Strona główna

Program wychowawczy przedszkola Nr 5 w Andrychowie Opracowanie: mgr Małgorzata Mrotek Danuta Mydlarz mgr Grażyna Wądrzyk


Pobieranie 201.31 Kb.
Strona1/3
Data19.06.2016
Rozmiar201.31 Kb.
  1   2   3

„JESTEM DOBRYM KOLEGĄ”


PROGRAM

WYCHOWAWCZY
Przedszkola Nr 5 w Andrychowie
Opracowanie:

mgr Małgorzata Mrotek

Danuta Mydlarz

mgr Grażyna Wądrzyk


Spis treści


  1. Wstęp

  2. Opis programu

  3. Zadania zawarte w obszarach mieszczących się w podstawie programowej wychowania przedszkolnego

  4. Cele programu: „Jestem dobrym kolegą”

  5. Treści programowe dla poszczególnych grup wiekowych – sprawności, umiejętności i wiadomości dzieci (cele szczegółowe)

  6. Ewaluacja programu

  7. Bibliografia

  8. Załączniki

  9. Opinia o programie


Wstęp
Żyjemy w czasie zawrotnych przemian środowiska społeczno-rodzinnego,

co powoduje zachwianie jego stabilizacji. Ponieważ funkcja wychowawcza rodziny ma swoją specyficzną wartość, zwłaszcza w ciągu kilku pierwszych lat rozwoju dziecka, zasługuje ona na szczególną uwagę. Jednak ogromna „zewnętrzna aktywność rodziców” sterowana współczesnymi warunkami życia powoduje wszelkiego rodzaju zaniedbania. Dezintegracja społeczna rodziny, patologia komunikacji, rozluźnione integracje i więzi między dzieckiem a rodzicami są okolicznością sprzyjającą pojawianiu się zaburzeń zachowania, jego dysfunkcji i zachowaniom antyspołecznym. Ulega zakłóceniom proces uspołecznienia związany z przyswajaniem wartości norm i wzorów zachowania. Wpływa to na nieprawidłowe kształtowanie się osobowości i na nieprawidłowy rozwój sfery uczuciowej dziecka.

Coraz powszechniejszym, w naszych czasach zjawiskiem, stała się agresja. Można się z nią spotkać w domu i na ulicy, w szkole i w parku. Coraz intensywniej roztacza ona swoje kręgi zarówno wśród dzieci i młodzieży, jak i wśród dorosłych. Jesteśmy świadkami brutalnych scen, słyszymy steki wulgarnych wyzwisk, przekleństw i zastanawiamy się, co spowodowało, że jest tylu agresorów, szczególnie młodych; pod wpływem kogo i czego stali się oni źli i musimy się ich bać.

Agresja stała się problemem, na który coraz częściej zwracają uwagę przedstawiciele nauk społecznych różnych dyscyplin i specjalności. Wielu ludzi zajmujących się wychowywaniem dzieci i młodzieży zastanawia się, jak przeciwdziałać agresji i przemocy. Poszukują oni takich metod wychowaw-czych, które pomogłyby uchronić najmłodszych przed tą groźną patologią.

Agresja to takie zachowanie, które jest umyślnym działaniem na szkodę jednostki lub jej własności i tego działania nie da się społecznie usprawiedliwić. Dla zaspokojenia własnych potrzeb lub z powodów trudno wytłumaczalnej wrogości agresywny człowiek oddziałuje agresywnym zachowaniem lub prze-mocą na osoby lub przedmioty ze swojego otoczenia.

Zjawisko nieadekwatnych do sytuacji zachowań zauważyć można na co dzień w przedszkolu. Istnieją różne rodzaje agresji:



  1. agresja werbalna – występuje wtedy, gdy w stosunku do innych używane są przez napastnika przezwiska, wyzwiska, przekleństwa, groźby; pokazywane są obraźliwe jednoznaczne gesty, oskarżanie, plotki, przed-rzeźnianie, robienie min i wreszcie krzyk;

  2. agresja fizyczna, to u małych dzieci, przede wszystkim tupanie, padanie na podłogę, bicie pięściami, bicie kolegi lub koleżanki.

Psychologia dostrzega również zróżnicowanie agresji i przemocy pod względem płci napastników. U chłopców występuje agresja bezpośrednia, aktywna – i jest to najczęściej walka. Agresja fizyczna ma miejsce u nich częściej niż werbalna. Chłopcy w walce identyfikują się z modelami z filmów czy gier komputerowych. Chodzi im o podporządkowanie sobie innych, dodawanie sobie znaczenia. Agresja dziewcząt jest bardziej skrywana, podstępna, pośrednia. Jest to oskarżanie, plotkowanie, skarżenie, dąsanie się, uczuciowe odrzucenie. Przyczyną może być zazdrość, chęć zemsty czy odegra-nia się.

Na kształtowanie się agresywnych postaw u dzieci przemożny wpływ ma najbliższe środowisko czyli rodzina, rówieśnicy i podwórko oraz telewizja, gry komputerowe i niektóre agresywne rodzaje muzyki. Najczęstszą przyczyną zachowań agresywnych jest lęk odczuwany jako silne napięcie emocjonalne pojawiające się w chwilach utraty poczucia bezpieczeństwa i braku akceptacji ze strony bliskich, ważnych osób. Dziecko, które czuje się odrzucone uczuciowo przez matkę lub ojca, stara się za wszelką cenę zasłużyć na miłość lub przynaj-mniej zwrócić na siebie uwagę rodziców. Czasami świadomie wybiera zachowa- nia agresywne, ponieważ zmusza to rodziców do reakcji i zainteresowania, a ponadto pozwala odreagować przykre emocje.

Biorąc pod uwagę rodzinę, to rodzice zbyt wymagający, rygorystyczni i agresywni pobudzają dzieci do agresywnych zachowań. Sami są doskonałym przykładem jak być agresywnym. Rodzice zbyt liberalni, wychowujący swoje dzieci „bezstresowo”, zaspokajający wszystkie zachcianki dziecka kształtują w swoich pociechach postawy egocentryczne. Dzieci takie myślą, że wszystko im wolno i że mogą się znęcać nad słabszymi. Rodziny rozbite, żyjące w ubóstwie, rodziny, gdzie jest nadużywany alkohol, gdzie są awantury i bójki, to też „wylęgarnie” przyszłych agresorów.

Innym czynnikiem wywołującym postawy agresywne jest telewizor i komputer. Trudno nie docenić ich dobrodziejstwa; są to przecież źródła wiedzy – dzięki nim młody człowiek uczestniczy w wielkich widowiskach, imprezach sportowych, solidaryzuje się z innymi, którzy korzystają z najpopularniejszych obecnie środków przekazu. Jednakże przy nieumiejętnym z nich korzystaniu mogą być groźne. Dzieci naśladują nie tylko osoby z najbliższego środowiska, ale i bohaterów bajek i gier komputerowych przejmując ich agresywne zachowania.

Wszystkie wymienione czynniki wpływają na kształtowanie się agresyw-nych postaw u dzieci i młodzieży. I to od nas, rodziców, nauczycieli, wycho-wawców zależy, czy to groźne zjawisko będzie się szerzyło, czy uda się je opanować. To powinno być dla nas zadanie priorytetowe.

Nauczyciel często szuka sposobów przezwyciężania różnych napięć i konfliktów między dziećmi. Jak wiemy, konflikty są nieuniknione, choćby z tego powodu, że dzieci różnią się między sobą oczekiwaniami, przyzwyczaje-niami czy potrzebami1. Współczesne badania wskazują, że decydującym momentem w rozwoju osobowości człowieka jest wychowanie w najmłodszych latach, tj. w okresie 3-10 lat2. Zakładając, że większość tego okresu dziecko spędza w przedszkolu, należy stwierdzić, że po rodzinie, placówka przedszkolna, a tym samym nauczyciel ma istotny wpływ na kształtowanie się cech jednostki dojrzałej.

Zadaniem nauczyciela jest skierowanie zachowań agresywnych z drogi aspołecznej na drogę pro społeczną, a w miejsce form prymitywnych zachowań wytworzenie takich form, które są akceptowane przez społeczeństwo. Okazuje się, że nie suche mechanizmy i opracowane standardy są jedyną pomocą w tym trudnym procesie. Szczególne znaczenie ma specyficzny kontakt nauczyciela-wychowawcy i dziecka.

Wychowanie dziecka jest sztuką. By nauczyć się postępować z dzieckiem przejawiającym zachowania agresywne przede wszystkim należy zrozumieć, że często te zachowania są od niego niezależne. Małe dziecko ma bardzo małą zdolność wewnętrznej kontroli i hamowania. Praca z nim wymaga ogromnej cierpliwości, spokoju, życzliwości i opanowania ze strony nauczycieli i rodzi-ców. Każde dziecko jest „inne” i wymaga indywidualnego podejścia. W proce- sie wychowania, kształtowania młodego wychowanka ogromne znaczenie ma odpowiedni dobór metod wychowania. Do podstawowych należą: metody nagradzania i karania, modelowania, perswazji i metoda zadaniowa. Dobierając indywidualne metody wychowawcze należy pamiętać, że oddziaływanie wychowawcze kształtujące określone nawyki jest skuteczniejsze i bardziej wartościowe niż poprawianie ich przy użyciu nagród i kar. Norma moralna jest lepiej przyswajana przez dziecko w sposób czynny i gdy wypływa z jego przekonania, niż wtedy, gdy jest mu narzucana.

Zatem podejmując się wychowania dziecka należy świadomie dokonywać wyboru strategii postępowania przez:


  • konsekwentne nagradzanie i karanie oparte na tezie, że cała aktywność życiowa dziecka nastawiona jest na osiąganie nagród a unikanie kar3,

  • ułatwianie dziecku rozwoju jego potencjalnych możliwości i kierowanie tym rozwojem,

  • opracowanie własnej strategii wychowawczej opartej na rozległej wiedzy z zakresu pedagogiki i psychologii oraz na własnej praktyce.

Kształtowaniu pozytywnych postaw ma służyć niniejszy program.



Opis programu
Przy realizacji programu „Jestem dobrym kolegą” wykorzystane będą preferowane przez autorki metody organizacji pracy z dzieckiem:

  1. Pedagogika zabawy (KLANZA)

  2. Ruch Rozwijający Weroniki Sherborne

  3. Gimnastyka twórcza Rudolfa Labana

  4. Aktywne słuchanie muzyki Carla Orffa i Batii Strauss

  5. Metoda rytmiczna M. i A. Kniessów

  6. Elementy pedagogiki Marii Montessori (zawieranie umów z dziećmi w ramach określonego problemu, kąciki pracy twórczej, kąciki dramy i improwizacji)

  7. Kinezjologia edukacyjna Paula Dennisona

  8. Bajkoterapia

  9. Muzykoterapia

oraz stwarzane celowo sytuacje dydaktyczne wspierające rozwój dzieci w zakresie oczekiwanych standardów zachowań.
Program adresowany jest do dzieci 3, 4, 5 i 6-letnich. Realizowany będzie w 4 obszarach:

  • Poznaję reguły życia w grupie – umiem współżyć i współdziałać z innymi.

  • Znam swoje prawa i obowiązki oraz świat wartości moralnych.

  • Dbam o bezpieczeństwo swoje i moich kolegów.

  • Umiem dbać o swoje zdrowie.

W obrębie każdego obszaru wyszczególniono standard zachowania dziecka, treści programowe oraz sprawności, umiejętności i wiadomości dziecka (cele szczegółowe).



Zadania zawarte w obszarach mieszczących się

w podstawie programowej wychowania przedszkolnego:



  1. Poznawanie i rozumienie siebie i świata

    • Organizowanie działań umożliwiających poznawanie wielowymia-rowości człowieka (postrzegam, myślę, czuję, działam).

    • Tworzenie sytuacji pozwalających na poznanie możliwości włas-nych dziecka i innych ludzi, np. wynikających ze zróżnicowania płci, wieku, stanu zdrowia i doświadczenia.

    • Tworzenie sytuacji doskonalących pamięć, zdolność kojarzenia, umiejętność skupienia uwagi na rzeczach i osobach.

    • Przekazywanie wiedzy o zdrowym stylu życia, ocenianie zachowań służących i zagrażających zdrowiu.

    • Wykorzystywanie i tworzenie okazji do poznawania rzeczywistości społeczno-kulturowej poprzez poznawanie zasad organizacji życia społecznego.

  2. Nabywanie umiejętności poprzez działanie

    • Umożliwianie dziecku dokonywania własnych wyborów i przeży-wania pozytywnych efektów własnych działań.

    • Pomaganie dziecku w dostrzeganiu problemów, planowaniu i reali-zowaniu zadań.

    • Uczenie zasad postępowania warunkujących bezpieczeństwo dziec-ka, ze szczególnym uwzględnieniem bezpieczeństwa ruchu drogo-wego.

    • Tworzenie warunków sprzyjających spontanicznej i zorganizowa-nej aktywności ruchowej dziecka. Umożliwianie udziału w grach, zabawach ruchowych i gimnastyce.




    • Umożliwianie dziecku ekspresji spostrzeżeń, przeżyć, uczuć w róż-nych formach działalności, z zastosowaniem werbalnych i niewer-balnych środków wyrazu.

  1. Odnajdywanie swojego miejsca w grupie rówieśniczej, wspólnocie

    • Uczenie nawiązywania bliskiego, serdecznego kontaktu z innymi osobami.

    • Pomoc w budowaniu pozytywnego obrazu własnego „Ja” i zaspo-kajaniu poczucia bezpieczeństwa.

    • Identyfikowanie i nazywanie różnych stanów emocjonalnych.

    • Uczenie sposobów radzenia sobie z własnymi emocjami, właściwego reagowania na przejawy emocji innych oraz kontrolo-wania zachowań.

    • Wdrażanie do zachowań akceptowanych społecznie, wprowadzanie w kulturę bycia.

    • Tworzenie okazji do wymiany informacji, uczenie dyskutowania i dochodzenia do kompromisu.

    • Dostarczanie przykładów i doświadczanie rozwiązywania sytuacji konfliktowych na zasadzie kompromisu i akceptacji potrzeb innych osób.

  2. Budowanie systemu wartości

    • Wprowadzanie dziecka w świat wartości uniwersalnych, takich jak: dobro, prawda, miłość, piękno poprzez przekaz osobowy nauczy-ciela i tworzenie otoczenia sprzyjającego rozumieniu i przeżywaniu tych wartości.

    • Pomaganie dziecku w poznawaniu różnych postaw bohaterów literackich i filmowych oraz w podejmowaniu próby ich oceny i uzasadnienia stanowiska.




    • Rozwijanie poczucia odpowiedzialności poprzez samodzielne, dokładne i rzetelne wywiązywanie się z podejmowanych zadań, szacunku dla pracy swojej i innych.



Cele programu wychowawczego


  1. Kształcenie poczucia odpowiedzialności za siebie i innych.

  2. Kształcenie umiejętności korygowania własnego zachowania – rozróżnianie dobra i zła.

  3. Doskonalenie poczucia odpowiedzialności za swoją postawę wobec siebie i innych.

  4. Zrozumienie konieczności dbania o własne zdrowie.


Treści programowe


  1. Poznaję reguły życia w grupie – umiem współżyć i współdziałać z innymi.


Standard zachowania: Potrafię współżyć zgodnie z przyjętymi zasadami.
Grupa wiekowa: 3-latki

Treści programowe

Cele szczegółowe

Poznawanie zasad regulujących za-chowanie podczas korzystania ze wspólnych zabawek i zabawy w tym samym miejscu, kąciku zainteresowań.

Dziecko zna zasady regulujące zachowanie w czasie zabawy w grupie.

Uczenie się używania zwrotów grzecznościowych w określonych sytuacjach: dzień dobry, do widzenia, proszę, dziękuję, przepraszam.

Dziecko stosuje poznane zwroty grzecznościowe w sytuacjach życia codziennego.

Wyrabianie nawyku uprzejmego witania się z kolegami spotkanymi w szatni, w ogrodzie.

Dziecko potrafi przywitać się z kolegą.



Grupa wiekowa: 4-latki

Treści programowe

Cele szczegółowe

Rozumienie, że inni mają takie same potrzeby jak ja: uczestnictwa w zaba-wach i korzystania z zabawek, szcze-gólnie tych atrakcyjnych.

Dziecko dzieli się zabawką z kolegą.

Korzystanie z pomocy i doradztwa nauczycielki w sytuacjach trudnych i konfliktowych.

Dziecko zwraca się z problemem do nauczycielki.

Kształcenie umiejętności przeprosze-nia kolegi za niewłaściwe zachowanie. Próby zrozumienia tego, co przeżywa-ją inni.

Dziecko zna zasady właściwego zachowania. Potrafi przeprosić kolegę za niewłaściwe zachowanie.


Grupa wiekowa: 5-latki

Treści programowe

Cele szczegółowe

Rozumienie i przestrzeganie zasad do-tyczących zgodnego współżycia w grupie:

- szanowanie innych i ich potrzeb, np. chęci zabaw samotnych lub we dwój-kę,

- uczenie się samodzielnego, kultural-nego rozwiązywania zaistniałych kon-fliktów zgodnie z ustalonymi normami postępowania i przestrzeganie podsta-wowej zasady, że nie wolno nikogo krzywdzić,

- zgodne korzystanie ze wspólnych miejsc do zabawy, urządzeń, atrak-cyjnych zabawek, spokojne oczekiwa-nie na swoją kolejność.




Dziecko przestrzega umów zawartych odnośnie zgodnego współżycia w grupie.

Dziecko uczy się rozwiązywać problemy bez użycia siły.

Dziecko wie jak bezpiecznie bawić się w przedszkolu.



Przyzwyczajanie do zgodnego współ-działania w zespole (organizowanie wspólnych zajęć i zabaw z podziałem na role, pracy w zespole itp.).

Dziecko uczy się zgodnie współdziałać w zespole.

Kulturalne zwracanie się do siebie. Umiejętne zachowanie się w sytuacji kiedy trzeba komuś przerwać rozmo-wę: „Przepraszam, czy mogę coś powiedzieć?”

Dziecko stosuje formy grzecznoś-ciowe w sytuacjach życia codzienne-go.

Uczenie się mówienia miłych słów kolegom oraz dziękowania innym za te słowa.

Dziecko potrafi mówić miłe rzeczy innym.

Okazywanie zainteresowania i współ-czucia w sytuacjach, kiedy ktoś się uderzy, przewróci, zachoruje, a także wtedy, gdy coś się nie uda i jest mu przykro.

Dziecko uczy się wrażliwości na krzywdę innych.

Dostrzeganie i przeciwstawianie się przejawom samolubstwa, okrucień-stwa, przezywania, dokuczania itp. (rozumienie przeżyć z tym związa-nych).

Dziecko rozumie, że przemoc i agresja to rzeczy złe.

Zawieranie przedszkolnych przyjaźni, poznawanie wartości koleżeństwa po-przez własne doświadczenia oraz przy-kłady z literatury.

Dziecko wie, że dobro i przyjaźń to cenne wartości.


Grupa wiekowa: 6-latki

Treści programowe

Cele szczegółowe

Przestrzeganie zasad, norm i reguł us-talonych w grupie, odnoszących się do: zgodnego zachowania podczas zabaw, kulturalnego włączania się do zabaw kolegów, korzystania ze sprzętu i zabawek, mądrego rozwiązywania zaistniałych konfliktów.

Dziecko przestrzega ustalonych zasad dotyczących zgodnego współżycia w grupie.

Rozumienie konieczności szanowania działalności innych:

- wytworów ich pracy,



- sposobów i form zabaw.

Dziecko szanuje pracę kolegów.

Przestrzeganie kulturalnego zwracania się do siebie nawzajem, właściwe sto-sowanie zwrotów grzecznościowych.

Dziecko wie, kiedy należy podzięko-wać, przeprosić lub poprosić o coś.

Poznawanie prostych przepisów savoir-vivre’u.

Dziecko zna przepisy dobrego wychowania.

Wyrabianie umiejętności współdziała-nia w zespole: podporządkowanie się określonym zasadom, podział ról i przydzielenie określonych czynności do wykonania.

Dziecko rozumie potrzebę współdzia-łania w zespole.

Rozwijanie umiejętności właściwego reagowania na przegraną, gratulowa-nie wygranej koledze.

Dziecko potrafi przegrywać bez okazywania negatywnych emocji; umie dzielić radość z innymi.

Okazywanie wzajemnej życzliwości, mówienie sobie miłych słów, dziękowanie innym za okazywanie serdeczności.

Dziecko potrafi być życzliwe i serdeczne w kontaktach z kolegami i koleżankami w przedszkolu.

Uczenie się odróżniania spraw waż-nych od mniej ważnych, unikania krzyku, kłótliwości i zawziętości w kontaktach z innymi.

Dziecko wie, że krzyk i kłótnia to złe zachowania.

Nabywanie umiejętności spokojnego dyskutowania i dochodzenia do kom-promisu.

Dziecko potrafi rozwiązywać konflikt-ty; poszukuje właściwych rozwiązań; potrafi znaleźć kompromis.



  1. Znam swoje prawa i obowiązki oraz świat wartości moralnych.


Standard zachowania: Wiem, co jest dobre, a co złe i potrafię korygować swoje zachowanie.
Grupa wiekowa: 3-latki

Treści programowe

Cele szczegółowe

Dowiadywanie się o swoich prawach bycia wysłuchanym, do wyboru zaba-wy i uczestniczenia w niej.

Dziecko zna swoje prawa.

Sprzeciwianie się przemocy fizycznej wobec siebie i innych dzieci ze strony rówieśników i dorosłych.

Dziecko potrafi mówić o przemocy fizycznej.

Słuchanie bajek, opowiadań, gdzie wyeksponowana jest miłość, dobroć i prawda.


Dziecko wie, że miłość, dobroć i prawda to cenne wartości. Mówi prawdę w każdej sytuacji.

Określanie jednoznacznych postaw przeciwstawnych: dobry – zły.

Dziecko potrafi odróżnić dobro od zła.

Wzbudzanie uczucia sympatii dla dob- rych ludzi i ich uczynków. Dowiady-wanie się, co to jest dobry uczynek.

Dziecko wie, co to jest dobry uczynek. Okazuje sympatię innym ludziom.


Grupa wiekowa: 4-latki

Treści programowe

Cele szczegółowe

Życzliwe i taktowne zachowywanie się wobec odmienności innych (wy-gląd zewnętrzny, zachowanie, upodo-bania, zwyczaje).

Dziecko odnosi się do wszystkich kolegów z życzliwością i szacunkiem.


Słuchanie utworów literackich o wy-mowie moralnej – wiązanie sprawie-dliwości i dobrych uczynków z pięk-nem.

Dziecko wie, co to znaczy być sprawiedliwym.

Próby oceny postępowania bohatera – rozpoznawanie dobrych uczynków.

Dziecko potrafi ocenić postępowanie bohaterów utworów literackich.

Wzajemne pomaganie sobie w pros-tych czynnościach, np. sprzątanie klocków.

Dziecko chętnie pomaga koledze.

Sprawianie radości innym i unikanie sytuacji, w których można sprawić ko-muś przykrość.

Dziecko sprawia miłe niespodzianki kolegom; unika sprawiania przykrości innym.

  1   2   3


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość