Strona główna

Projekt programu autorskiego


Pobieranie 447.78 Kb.
Strona5/12
Data17.06.2016
Rozmiar447.78 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12

I RUCHY DŁONI





  1. „Masażysta” bierze dłoń drugiego dziecka i unosi ją w górę i w dół- ok.10 ruchów. Podtrzymuje przedramię na poziomie łokcia. Po przerwie zmiana w parze.

  2. Wznoszenie i opuszczanie dłoni. „Masażysta” podtrzymuje przegub drugiej osoby dłonią. Druga dłoń podtrzymuje dłoń za palce, podnosząc ją aż do pionu i pozwala swobodnie opaść- 10 razy. Po przerwie zmiana.

  3. Balansowanie poziome dłoni wzdłuż jej osi. Przedramię ustawione jest w pozycji pionowej, dłoń dziecka jest zgięta i rozluźniona. „Masażysta” nadaje jej ruch poziomy tam i z powrotem w rytmie. Potem zmiana.

II RUCHY PRZEDRAMIENIA




  1. „Masażysta” podtrzymuje jedną dłonią łokieć dziecka, ramię i przedramię leżą wyprostowane. Bierze przegub drugą dłonią i wykonuje jego przedramieniem ruchy naprzemienne- góra i dół. Po powtórzeniach następuje zmiana.

  2. Wznoszenie i opuszczanie przedramienia. „Masażysta” dłonią podtrzymuje ramie nad łokciem, trzymając za nadgarstek drugą dłonią podnosi przedramię do 45 stopni i pozwala jej opaść swobodnie. Potem zmiana w parze.

III RUCHY RAMIENIA




  1. Wznoszenie i opuszczanie ramienia. Cała kończyna górna jest podniesiona za łokieć i za nadgarstek do wysokości ok. 30 stopni od podłoża. „Masażysta pozwala jej opaść nieco podtrzymując ją, by uniknąć uderzenia . Potem zmiana.

  2. Odwodzenie i przywodzenie ramienia w płaszczyźnie poziomej.

Ramię przytrzymywane jest łokciem i nadgarstkiem, następuje rytmiczne przywodzenie i odwodzenie w poziomie.

IV RUCH BARKU


Trzymamy kończynę górną pod łokciem i na nadgarstkiem, w ten sposób, że przedramię jest w ustawieniu pionowym, a ramie w poziomym. Nadajemy ruch balansowy i uaktywniamy staw barkowy.
V RUCHY SZYJI, GŁOWY I TWARZY


  1. Obroty głowy i szyi. Jedno dziecko siada za drugim, obraca głową na przemian raz w lewą, raz w prawą stronę- bardzo wolno. Potem następuje zmiana w parze.

  2. Zwalnianie napięć okoruchowych.

„Masażysta” muska dookoła oczu- omijając powieki- naciskając delikatnie okolice nasady nosa.

  1. Zwalnianie napięcia mięśni czoła.

Nad łukami brwi od środka czoła ku skroniom wykonuje się ruchy muskania, delikatnie naciskając okolicę skroni.

  1. Zwalnianie napięcia mięśni ust i szczęki.

Delikatne muskanie w okolicy ust i w kierunku skroni. W przypadku zaciskania szczęki, można wykonać delikatne ruchy opadania i zamykania szczęki.
VI RUCHY KOŃCZYNY DOLNEJ


  1. Ruchy stopy. Rozluźnienie stawu skokowego. Podtrzymuje się jedną dłonią udo nad kolanem do spodu, drugą na stawie skokowym i balansowanie góra, dół.

  2. Ruchy podudzia. Zginanie delikatnie kolana i swobodne opuszczanie w dół.

  3. Ruchy całej kończyny dolnej. Jedna dłoń podtrzymuje kolano od spodu, a druga trzyma w stawie skokowym. „Masażysta podnosi całą kończynę wyprostowaną do góry i opuszcza z podtrzymaniem. Po powtórzeniach następuje zmian w parze.

Zabawy te i ćwiczenia , zaleca się wplatać w różne zajęcia, wykorzystując do tego podkład muzyczny. Ćwiczenia kończą się pełną relaksacją, polegającą na kilkuminutowym leżeniu przy muzyce z zamkniętymi oczami.Można polecić dzieciom, aby wyobrażały sobie w tym czasie np. kwitnący sad, spokojne morze, łany zbóż itp. Dzieci w ten sposób przyzwyczają się do odpoczynku przy muzyce i łatwiej im będzie pozbyć negatywnych napięć, prowadzących często do zachowań agresywnych..



III TECHNIKA RELAKSACJI OPARTA NA TRENINGU AUTOGENNYM WEDŁUG A. POLENDER:

Trening autogenny jest metoda opracowana przez Schultza.

Jest to oddziaływanie na własny organizm i życie psychiczne, wyzwalając

w sobie reakcje odprężenia i koncentracji oraz zastosowanie autosugestii.

Jest to metoda dosyć trudna dla dzieci, ale A.Polender dostrzegła możliwość jej realizacji z dziećmi w wieku przedszkolnym.

Wykorzystuje ona mechanizm identyfikacji i dobrze rozwiniętej u dzieci sugestywności. Dzieci słuchają opowiadania terapeuty, identyfikują się

z bohaterem, naśladując go poddają się sugestii zawartej w słowach terapeuty. Wykonują zatem wszystkie polecenia treningu odprężającego.

Relaksację przeprowadza nauczyciel na całej grupie, dzieci leżą na dywanie, mogą mieć pod głową poduszki i towarzyszy im spokojna ,cicha muzyka.

Bohaterowie opowiadań muszą być bliscy dziecku np. miś, zmęczony Kopciuszek po balu itp.

Podany poniżej tekst, można zmieniać w zależności od tematyki prowadzonych zajęć.


Opowiem wam bajkę o misiu, który mieszkał w wielkim lesie.

Misiu był duży i ciężki. Kiedy przyszła zima, miś musiał przygotować sobie posłanie na zimę, bo wiecie przecież, że misie przez całą zimę śpią w swoich łożach, zrobionych z mięciutkiego zimowego mchu.

A teraz zabawimy się razem, wy będziecie misiami i będziecie robić to samo co miś. Każdy z was jest dużym ciężkim misiem.

Misiu układa się na plecach, na swym mięciutkim posłaniu z puszystego mchu. Ułożył się już. Jest mu bardzo wygodnie.

Zamyka oczy i czuje, że Jego ciężkie ciało zapada się w puszysty mech. Jest mu dobrze. Oddycha równo, spokojnie. Przygotowując posłanie zmęczył się przecież i nachodził. Misiu czuje, że jego prawa zmęczona rączka robi się ciężka, bardzo ciężka, taka ciężka, że nie mógłby jej unieść.

Ta druga rączka też robi się ciężka, bardzo ciężka i jej misiu nie mógłby unieść. Misiu sapie trochę, ale oddycha równo, spokojnie.

Teraz pomyślał o swoich zmęczonych nogach. Czuje, że prawa noga jest bardzo ciężka, aż się zagłębiła w puszystym mchu, misiu już nie ma tyle sił aby ją unieść. Misio leży spokojnie, ale czuje , że jego całe ciało jest bardzo ciężkie. Głowa misia bezwładnie spoczywa na mchu.

Misiu leży i odpoczywa, a dookoła jest cichutko, tylko lekko szumią liście drzew. Zza chmurki wygląda na misia słoneczko. Pomyślało sobie – pobawię się trochę z misiem. Promyki słońca zaczęły przygrzewać prawą rączkę misia. Misiu czuje, że jego prawa ręka robi się ciepła, coraz cieplejsza.

Teraz słoneczko wysyła promyki na lewą rączkę misia. Misiu czuje, że lewa rączka robi się ciepła, coraz cieplejsza, coraz cieplejsza, coraz bardziej ciepła. Słoneczko rzuciło promyki na prawą ciężką nogę misia, prawa noga misia robi się coraz cieplejsza, misiu czuje to wyraźnie. Po lewej nodze też skaczą promyki słońca, lewa noga zaczyna robić się ciepła, coraz cieplejsza, z każdą chwilą misiu czuje to wyraźnie. Promyki przenoszą ciepło z rąk na piersi, z nóg na brzuch. Całe ciało misia zrobiło się bardzo ciepłe, jest ciepłe, odprężonej bezwładne. Misiu czuje , że jest mu dobrze, bardzo dobrze. Ogarnia go ciepła leśna cisza i łagodna senność. Misiu czuje ciepło i przypływ snu. Sen opływa i zagarnia. Łagodnie pogrąża się we śnie i zasypia, zasypia..............................



ZABAWY PALUSZKOWE:
Tak potocznie nazywamy zabawy , w których proste śmieszne wierszyki ilustruje się ruchami rąk , dłoni , bądź palców.. Łagodny , pogodny ton , który towarzyszy recytacji wierszyka , ciepłe spojrzenie towarzysza zabawy , wesoły ruch , który ilustruje treść rymowanki zdają się mówić :
Dostrzegam ciebie i cieszę się że tutaj jesteś , bardzo mi na tobie zależy”.
Zabawy te okazują się bardzo pomocne w obcowaniu z dziećmi niezależnie od wieku , bawią one dzieci z różnych przyczyn głównie z powodu ich rytmu i różnych możliwości połączeń ruchów i zmian w nasileniu rytmów.

Zabawy paluszkowe pomocne są przy tworzeniu swoistej więzi między wychowawcą a wychowankiem , oraz miedzy poszczególnymi dziećmi .

Nauczyciel winien zadbać o to aby więź była jednakowa z każdym dzieckiem, gdyż każde dziecko pragnie poczucia bezpieczeństwa , miłości i opiekuńczości.

Gdy dziecko czuje się bezpieczne , szczęśliwe i kochane jest zdolne i chętne do pozytywnej aktywności. Zabawy paluszkowe mogą wyświadczyć przysługę utrzymania porządku bez przymusu , gdy zachodzi np. konieczność czekania.

Dlatego też wykorzystanie tych zabaw w pracy z dziećmi ma istotne znaczenie dla powodzenia wszelkich oddziaływań wychowawczych .

EMPATIA:
Pojęcie to oznacza umiejętność wczucia się w doznania i przeżycia innej osoby, współodczuwanie, a co za tym idzie pewną dojrzałość psychiczną, wrażliwość, życzliwość i otwartość na problemy innych ludzi.

Aby wszystko to mogło się zdarzyć musi nastąpić proces świadomego rozbudzania w dzieciach wrażliwości, tolerancji, życzliwości, który może zaowocować w przyszłości.

Chcąc wykształcić wśród dzieci takie właśnie cechy ich osobowości, możemy to osiągnąć prowadząc z nimi szereg różnorodnych ćwiczeń, które pozwolą im wyrazić często tłumione przez nich uczucia i emocje takie jak:


  • Radość

  • Gniew i złość

  • Zazdrość

  • Nieśmiałość

  • Lęk

Uzewnętrznienie wywołuje często przykre konsekwencje odbierane ze strony otoczenia, zaś tłumienie pogłębia zły stan psychiczny dziecka.

Zabawy te mają na celu umożliwienie odreagowania tłumionych emocji i nabrania do nich dystansu.

Przeprowadzając te zabawy w grupie dziecięcej należy pamiętać o kilku ważnych zaleceniach praktycznych:


  • Zajęcia w większości powinny odbywać się w kręgu, co wpływa dodatkowo na integrację grupy




  • Zajęcia należy przeplatać ćwiczeniami relaksacyjnymi i ruchowymi, pozwala lepiej osiągnąć koncentrację uwagi i panowanie nad własnym ciałem




  • Zajęcia powinny mieć szybkie tempo, mało nużące i wszystkie dzieci powinny w nich brać udział



Przedstawione poniżej przykłady zabaw maja za zadanie:



  • Uwrażliwienie na doznania i przeżycia innych

  • Zdolność łatwego wchodzenia w kontakty z innymi

  • Rozwinięcie samoakceptacji i wiary we własne siły

  • Trening wyhamowywania zachowań negatywnych


PRZYKŁADY ZABAW ROZWIJAJĄCYCH EMPATIĘ U DZIECI:


KOSTKA UCZUĆ
Dzieci siadają w kole. Dostają kostkę do gry, na ściankach której naklejone są twarze wyrażające uczucia: gniew, radość, smutek, zdziwienie, złość, strach.

Każde dziecko losowo wybiera jedną ze ścianek kostki i w dowolny sposób: mimiką gestem, ruchem przedstawia uczucie na niej ukazane.



BUZIE
Czytamy dzieciom zdania opisujące różne sytuacje i prosimy, aby wybrały odpowiednie kartki z rysunkami twarzy wyrażającej, jak czułyby się w następujących sytuacjach:


  • Mam urodziny

  • Popsuła się moja ulubiona zabawka

  • Idę oglądać film

  • Kolega mnie przezywa

  • Jestem chory

  • Jestem sam w ciemnym pokoju

  • Mama się na mnie gniewa



ZABAWA ŻEŃSKI- MĘSKI- ( PRZECIW AGRESJI):
Dzieci dobierają się w pary ( chłopiec- dziewczynka). Muszą wykonać określoną czynność:


  • Kłócić się ze sobą

  • Być dla siebie czułym

  • Być wściekłym na siebie

  • Pocieszyć się nawzajem

  • Razem się czegoś bać

Chłopcy i dziewczynki wyrażają uczucia w odmienny, charakterystyczny sposób.



ODGADNIJ NASTRÓJ:
Dzieci powtarzają głośno krótki wierszyk np.:
Siała Baba mak

Nie wiedziała jak

Dziadek wiedział

Nie powiedział

A to było tak.

Dzielimy grupę na kilka zespołów, które mają powiedzieć ten wierszyk za pomocą różnej intonacji głosu. Ma ona wyrazić smutek, radość, złość, zmęczenie, senność, naburmuszenie. Można dodawać gesty akustyczne np.

tupanie, stukanie itp. oraz mimika i ruch.

Zespół prezentuje swój pomysł, a pozostali odgadują nastrój.


UZUPEŁNIJ ZDANIE:
Prosimy każde dziecko po kolei o dokończenie zdań. Pomagamy dzieciom dokończyć zdania przez zadawanie pytań: w jakiej sytuacji czujesz się dobrze, źle itp.

  • Czuję się zadowolony, gdy...........................................

  • Jestem zły, gdy.............................................................

  • Czuję się nieszczęśliwy, gdy........................................

  • Boję się, gdy.................................................................

  • Jestem zdziwiony, kiedy..............................................

  • Jest mi smutno, kiedy..................................................

  • Jest mi wesoło, kiedy...................................................


SCENKI:
Dzieci przedstawiają kilka opowiedzianych scenek, w których dzieci są ze sobą w konflikcie:
1.Robert buduje dużą wieżę z klocków. Marek przechodzi ostrożnie obok budowli, uważa aby jej nie zniszczyć, natomiast Artur kopie wieżę i burzy ją.
2. Tomek i Jacek bawią się samochodami. Piotrek podchodzi i chce się z nimi bawić. Jacek i Tomek nie chcą się z nim bawić, odpychają go.
3.Asia ,Ania i Jola bawią się w kącie pokoju. Ania i Asia zaczynają się kłócić o lalkę. Jola próbuje im wytłumaczyć, że nie powinny się kłócić.
Wszystkie dzieci w sposób otwarty i spontaniczny mówią co czują.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość