana. Anna Walentynowicz opowie o całym swoim życiu, nie tylko o swojej działalności związkowej i niepodległościowej. Widz po raz pierwszy będzie miał okazję poznać Annę Walentynowicz jako człowieka, nie tylko jako bohaterkę i organizatorkę robotniczych strajków. O jej życiu opowiedzą też jej najbliżsi.


03.11.

Umurage - pamięć ludobójstwa

Reżyser Gorka Gamarra Gaztanaga

Film dokumentalny o obecnej sytuacji w Rwandzie, gdzie w 1994 roku w walkach na tle etnicznym pomiędzy plemionami Tutsi i Hutu zginęło około miliona ludzi. Systematyczna masakra mężczyzn, kobiet i dzieci trwała około 100 dni i odbywała się na oczach społeczności międzynarodowej. Ludobójstwo zakończyło się, gdy Rwandyjski Front Patriotyczny zdominowany przez Tutsi pod dowództwem Paula Kagame obalił rząd Hutu i przejął władzę.


04.11.

Trzęsienie ziemi na Haiti: czy musiało tak być ?

Reżyser Rachel Scarrott , David Hutt;

Film dokumentalny o trzęsieniu ziemi na Haiti na Morzu Karaibskim, którego epicentrum znajdowało się w odległości ok. 16 km od Port-au-Prince. Główny wstrząs nastąpił 12 stycznia 2010 roku o godz. 16.53 czasu lokalnego. Dotychczas potwierdzono śmierć 230 000 osób. Około trzech milionów ludzi mogło ucierpieć w inny sposób: odniosło obrażenia lub zostało bez dachu nad głową. Zniszczeniu uległa większość historycznych budynków w Port-au-Prince. Autorzy opowiadają nie tylko o tych tragicznych wydarzeniach, ale również próbują wspólnie z naukowcami wyjaśnić dlaczego do tego doszło? Dlaczego nikt tego nie przewidział i nie zapobiegł tej tragedii?


05.11.

S JAK SZPIEG, 9. Człowiek cień,

Autor Leszek Wasiuta

Michał Goleniowski należał do najzdolniejszych i zarazem najbardziej tajemniczych postaci polskiego wywiadu. Uważany był za mistrza dezinformacji. Podobno wydał KGB ponad 600 agentów CIA i MI6. Uciekł z Polski do USA w 1961 roku w obawie przed dekonspiracją. Po wielu latach od jego ucieczki okazało się, że pracował dla trzech stron, dla polskich służb, KGB i CIA. Zmarł w Nowym Yorku


w 1993 roku.
Korespondent BRYAN

Reżyser Eugeniusz Starky

Tytułowa postać: Julien Bryan, amerykański dziennikarz, którego ścieżki losu przywiodły ostatnim pociągiem z Berlina do Warszawy 4 września 1939 roku. Materiał zarejestrowany przez Juliena Bryana stanowi unikatowy dokument przepełniony historyczna prawdą, oglądaną bez subiektywnego komentarza. Ukazuje patriotyczny heroizm społeczeństwa warszawskiego z punktu widzenia jednostki, uwikłanej w rzeczywistość wojenną. To niepowtarzalne historyczne źródło przedstawia skrupulatnie w wyjątkowy sposób i z nowej perspektywy obraz przedwojennej Warszawy i dramat ludności cywilnej w obliczu nieoczekiwanego oblężenia i stanowi ważny krok w szerzeniu obywatelskiej świadomości historycznej.


06.11.

Żegnaj DDR! Przez Warszawę ku Wolności

Reżyser Krzysztof Czajka

Film dokumentalny zrealizowany przez mieszkającego w Berlinie polskiego dokumentalistę Krzysztofa Czajkę. W 1989 roku dziesiątki tysięcy obywateli NRD uciekły ze swojego kraju do RFN. Droga na Zachód wiodła najczęściej przez Węgry. Mało kto jednak wie, że podobne wydarzenia miały miejsce też w Polsce. Przez zachodnioniemiecką ambasadę w Warszawie na Saskiej Kępie przeszło blisko


6 tysięcy uchodźców z NRD. W pomoc uciekinierom zaangażował się pierwszy niekomunistyczny rząd Tadeusza Mazowieckiego. Wbrew obowiązującym wtedy umowom Polski z NRD nie odsyłał ich za Odrę, ale zorganizował dla nich miejsca w ośrodkach wypoczynkowych wokół Warszawy, gdzie
w spokoju czekali na wyjazd do RFN. Opuszczali Polskę dwoma "pociągami wolności", samolotami, ale też promem przez Szwecję. W międzyczasie pomogło im wielu zwykłych Polaków. Krzysztof Czajka dotarł do uciekinierów sprzed 20 lat, jak i do tych, którzy im pomagali. Bohaterowie jego filmu sami opowiadają o swoich przeżyciach.
Odejścia, powroty

Realizacja: Andrzej Titkow

Przeżycia ludzi, którzy doświadczyli stanu "śmierci klinicznej"... Występujący w filmie "eksperci" - lekarze, terapeuta, astronom i ksiądz zastanawiają się nad istotą tego niezwykłego doświadczenia. Tunel, światłość, ukwiecone łąki, muzyka o nieziemskiej harmonii, emanacja miłości, uczucie ogromnej ulgi i spokoju. Te elementy pojawiają się w większości opowieści tych, którzy przeżyli śmierć kliniczną. Bohaterowie filmu przeszli na "tamtą stronę" w różnych okolicznościach: w wyniku samobójczego zamachu, wypadku, choroby, podczas operacji. Niektórzy w wieczności - jak mówią - mogli zobaczyć całe swe życie, inni oglądali z wysokości swoje ciała zupełnie się z nimi nie utożsamiając, jeszcze inni rozmawiali ze świetlistymi postaciami. Niektórzy otrzymali wyraźny rozkaz powrotu do ziemskiej powłoki. Dla wszystkich było to wstrząsające, niezapomniane przeżycie, które zmieniło ich sposób myślenia. W wypadku kilkorga zdecydowało o dalszym losie. Opowieści te komentują uczestniczący w programie eksperci.



07.11.

Apteka pod Orłem

Reżyser Krzysztof Miklaszewski

Dokumentalna opowieść o okupacyjnej historii krakowskiej apteki włączonej przez Niemców w obszar utworzonego w marcu 1941 getta żydowskiego, stała się dla Krzysztofa Miklaszewskiego wstrząsającym tłem dla upomnienia się o pamięć o Tadeuszu Pankiewiczu, który i zawód farmaceuty


i Aptekę "Pod Orłem" odziedziczył po przodkach, znakomitych galicyjskich aptekarzach. Pankiewicz, jedyny Polak, mieszkający na co dzień pośród żydowskiej społeczności, okazał się jej prawdziwym opiekunem i wybawcą, a jego Apteka „oazą” przeżycia dziesiątków ludzi i przedsionkiem do wolności.

05.11. przypada rocznica śmierci Tadeusz Pankiewicza. W listopadzie 1942 r. powstawał też obóz
w Płaszowie dla krakowskich Żydów. Narratorem w filmie jest Adam Ferency.

08.11.

Mur Berliński - po drugiej stronie

Reżyser Jean-Francois Delassus

Berlin, 9 listopada 1989 r., Niemcy Wschodnie NRD - ludzie protestują. Jeszcze chwila i mur zostanie rozebrany i zakończy się zimna wojna. W filmie archiwalia, sceny zza kulis i wypowiedzi postaci sceny politycznej tamtych wydarzeń: Egona Krenza (niemieckiego działacza państwowego, komunisty, ostatniego sekretarza SED); Markusa Wolfa (wieloletniego szefa Głównego Zarządu Wywiadu - Stasi); Michaiła Gorbaczowa (polityka radzieckiego i rosyjskiego, ostatniego przywódcę KPZR i jedynego prezydenta ZSRR); Eduarda Szewardnadze (gruzińskiego polityka, ministra spraw zagranicznych ZSRR za rządów Gorbaczowa, prezydenta Gruzji od 1995 do 23 listopada 2003).


09.11.

Mur Berliński - po drugiej stronie - część druga
10.11.

Kartka Schabowskiego - 24 godziny w historii świata;

Reżyser Marc Brasse, Florian Hubner;

Upadek muru berlińskiego nastąpił 9 listopada 1989 roku. Film ukazuje bohaterów tamtych wydarzeń w ciągu decydujących 24 godzin. Wywiady z Tomem Brokawem - pierwszym zagranicznym reporterem, relacjonującym wydarzenia owej nocy, z doradcami politycznymi prezydenta Stanów Zjednoczonych i Francji oraz ówczesnej premier Wielkiej Brytanii i Kanclerza Niemiec oraz z samym Schabowskim.


11.11.

Rówieśnicy Niepodległości

Reżyser Joanna Jaworska

Rówieśnicy niepodległości to historia niepodległej Polski widziana przez pryzmat ludzkich życiorysów. Losy bohaterów filmu urodzonych w 1918 roku splatają się w jedną barwną opowieść o pokoleniu 1918. Spokojne dzieciństwo i młodość przerwała wojna, potem przyszły obowiązki rodzinne, praca, emerytura O swoim życiu, sukcesach, porażkach, smutkach i radościach opowiadają 90-latkowie: Olga Kubicka, Julia Zielińska i Kazimierz Weber. Olgierda Kubicka - urodziła się w Krakowie i tam przeżyła 80 lat. Obecnie mieszka w Warszawie. Jej matką chrzestną była Maria Piłsudska. Pamiątkowa fotografia i metryka chrztu zachowały się do dziś. Przy nazwisku chrzestnej napisano "żona komendanta". Jako uczennica gimnazjum była podejmowana na Zamku Królewskim przez prezydenta Ignacego Mościckiego. Wojenna zawierucha zagnała ją na Węgry, przeżyła oblężenie Budapesztu, obóz sowiecki; jednym transportem, wagonami bydlęcymi wracała z Beatą Artemską do Polski, ona do swojego ukochanego Krakowa. Julia Zielińska - urodziła się w Warszawie, jej pierwszy adres to mieszkanie z ogródkiem przy Placu Napoleona 2; wszystko świetnie pamięta; kiedy był przewrót majowy - ojciec podawał żołnierzom na podwórku kawę, herbatę, coś na ząb... ; kończyła gimnazjum im. Emilii Plater, matura 36; bardzo dobrze pamięta pogrzeb Piłsudskiego w 35, to był szkolny obowiązek brać udział w uroczystościach pogrzebowych, zresztą była chowana w kulcie Marszałka. Na zajęciach z przysposobienia wojskowego, na obozie letnim spotykała się z córkami Piłsudskiego. W czasie okupacji wyszła za mąż, urodziło się dziecko... Męża straciła w 45 (mąż wojskowy zginął na wojnie). Po wyzwoleniu udało się szybko dokończyć przerwane studia (studiowała na Politechnice na Wydziale Elektrycznym) i poszła do pracy na kolei. Kazmierz Weder - urodzony na Solcu w Warszawie; był uczniem Gimnazjum Rejtana, potem Władysława IV.,, ostatecznie maturę zrobił u Salezjanów w Różanystoku koło Grodna. W 39 roku jako młody podchorąży brał udział

w obronie Lwowa. Zaliczył Szepietowkę, obóz przejściowy do Katynia; udało się zorganizować ucieczkę; przez Krasnystaw, Zamość, Lublin wracał do Polski. Trafił do Piastowa w którym mieszka do dziś.
12.11.

S JAK SZPIEG, 10. Uciekinier,

Autor Leszek Wasiuta

Jerzy Bryn urodził się piątego stycznia 1916 roku w Warszawie, w żydowskiej rodzinie rzemieślniczej. Pierwszy prawdopodobny kontakt ze służbami specjalnymi Jerzy Bryn miał w czasie wojny


w Hiszpanii, w drugiej połowie lat 30 - tych. Oddziały Międzynarodowe, w których służył zostały stworzone przez Komintern i składały się głównie z młodych ludzi z całej Europy. Sowiecki wywiad werbował tam bardzo intensywnie. Cała późniejsza historia Bryna wskazuje, że już wtedy stał się szpiegiem. Całą II Wojnę Światową spędził jako agent uśpiony w Palestynie. Pod koniec lat czterdziestych centrala w Moskwie postawiła mu zadanie - powrót do Polski i tworzenie, w nowym PRL-owskim wywiadzie, wąskiej grupy zaufanych ludzi. Jego największym wywiadowczym osiągnięciem było zbudowanie dużej siatki szpiegów we Francji. Z czasem Bryn odszedł od pracy
w wywiadzie i „osiadł” na placówce dyplomatycznej w Tokio. Pewnego dnia w 1962 roku zniknął, pojawił się po pół roku twierdząc, że został porwany. Śledztwo wykazało, że tak naprawdę uciekł, lecz Amerykanie nie zaufali mu i nie udzielili azylu. Uciekł znowu z ośrodka CIA we Frankfurcie, niestety Polacy też mu nie zaufali. Został skazany na 25 lat więzienia. Zmarł w zakładzie karnym, na atak serca w 1978 roku.
ISRAEL Sp z. o. o.;

Reżyser Mor Loushy

William pochodzi z Bostonu. Swoje zainteresowania określa w trzech słowach: wojna, sport i polityka. Marzy o tym, by zobaczyć jedną z najlepszych armii świata w akcji. Elenah mieszka na wschodnim wybrzeżu, w stanie New Jersey. Nad jej łóżkiem wisi flaga Izraela, prezent od przyjaciół, który dziewczyna pokazuje z nieskrywaną dumą. Jack, młody mieszkaniec Toronto, jest pacyfistą. Nie cieszy go perspektywa wyprawy do Ziemi Świętej. William, Elanah i Jack razem z innymi młodymi Amerykanami uczestniczą w programie Israel Experience zwanym największym syjonistycznym projektem dekady. Każdego lata tysiące nastolatków pochodzenia żydowskiego spędza cztery tygodnie w Izraelu, biorąc udział w intensywnym obozie, w trakcie którego mają poznać inne oblicze tego kraju i narodu. Wiek między 15 a 17 rokiem życia to TEN wiek. "Każdy z nas pamięta, jak ogromny wpływ mieli na nas ludzie, których wówczas poznaliśmy. Dlatego chcemy, by młodzież przyjeżdżała tutaj. By to, co przeżyją, wywarło wpływ na każdego z nich" - mówi Effi, jeden


z koordynatorów programu. Wraz z grupą bohaterów odwiedzamy kolejne miejsca na mapie wyprawy. Może się wydawać, że chwilami chodzi tu o łatwą do zdemaskowania propagandę czy wręcz manipulację. Jednak pytanie o sens przekazu i obiektywizm nigdy nie jest proste, gdy w grę wchodzi kwestia tożsamości, konfliktu i prawdy historyczno-politycznej. Dla trójki bohaterów filmu i ich kolegów ów miesiąc doświadczania Izraela był na pewno szansą na dotknięcie innej strony rzeczywistości.

Wybrane nagrody i festiwale: 2009 IDFA/International Documentary Film Festival in Amsterdam


13.11.

Anatomia kryzysu;

Ameryka pogrążyła się w kryzysie. Ceny akcji spadły o 30%. Setki tysięcy ludzi straciły pracę. Banki hurtowo przejmują zadłużone nieruchomości. Wiele szacownych instytucji finansowych ogłosiło upadłość. Przemysł motoryzacyjny znalazł się na granicy bankructwa. Amerykanie nadal pamiętają krach na giełdzie w 1929 roku, który zapoczątkował trudne lata Wielkiego Kryzysu. Czy mamy powtórkę z historii? Czy dzisiejsze załamanie rynku zwiastuje kolejną gospodarczą katastrofę?

Film dokumentalny, 45 min, USA, 2008 Narracja: Michael Carroll Był wieczór 17 września 2008 roku, kiedy sekretarz skarbu Henry Poulson z przerażeniem uświadomił sobie, że Stany Zjednoczone stanęły u progu najpoważniejszej zapaści gospodarczej od czasu Wielkiego Kryzysu. Załamywał się rynek kredytów, banki przestawały udzielać pożyczek, ludzie w panice wycofywali pieniądze

z funduszy inwestycyjnych. Wiele pozornie niezniszczalnych instytucji finansowych zamknęło swoje podwoje, przemysł motoryzacyjny znalazł się na krawędzi bankructwa, setki tysięcy osób straciło pracę. Jak do tego doszło? Czy rząd nie mógł temu zapobiec? Czy USA i cały świat naprawdę czeka powtórka z lat 1929 - 1933 ubiegłego stulecia? - takie pytania zadają sobie twórcy filmu "Anatomia kryzysu". O odpowiedź nie jest jednak łatwo, gdyż o ile skutki obecnej zapaści są podobne do tych sprzed niemal wieku, to jej przyczyny różnią się znacznie. U źródeł Wielkiego Kryzysu legły obiektywne prawidła cyklu gospodarczego, z których wówczas nie w pełni zdawano sobie sprawę i nie wypracowano jeszcze odpowiednich sposobów, by im przeciwdziałać. Za początek obecnej katastrofy uznać należy beztroskie zadłużanie się konsumentów, bezkrytyczną politykę kredytową banków, nieodpowiedzialne spekulacje giełdowe oraz dezynwolturę administracji George’a Busha jr. , w której mimo ewidentnych oznak nadchodzącego tsunami stanowczo za długo pokutowało przekonanie, że wszystko jest pod kontrolą. Tymczasem gospodarka pokazała, że przypomina gigantyczną, a zarazem misterną budowlę z kostek domina. Wystarczy pchnąć pierwszą i kolejne przewracają się już same


w coraz szybszym tempie. Do tej jakże czytelnej wizualnej metafory autorzy "Anatomii kryzysu" odwołują się chętnie i często. Pomiędzy sceny malowniczo upadających konstrukcji z kostek domina dynamicznie wmontowano wypowiedzi ekonomicznych ekspertów, biznesmenów, polityków oraz filmowe archiwalia z przełomu lat dwudziestych i trzydziestych XX wieku. Spomiędzy nich wyzierają autentyczne tragedie wielu rodzin, które nigdy nie zostały uwiecznione w podręcznikach ekonomii i na łamach prasy. Ojciec satyryka Jerry’ego Stillera w latach Wielkiego Kryzysu pracował jako taksówkarz. Nagle przestał mieć klientów. Pamiętam jak rodzice okładali się pięściami i wypominali sobie winy. Mama kazała ojcu iść do pracy. On mówił, że nikogo nie stać na taksówkę. Doskonale pamiętam jak wyszedł z domu, a po powrocie rzucił na stół 25 centów. Powiedział mamie, żeby poszła kupić mleko
i rozpłakał się
wspomina Stiller. W latach Wielkiego Kryzysu popełniono najwięcej samobójstw
w historii Stanów Zjednoczonych. Nadzieja pojawiła się dopiero z objęciem urzędu prezydenta przez Franklina Roosevelta. W ramach wprowadzonego przez niego Nowego Ładu Gospodarczego podjęto reformy i powołano instytucje finansowe, które działają do dziś. Byt milionów Amerykanów poprawił się, ale gospodarka wciąż nie mogła stanąć na nogi. Dźwignęła się dopiero i rozkwitła dzięki II wojnie światowej, która z punktu widzenia Ameryki miała dwie zalety: nie toczyła się na terytorium USA
i stworzyła olbrzymi popyt na wszystko, co umożliwia jej prowadzenie. Biorąc to pod uwagę pozostaje mieć nadzieję, że miał rację Mark Twain, kiedy mówił "Historia nie powtarza się, tylko czasem się rymuje".
Born dead;

reż. Jacek Bławut;

Historia więźnia-recydywisty, który w ramach programu "Duet" powstałego z inicjatywy krakowskiego więzienia i Domu Pomocy Społecznej pracuje w ośrodku przy dzieciach głęboko upośledzonych. Przez kilka miesięcy kamera obserwuje 24-letniego Roberta, który od 15. roku życia przebywał


w zakładach karnych. Robert opiekuje się dziećmi, przebiera je, karmi, myje i spędza z nimi wolny czas. W miarę upływu czasu więzień zaczyna angażować się emocjonalnie w powierzoną mu pracę. Sceny przedstawiające pracę Roberta z dziećmi przeplatane są krótkimi scenami z więzienia. "Born dead" to film o przemianach zachodzących w człowieku, o rodzeniu się uczuć, poczucia bliskości. To film o nauce współczucia i chęci pomocy.

NAGRODY: Krakowski Festiwal Filmowy. Brązowy Lajkonik, Nagroda Specjalna FICC Federacji Dyskusyjnych Klubów Filmowych (2004).


14.11.

Uciekinier;

Reżyser Marek Tomasz Pawłowski

Przez całe swoje życie ciągle uciekałem. W czasie wojny uciekałem przed Niemcami. W Auschwitz kilka razy uciekłem przed śmiercią. Po wojnie uciekałem przed "czerwonymi". Teraz uciekam w świat, żeby nie stetryczeć... - Kazimierz Piechowski opisuje swoje pełne dramatycznych wydarzeń życie. Od dawna jego marzeniem były zagraniczne podróże. Ale w czasach dzieciństwa nie dane mu było to pragnienie zrealizować. Kiedy wybuchła druga wojna światowa, Piechowski był harcerzem. Wraz


z tysiącami kolegów znalazł się w śmiertelnym niebezpieczeństwie, gdyż Niemcy rozstrzeliwali harcerzy. Piechowski chciał uciec z okupowanego kraju, przez Węgry dostać się na Zachód i móc walczyć za ojczyznę. Ale ta próba się nie udała i młody chłopak, po pobycie w kilku więzieniach, trafił ostatecznie do obozu koncentracyjnego w Auschwitz. Tu, za bramą ze złowrogim i bałamutnym hasłem "Arbeit macht frei" (Praca czyni wolnym) Kazimierz Piechowski staje się więźniem numer 918. Wraz ze swoimi kolegami jest ofiarą zbrodniczego systemu obozowego. Zarządzającym Auschwitz esesmanom nie chodzi wyłącznie o fizyczne wyeliminowanie więźniów. Oprawcy chcą, aby ich ofiary przed śmiercią utraciły resztki czci i człowieczeństwa. Głównym narzędziem tego działania jest głód. Przebywający w obozie dostają minimalne racje żywnościowe. Najważniejszą troską więźniów staje się przeżycie do następnego dnia. Wyniszczeni głodem, są zmuszani do harówki w każdych warunkach pogodowych, na paraliżującym mrozie, w głębokim śniegu, w obezwładniającym upale, po kolana w błocie. Największe żniwo śmierć zbiera na jesieni i wiosną. Wielu zabijają choroby, inni są rozstrzeliwani, a ich zwłoki palone w krematoriach. Ale Piechowski chce żyć. Uczy się oszczędzać siły. Kiedy w pobliżu nie ma żadnego kapo czy esesmana, odpoczywa; kiedy zaś jest obserwowany, udaje, że rwie się do pracy. Wkrótce zostaje przeniesiony do pracy pod dachem, w magazynie nieopodal obozu. Tam poznaje Gienka, więźnia, który zajmuje się samochodami. Razem postanawiają wyrwać się z tego "piekła śmierci", jakim jest obóz w Oświęcimiu. Powoli dojrzewa plan ucieczki. Ale ryzyko porażki jest duże, a stawką w tej grze śmierć nie tylko uciekinierów, lecz także współwięźniów.
W swoim filmie Marek Tomasz Pawłowski śledzi losy niezwykłej postaci Kazimierza Piechowskiego, organizatora najbardziej brawurowej ucieczki z Auschwitz. Piechowski, przed kamerą, opowiada
o dramatycznych chwilach swego życia, zarówno o koszmarze czasów obozowych, jak i o walce przeciw hitlerowcom w oddziale Armii Krajowej, za co po wojnie władze komunistyczne wtrąciły go do więzienia. Dokument uzupełniają bogate materiały archiwalne, w tym ujęcia okolic obozu i magazynu przeplatające się ze współcześnie wykonanymi zdjęciami.
15.11.

Magda, miłość i rak;

Reżyser Alina Mrowińska

Patrząc na piękną, smukłą Magdę Prokopowicz, nikt nie pomyślałby, że przez kilka lat walczyła ze śmiertelną chorobą, która ją straszliwie okaleczyła. Wszystko wskazuje na to, że tę walkę wygrała, chociaż pewności nie będzie miała nigdy. Magda bardzo wcześnie musiała oswoić się ze śmiercią. Jej rodzice zmarli na raka: ojciec - gdy miała 14 lat, a matka, gdy Magda była osiemnastolatką. Ona sama była więc w grupie podwyższonego ryzyka, mogła spodziewać się, że i jej los nie oszczędzi takich doświadczeń. Gdy poznała Bartka Prokopowicza, znanego operatora i swojego przyszłego męża, zakochali się w sobie od pierwszego wejrzenia i szybko zdecydowali się na ślub. Wiedzieli, że chcą być ze sobą na dobre i na złe, "dopóki śmierć ich nie rozłączy". Chmury zawisły nad ich szczęściem, gdy Magda miała 27 lat. Pewnego dnia wyczuła guzek w piersi. Diagnoza brzmiała jak wyrok: obustronny złośliwy rak piersi. Dla Bartka było oczywiste, że będzie przy niej trwał, wspierał ją, że nie przestanie jej kochać. A właśnie wtedy szczególnie go potrzebowała. Początkowo, pamiętając wieloletnie cierpienia matki, którą pokonał rak piersi, Magda nie chciała poddawać się tradycyjnej kuracji, nie wierzyła w jej efekty. Próbowała medycyny niekonwencjonalnej. Lekarze namawiali ją jednak na poddanie się obustronnej mastektomii, ostrzegając, że inaczej nie będzie dla niej żadnego ratunku. Gdy okazało się, że jest w ciąży, namawiali ją na jej usunięcie. Magda jednak zdecydowała się urodzić, a w utrzymaniu ciąży bardzo pomógł jej onkolog, dr Jerzy Giermek. Ze względu na dziecko zrezygnowała jednak z eksperymentów, zgodziła się na operację. Była w trzecim miesiącu ciąży, kiedy usunięto jej obie piersi. Bardzo to przeżyła: do tej pory trudno jej o tym mówić, choć jej mąż zapewnia, że nie wpłynęło to w żaden sposób na jego uczucie do niej i ze sposobu, w jaki wypowiada te słowa, widać, że nie jest to tylko pusta deklaracja. Później była półroczna chemioterapia, podczas której Magdzie wypadły piękne, gęste włosy, stanowiące jeden z jej atutów. Przyszła mama wstydziła się swej łysej głowy, właściwie na cały czas kuracji odcięła się od świata. Dwa tygodnie po jej zakończeniu na świat przyszedł mały Leonek, oczko w głowie rodziców, którzy - świadomi, jak cenny jest wspólnie spędzony czas - starają się ani na chwilę nie rozstawać ze sobą


i z nim. Żona i dziecko jeżdżą więc z Bartkiem na plany filmowe kolejnych produkcji, przy których jest on operatorem, nawet za granicę. Rok temu Magda dowiedziała się, że ma przerzuty do wątroby i kości. Ale i wtedy nie załamała się. Oboje wiedzieli, że zwycięstwo nad rakiem zależy w dużym stopniu od determinacji pacjenta, jego woli życia. A tego Magdzie nie brakowało. I zmiany chorobowe ustąpiły. Od tamtej pory stan zdrowia Magdy się poprawia. Jeszcze nosi różne peruki, ale już odrastają jej włosy, przybyło sił. Dziewczyna szykuje się do zabiegu rekonstrukcji piersi i marzy, żeby znów założyć suknię bez ramiączek, w której brała ślub. Oswoiła raka, teraz uczy innych, jak się go nie bać: koresponduje z wieloma chorymi, udziela wywiadów. Razem z Bartkiem buduje dom na wsi. Wierzy, że spędzą tam jeszcze wiele szczęśliwych lat.
16.11.

Czerwoni Khmerzy: czas zapłaty

Reż. Anne Poiret;

17.02.2009 r. ruszył proces w sprawie zbrodni popełnionych przez Komunistyczną Partię Kambodży - Czerwonych Khmerów, którzy wymordowali prawie 25% ludności kraju. 30 sędziów przesłuchiwało około 133 świadków. Reżyserka Anna Poiret wyruszyła do Kambodży, aby przeprowadzić dodatkowe, dziennikarskie śledztwo. Film pokazuje jak długa i trudna jest praca śledczych w tej sprawie i jak wielkie nieszczęście dotknęło ludzi żyjących w Kambodży.



17.11

Bezrybie

Reżyser Rupert Murray

Zamiłowanie do jedzenia ryb może wkrótce skończyć się ich globalną zagładą. Pierwszą ofiarą będzie zapewne błękitnopłetwy tuńczyk. Kilogram tej ryby już rok temu kosztował ponad 800 dolarów, a cena musi wzrosnąć, bo masowy połów prowadzi do stałego zmniejszania się populacji tego gatunku. Niczym nie hamowana eksploatacja morskich zasobów zagraża jednak nie tylko błękitnopłetwemu tuńczykowi. W niedługim czasie może doprowadzić do wyginięcia prawie 300 gatunków ryb. Już na początku lat 90. nadmierne połowy dorsza u wybrzeży Nowej Funlandii zdziesiątkowały jego najliczniejszą populację na świecie. Nowoczesne statki rybackie nie pozostawiają rybom żadnych szans na ucieczkę. Naukowcy przewidują, że przy połowach na taką skalę jak dziś, morskie pożywienie stanie się przeszłością już w 2048 roku. A skutkiem zagłady ryb, może być powrót masowego głodu wśród ludzi. Oparty na książce reportera Charlesa Clovera film jest częścią kampanii społecznej walczącej z nadmiernymi połowami ryb na całym świecie. Zdjęcia do "Bezrybia" były kręcone przez ponad dwa lata w różnych miejscach naszego globu: przy wybrzeżach Senegalu, Alaski, Gibraltaru, na targu rybnym w Tokio. Twórcy prezentują restauratorów i polityków zezwalających na zbyt wielkie połowy, którzy wydają się nie przejmować zniszczeniami, do jakich prowadzi ich działalność. Pokazują też znanych naukowców, rybaków i tych, którzy walczą


z nadmierną eksploatacją mórz i oceanów - jak Roberto Mielno, były hodowca tuńczyków, który teraz broni ich populacji. Aby ta walka była skuteczna, musi zmniejszyć się ilość rybackich statków na całych świecie. Należałoby też utworzyć sieć morskich rezerwatów, całkowicie wolnych od połowów.
A przede wszystkich - edukować konsumentów.

Wybrane nagrody i festiwale: 2009 Sundance; Seattle International Film Festival; British Independent Film Award nominacja do nagrody dla najlepszego dokumentu/Best Documentary nomination; Golden Reel Award - nominacja do nagrody im. Verny Fields/Verna Fields Award nomination.


18.11.

Pod ciśnieniem

Realizacja i zdjęcia: Jacek Szymczak

Jedyny sposób, by odkryć granice możliwości to przekroczyć je i sięgnąć po niemożliwe. Dla większości ludzi nie jest to jednak celem życia i jeśli przekonują się o swoich własnych granicach to


z reguły pod naciskiem tzw. siły wyższej. Są wszakże i tacy, którzy - jak Jurek Błaszczyk - nie potrafią normalnie funkcjonować bez okresowego "skoku adrenaliny". Przy komputerze siedzieć może każdy, ale zrobić coś, czego nikt do tej pory nie zrobił, by mieć co opowiadać wnukom - oto prawdziwe wyzwanie. Jurek Błaszczyk jest z zawodu informatykiem, ale jego prawdziwą pasją stało się nurkowanie. Z początku rekreacyjne, a potem tzw. techniczne - profesjonalne i głębinowe. "Czy można z tej pasji wyżyć?" - Nie, ale jest wesoło"- twierdzi bohater dokumentu."A mnie nie jest wesoło, bo żyję w lęku"- dopowiada jego matka. Wie, co mówi. Nurkowanie głębinowe jest niebezpieczne. Dla wielu skończyło się śmiercią. Przy podwodnej ścianie The Bells w Dahab na półwyspie Synaj zginęło ponad dwustu amatorów podwodnych wypraw. Tabliczki z ich imionami i nazwiskami przytwierdzone są do okolicznych skał. Dość ponury to widok i zniechęcający do nurkowania w miejscu przypominającym osobliwy cmentarz. Ale nie dla Jurka, którego pali ciekawość, cóż znajduje się na dnie The Bells, czyli na głębokości 231 metrów. To dokładnie tyle, ile mierzy Pałac Kultury i Nauki w Warszawie. Nigdy jeszcze żaden Polak nie zanurkował tak głęboko, a i na świecie zaledwie kilka osób może pochwalić się podobnym wyczynem. Jurek Błaszczyk szykował się do tej wyprawy 4 miesiące. Zbierał ekipę i sprzęt. Opracowywał szczegółowy runtime, czyli plan swojego postępowania pod wodą, a ekipy pomocniczej na powierzchni. Namówił nawet do współudziału w przedsięwzięciu słynnego Anglika Leigh Cunninghama, rekordzistę świata w nurkowaniu wrakowym, specjalistę w podwodnej penetracji jaskiń. W czerwcu 2007 roku ekipa Błaszczyka dotarła na miejsce. Cunningham dojechał niemal w ostatniej chwili. Miał towarzyszyć Jurkowi do 190 metra. Potem Błaszczyk miał iść sam. Im było bliżej dnia głównego nurkowania, tym więcej pojawiało się trudności. Dość swobodny nastrój panujący w ekipie przełożył się na opóźnienia w przygotowaniach, co znacznie skróciło czas snu Błaszczyka bezpośrednio przed godziną zero. Podczas podwodnych przygotowań okazało się, że wśród skał znajduje się sporo porzuconych rybackich lin, co przy całkowitych ciemnościach, panujących w głębinie naraża nurka na ryzyko zaplątania się w nie i nie wypełnienia runtime’u.
W praktyce jest to równoznaczne z chorobą dekompresyjną, a nierzadko ze śmiercią. Ryzyko powiększał też fakt, ze Jurek Błaszczyk nie mógł zabrać ze sobą wystarczającej ilości powietrza. Miało mu go zabraknąć w trakcie wynurzenia już na 70 metrze. Zgodnie z umową powinien wtedy wystrzelić bojkę i jeden z tzw. nurków supportujących musi mu dostarczyć butlę z odpowiednio dobraną do tej głębokości mieszanką gazów. Co jednak się stanie w sytuacji, gdy Błaszczyka zniesie tak daleko od wyznaczonego miejsca, że nikt jego bojki nie zauważy? Film Jacka Szymczaka jest dokumentalnym zapisem podwodnej eskapady Jurka Błaszczyka w głąb Blue Hole przy ścianie The Bells. Eskapady, w czasie której nie wszystko niestety przebiegło zgodnie z runtimem i członkom ekipy zajrzał w oczy śmiertelny strach. Dzięki kamerom, umieszczonym na kombinezonach Błaszczyka i Cunninghama widzowie mogą na własne oczy przekonać się, jak przebiegała ta wyprawa, począwszy od rozświetlonych słońcem fal, a skończywszy na pogrążonej w gęstym jak sos mroku "piwnicy diabła".

19.11.

S JAK SZPIEG, Zawiedziona nadzieja,

Autor Leszek Wasiuta

Jerzy Sumiński był jednym z lepiej zapowiadających się pracowników służb specjalnych PRL. Przełożeni darzyli go ogromnym zaufaniem, uważany był za pupilka generała Czesława Kiszczaka. Pracował w kontrwywiadzie, zajmował się ochroną agentów polskiego wywiadu przed inwigilacją ze strony przeciwnika. Miał dostęp do największych tajemnic, znał wszystkich supertajnych szpiegów działających na Zachodzie. Pewnego dnia zniknął. Czy przeszedł na drugą stronę? Niewiele na ten temat wiadomo Dokumenty dotyczące Jerzego Sumińskiego zostały usunięte z archiwów. W jakim celu?


Bagdad, miasto rozdarte;

Reżyser Ghaith Abdul-Ahad

Film dokumentalny o aktualnej sytuacji w Bagdadzie, mieście zrujnowanym przez wojnę i konflikty. Jak dogadują się Sunni i Shia pooddzielani murami? Zdjęcia kręcone w 2009 r. przez wielokrotnie nagradzanego, zagranicznego korespondenta Guardian'a Ghaitha Abdul - Ahad'a, który powraca


z kamerą do swojego rodzinnego miasta, w tydzień po szóstej rocznicy amerykańskiej "inwazji" na Irak.
20.11.

Jak zostać miliarderem

Reżyser Antoine Vitkine

Autorzy próbują odpowiedzieć na pytanie, jak zmieni się układ finansowy świata po kryzysie finansowym, jaki nas nawiedził w ostatnich latach. Co się zmieniło i dlaczego? Film dostarcza bogatej wiedzy na temat działania systemów bankowych, polityki finansowej państw, spekulacji na giełdach. Autorzy posługują się wieloma przykładami z historii bankowości od XVII wieku począwszy a na obecnym kryzysie zakończywszy.


Bracia

Scenariusz i reżyseria: Lidia Duda;

W 2002 r. znana i ceniona dokumentalistka, zdobywczyni wielu prestiżowych nagród, Lidia Duda ("Herkules", nagrodzony Złotym Lajkonikiem, telenowela dokumentalna "Tylko tato") zrealizowała film "Nie zgadzam się na świat, w którym żyją moi bohaterowie", będący dokumentalnym zapisem życia dzieci ulicy, chłopców w wieku od siedmiu do czternastu lat. Po latach odnajduje głównych bohaterów tamtego dokumentu braci bliźniaków, Adriana i Marcina. To oni byli nieformalnymi przywódcami grupy "buzoklejów". Nierozłączni, solidarni, idący przez życie ramię w ramię. Decydowali o hierarchii


w grupie, nagradzali i karali. Zaćpani, bezdomni, nieobliczalni. Ich dom rodzinny już dawno przestał być dla nich oparciem, a innego nie znaleźli. Sami zaczęli więc wyznaczać granicę między dobrem
a złem. Dokąd to ich doprowadziło? - to podstawowe pytanie stawiane w nowym dokumencie Lidii Dudy. Dziś Adrian i Marcin mają po 20 lat. Autorka przez ponad rok śledziła ich dalsze losy. Ich filmowa historia zaczyna się od zabójstwa i miłości. Zgodnie z postanowieniem kamerę dokumentalistka wyłączyła dopiero w momencie pierwszego ich sukcesu lub...kolejnej porażki.

2009 - Lidia Duda Łódź (Festiwal Filmów o Rodzinie)-II Nagroda za "odsłonięcie tragizmu przedstawionej w filmie sytuacji, bezwzględne choć współczujące spojrzenie na bohaterów i prowadzenie widza ku zrozumieniu Dobra i Zła"



21.11.

Trzynastka

Reżyser: Ewa Borzęcka

Gdzieś daleko, za górami żyła sobie wdowa z trzynaściorgiem dzieci. Tak mogłaby zaczynać się baśń, ale przedstawiona historia - fragment z codzienności pewnej rodziny - bardziej przypomina mroczny sen czy naturalistyczny dramat. Dzieje się w Bieszczadach, choć zapewne podobnych nie brak wokół. Może nawet u sąsiada za ścianą. Obok nas. Wystarczy chcieć zobaczyć, zamiast uspokajać sumienie datkiem dla biednych, czy izolować się we własnym świecie. Ta matka żadnego ze swych dzieci nie pozwoliła zabrać do sierocińca. Więc są wszyscy razem, w rodzinnym gnieździe. Razem z psami, kotami, królikami i szczurami. Jak w mrowisku wypełniają pracowicie swoje obowiązki, młodsze


i starsze, na miarę sił. Co drugi dzień potrzeba trzydzieści bochenków chleba - kupują na kredyt. Zimą czasem można złapać zająca we wnyki, nałowić ryb w przeręblu. Latem jest łatwiej. Można wybrać jaja leśnym ptakom, upiec w ognisku pisklę lub jaszczurkę. Najmłodsze dzieci wygrzebują dżdżownice, tym najstarszym czasem wystarczy na pół litra. Mają swój sposób na przetrwanie, na życie. Innego nigdy nie poznali. Dzieci zabawiają się szczuciem psów, walkami kotów. Okrutna kaźń schwytanego szczura wydaje się im oczywista i celowa. Głaszczą królika, a potem przyglądają się jego zabijaniu, patroszeniu. To dla nich tylko porcja mięsa. Bo wszystkie marzą, żeby kiedyś, jak ludzie bogaci, wreszcie najeść się do syta. Wystarczy smalec i kaszanka. Jednego można im pozazdrościć - wzajemnej miłości. Trudno oglądać ten film bez emocji. Może zatem my "lepsi", bo syci i wykształceni, nauczymy się kiedyś skutecznie i trwale pomagać w odmianie losu bliźnich.
22.11.

Spotkanie po latach - Dr Anatolij Kaszpirowski;

Reżyseria: Halina Aczkasowa

Odin... dwa... tri... - ten głos, odliczający powoli i spokojnie, znają miliony ludzi na całym świecie. Przyciągał przed ekrany telewizorów rzesze widzów, hipnotyzował. Dwie dekady temu doktor Anatolij Kaszpirowski przebojem wdarł się także do polskich domów, budząc powszechne zainteresowanie.


O Rosjaninie rozpisywała się prasa, jego seanse omawiano w telewizji i radiu, dzielono się wrażeniami podczas rozmów z bliskimi i znajomymi. Polacy wyczekiwali przyjazdu doktora nad Wisłę, przed jego występem w Sali Kongresowej pod Pałacem Kultury i Nauki w Warszawie ustawiła się długa kolejka. Fascynacja osobą doktora stała się nawet udziałem nie przekonanych, nastawionych sceptycznie do jego metod. Fala popularności Kaszpirowskiego dotarła wówczas także do najmłodszych. Należący dziś do pokolenia dwudziestolatków pamiętają go jednak głównie z powszechnych niegdyś dowcipów. Ocenia się, że transmitowane przez telewizję lecznicze seanse pozytywnie wpłynęły na stan zdrowia 10 milionów osób! Dzięki nowemu spojrzeniu na organizm ludzki i jego funkcjonowanie Kaszpirowskiemu udały się rzeczy do tej pory niewyobrażalne. W 1988 roku znieczulił na odległość operowaną pacjentkę wyłącznie siłą sugestii. Rok później powtórzył swój wyczyn. Tym razem dokonał znieczulenia dwóch kobiet w Tbilisi. Pierwsza operacja trwała godzinę, druga trzy, zaś obie pacjentki cały czas pozostawały przytomne. W tym czasie Kaszpirowski znajdował się 2000 kilometrów dalej,
w studiu telewizyjnym w Kijowie... Dziś, po dwudziestu latach od oszałamiającego sukcesu doktora Kaszpirowskiego, o nim samym jest dużo ciszej. Podzielił los wielu innych nowatorów, stając się
z jednej strony celem zawziętych ataków, z drugiej obiektem bezmyślnego naśladownictwa. Przed obiektywem kamery Anatolij Kaszpirowski powraca pamięcią do czasów dawnej świetności. Opowiada o początkach swojej działalności, seansach organizowanych pod gołym niebem. Przypomina swoją decyzję o rozpoczęciu kariery w telewizji, lata niebywałej popularności. Wreszcie przedstawia swój punkt widzenia na temat przyczyn, z których tak nagle jak się pojawił, musiał odejść w cień. Poza wypowiedziami samego doktora oraz ludzi, którzy mieli okazję z nim się zetknąć lub o nim słyszeć, autorzy filmu dokumentalnego dotarli do wielu archiwalnych materiałów, rzucających światło na fenomen Kaszpirowskiego.
23.11.

Gwałt na wojnie

Reżyser llse van Velzen

Od 1996 roku Kongo - środkowoafrykańskie państwo jest nękane nieustannymi konfliktami. Jednak przemoc zbrojna to tylko jedna strona tej dramatycznej rzeczywistości. Drugą są brutalne gwałty

i rozboje na tle seksualnym dokonywane często na kobietach z podbijanych miejscowości, w których stacjonuje armia i rebelianci z licznych organizacji wojskowych. Przemoc seksualna staje się wojenną bronią i strategią. Społeczność dotknięta rozłamem i biedą boryka się z wieloma problemami, a ten wydaje się jednym z bardziej złożonych. Agresja szukająca ujścia, demoralizacja w jednostkach militarnych, trudna pozycja kobiet i różnice społeczne, łączą się niczym w tyglu tworząc wybuchową, pełną napięć mieszankę. Zmowa milczenia zostaje jednak przerwana przez ludzi takich jak Kasharu czy kapitan Basima, którzy odważają się mówić o własnej przeszłości. Podział na pokrzywdzonych
i sprawców nie jest czarno - biały. Film to mocny głos sprzeciwu, ale nie potępienia. To raczej nawoływanie do przebaczenia i przekonanie, że prawda ma moc wyzwalającą, a zmiana życia jest możliwa.
24.11.

Somalia: sezon na piratów.

Realizacja Olivier Joulie

2 października 2009 rozpoczął się atak na morzu. Hiszpański kuter Alakrana został zaatakowany przez piratów w odległości 240 mil morskich od wybrzeży Somalii. Łódź uprowadzono wraz z 36 członkami załogi. Na pobliskich Seszelach - wakacyjnym raju powiało strachem. Piraci zażądali


4 miliony dolarów okupu. Autorzy filmu postanowili dotrzeć do przywódców pirackiego procederu. Nie było to łatwe, ale się udało. Pojechali do Somalii z zamiarem spotkania się z porwanymi marynarzami. Statek stał u wybrzeży Hobio i Harardhere, na północ od Mogadiszu. Miasteczka te są całkowicie kontrolowane przez piratów.. Ekipa filmowa wyruszyła w podroż z Galcka-Yo gdzie ścierają się oddziały plemiennych milicji, wśród których radykalne grupy islamskie powiązane z Al-Kaidą.
25.11.

Cuba Libre

Reżyser Andrzej Słodkowski

Zwrot "Cuba Libre" ma różne znaczenia. W dosłownym tłumaczeniu - "wolna Kuba", ale jest też nazwą popularnego drinka z rumem i coca - colą. Czym innym jest dla Rene Espiego, muzyka, kompozytora


i kolekcjonera płyt, a czym innym dla pionierów, ćwiczących musztrę nieopodal jego domu. Film Andrzeja Słodkowskiego powstawał w czasie, gdy hasło "Cuba Libre" nabrało szczególnego znaczenia. Rankiem 19 lutego 2008 roku niespodziewanie ogłoszono rezygnację Fidela Castro ze wszystkich funkcji państwowych. Nastąpił koniec jego półwiecznej dominacji w życiu publicznym Kuby. Dla mieszkańców wyspy oznacza to wielką niewiadomą. Czy rozpocznie się dla nich marsz ku wolności, czy też Fidela zastąpi jego brat Raoul, a cała reszta pozostanie po staremu? Dla Rene Espiego wydaje się to nie mieć wielkiego znaczenia, choć oczywiście nie jest mu obojętny los ojczyzny. Wręcz przeciwnie bardzo pasuje doń niemodne dziś określenie "patriota", tyle że z gatunku tych cichych, nie rzucających się w oczy, noszących swój kraj w sercu, a nie na sztandarze podczas pochodu pierwszomajowego. Rene ma świadomość, że życie za granicą jest łatwiejsze
i wygodniejsze, ale mimo to pragnie pozostać i umrzeć na Kubie. Widzi szalejącą wokół cenzurę, doświadcza uciążliwych absurdów komunistycznej gospodarki, biedy i zacofania, lecz nie przeszkadza mu to deklarować z lekkim uśmiechem - "Uważam, że jestem wolny na swój sposób". Przestrzenią tej wolności jest jego dom, z którego niechętnie wychodzi i którego część zamienił na chałupnicze studio nagraniowe. Ten dom stanowi azyl, w którym może spotykać się z przyjaciółmi, muzykować, komponować i nagrywać. Muzyka, towarzysząca nieustannie opowieści Rene, jest równie ważnym jak on bohaterem filmu. A muzyka to niezwykła, w wyjątkowy sposób łącząca nasycone bólem, melancholijne nuty pozostawione na tej ziemi przez afrykańskich niewolników z pełnym ognistego temperamentu, hiszpańskim romantyzmem. Jej unikatowy smak można było już nieco poznać dzięki "Buena Vista Social Club" Wima Wendersa. Świat dźwięków jest dla Rene drugą ojczyzną. Drugą
w kolejności, ale czy co do znaczenia? To kraina realizacji marzeń, kolekcjonerskiej pasji, twórczej wolności i wreszcie kontynuacji rodzinnych tradycji. Ojciec Rene, Roberto Espi, był niegdyś słynnym, także poza ojczyzną, muzykiem. W czasach przedrewolucyjnych jego zespół Conjunto Casino cieszył się statusem gwiazdy i króla kubańskiego bolero. Niestety, dziś nawet w swoim kraju jest doszczętnie zapomniany. Pozostały tylko pieczołowicie przechowywane przez Rene pożółkłe zdjęcia i zapisy archiwalnych programów telewizyjnych. Barwny świat, który już nie wróci. Złota era latynoamerykańskiej rozrywki, szalone lata 40. i 50. ubiegłego wieku... Ta epoka skończyła się
z chwilą zwycięstwa rewolucji i wkroczenia Fidela do Hawany. Znacjonalizowano firmy fonograficzne, a większość muzyków zmuszona była do emigracji. Ci co pozostali stanęli przed komisjami i zostali poddani weryfikacji. Większość po negatywnej ocenie odeszła w niebyt. Tak jak Roberto Espi. Trudno uwierzyć, że niemal tuż za ścianami gościnnego domu Rene niepodzielnie panują skrajnie odmienne wartości i dźwięki. Tam hasło "Cuba Libre" oznacza wolność od kapitalistycznego imperializmu,
a rewolucyjne rytmy mają dodawać animuszu skandującym manifestantom i agitatorom wykrzykującym - "kto nie podskakuje, ten jankes!" Takie rozumienie wolności i muzyki na Kubie dominuje. Pozostaje mieć nadzieję, że również ono stanie się kiedyś tylko melodią przeszłości.
26.11.

S JAK SZPIEG, Samobójcza pasja

Autor Leszek Wasiuta

Jest na świecie jedno miejsce, które można określić mianem raju dla szpiegów. To słynna Dolina Krzemowa, rozciągająca się miedzy miastami Palo Alto i Sunnyvale, w północnej Kaliforni. W Dolinie Krzemowej znajdują się dziesiątki centrów badawczych, pracujących nad nowymi technologiami. Po wyjściu z wojska, James Harper, główny bohater naszej historii, rzucił się w wir interesów. Założył własną firmę,: Harper Magnetics, wytwarzającą doskonałe przełączniki i transformatory. Niestety obok wielu talentów Harper miał co najmniej tyle samo wad, był rozrzutnym hulaką. Firma upadła. Kolejna firma Harper Time and Electronics padła z powodu pewnego kosztownego, szwajcarskiego, romansu. W tym czasie skrzyżowały się drogi Jamesa Harpera i,... Williama Hugla, polskiego szpiega. Polacy doskonale wyczuli Harpera, jego żądzę pieniędzy i wielkiego świata. Dostał najlepszego drinka oraz obietnicę szybkiego zdobycia majątku. Oczywiście słowo szpieg nie padło ani razu. Oczywiście Harper dokładnie opisał jakie technologie Ruby wykradła ze swojej firmy. Świadomość, że Rosjanie o nich wiedzą, na pewno wpłynęła na kierunek prac badawczych. Oficerowie FBI z pewnością pukali się w głowę, że zwykłe xero było metodą na kradzież ściśle tajnych materiałów. Poza tym w Dolinie Krzemowej niewiele się zmieniło. Na miejsce Jamesa Harpera znaleźli się na pewno następni szpiedzy.


Nerka na sprzedaż

W ostatnich dziesięcioleciach nerki stały się najbardziej poszukiwanym narządem we Francji.


W samym 2008 roku wykonano trzy i pół tysiąca przeszczepów, ale na listach oczekujących było 14 tysięcy chorych, z czego 225 zmarło nie doczekawszy operacji. Niektórzy, jak Jocelyn, czekają na transplantację nawet dziesięć lat. Zdesperowany chory, potrzebujący nerki – zdesperowany zdrowy, potrzebujący pieniędzy. Właśnie tak rodzi się czarny rynek przeszczepów. A w erze globalizacji odległość nie gra roli. Wszystko, jak zawsze sprowadza się do pieniędzy...
27.11.

Kimdzongilia

KIMJONGILIA – THE FLOWER OF KIM JONG II

Reżyser Nancy Heikin

Korea Północna jest uważana za najbardziej izolowany kraj na świecie. Film przedstawia ludzi, którym udało się uciec z tego kraju w latach 1992 - 2006. Zawiera również wiele informacji i unikatowych materiałów dokumentalnych, obrazujących przeszłość i obecną sytuację w Korei Północnej, która od 60 lat znajduje się pod panowaniem Dynastii Kim. Film nagrodzony na Sundance Film Festival 2009.

Korea Północna to jeden z najbardziej odizolowanych krajów na świecie. Od 60 lat obywatele tego państwa żyją w reżimie totalitarnym kontrolującym w pełni wszelkie informacje docierające do nich
i wychodzące poza granice kraju. Panuje kult jednostki. Jego podmiotami są Kim Il Sung i jego syn, Kim Dzongil. W 46 urodziny Kim Dzongila powstała czerwona hybryda begonii, którą nazwano Kimdzongilia. Kwiat jest symbolem mądrości, wiedzy, miłości, sprawiedliwości i pokoju. Film nazwano od rzadko spotykanej rośliny. Przedstawia niecodzienne losy osób, które przeżyły obozy koncentracyjne w Korei Północnej, wszechobecny głód i nieludzkie represje. Wszystkie wywiady nagrano w samej Korei Północnej. Filmowa spowiedź bohaterów filmu przeplatana jest archiwalnymi ujęciami z koreańskich filmów propagandowych oraz oryginalnymi zdjęciami ukazującymi realia życia w tym kraju. Kimdzongilia to zapis złudzeń, jakimi żyją masy w reżimie totalitarnym oraz gwałtów zadawanych prawom człowieka. Ci, którzy przeżyli obozy koncentracyjne nie tracą nadziei na lepszą przyszłość...

Kim Ki Dok

Reżyser Jolanta Krysowata;

Na początku lat pięćdziesiątych do Polski przybyło 1500 dzieci z ogarniętej wojną Korei Północnej. Były to sieroty wojenne, których wychowaniem nasz kraj zajął się na prośbę Kim Ir Sena. Była to akcja poufna koordynowana na najwyższym stopniu ministerialnym. Grupa tysiąca dwustu dzieci, o których opowiada film, mieszkała w Państwowym Ośrodku Wychowawczym w Płakowicach, niewielkiej wsi na Dolnym Śląsku koło Lwówka Śląskiego. Pośród nich trzynastoletnia dziewczynka o imieniu Kim Ki Dok. Dzieci spędziły w Polsce osiem lat, a nasz kraj stał się dla nich "drugą ojczyzną". Film, jest opowieścią o niezwykle silnej więzi, jaka wytworzyła się między koreańskimi dziećmi, a ich polskimi opiekunami.


28.11.

Poszukiwany Ryszard Kapuściński

Reżyser Filip Bajon

Film dokumentalny przedstawiający sylwetkę Ryszarda Kapuścińskiego - znakomitego pisarza, reportażysty, dziennikarza. Twórcy filmu podążają śladami bohatera, jeżdżą po kraju, odwiedzają kolegów pisarza. W filmie wypowiadają się - obok bohatera - Stefan Bratkowski, Marek Miller, Andrzej Wajda, Witold Zalewski oraz grono aktorów występujących w sztuce "Cesarz", wraz z reżyserem inscenizacji Jerzym Hutkiem. Ryszard Kapuściński ur. 4 marca 1932 w Pińsku, zm. 23 stycznia 2007 w Warszawie.


29.11.

Portrecista

Reżyser Irek Dobrowolski

Film opowiada historię Wilhelma Brasse - przedwojennego fotografa-portrecisty, uczestnika i świadka najtragiczniejszych rozdziałów historii XX wieku. "Portrecista" to historia fotografa, którego praca stała się w okresie wojny przekleństwem i wybawieniem jednocześnie. Fotografia była życiową pasją Wilhelma Brasse, a jej tajniki techniczne i artystyczne poznał on już przed wojną. Pracował w dużym atelier przy głównej ulicy Katowic, gdzie słynął z pięknych portretów. Wtedy nawet nie przypuszczał, że niebawem będzie robił po kilka tysięcy portretów miesięcznie. Brasse trafił do specjalnego komando rozpoznawczego Wydziału Politycznego, zwanego obozowym gestapo. Tu pod okiem SS prowadził fotograficzną dokumentację obozu od jego powstania do ewakuacji. Fotografował to, co mu kazano: pracę więźniów, prywatne spotkania oficerów SS z ich rodzinami, doświadczenia medyczne, a przede wszystkim robił policyjne portrety więźniów do kartotek. Wilhelm Brasse jest autorem wielu zdjęć znanych z podręczników historii na całym świecie. W filmie bohater opowiada o kilku, wybranych zdjęciach i opisuje związane z nimi historie. Mówi o oprawcach, którzy wsławili się bestialstwem,


i o zwykłych ludziach, z którymi zetknął się w pracowni fotograficznej w ich drodze na śmierć. Młody Brasse, utalentowany fotograf, nie przypuszczał przed wojną, że cokolwiek zmusi go do zerwania
z jego pasją. Doświadczenia obozowe wyryły jednak w jego pamięci obrazy, których nigdy potem nie potrafił zapomnieć. Najbardziej pamięta oczy. Setki tysięcy oczu wyrażających niedowierzanie w to, czego są świadkami, strach, przerażenie i beznadzieję. Do dziś widzi je wszędzie, nawet we śnie. Nigdy po wojnie nie był w stanie wziąć aparatu do ręki. W warstwie formalnej na film składają się wypowiedzi bohatera, uzupełnione materiałami ikonograficznymi i archiwalnymi. Sekwencje fotografii archiwalnych pokazane są przy wykorzystaniu najnowszych technik animacji komputerowej.
30.11.

Wielcy Mistrzowie - łatwym łupem przestępców ?

Artful Criminals - Are The Old Masters A Soft Target?

Reżyser Jutta Pinzler

Film dokumentalny o przemycie dzieł sztuki. Według Interpolu jest to jedna z najbardziej dochodowych aktywności przestępczych, tuż za przemytem narkotyków i handlem ludźmi. Wartość zrabowanych przedmiotów, w sprawie których śledztwa prowadzone są przez FBI szacowana jest na około sześć bilonów dolarów. 80% tego typu śledztw kończy się fiaskiem. Dzieje się tak z różnych powodów. Innym problemem jest stale rosnąca ilość fałszywych dzieł sztuki, trudnych do rozpoznania kopi.


W filmie poznamy jednego z najbardziej znanych i cenionych kopistów, 70-cio letniego już Edgara Mrugalla, przez niektórych uważanego za króla fałszerzy dzieł sztuki. Opowie on o technikach
i powodach swojego działania. Poznamy też kulisy największych rabunków i śledztw.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość