Strona główna

Parlament polski w IXX wieku


Pobieranie 31.73 Kb.
Data19.06.2016
Rozmiar31.73 Kb.


Parlament polski w IXX wieku
Księstwo Warszawskie powstało na mocy traktatu w Tylży, zawartego przez Napoleona z Prusami w 1807r., i objeło ziemie zagarnięte przez Prusy w II i III rozbiorze Rzeczpospolitej. Egzystencja Księstwa była krótka, nie przekroczyła 7 lat. Odpowiadała chronologicznie największemu wzniesieniu osobistej kariery Napoleona. W ekspansywnym systemie napoleońskiej Francji Księstwu Warszawskiemu przypadła rola państwa o ograniczonej suwerenności, stanowiącego najbardziej na wschód wysunięty skupionych wokół Francji i uzależnionych przez nią państw określanych mianem Wilelkiego Cesarstwa. Bonaparte nadał konstytucję Księstwu Warszawskiemu w Dreźnie, w lipcu 1807r., po wysłuchaniu Komisji Rządzącej. Usiłowania czynników polskich szły w kierunku przywrócenia w Księstwie mocy obowiązującej Konstytucji 3 Maja. Wpływ Komisji zaważył o tyle, że konstytucja Księstwa Warszawskiego, choć w zasadniczych elementach analogiczna do innych konstytucji nadanych przez Napoleona krajom uzależnionym, w pewnym stopniu uwzględniała odrębności narodowe, przyznając stosunkowo większą rolę sejmowi, a także zachowując uprzywilejowaną pozycję szlachty. Stery rządów w Księstwie Napoleon powierzył grupie przywódców prawicy obozu patriotycznego z czasów Sejmu Czteroletniego i ludziom do nich zbliżonym. Dojscie ich do władzy oznaczało przewagę arystokracji i szlachty ziemiańskiej.

SYSTEM WŁADZY



Ustrój władzy miał na celu ugruntowanie silnej pozycji monarchy. Wprowadzono zasady: dziedziczności tronu na podstawie unii dynastycznej Księstwa z Saksonia, rozległej władzy monarszej, której zapewniono wyłączność stanowienia w formie dekretów w sprawach ustroju państwa oraz administracyjnych, jak również silny wpływ na sejm w innych sprawach. Monarcha miał sprawować kierownictwo rządu. Uprzywilejowanie szlachty powiązano z częściowym uwzględnieniem dawnych tradycji. Znalazło to wyraz w istnieniu dwóch izb sejmowych. Sejm Księstwa składał się z izby poselskiej i senatu. W skład senatu wchodzili biskupi, wojewodowie i kasztelanowie w liczbie - po przyłączeniu Galicji Zachodniej - 10 z każdej z tych grup. Wszyscy byli mianowani przez króla.W skład izby poselskiej - również po 1809 r. - wchodzili posłowie szlacheccy w liczbie 100 wybierani na sejmikach, i deputowani w liczbie 66, wybierani na zgromadzenich gminnych, a ponadto członkowie Rady Stanu. Udział w sejmikach zapewniono tylko szlachcie osiadłej. Do zgromadzeń gminnych wprowadzono właścicieli gruntów i zakładów pracy - nieszlachtę, fabrykantów, samodzielnych rzemieślników i większość kupców, proboszczów i wikarych, artystów i ludzi nauki, ponadto oficerów oraz zasłużonych podoficerów i żołnierzy. Uwzględniono zatem cenzus majątkowy, inteligencji zawodowej oraz stopień i zasługi wojskowe. Prawo to mieli także chłopi, jeżeli byli czynszownikami i posiadali własne zabudowania. Skromne kompetencje sejmu obejmowały trzy rodzaje spraw: podatki, prawo cywilne i karne, sprawy monetarne. Sejm nie miał żadnych uprawnień kontrolnych w stosunku do rządu. Również ustawodastwo w sprawach ustrojowych, politycznych, administracyjnych oraz stanowienie budżetu należało wyłącznie do króla. Co więcej inicjatywa ustawodawcza należała do Rady Stanu, a sejm mógł tylko przyjmować lub odrzucać przedłożone mu projekty. Przewodniczący obu izb byli mianowani. Do senatu, który miał bardziej ograniczone kompetencje niż jego pierwowzór we Francji, nalezała kontrola, czy izba poselska przestrzega przepisów konstytucji i procedury ustawodawczej, oraz kontrola ważności wyborów. Mimo sprzeciwu senatu, król mógł ogłosić projekt przyjęty przez izbę niższą jako ustawę lub skierować go do tej izby bądż do senatu do ponownej deliberacji. Gdyby izba poselska dalej sprzeciwiała się projektowi, król mógł ją rozwiązać, a gdyby opór pochodził z senatu, król mógł mianować nowych senatorów zapewniając sobie większość w izbie wyższej. Sejm Księstwa zebrał się zaledwie trzy razy: na sesje zwyczajne w latach 1809 i 1811 oraz nadzwyczajną w 1812. Nową, nieznaną dotąd instytucją zaczerpniętą z urządzeń francuskich była Rada Stanu. Wchodzli w jej skład: król jako przewodniczacy, lub w jego zastępstwie i w braku wicekróla prezes Rady, ministrowie, sekretarz Rady oraz , czterej referendarze jako organ pomocniczy. W 1808 r. dekret królewski zwiększył liczbę członków Rady Stanu, powołując do jej składu sześciu radców stanu z głosem stanowczym, nie przewidzianych w konstytucji Księstwa. W 1810 r. liczbę radców stanu zwiększono do 10, a referendarzy do 6. Do kompetencji tej ważnej instytucji należały sprawy: 1) opracowywanie projektów ustaw sejmowych i dekretów królewskich. 2)w zakresie sądownictwa: rozstrzyganie sporów kompetencyjnych między organami sądowymi i administracyjnymi oraz rozpatrywanie sporów administracyjnych. 3) do Rady Stanu należało orzekanie o oddaniu pod sąd ministrów i urzędników. 4) w dziedzinie administracji do Rady Stanu należały również sprawy budżetowe i urzadzenia tzw. dóbr narodowych, rozkład podatków na departamenty, a ponadto ocena sprawozdań ministerialnych z działalności rządu i stanu kraju. Rząd Księstwa Warszawskiego składał się z 6 ministrów: sprawiedliwości, spraw wewnętrznych i wyznań, wojny, skarbu, policji oraz sekretarza stanu. Politykę zagraniczną wyłączono z zakresu działania rządu Księstwa i oddano ministrowi spraw zagranicznych Saksonii. Pod tym jednak względem, jak i w wielu sprawach wewnętrznych kraju decydujący głos należał najpierw do rezydentów francuskich, a pod koniec bytu Księstwa do ambasadora Francji w Warszawie. Ogólne czynności rządowe miała koordynować Rada Ministrów, złożona z kierowników resortów rządowych i nieco później ustanowionego prezesa Rady. Ministrowie zachowali, każdy w swoim zakresie, dużą samodzielność. Kontrolę nad dzałalnością ministrów i rządu sprawowała Rada Stanu. Odpowiedzialności ministrów i rządu jako całości przed sejmem konstytucja Księstwa nie przewidywała. W ówczesnych czasach niemałe było znaczenie Księstwa dla sprawy polskiej. Kongres wiedeński w 1815 r. nie mógł nie uznać realności istnienia narodu polskiego i jego dążeń do własnej państwowości. W tym sensie powstałe w 1815 r. Królestwo Polskie zawdzęczało swe powstanie Księstwu Warszawskiemu.
Kongres który zebrał się w Wiedniu w 1814 r., dokonał czwartego rozbioru ziem polskich. Wytyczone na nim granice miały się utrzymać aż do zakończenia I wojny światowej. Ostatecznie w decyzjach z 3 maja 1815 r. zgodzono się, że Austria odzyska część Galicji Wschodniej, utraconą w 1809 r., oraz Zachodniej. Kraków z okręgiem ogłoszono Wolnym Miastem pod protektoratem trzech mocarstw z konstytucją przez nie oktrojowaną. Prusy odzyskały część zachodnią Księstwa Warszawskiego nazywaną Wielkim Księstwem Poznańskim. Z pozstałych ziem Księstwa utworzono Królestwo Polskie. Miało ono być złączone nieodwołalnie z Rosją przez konstytucję w postaci unii dynastycznej. Każdorazowy cesarz Rosji miał być jednocześnie królem Polski. Konstytucja Królestwa Polskiego była bardziej liberalna w zapewnieniu praw i swobód społeczeństwa w porównaniu z konstytucją Księstwa Warszawskiego. Wyliczono ich tu więcej, rozszerzono kompetencje sejmu, nwiązano w większym stopniu do tradycji Rzeczypospolitej. Znalazło to wyraz w nazwie państwa a także w nazwach instytucji państwowych, w organizacji sejmu, w kolegialnym systemie organów rządowych. Ordynacja wyborcza do sejmu była najbardziej liberalna w ówczesnej Europie, dopuszczając do czynnego prawa wyborczego znaczną - jak na tamte czasy - liczbę ponad 100 tyś. osób, przy stosunkowo niskim cenzusie majątkowym. W stosunku do 3.5 mln. ludności w r. 1820, stanowiło to o wiele wyższy procent niż we Francji. Na obszarze Europy Środkowej było Królestwo Polskie po 1815 r. jedynym krajem posiadającym parlament wybierany w wyborach bezpośrednich przez wszystkie warstwy społeczne ( z niewielkim udziałem chłopów ). Unia formalnie biorąc dynastyczna w stosunkach pomiędzy Cesarstwem Rosyjskim i Królestwem, wyrażała się we wspólności monarchy wstępującego na tron polski według porządku następstwa cesarzy Wszechrosji, a także we wspólności polityki zagranicznej. Cesarz -król miał być w Królestwie Polskim monarchą konstucyjnym. Wiązała go nadana przezeń ustawa konstytucyjna. Za jego akty odpowiedzialni byli ministrowie. Władza królewska obejmowła: 1) początkową wyłączność ustawodastwa w zakresie konstytucyjnym, czyli tzw. dopełnienie konstytucji przez statuty organiczne, regulujące ustrój organów władzy; 2) prawo sankcji wobec ustaw sejmowych; 3)całość funkcji rządowo-administracyjnych. Zastępcą króla był wg. konstytucji namiestnik spełniający swe czynności pod nieobecność monarchy w Królestwie. Stanowisko to otrzymał gen. Józef Zajączek. Postanowienia namiestnika miały być wydawane w "Radzie Administracyjnej", przypominającej Straż Praw z Konstytucji 3 Maja, i kontrasygnowane przez jednego z członków Rady Ministrów. Namiestnik miał działać w obrębie udzielonych przez króla pełnomocnictw. Dużą rolę pozakonstytucyjną, spełniał wielki książe Konstanty rozwijając daleko idący nadzór nad całością życia publicznego w Królestwie. W praktyce władza monarsza, reprezentowana łącznie przez namiestnika, wilelkiego księcia Konstantego i Nowosilcowa, zepchnęła na dalszy plan inne organy władzy państwowej. Nie dopuszczono sejmu do wykonywania niektórych jego uprawnień, naruszano zagwarantowane w konstytucji prawa obywatelskie i wolnościowe. Według konstytucji obrady obu izb sejmu miały być jawne. Należało to do istotnych czynników rozwijającego się systemu parlamentarnego. W skład sejmu wchodzili: 1) król , 2) senat, 3) izba poselska. Do senatu należeli analogicznie jak w Księstwie, biskupi, wojewodowie i kasztelani w liczbie, która miała odpowiadać najwyżej połowie liczby izby poselskiej (nie więcej niż 64). Izba poselska składała się ze 128 członków, w tym z 77 posłów wybieranych na sejmikach i 51 deputowanych gmin. Na zgromadzeniach gminnych obowiązywały cenzusy: posiadania, służby publicznej, przynależności do wolnych zawodów. Usunięto wojskowych i osoby zatrudnione w służbie prywatnej. Sejm miał się zbierać co 2 lata lub w razie potrzeby. Zwołano go tylko cztery razy, po raz pierwszy w 1818 r. i następnie w latach 1820, 1823, 1830. Kompetencje konstytucyjne sejmu były znacznie szersze niż w Księstwie Warszawskim, ale ograniczane w praktyce. Obejmowały one: 1) ustawodastwo w zakresie prawa sądowego, a także administracyjnego; 2) stanowienie o podatkach i budżecie; 3) decydowanie o zaciągu do wojska; 4) ustawodastwo konstytucyjne po pierwszych statutach organicznych, określających takie instytucje państwowe, jak sejm, a wydanych przez króla; 5) kontrolę rządu o ograniczonym zasięgu. Inicjatywa ustawodawcza należała tylko do króla. Sejm wysłuchiwał sprawozdania Rady Stanu o stanie kraju. Uwagi o nim przedstawiały sejmowi komisje pod koniec obrad. Izba poselska mogła wówczas uchwalić odezwę do króla i przedstawić mu dezyderaty kraju, wśród nich petycje oraz odwołania i skargi na ministrów, radców stanu, referendarzy i sędziów Sądu Najwyższej Instancji. Ministrowie, radcy stanu i referendarze mieli ponosić przed sejmem odpowiedzialność konstytucyjną, realizowaną w angielskim trybie "impeachment" - oskarżać miała izba poselska, sądzić senat jako sąd sejmowy. Centralnym kolegialnym organem władzy i administracji była Rada Stanu. Dzieliła się ona na : 1) Zgromadzenie Ogólne, 2) Radę Administracyjną. Zgromadzenie ogólne posiadało w zasadzie te same kompetencje co Rada Stanu w Księstwie. W skład ciała węższego, Rady Administracyjnej, wchodzili ministrowie oraz inni członkowie powoływani przez monarchę. Był to organ doradczy wobec króla i namiestnika w sprawach, które przekraczały zakres funkcji poszczególnych ministrów. Zarząd kraju należał do komisji rządowych, podporządkowanych Radzie Administracyjnej. Utworzono 5 komisji: 1) Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, 2) Sprawiedliwości, 3) Spraw Wewnętrznych i Policji, 4) Wojny, 5) Przychodów i Skarbu. Przy boku króla w Petersburgu urzędował minister - sekretarz stanu, który pośredniczył pomiędzy monarchą a organami władzy w Krolestwie. Kresem wyżej wymienionych instytucji jak się później okazało była klęska powstania listopadowego. Powstanie to pobudziło do działalności patriotycznej także ludność polską pod panowaniem pruskim i austriackim. Odegrało przyśpieszającą rolę w procesie kształtowania się nowoczesnego narodu. Poważne było także jego znaczenie międzynarodowe. Klęska powstania listopadowego spowodowła liczne prześladowania ze strony caratu. Dotknęły one uczestników powstania, żołnierzy i działaczy cywilnych, zapoczątkowały też - wbrew postanowieniom kongresu w Wiedniu - likwidację odrębności ustrojowych Królestwa. Wyrazem tego był statut ogłoszony przez Mikołaja I w 1831 r. nazwany statutem organicznym, co znaczyło, iż ogłoszony był jako rzekoma legalna zmiana konstytucji. Na miejsce unii statut organiczny inkorporował Królestwo do Cesarstwa Rosyjskiego jako jego prowincję. Nie urzeczywistniono przyrzeczonej w statucie organicznym instytucji "zgromadzenia stanów prowincjonalnych", które miało się naradzać nad przedstawionymi przez rząd sprawami, ani nie utrzymano sejmików ziemskich i zgromadzeń gminnych. Zlikwidowano wiele swobód co wyraziło się wprowadzeniem w 1833 r. stan wyjątkowy w Królestwie, który zamieniano w dobie powstania styczniowego i rewolucji 1905-1907 r. na stan wojenny. W 1841 r. zlikwidowano Radę Stanu i Sąd Najwyższej Instancji Królestwa Polskiego. W miejsce zlikwidowanych instytucji wprowadzono dwa departamenty Rządzącego Senatu: IX - rozpoznający odwołania w ostatniej instancji w sprawach cywilnych, X - w sprawach karnych. Uprawnienia sądowe zlikwidowanej Rady Stanu przeszły na Ogólne Zebaranie Departamentów Warszawskich Rządzącego Senatu. Także inne urzędy z nazwami przejętymi z doby konstytucyjnej weszły w skład rosyjskiej administracji rządowej. Przeobrażenia społeczno-polityczne w Królestwie szczególnie widoczne po 1860 r., doprowadziły do próby powolania do życia instytucji zapowiedzianych w statucie z 1832 czy nawet w najlepszym razie do powrotu do konstytucji z 1815 r., a to za cenę ugody z caratem. Tendencje te rosly wraz z zamiarami zaborcy zapobieżenia przez ich realizację narastania ruchu insurekcyjnego. Dojrzały one po klęsce Rosji w wojnie krymskiej po śmierci Mikołaja I i wstąpieniu na tron Aleksandra II, kiedy to i w samej Rosji dojrzała świadomość konieczności głębokich reform. Car powierzył zadanie przeprowadzenia reform na ziemiach Królestwa Aleksandrowi Wielopolskiemu. W organizacji administracyjnej Królestwa Wielopolski nawiązał nie tylko do statutu z 1832 r., ale częściowo również do konstytucji z 1815 r. Nie doszło jednak do utworzenia odrębnej władzy ustawodawczej w postaci choćby surogatu sejmu, dlatego nie można w tym wypadku mowić o autonomii Krolestwa. Natomiast w 1861 r. przywrócono odrębne organy rządowe, przede wszystkim Komisję Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Naczelnym organem wladzy w Królestwie stała się w 1861 r. utworzono na nowo, po raz trzeci, Rada Stanu, złożona - jak w latach 1815-1830 - z Rady Administracyjnej i Ogólnego Zgromadzenia o rozległych kompetencjach. Weszła ona w miejsce Zgromadzenia Ogólnego Warszawskich Departamentów Senatu Rządzącego, które uległy likwidacji. Do Rady Stanu należały obrady nad projektami ustaw dotyczących Królestwa oraz budżetu krajowego, przedkładanymi z kolei władzom w stolicy Imperium. Rada Stanu miała rozstrzygać, jak uprzednio spory kompetencyjne pomiędzy organami administracji i sądownictwem, sprawować kontrolę nad postępowaniem urzędnikow. Przewodniczył radzie Stanu namiestnik. Rada Stanu miała się składać z radców stanu oraz powoływanych na stałe lub czasowo członków Rady spośród członków władz Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego, prezesów i członków rad gubernialnych oraz wyższego duchowieństwa, wszystkich mianowanych przez cesarza. Wchodziło też w skład Rady Stanu 6 referendarzy i 4 podreferendarzy.
Wielkie Księstwo Poznańskie i Wolne Miasto Kraków

Ustanowione na kongresie wiedeńskim Wielkie Księstwo Poznańskie rząd pruski miał traktować jako enklawę polskości w morzu niemieckim. Objęło ono departamenty poznański i bydgoski Księstwa Warszawskiego oraz ułamek departamentu kaliskiego. Nie było ono osobnym tworem państwowym. Miało natomiast uzyskać charakter autonomiczny. Będąc integralną częścią Krolestwa Prus, miało otrzymać, według intencji jego twórców, odrębne instytucje, zbliżone - jak się spodziewano po stronie polskiej - do istytucji Królestwa Polskiego. Wyrazami odrębności stały się: nazwa akcentująca organizacyjną odrębność, własny herb oraz flaga. Istotniejszą rolę mogła odegrać instytucja namiestnika królewskiego, którego nie miały inne prowincje pruskie, oraz prowincjonalny sejm postulatotowy (od 1824 r.), który przedkładał skargi i petycje w obronie społeczności polskiej. O odrębności Wielkiego Księstwa świadczyło także wyłączenie go w 1815 r. - z przemijającymi zmianami aż do 1867r. - z terytoriów Związku Niemieckiego. Wlk. Księstwo inkorporowane zosyało dopiero do Związku Północno- Niemieckiego podopnie jak Prusy Wschodnie i Zachodnie. Do upadku powstania listopadowego istnienie na wschód od od Wlk. Księstwa Poznańskiego Królestwa Polskiego z jego konstytucją wpływało na pewien liberalizm rządów pruskich w Poznańskiem. Od 1824 rozpoczęły się akty zmierzające do usuwania odrębności ustrojowych i narodowych. Osobna pozycja Wielkiego Księstwa w monarchii pruskiej przyczyniła się do umocnienia przewodniej roli Wielkopolski w polskim ruchu narodowym w zaborze pruskim.



Utworzone na kongresie w Wiedniu Wolne Miasto Kraków obejmowało szczupły skrawek ziemi: miasto i część powiatu chrzanowskiego. Utworzenie tego tworu quasi-państwowego było wynikiem sporów o Kraków pomiędzy Austrią i Rosją. Władzę ustawodawczą i kontrolującą stanowiło Zgromadzenie Reprezentantów złożone z 26 deputowanych gmin oraz przedstawicieli senatu, kapituły i Uniwersytetu (po 3) oraz 6 sędziów pokoju. Czynne prawo wyborcze oparto na cenzusie majątkowym i sprawowanej funkcji. W paru nowelizacjach konstytucji zmniejszono skład Zgromadzenia Reprezentantów do 20 członków z przewodniczącym mianowanym przez Senat. Zbierało się ono rzadko, głównie poza niewielkim zakresem ustawodastwa i uchwalaniem budżetu , dla wyboru członków Senatu i sędziów. Sprawy konstytucyjne i ważniejsze sprawy polityczno-administracyjne zostały wyłączone z jego kompetencji i skupione w ręku rezydentów trzech mocarstw. Organ rządzący to jest Senat pochodził częściowo z wyborów, a po części z przedstawicieli kapituły krakowskiej i Uniwersytetu. W praktyce został on opanowany przez przedstawicieli miejscowej arystokracji. Po klęsce powstania krakowskiego wbreb traktatom wiedeńskim zniesiono Wolne Miasto Kraków, narzucając jego terytorium nazwę Wielkiego Księstwa Krakowskiego. Miasto wraz z okręgiem włączono do Galicji.
Autonomia Galicji

W Galicji w latach sześćdziesiątych XIX wieku pojawiły się nie tylko dążenia do rozszerzenia autonomii, lecz uzyskania pozycji równej Królestwu Węgier (po 1867). Był to postulat przekształcenia dualistycznej monarchii austro- węgierskiej w trialistyczną austro- węgiersko- galicyjską pod berłem Habsburgów. Te zabiegi nie dały jednak rezultatu jednak w innych kwestiach ustrojowych przyniosły częściowe korzyści. Galicja jak i inne kraje koronne, otrzymała Sejm Krajowy, a zatem autonomie, dyplomem cesarskim z 1860 r. i patentem z 1861 r. Na podstawie tego ostatniego ogloszono statut krajowy i ordynację wyborczą. Sejm Krajowy składał sie ze 161 członków, z czego 12 zasiadło w nim z racji sprawowanych stanowisk. Byli to tzw. wiryliści: 3 arcybiskupów lwowskich: obrządku łacińskiego, grecko-katolickiego, ormiańskiego, 5 biskupów katolickich, prezes Akademii Umiejętności w Krakowie, rektorzy uniwersytetów w Krakowie i Lwowie, rektor Politechniki Lwowskiej, zaś 148 posłów pochodziło z wyborów. Wybory w Galicji oparto na podziale wyborców na cztery kurie reprezentujące odpowiednie grupy interesów. System ten uprzywilejował szczególnie kurię wielkiej własności ziemskij, grupującą arystokrację i zamożną szlachtę. Ta pierwsza kuria objęła ok. 3 tyś. większych właścicieli ziemskich, którzy wybierali 44 posłów.Jeden poseł przypadał na ok. 70 wyborców. Tak więc 0,4% ogółu wyborców wybierało blisko 30% posłów. Kuria druga - izb przemysłowo- handlowych wybierała 3 posłów, którzy reprezentowali izby działające we Lwowie, Krakowie i Brodach. Kuria trzecia - miast większych wybierała 28 posłów. Tu prawo wyborcze przysługiwało mieszkańcom o stosunkowo wysokim cenzusie majątkowym i dochodowym oraz inteligencji. Jeden poseł przypadał tu na ok. 2 tyś. wyborców. Wreszcie kuria czwarta - mniejszych miast i gmin wiejskich, grupująca właścicieli nieruchomości miejskich i gospodarzy wiejskich, wybierała 74 posłów, ale nie w wyborach bezpośrednich, jak w trzech pierwszych kuriach, ale w pośrednich. Polegało to na tym, że tzw. prawyborcy wybierali wyborców, a ci dopiero oraz wiryliści zgromadzeni na zebraniu wyborczym - posła. Na jednego posła przypadało w obrębie czwartej kurii ok. 9 tyś. prawyborców. Sejm Krajowy posiadał samodzielne uprawnienia ustawodawcze w zakresie "kultury krajowej", pod któryn to pojęciem rozumiano rolnictwo i leśnictwo, całość struktury i organizacji produkcji, a dalej wznoszenie publicznych budowli i budowę dróg na koszt krajowy, utrzymywnie zakładów dobroczynnych, uchwalanie budżetu krajowego.W ramach ustaw ogólnopaństwowych sejm mógł regulować na drodze tzw. "zarządzeń" różne kwestie w dziedzinie szkolnictwa, administracji i sądownictwa, spraw kościelnych, pomocy wojsku. Ustawy krajowe wymagałuy sankcji cesarskiej. Do Sejmu Krajowego należała również w pewnym zakresie kontrola nad administracją rządową i samorządową. Sejm dzielił swe kompetencje z Wydziałem Krajowym, wybieranym przez sejm na 6 lat. Marszałka sejmu mianował cesarz. Wydział Krajowy był organem przygotowawczym sejmu i wykonawczym, jak również sprawował w imieniu sejmu kontrolę nad samorządem terytorialnym. Należała do niego reprezentacja kraju wobec rządu, gdy namiestnik był reprezentantem cesarza wobec kraju.


Szukasz gotowej pracy ?

To pewna droga do poważnych kłopotów.

Plagiat jest przestępstwem !

Nie ryzykuj ! Nie warto !



Powierz swoje sprawy profesjonalistom.




©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość