Strona główna

Między – państwowe przestrzenie są definiowane jako zagęszczone relacje między ludźmi, ideami, instytucjami i społecznymi praktykami, które przekraczają granice narodowych państw


Pobieranie 20.14 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar20.14 Kb.
Turcy w Niemczech

Muzułmańskie społeczności mniejszościowe znalazły się w Centralnej Europie w rezultacie migracyjnych procesów, które kontynuowano przez wiele pokoleń. Gunter Seufert w swoim tekście przybliża nam szczególną sytuację migranckich społeczności, a mianowicie koncepcję między – państwowych przestrzeni. Między – państwowe przestrzenie są definiowane jako zagęszczone relacje między ludźmi, ideami, instytucjami i społecznymi praktykami, które przekraczają granice narodowych państw.

Gunter Seufert podkreśla, że koncepcja między państwowych przestrzeni jest bardzo pomocna w zrozumieniu rozwoju turecko – języcznej europejskiej diaspory, i w analizowaniu zjawisk, takich, jak:


  • Formacja odradzającego się ruchu Alewitów, którego samo – organizacja i działalność wydawnicza, miała pierwsze wynurzenie w Niemczech.

  • Otwieranie braterskich wspólnot jak SULEYMANCILAR, która działała w odizolowaniu w Turcji, ale w Niemczech prezentowała siebie jako godny zaufania partner w dialogu między – religijnym.

  • Formacja dobrze zorganizowanej nowoczesnej Partii Dobrobytu organizowanej w Zachodniej Europie, szczególnie w Niemczech.

  • Wynurzenie się energicznych islamskich grup jak KAMELETTIN KAPLAN.

  • Ogromna skala rosnących zasobów pieniężnych wśród tureckich pracowników przez co są zwani „zielonymi przedsiębiorcami”, co prawdopodobnie jest jednym z warunków zakwitnięcia islamskich kampanii w Turcji.

  • Instytucjonalizacja emigranckich towarzystw, organizacji tureckiego państwa – Dyrekcji ds. Religii w Europie jako Dyrekcji Turecko Islamskiej Unii, która stała się zwiastunem dyrekcyjnej działalności w pojawianiu się państw muzułmańskich w byłej Unii Sowieckiej.

Migracja otwiera zatem całkowicie nową przestrzeń ograniczeń i możliwości, które wymagają od migrantów nowych strategii w kierunku obydwu państw.. Muzułmańskie trans – państwowe przestrzenie między Europą – a Turcją, ukazują z jednej strony istnienie zeświecczonej siły, która ma monopol na interpretację religii w państwie, z drugiej zaś istnienie konserwatywnej populacji Sunnitów w Anatolii, którzy kwestionują uznawanie reżimu, poprzez odsyłanie do religijnych wartości. Turecki islam w diasporze może być w pełni zrozumiany tylko poprzez odwołanie się do Tureckiej Republiki.

Islam w Turcji to państwowe instytucje głownie Dyrekcja ds. Religijnych i Ministerstwo Edukacji Narodowej. Każda religijna działalność poza kuratelą państwowej biurokracji, i każdy wysiłek religijny na polu polityki, jest uznany za nielegalny.

Tureccy sekularyści (kemaliści) popierają ograniczenia zabraniające legitymizacji jakichkolwiek politycznych żądań bazujących na pojęciu islamskiego prawa a nawet na muzułmańskich uczuciach. Ale muzułmanie skłonni do islamskiej działalności postrzegają sprawę w całkowicie odmiennym sposób. Z ich punktu widzenia kemalistowskie reformy pozbawiły muzułmanów ich naturalnego punktu odniesienia. Ich zdaniem sprzeciw państwa wobec każdego politycznego celu związanego z religią uniemożliwia polityczną aktywność pobożnych muzułmanów. Obecnie pro – islamskie i świeckie kręgi uważają, że turecki islam jest islamem odciętym od politycznego wymiaru. Islam podporządkowano kontroli państwa i stał się ideologicznym narzędziem w rękach kemalistowskich elit. Zniesienie kalifatu i sekularyzacja stały się początkiem reform westernizacynych. Na przykład medresy zostały podporządkowane Ministerstwu Edukacji Narodowej, które zamknęło je wkrótce wcielając religijne instrukcje do programów nauczania państwowych szkół. W 1931 zlikwidowano nauczanie religii w szkołach. Wydział Teologii na Uniwersytecie Ottomańskim był podporządkowany MEN i zamknięty w 1933.

Rezultatem tego procesu jest rodzaj kościoła - państwowego włączonego do aparatu państwa, państwo to prezentuje siebie jako całkowicie świeckie pozbawione religijnej symboliki i podpisujące się pod westernizacją, która interpretuje religię jako zagrożenie dla własnych celów.


PAŃSTWOWY ISLAM W DIASPORZE

Zrozumienie Dyrekcji Turecko Islamskiej Unii nie jest trudne. Jej celem jest osiągnięcie dla państwa monopolu na interpretację islamu i sprawowanie kontroli nad życiem religijnym oraz polityczne i społeczne przewodzenie tureckimi muzułmanami. Dyrekcja Turecko Islamskiej Unii nie została utworzona do 1984 roku, oficjalnie była to samodzielna organizacja migrantów ds. religijnych, ale w rzeczywistości była instytucją państwową. DiTiB jest przeznaczona do zwalczania wszystkich rodzajów religijnego ekstremizmu wśród tureckich pracowników w Europie. Połowa sunnickiej muzułmańskiej migranckiej populacji tureckiego pochodzenia jest stowarzyszona z meczetem DiTiB. DiTiB w krótkim czasie zarządziła aby wcielić dużą rzeszę tureckich sunnickich muzułmańskich stowarzyszeń i podporządkować je sobie i stać się legalnym właścicielem ich własności. W diasporze tak jak w Turcji meczety budowane są przez stworzenia zgromadzenia bez państwowego poparcia, a po ich ukończeniu podporządkowywane Dyrekcji ds. Religijnych. Ten system w europejskiej diasporze sugeruje silne przywiązanie migrantów tureckich do Republiki Tureckiej.


TURECKIE NAUCZANIE W NIEMCZECH

Poza stałymi przygotowaniami islamskiego programu nauczania, które zostały podjęte w Nordrhein Westfalen, najnowszym osiągnięciem w tej kwestii jest walka Islamskiej Federacji w Berlinie o otrzymanie pozwolenia na zorganizowanie islamskiego nauczania w publicznych szkołach. W kilku niemieckich landach islamskie nauczanie jest zorganizowane przez tureckie Ministerstwo Edukacji Narodowej i Turecki Konsulat Generalny i częściowo finansowane przez niemieckie władze. W 1998 roku w grudniu w adresowanym do przywódców 638 wspólnot meczetowych stowarzyszonych z DiTiB w Niemczech, przywódca Dyrekcji ds. Religijnych M. N. Yilmaz postanowił, że tylko eksperci z jego instytucji powinni być odpowiedzialni za religijne kształcenie dzieci tureckich. Powiedział on „pozwólcie abyśmy sami zapewnili sobie naszą jedność i solidarność”.

Cele religijnego kształcenia, które mogły być wdrożone przez wprowadzenie tureckiego programu nauczania, książek i nauczycieli, którzy pracują pod auspicjami tureckiego ministerstwa edukacji narodowej zostały określone przez Dyrektora Generalnego Edukacji Religijnej w MEN’ie przez odwołanie się do programu nauczania w Turcji

EDUKACJA W TURCJI

Aby zrozumieć jaki rodzaj edukacji tureckie instytucje chciałyby dostarczać dzieciom tureckich migrantów w Niemczech, musimy jedynie dokładniej przyjrzeć się programowi nauczania islamu w Turcji.

Religijne kształcenie było jednym z instrumentów używanych do przyzwyczajania ludzi do nowego świtopoglądu. W tym samym czasie podejrzewano, że instrukcje szkoleniowe w religii mogły doprowadzić do poparcia pro – religijnych sił i wzmocnienia przeciwników Kemalistowskiego państwa. Jest to powodem gwałtownych zmian w polityce religijnej republiki. Ani uczniowie, ani rodzice nigdy nie mogli decydować o kwestii religijnego nauczania. Od 1924 roku do 1931, religijne kształcenie było częścią szkolnego programu. Od 1931 do 1947 religijne nauczanie było zabronione. W 1950 było rozszerzone na wioski i uczniowie którzy nie chcieli na nie uczęszczać przynosili list od rodziców. Wraz z Konstytucją z 1982 roku religijne szkolne nauczanie stało się obowiązkowe dla każdego i nie wzięto nawet pod uwagę sytuacji, że nie muzułmańscy studenci nie będą mieli wyboru, będą musieli uczęszczać na zajęcia religijne.

W wyjaśnieniu Prawa Unifikacji Szkolenia, członkowie parlamentu napisali:

„ Jednostki społeczeństwa powinny być poddane jednemu rodzajowi edukacji, 2 różne rodzaje edukacji wychowają dwa różne typy ludzi”.

PODRĘCZNIKI

Analiza podręczników ukazuje sposób, w jaki edukacja religijna została użyta do przystosowania uczniów do nowej ideologii nacjonalizmu. Jako pierwszy krok, książki te zadają sobie trud ubezprawnienia tradycyjnych autorytetów religijnych jak Sheiks, i muzułmańskich naukowców. Podręczniki podkreślają fakt, że nie ma w islamie formalnie kleru, który uznawany byłby za jedyny zdolny do interpretowania religii. Wierzącemu radzi się odwołanie bezpośrednio do Koranu i Sunny aby poznać prawdę o islamie. „Nie ma patriarchalizmu czy papiestwa w islamie. Naród i Umma ma prawo do obrony i reprezentowania religii. Podręczniki używają różnorodnych religijnych symboli i kontekstów aby stworzyć naród jako świętość. Świętość ojczyzny wywodzi się z islamskiej wiary w jej mieszkańców. Ostrzeżenie koranu, aby nie zaprzyjaźniać się z wrogami Allaha jest zawarte w prawie i czytane jako ostrzeżenie dla tych, którzy mogliby podjąć próbę zajęcia państwa. W ten sposób prorockie stwierdzenie, że „raj leży w cieniu mieczy” jest interpretowane jako polecenie do walki o niezależność kraju. Również użycie tureckiego w religijnych rytuałach okazało się ważne, gdyż prawdziwy muzułmanin musi całkowicie zrozumieć objawienie i tradycję proroctw (sunna). Ponadto modlitwa jest bardziej szczera kiedy odmawiana jest w rodzimym języku.

Pojęcie MUCEDID jest użyte aby uzasadnić reformy Ataturka. Tak jak prorok walczył przeciwko fałszowi i zakłamaniu oraz przestarzałym tradycjom, tak muzułmanie którzy chcą go wspierać powinni odrzucić tradycjonalizm i zacofanie.

Starannie wybierane pojęcia i teorie religijne są oddzielane od oryginalnych kontekstów i następnie czytane i wcielane w całkiem inny dyskurs. Świętość jaką one wyrażają jest przenoszona do nowej ideologii, co nie podlega dyskusji.



Druga technika używana jest do przybliżenia terminu islam i nacjonalizm. Prawdziwa interpretacja islamu, to taka która jest w zgodzie z republikańskim rozumieniem historii. Głównym aspektem jest to, że w epoce ottomańskiej religia hamowała rozwój społeczny i naukowy, dlatego sekularyzacja musiała mieć miejsce. „Ci którzy nie uznawali zeświecczenia, przedstawiali ten proces jako nastawiony negatywnie do religii, przed sekularyzacją kraj był bardzo zacofany, nie docierały tam odkrycia naukowe”. Z tego powodu żaden dogmat religijny nie mógł mieć wpływu na prawo w państwie. Jednak zgodnie z tureckim rozumieniem islamu, religia nie wymaga od jej wiernych brania udziału w politycznym i publicznym życiu. W przeciwieństwie państwo musi mieć ścisły związek z nauką, która z kolei musi być w ścisłym związku z islamem, ponieważ islam wspiera zmiany i postęp. Zjawisko postępu jest fundamentalne dla ideologii republiki. Dlatego religia w państwie także musi się rozwijać. W republikańskim rozumieniu islam jest ponad innymi religiami, ponieważ wymaga postępu i szuka odpowiedzi na nowe pytania i problemy. ”Nie ma innej takiej religii, która idzie w parze z rewolucją i odkryciem”. Poza postępem jedność jest konieczną cechą nowoczesnych narodów.

Słowa i czyny założyciela państwa tureckiego Kemala Paszy Ataturka tworzą trzeci wzór pojednanie islamu i tureckiego nacjonalizmu. W podręcznikach do religii słowa Ataturka są przedstawiane jako jedyny właściwy model dla odpowiedniego zachowania. Kiedykolwiek zdanie Ataturka jest cytowane nie ma miejsca na podważanie tych słow. „Ataturk wyjaśnia, że wprowadzając sekularyzm, nie pozbył się religii, powiedział: religia to ważna instytucja, narody bez religii nie przetrwają”. W podręcznikach Ataturk nie tylko martwi się o wybawienie narodu, ale także o poziom ludzkiego życia. „Żadna miłość nie jest tak wielka jak miłość narodu”. Ataturk jako żołnierz sam stykał się ze śmiercią i pokazał, że ważne jest aby poświęcać się za ojczyznę. W ten sposób postać Ataturka zmieniła się z postaci historycznej w świętego patrona. Podczas świąt państwowych obchodzi się ceremonie w mauzoleum Ataturka, czyta się poezję zadedykowaną OJCU TURKÓW, a także wystawia się sztuki o nim. Nadzwyczajne cechy Ataturka czynią go uniwersalnym i nieśmiertelnym, jest on często przedstawiany jako jedyny autorytet w interpretacji religii.



W pierwszym wzorze pojęcia nowych świeckich instytucji jest zaczerpnięte z religii. W drugim wzorze republikańskie rozumienie historii i potrzeb narodu służy jako filtr dla postrzegania religii i dla tworzenia określonego sposobu myślenia. W trzecim wzorze postać Ataturka jako charyzmatycznego władcy jest podniesiona do roli religijnego autorytetu, przemawiającego w imię religii do narodu i w imię narodu do religii.

W Turcji istnieje nie tylko mała przestrzeń między państwem a religią, w której obywatelskie życie religijne mogłoby zakwitnąć. Trans – państwowe przestrzenie religijne między Turcją, a Niemcami są pod dużym wpływem nierozwiązanych konfliktów w narodzie tureckim. Grupy ludzi, które przeciwstawiały się reżimowi zwykły używać zachodnioeuropejskiej diaspory jako przestrzeni. Im bardziej rozprzestrzeniona była swoboda muzułmańskich grup tym większe komplikacje pojawiły się między Turcją i państwami do których wyemigrowali ludzie z Turcji.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość