Strona główna

Projekt programu autorskiego


Pobieranie 447.78 Kb.
Strona12/12
Data17.06.2016
Rozmiar447.78 Kb.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   12

Pewnego dnia Szafran wyznaczył trzech towarzyszy :


  • Podbiała

  • Tymianka

  • Szczęściarza

I nakazał im ścięcie odpowiednio dużego drzewa w lesie , aby można było z niego wybudować łódź .

Ostrzegł jednak przyjaciół , by nie ścięli drzewa w którym mieszkają elfy, gdyż są one bardzo złośliwe.


W ostatniej chwili okazało się że Szczęściarz się rozchorował i za niego na wyprawę po drzewo pójdzie Pechowiec.

Pechowiec ściągnął pecha i niestety skrzaty Podbiał , Tymianek i Pechowiec

pomimo burzliwej dyskusji i wielu argumentów przy wyborze właściwego drzewa ścięli drzewo Elfów.

Po przepiłowaniu z drzewa wyskoczyły trzy Elfy :


  • Ocet

  • Pieprz

  • Imbir

które natychmiast zaczęły figlować i dokuczać Skrzatom . Ciągle wymyślały nowe sztuczki , złośliwości , psoty. Pomimo wielu starań Skrzatom nie udaje się udobruchać psotnych Elfów.

Skrzaty postanowiły zwrócić się do swojego przywódcy Szafrana po poradę .

wspólnie obmyślają sprytną pułapkę na złośliwe Elfy .

Elfom nie udaje się wywinąć ; wpadają do pułapki ; wtedy Skrzaty przedstawiają im ich winy, i zamykają Elfy za karę w dziupli drzewa .

Mądry Szafran spuentował całe wydarzenie morałem :



  • Nie czyń drugiemu co tobie niemiłe”

  • Kto sieje wiatr , zbiera burzę”

Elfom udało się w końcu zrozumieć swoje złe zachowanie , obiecały poprawę i pogodziły się ze Skrzatami . Odtąd w Krainie Leśnych Ludków zapanowała zgoda i przyjaźń .

  1. Ćwiczenie dramowe .

Dzieci ustawione w zespołach 3 – osobowych .

-Jeden zespół to Skrzaty – odgrywa scenkę ścinania drzewa , radzenia sobie z psotami Elfów i schwytania Elfów.



  • Drugi zespół to Elfy – odgrywa scenkę psotliwych Elfów , schwytanych w pułapkę i wyciągających właściwe wnioski ze swojego złego zachowania .

  1. Prezentacja przygotowanych scenek.

  2. Rozmowa końcowa – wyciągnięcie wniosków.

Odniesienie się do morału :

  • Nie czyń drugiemu co tobie niemiłe”

  • Kto sieje wiatr , zbiera burzę”


KONSPEKT Z ZAKRESU BUDOWANIA SYSTEMU WARTOŚCI

Obszar edukacji moralnej

TEMAT: Co się z nami dzieje kiedy się złościmy ?


METODA: ćwiczenia dramowe
FORMA: praca z całą grupą, i w małych zespołach
CEL GŁÓWNY:

Kształtowanie stosunków międzyludzkich. Zwrócenie uwagi na przeżycia towarzyszące podczas kłótni .


CELE SZCZEGÓŁOWE:
DZIECI – potrafią nazwać swoje uczucia

- wiedzą że odruchy złośliwości , drwin i agresji w stosunku do

innych nie prowadzą do niczego dobrego.

- potrafią wcielić się w role zgodnie z instrukcją nauczyciela.

- potrafią odróżnić dobro od zła .



I .Wprowadzenie .

Ustawienie - Dzieci ustawione w kole .
Zabawa na powitanie :

Powitanie przez dotyk

Ta zabawa może mieć wiele odmian np.


  • Dzieci siedzą na dywanie w siadzie płaskim

„Witamy swoje nogi” – przesuwając się dotykają swoimi stopami stóp kolegów mówiąc przy tym np. „cześć” , mogą też wymienić imię witanego kolegi . Przy tym powitaniu dzieci mogą też dotykać się otwartymi dłońmi , czołami , kolanami, łokciami itp.

Zabawa integracyjna

Cztery kąty

Ujawnienie nastroju poszczególnych uczestników zajęć .

-Każdy z kątów sali przypisujemy innej porze roku . Prosimy dzieci aby stanęły w tym kącie który odpowiada ich nastrojowi . Na koniec rozmowa w grupach dlaczego wybrałem akurat ten kąt .

( Mam nastrój wiosenny ponieważ... itd. )

- Każdy po ocenie swojego nastroju wybiera z „nastrojowego kosza”

„buźkę – emblemat” odzwierciedlającą jego nastrój i przypina sobie do ubrania.

Jeśli w trakcie dalszych zajęć nastrój się zmieni można emblemat wymienić .
II Część właściwa :
1. Rozmowa :

Nauczyciel rozmawia z dziećmi w których widziały ludzi złoszczących się , kłócących . Po czym poznały , że ci ludzie są na siebie źli ?

Dzieci pokazują za pomocą min i ruchów jak ludzie się wtedy zachowują.
2. Prezentacja wiersza przez nauczycielkę :
KŁÓTNIA LALEK”
NARRATOR : Pokłóciły się w kąciku dwie Dorotki lale ,

która dzisiaj się ubierze w czerwone korale.

I LALA : Ja założę bo mi wczoraj Dorotka obiecała !
II LALA : Tobie brzydko jest w czerwonym .
I LALA : Ty jesteś za mała.
II LALA : Ja przedwczoraj byłam grzeczna , ty stroiłaś miny.
I LALA : Do mnie dzisiaj koleżanka przyjdzie w odwiedziny.
II LALA : Bo ty zawsze chcesz być lepsza !
I LALA : A ty taka sama !
II LALA : Dobrze , dobrze zobaczymy niech rozsądzi mama !
DOROTKA : Jak będziecie się tak sprzeczać i głowę zawracać ,

to w czerwone korale ubiorę pajaca.
NAUCZYCIEL :


  • Czy słusznie wiersz nosi tytuł „Kłótnia lalek ?

  • Po czym poznajemy , że ktoś się kłóci ?

  • Czy można kłócić się bez słów ?

3. Ćwiczenie w parach

Nauczycielka proponuje dzieciom przełożenie treści wiersza na grę na bębenkach .

Dzieci w parach wybrzmiewają na zmianę kolejne wersy wiersza przenosząc na bębenek złość lalek – wyrażając przy tym swoje emocje .


4. Ćwiczenie dramowe

Dokończ zdania :

  1. Kiedy się złoszczę lub kłócę to...

Po udzieleniu odpowiedzi przez dzieci n- l pyta

  • Jakie przeżywasz wtedy emocje ?

  1. Kiedy kłótnia się kończy to ...

Po wypowiedzi dzieci n- l zadaje pytanie :

  • Jak się wtedy czujesz co chciałbyś zrobić ?


5. Zabawa improwizowana

Papierowa złość – dzieci pokazują jak się złoszczą gniotąc i drąc gazety.

KONSPEKT Z ZAKRESU BUDOWANIA SYSTEMU WARTOŚCI

Obszar edukacji moralnej

TEMAT: „Pan Złośnicki spojrzał w lustro” – zabawy dramowe w

oparciu o opowiadanie J. Duszyńskiej ze zbioru :

Cudaczek – Wyśmiewaczek”


METODA: elementy dramy

FORMA: zespołowa i indywidualna
CEL GŁÓWNY:

- Kształtowanie umiejętności niezbędnych do pro społecznego współżycia

- Budowanie systemu wartości, oraz podnoszenie poczucia własnej wartości poprzez dostarczanie pozytywnych. wzorców zachowań.

- Kształtowanie umiejętności nawiązywania kontaktów w sposób nie agresywny.



CELE SZCZEGÓŁOWE:
DZIECI:

- znają zasady prowadzenia rozmowy

–stosują wobec siebie zwroty grzecznościowe, są koleżeńscy

- wiedzą, które zachowania są pozytywne, a które negatywne

- stosują pozytywne wzorce zachowań.

- wiedzą w jaki sposób radzić sobie z przeszkodami, jak rozwiązywać sytuacje konfliktowe.

- potrafią nawiązywać kontakty nie agresywne

- potrafią właściwie odreagować tłumione emocje

I . Wprowadzenie .

Ustawienie - Dzieci ustawione w obrębie koła; dzieci w parach.
Zabawy na powitanie:
1) Zabawa paluszkowa:- „Mamo, mamo”

2) Zabawa integracyjna: „Pląs” – wg. Klanza

Zabawa w parach :

Lusterko

Jestem twoim lustrem co we mnie widzisz ? – ( np. ładną dziewczynkę , dobrą koleżankę itp. ).
II Część właściwa :
1.Nawiązanie do zajęcia :

Cudaczek Wyśmiewaczek wraca do dzieci i zaprasza na kolejną przygodę .


2. Teatrzyk sylwet :

Nauczycielka przedstawia kolejną przygodę Cudaczka- Wyśmiewaczka

Pt. „Pan Złośnicki spojrzał w lustro” w formie teatrzyku sylwet .
3. Rozmowa z dziećmi nt. postawy bohatera, ocena jego postępowania . wyciągnięcie wniosków.

- odpowiedź na pytania :


  • Kiedy się złościmy ?

  • Kto mnie złości ?

  • Co robić żeby unikać wzajemnych złośliwości ?

  • Jak należy się wobec siebie zachowywać?

Doprowadzenie do wniosku , że :



Złość to nasza największa wada, należy się jej przeciwstawiać.
4.Ćwiczenia dramowe :
Co wyraża twoja twarz ?

Rozwijanie umiejętności interpretowania i odczytywania uczuć pobudzanie wyobraźni .


Grupa podzielona na trzy zespoły, które mają przedstawić za pomocą mimiki twarzy i ruchu ciała zadania postawione przez nauczycielkę :



  1. Bawiąc się w piaskownicy skaleczyłeś się w palec (płacz)

jaka jest twoja reakcja ?) .

  1. Rodzice nie chcą ci kupić wymarzonej zabawki (złość)

  2. Masz urodziny dostałeś wymarzony prezent (radość)



5. Gra dramowa w wyobrażonej sytuacji :
Ciasto wg. Klanza

Mama zaprasza swoje dzieci na pyszne ciasto na które przepis jest następujący:

 SWEET COOKES - CIASTO

Zabawa przy muzyce wg . Klanza
Ustawienie : w zamkniętym kole , siedząc „po turecku” , ręce swobodne

Trzymanie : nie ma


  1. – ucieramy ciasto w makutrze ( 8 razy)

  2. – otrzepujemy ręce o siebie , o nogi

  3. wbijamy jajka raz z prawej , raz z lewej strony

sięgamy po jajko ponad ramieniem

rozbijamy jajko o ramię ( stuk)

wbijamy jajko do ciasta ( chlup)

skorupki jajka wyrzucamy za siebie ( siup)



4.– ugniatamy ciasto rękoma

5.– wałkujemy ciasto w różne kierunki

6.- ozdabiamy ciasto kremem z tubki ( szip)



7.– ozdabiamy sypiąc wiórki , bakalie , cukier ...

8.– częstujemy sąsiadów

III Zakończenie

Ewaluacja:

Wykonanie przez dzieci testu rysunkowego – ocena sześciu sytuacji przedstawionych na rysunkach .



BAJKOTERAPIA:

BAJKA TERAPEUTYCZNA jest utworem adresowanym głównie dla dzieci w wieku od 4 do 9 lat, w którym świat jest widziany z dziecięcej perspektywy.

Celem bajek terapeutycznych, które opierają się zawsze na założeniach określonego kierunku psychoterapeutycznego, jest uspokojenie, zredukowanie problemów emocjonalnych i wspieranie we wzroście osobistym.



RODZAJE BAJEK TERAPEUTYCZNYCH:


  • relaksacyjne

  • psychoedukacyjne

  • psychoterapeutyczne



BAJKA RELAKSACYJNA - posługuje się wizualizacją w celu wywołania odprężenia i uspokojenia. Akcja takiej bajki toczy się w miejscu dobrze dziecku znanym , a opisywanym jako spokojne , przyjazne i bezpieczne.

Czas opowiadanej bajki powinien być krótki 3- 7 minut.

Przed opowiadaniem bajki osoba prowadząca wprowadza dzieci w stan rozluźnienia, mówiąc: teraz posłuchamy bajeczki, usiądź wygodnie, posłuchaj swego oddechu, możesz przymknąć oczy, wszystkie dźwięki oddalają się. Dobrze, jeśli wypowiadanym słowom towarzyszy uspokajająca muzyka.

Osoba opowiadająca bajkę relaksacyjną sama musi być odprężona.

Zachętą do stosowania tych bajek mogą być słowa A. Lazarusa:

,,Korzystając umiejętnie z zasobów własnej wyobraźni, osiąga się wiarę w siebie , rozwija energię i wytrwałość, kierując uwagę ku wielu twórczym przedsięwzięciom”.



BAJKA PSYCHOEDUKACYJNA to taka , której celem jest wprowadzenie zmian w szeroko rozumianym zachowaniu dziecka, czyli rozszerzaniu możliwego repertuaru zachowań .

Bohater bajki ma problem podobny do tego , który przeżywa dziecko ; zdobywa ono doświadczenia poprzez świat bajkowy, gdzie uczy się jakie wzory zachowania należy zastosować , rozszerza swoja samoświadomość .

Bajki psychoedukacyjne powinny : mówić o emocjach jakie wyzwalają konkretne sytuacje, uczyć optymizmu, rozwijać empatię, dawać wsparcie poprzez zwracanie uwagi , jak ważna jest przyjaźń i dobre relacje z innymi.
BAJKA PSYCHOTERAPEUTYCZNA - w przeciwieństwie do bajek relaksacyjnych są dłuższe, mają rozbudowaną fabułę , ułatwia wystąpienie mechanizmu naśladownictwa i identyfikacji oraz przewarunkowania.

Bajka psychoterapeutyczna zawiera niektóre elementy baśni ( kompensacja potrzeb) i bajki psychoedukacyjnej ( wzory) , uzupełniane o dawanie wsparcia, co w efekcie ma poprzez mechanizmy psychologiczne ( identyfikacje z bohaterem, odwrażliwienie i wiedzę ) zbudować zasoby osobiste , a tym samym spowodować redukcję napięcia.


CELE BAJKI PSYCHOTERAPEUTYCZNEJ:


  • zastępczo zaspokoić potrzeby, dowartościować dziecko, które jest w trudnej sytuacji,

  • dać wsparcie poprzez zrozumienie, akceptację, budowanie pozytywnych emocji, nadziei, przyjaźni, jaką zapewniają bajkowe postacie;

  • przekazać odpowiednią wiedzę o sytuacji lękotwórczej i wskazać sposoby radzenia sobie.

Bajki psychoterapeutyczne mają za zadanie obniżyć lęk. Realizacja tych zadań dokonuje się w dziecku. To ono po ,,przepracowaniu” bajki albo ją przyjmie, albo odrzuci.



SCENARIUSZ ZAJĘCIA Z ZAKRESU WIZUALIZUACJI
TEMAT: ,,Kotek w ogrodzie wiosennym” wg. M. Molickiej, uwolnienie

dziecka od napięć i negatywnych emocji.

METODA: bajkoterapia – bajka relaksacyjna.
FORMA: zespołowa
CEL GŁÓWNY:


  • wywołanie odprężenia i uspokojenia

CELE SZCZEGÓŁOWE:


dziecko...

  • potrafi wczuć się w sytuację bohatera bajki,

  • uważnie słucha bajki, muzyki,

  • dostrzega piękno otaczającej przyrody.

ŚRODKI DYDAKTYCZNE:


muzyka relaksacyjna, bajka relaksacyjna, scenografia, postacie z bajki.
PRZEBIEG: ( opow. Nauczyciela):
Mały kotek samotnie wracał ze szkoły. Ciągnął łapkę za łapką wolno, jakby ospale. Był smutny, nic go nie cieszyło, czuł się bardzo nieswojo. Niechętnie ,,prychał’’ na inne przechodzące zwierzęta. Nagle nadleciał malutki motylek i nad samym nosem kotka zrobił okrążenia, jedno, drugie, trzecie.

Chyba mi się przygląda - pomyślał kotek i łapką próbował odgonić motylka. Ale ten wcale nie odlatywał, tylko krążył i jak samolot kreślił znaki w powietrzu. Kotek patrzył jak zaczarowany w piękny lot motyla. A ten wzbił się wyżej, jakby chciał dolecieć do słońca, i nagle znikł mu z oczu za wysokim ogrodzeniem. Zaciekawiony kotek zbliżył się do płotu, wdrapał się po deskach i znalazł się w ogrodzie. Rozejrzał się dookoła. Było tam tak pięknie, rosły wysokie owocowe drzewa sięgające koronami do nieba, a małe krzaki jakby przy nich przycupnęły, trzymały się ich jak maminej spódnicy. Rosły też kolorowe kwiaty, które jak dywan pokrywały cały ogród. Kotek poczuł zapach ziemi, kwiatów i drzew. Pociągnął mocno noskiem i zapach jak fala, jakby ramionami objęła go.

Kotek położył się na trawie i oddychał miarowo, równo i spokojnie.

Przetarł oczy , położył łapki pod głowę, wyciągnął całe ciałko, było mu bardzo wygodnie. Leżał teraz i odpoczywał. Poczuł senność. Słonko wysyłało swe promyczki na ziemię , by pogłaskać każdy kwiatek, każdy listek i każdą roślinkę. Kotek poczuł przyjemny dotyk ciepłych promieni. Zamknął oczy.

A promyczki jeden po drugim głaskał go, przyjemnie ogrzewając. Po chwili pojawił się delikatny wiaterek, który kołysał listki i gałęzie jakby do snu. Pochylił się nad kotkiem i też go kołysał, trzymając w swoich ramionach.

Kotek poczuł jak wiaterek uwalnia go od smutków, i jeszcze raz, i jeszcze delikatnie przesuwając się od głowy w dół ciałka, zabierając z sobą całe niezadowolenie. Kotek poczuł się tak dobrze, poczuł się spokojny, jakby umyty ze swoich wszystkich dużych i małych zmartwień. Otworzył wolno oczka i popatrzył na chmurki, które płynęły po niebie, nie spiesząc się leniwie, nie przeganiając się, zgodnie. Płynęły i płynęły, a wiatr wolno je popychał. Kotkowi było tak dobrze. Nagle jedna mała kropelka spadła mu na nos.

Co to? – zdziwił się. Rozejrzał się dookoła i zobaczył, jak kwiatki wyciągają swoje małe główki do kropli deszczu, zupełnie jak on pyszczek do miseczki mleczka. Usiadł na trawie. Przeciągnął się. Kropelki deszczu wolno, choć miarowo spadały na spragnione rośliny. Wraz z tym delikatnym deszczem wróciła mu siła. Wstał, otrząsnął futerko, uśmiechnął się do siebie zadowolony. Pora iść do domu – pomyślał. Ale dziwną przeżyłem przygodę w tym ogrodzie, gdzie przyprowadził mnie motylek. Wrócę tu jeszcze – obiecał sobie – tu jest tak pięknie i spokojnie. Wyprężył się do skoku i jednym zamachem przeskoczył płot. Radośnie machając ogonem, wracał do domu.

SCENARIUSZ ZAJĘCIA Z ZAKRESU ROZWOJU EMPATII
TEMAT: ,,Bajka o pajączku” - odrzucenie ucznia przez grupę.
METODA: bajkoterapia – bajka psychoedukacyjna
FORMA: zespołowa
CEL GŁÓWNY:


  • budowanie poczucia własnej wartości

  • uwrażliwienie na przeżycia emocjonalne, smutek innych

CELE SZCZEGÓŁOWE:


dziecko...

  • rozumie, że naśmiewanie się, przezywanie, poniżanie jest złe

  • wie, że nikt nie jest lepszy od innych

  • rozumie, że w każdym jest coś dobrego

ŚRODKI DYDAKTYCZNE:


bajka psychoedukacyjna, scenografia, postacie z bajki, przybory do malowania.
PRZEBIEG: ( opow. Nauczyciela):
Mały pajączek ciężko zachorował. Wiele dni przeleżał w szpitalu. Często myślał o swoich kolegach, tęsknił za nimi. Marzył o wspólnych zabawach, rozmowach, nie mógł się doczekać, kiedy wróci do domu i wreszcie pójdzie do szkoły.

No, jesteś prawie wyleczony – powiedział pan doktor. – Musisz się tylko jak najszybciej nauczyć chodzić o kulach, bo twoje nóżki jeszcze są bardzo, bardzo słabe. E – pomyślał sobie pajączek. – To nic wielkiego nauczyć się tego, a potem wrócę do domu, do szkoły i będę już zawsze z moimi kolegami.

Wszystkie ćwiczenia wykonywał z wielką chęcią i energią, nieraz ścierał pot z czoła, przezwyciężał ból, ale się nie poddawał. Marzył o dniu, kiedy koledzy przyjmą go z powrotem do grupy. Opanował doskonale sztukę chodzenia o kulach, potrafił nawet chodzić sam, podpierając się jedną kulą. To był wielki sukces , cieszył się i lekarz i pielęgniarki i rodzice, a pajączek był wprost szczęśliwy, nie mógł się tylko doczekać kiedy pójdzie do szkoły. Nareszcie nastąpił ten długo oczekiwany dzień. Rodzice podwieźli go pod budynek, a dalej szedł sam, podpierając się kulą. Serce rozpierała mu radość, że już za chwilę będzie z kolegami. Wszedł do klasy i ..... Najpierw zaległa cisza, a potem posypały się wyzwiska: kulas, kuternoga, niezgrabek- i śmiech, wytykanie palcami. Pajączek zagryzł zęby z bólu, płakał w środku, ale na twarzy nie pojawiła się żadna łza. Doszedł do ławki, usiadł. Jeszcze nigdy nie czuł się taki smutny, bez sił, zmęczony. Od tej pory w szkole stał zawsze na uboczu, nie bawił się z innymi. Po szkole spędzał czas w mieszkaniu, nie wychodził na podwórko.

Minęło kilka tygodni. Nauczycielka- Pani Pajęczyca – poinformowała uczniów, że odbędzie się w szkole wielki konkurs, rywalizacja między klasami na najpiękniejszą pracę, jaką potrafią wykonać tylko pajączki. Co to za konkurs? Co to za zadanie?- pytały bardzo zaciekawione. A co pajączki potrafią zrobić najlepiej?- spytała pani. Oczywiście pajęczynę!- chórem odkrzyknęła klasa. Tak zgadliście – potwierdziła nauczycielka. – Jest to bardzo ważny konkurs dla pajączków. – Brać się do pracy , bo za tydzień roztrzygnięcie- dodała.

Przez cały tydzień pajączki zbierały się w grupki, dyskutowały, chwytały się za główki, bo każdy chciał zwyciężyć. Ostatniego dnia przyniosły swoje prace i trwało niekończące się porównywanie. Tylko pracy naszego pajączka nikt nie oglądał. Miał ją zawiniętą w papier i tak ją oddał pani. Po godzinie pani Pajęczyca wpadła do klasy jak bomba i z radością obwieściła: Praca ucznia z naszej klasy zwyciężyła! Kto, kto jest tym szczęśliwcem- poruszeni pytają jeden przez drugich. Pani rozwinęła rulon i przed ich oczyma ukazała się cała utkana z promieni słońca sieć, mieniąca się wszystkimi kolorami tęczy. Jaka piękna, cudowna – szepcą. Ala, ale proszę pani to nie jest praca żadnego z nas- powiedzieli uczniowie zawiedzeni. To jest pajęczynowa sieć naszego pajączka

- powiedziała pani i podeszła do niego, całując go serdecznie. On ten kuter...

.- to niemożliwe, kiwały główkami. Tak pięknie nie potrafi tkać nikt – powiedziała pani. – Dzięki niemu nasza klasa wygrała konkurs i w nagrodę pojedziemy do grot zobaczyć najstarsze sieci pajęcze. Hura, hura – rozległy się gromkie krzyki. Rzucili się wszyscy na pajączka , gratulując mu i ściskając go.

Od tej pory już nikt nie przezywał go, przeciwnie – wszyscy chcieli się z nim bawić i uczyć, byli dumni z jago umiejętności.


V OPIS OCZEKIWANYCH OSIĄGNIĘĆ DZIECI:

Oczekuje się, że zajęcia przeciwdziałające agresji pozwolą na wyrównanie nieprawidłowości w osiąganiu harmonii emocjonalno – społecznej , doprowadzą do stabilności wewnętrznej naszych wychowanków. Sprawią , iż dzieci odzyskają siły do prawidłowego działania i funkcjonowania , staną się wrażliwe na przejawy złego zachowania, a ich reakcje będą podporządkowane określonym normom i zasadom.

Spodziewamy się , że po realizacji programu przeciwdziałającemu agresji wśród dzieci przedszkolnych 5- 6 letnich, wychowankowie nasi ukształtują w sobie umiejętność kontrolowania własnych działań .

Mamy nadzieję, że poprzez proponowane zajęcia wyeliminujemy emocje negatywne, a pobudzimy pozytywne postrzeganie otaczającego świata i rzeczywistości .


Liczymy , że efektem pracy z programem będzie :


    1. Wzrost świadomości zagrożeń spowodowanych przemocą .

    2. Zwiększenie poczucia bezpieczeństwa.

    3. Lepsza integracja grupy przedszkolnej .

    4. Ukształtowanie poczucia świadomości i potrzeby przeciwdziałania agresji.

    5. Zwiększenie integracji środowisk wychowawczych w kierunku przeciwdziałania agresji.

    6. Nabywanie przez dzieci umiejętności nawiązywania kontaktów nie agresywnych w grupie rówieśniczej i poza nią


VI PROPONOWANE FORMY WSPÓŁPRACY Z RODZICAMI

I ŚRODOWISKIEM LOKALNYM:


  • Współpraca z rodzicami :

Mając na względzie, że głównymi klientami przedszkola – pełnoprawnymi partnerami w wychowaniu i sprawowaniu opieki nad dziećmi są rodzice naszych wychowanków, nie można ich pominąć w realizacji żadnych przedsięwzięć.

To rodzice są przecież pierwszymi i najważniejszymi wychowawcami dla swoich dzieci , naszym celem jest wspieranie ich . Rodzice oczekują od przedszkola prawidłowego zdiagnozowania możliwości i potrzeb dziecka ,oraz właściwej stymulacji jego rozwoju . Dzisiejsze pokolenie rodziców ma świadomość znaczenia etapu przedszkolnego dla dalszego rozwoju dziecka.

Przy realizacji programu profilaktycznego – przeciwdziałającego agresji podstawę stanowi wspieranie czynników chroniących , oraz eliminowanie czynników ryzyka. Pamiętając o tym ,że więź emocjonalna z rodzicami ( przede wszystkim z matką) jest najważniejszym czynnikiem chroniącym przed niewłaściwymi i ryzykownymi zachowaniami , zdajemy sobie sprawę

z tego , że współpraca z rodzicami jest bardzo istotnym i nieodzownym elementem w realizacji naszego programu .
Współpracę z rodzicami w zakresie realizacji programu przeciwdziałania agresji ujęłyśmy w 6 spotkań ściśle powiązanych z realizacją programu z dziećmi . Spotkania informacyjne ,szkoleniowe i warsztatowe planujemy realizować w korelacji z zebraniami ujętymi w harmonogramie na dany rok szkolny.
1.Pierwsze spotkanie

- prezentacja programu przeciwdziałającego agresji

- wskazanie jego celów , założeń , spodziewanych efektów

- wyrażenie przez rodziców zgody na uczestnictwo dziecka w programie
2. Drugie spotkanie

Warsztaty

-„Przyczyny i mechanizmy zachowań agresywnych , rola rodziców i wychowawców we wzmacnianiu zachowań pozytywnych i eliminowaniu zachowań destruktywnych” – szkolenie w formie prelekcji .

- „Jak postrzegam swoje dziecko ?” – anonimowa ankieta dla rodziców.

-„Przykłady zabaw przeciwdziałających złości i agresji , rozładowujących negatywne emocje” – prezentacja wraz z propozycją wykorzystywania

w domowych zabawach z dziećmi .
3. Trzecie spotkanie

Zajęcie otwarte – udział rodziców w zajęciu realizowanym wg. programowych zajęć z dziećmi mających na celu przeciwdziałanie agresji.
4.Czwarte spotkanie

Warsztat dla rodziców .

-Zasady pozytywnego wychowania zrealizowane przy współpracy ze specjalistami z Poradni pedagogiczno Psychologicznej , lub opracowanie zagadnienia w oparciu o literaturę np. :

„Jak być bohaterem dla swoich dzieci” – Jash Mc Dowell Dick Daj

„Jak mówić żeby dzieci nas słuchały , jak słuchać żeby dzieci do nas mówiły” – A. Faber i E. Mazlish.
5.Piąte spotkanie.

Zajęcie otwarte w formie inscenizacji :

Dzieckiem być w dorosłym świecie nie jest łatwo” – czyli teatr pantomimy o prawach dziecka .


6. Szóste spotkanie .

Podsumowanie realizacji programu ; przedstawienie ewaluacji .


Współpraca ze środowiskiem lokalnym:


Aby profilaktyka realizowana poprzez pracę z programem odnosiła pożądany skutek z pewnością pomocna okaże się współpraca z takimi instytucjami jak:

  • Poradnia Pedagogiczno – Psychologiczna

  • Komisariat Policji

Autorytet psychologa , pedagoga czy też policjanta może stanowić dla nas duże wsparcie i fachową pomoc w kształtowaniu wartościowych społecznie postaw , umożliwiających prawidłowe funkcjonowanie w życiu społecznym .
W ramach realizacji programu planuje się następujące formy współpracy ;
1. Nawiązanie kontaktu z Poradnią Pedagogiczno – Psychologiczną po

przeprowadzeniu wstępnej diagnozy pedagogicznej pod kątem

prawidłowości rozwoju emocjonalnego dzieci

- Konsultacje nauczycieli z Psychologiem

- Konsultacje zainteresowanych rodziców z Psychologiem.
2. Zainicjowanie zorganizowania prelekcji dla rodziców i wychowawców

wygłoszonej przez Psychologa



nt. Różnych odcieni emocjonalnych ; sposobów radzenia sobie

z negatywnymi emocjami.



3. Zainicjowanie zajęć z dziećmi przeprowadzonych przez Psychologa z Poradni

Pedagogiczno – Psychologicznej ukierunkowanych na przeciwdziałanie

zachowaniom agresywnym
4. Zorganizowanie spotkania dzieci z policjantami nt. zagrożeń współczesnego

świata , skutków agresywnego zachowania i przemocy .


Biorąc pod uwagę fakt , że kształtowanie charakteru i wrażliwości moralnej , oraz umiejętności harmonijnego współżycia z innymi winno mieć swoją kontynuację na dalszym etapie edukacji, planuje się współpracę

ze Szkołą Podstawową .

Przyjmie ona następującą formę ;


1. Przeprowadzenie zajęć pokazowych n.t. przeciwdziałania agresji dla dzieci i nauczycieli z nauczania początkowego .

- krótka prezentacja programu .



2.Dzielenie się doświadczeniami i osiągnięciami w zakresie pracy

z programem.

- przekazanie informacji nauczycielkom klas pierwszych nt. prezentowanego poziomu rozwoju emocjonalnego przez dzieci kończące edukację przedszkolną.

VII EWALUACJA PROGRAMU:

Ocena programu ma na celu określić jego przydatność w dalszej pracy:



  • stwierdzić czy program ma być dalej realizowany

  • określić jakie zmiany wprowadzić

  • ulepszyć strukturę programu

  • zmienić metody pracy

  • skierować program do wdrażania po wprowadzonych zmianach

Formą oceny programu z punktu widzenia przydatności i atrakcyjności są dwie ankiety przeprowadzone na początku wprowadzonego programu i na jego zakończenie.

Ankieta ewaluacyjna jest realizacją modelu SWOT, analizując cztery działy opisu i oceny: mocne i słabe punkty programu oraz szanse i zagrożenia.

VIII LITERATURA:
1.Dzienniki Ustaw MENiS – zawierające rozporządzenia dotyczące podstaw programowych i programów:

√ Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego



w poszczególnych typach szkół z dnia 26 lutego 2002r. opublikowane

w Dz. U. Nr 51, poz. 458,

√ Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu w sprawie warunków

i trybu dopuszczenia do użytku szkolnego programów nauczania, wychowania przedszkolnego i podręczników oraz zalecenia środków dydaktycznych z dnia 24 kwietnia 2002r. opublikowane w Dz. U. Nr 69, poz. 635.
2. J. Danielewska: ,,Agresja u dzieci” Warszawa 2002

3. J. Grochulska: ,,Reedukacja dzieci agresywnych” Warszawa 1992

4. R. Kenez, W. Słonina: ,, Saper czyli jak rozminować agresję”

5. H. Komorowska: ,, O programach prawie wszystko” Warszawa 1999

6. M. Molicka: ,,Bajkoterapia” Poznań 2002

7. R. Portman: ,,Gry i zabawy przeciwko agresji” Kielce 1999

8. Z. Ranschburg: ,, Lęk, gniew, agresja” Warszawa 1993

9. Autorki programu



profilaktycznego: Zbiór scenariuszy zajęć i zabaw dla dzieci.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   12


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość