Strona główna

Projekt programu autorskiego


Pobieranie 447.78 Kb.
Strona9/12
Data17.06.2016
Rozmiar447.78 Kb.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   12

PRZY- SZŁA ŚNIE- ŻNO BIA- ŁA ZI- MA



III UWRAŻLIWIENIE:


  1. Określanie wyglądu zimy: „Jaka jest zima?”

Dzieci wraz z nauczycielem zastanawiają się jak jednym słowem można określić zimę np.: mroźna, zła, biała itp.

  1. Malowanie zimy:

Nauczyciel gra muzykę słoneczną lub srogą zimę w rejestrze wysokim, średnim lub niskim. Dzieci „ malują” ręką usłyszaną zimę nad sobą , przed sobą lub na podłodze.

  1. Brzmienie zimy- gra na wybranych instrumentach perkusyjnych:

Dzieci wybierają instrumenty perkusyjne i próbują zagrać na nich śnieżną, burzliwą zimę, a następnie słoneczną. Wykorzystują do tego również klocki czerwone- sroga zima i żółte- spokojna i delikatna.

IV RELAKS:


  1. Odpoczynek w krainie relaksu- Dzieci słuchają koncertu skrzypcowego Zima A. Vivaldiego. Nauczyciel mówi spokojnym , cieplym glosem czytając fragmenty literatury o tematyce zimowej.


V AKTYWIZACJA:


  1. Ćwiczenia oddechowe.

  2. Marsz z klaskaniem- powrót do przedszkola z piosenką „Marsz przedszkolaków”.


OCENA I ZAKOŃCZENIE:


  1. Rozmowa z dziećmi o spacerze, wyrażania, co najbardziej się dzieciom podobało.

  2. Uzewnętrznienie swoich emocji i wyrażania ich w sposób werbalny i niewerbalny.


SCENARIUSZ DO ZAJĘĆ METODĄ MUZYKOTERAPII

Temat : Wyprawa do ZOO.
Cele operacyjne:

Dziecko:


  • Rozwija wrażliwość estetyczną i swobodę w wyrażaniu emocji

  • Nabywa umiejętności reagowania ruchem na zmiany tempa i wysokości dźwięków w muzyce.

  • Wyzwala w sobie umiejętność odprężenia fizycznego i psychicznego

  • Wykształca umiejętność gry na instrumentach perkusyjnych.


Formy Pracy: z całą grupą
Metody: czynna, słowna, oglądowa

  • Ruch przy muzyce

  • Śpiew i mowa żywa

  • Słuchanie muzyki


Pomoce: tasiemki kolorowe, magnetofon, kaseta z muzyką instrumentalną, instrumenty perkusyjne: bębenki i trójkąty.
Przebieg:
NAWIĄZANIE:


  1. Marsz przy piosence „Jestem sobie przedszkolaczek”.

  2. Wprowadzenie do tematu- zaproszenie do zwiedzania ZOO.

  3. Ćwiczenie Dennisona- Słoń


I ODREAGOWANIE:


  1. Jakie to zwierzę?- dzieci swobodnie interpretują usłyszaną muzykę, pokazując ruchem z jakim zwierzęciem ona się kojarzy.



II ZRYTMIZOWANIE:


  1. Reagowanie na zmianę wysokości podanych dźwięków – spacer po ogrodzie zoologicznym;

Nauczyciel podaje dzieciom serie dźwięków poleca , aby na melodii na wysokich tonach maszerowały na palcach z wysoko uniesionymi rękami. Natomiast usłyszawszy melodię o niskich tonach, szły na czworakach.


  1. Przyśpieszanie i zwalnianie tempa- Jedziemy na rowerach szukać największego zwierzęcia w Zoo-„Pod górkę i z górki”.

Dzieci dostają instrumenty perkusyjne – bębenek i trójkąt. Przy tempie szybkim utworu mają reagować za pomocą trójkątów, uderzając w nie rytmicznie. Przy tempie wolnymi- bębenkiem.

  1. Reagowanie na zmianę dynamiki:

  • Cicho- idziemy sami

  • Głośno- idziemy w parach

  1. Rytmizowanie tekstu:


TO- JA WIEL- KI NIEDŹ- WIEDŹ




III UWRAŻLIWIENIE:


  1. Określanie wyglądu pokazywanych na planszach dwóch kontrastowych zwierząt- np. lew i koliber- poprzez określenia – duży, groźny, mały, delikatny

  2. „Układanie” kształtu różnych zwierząt:

Dzieci „ układają” za pomocą długich tasiemek przybliżony kształt

IV RELAKS:


  1. Odpoczynek w krainie relaksu- Dzieci słuchają utworów o charakterze spokojnym, wolnym- .Nauczyciel mówi spokojnym , ciepłym głosem czytając fragmenty literatury o zwierzętach mieszkających w ogrodach zoologicznych.


V AKTYWIZACJA:


  1. Ćwiczenia oddechowe.

Dzieci budzą się – głęboki oddech, przeciąganie się, przejście z pozycji leżącej do siedzącej, z siedzącej do stojącej.

2. W pozycji stojącej przyjmują jedną z pozycji Dennisona- Słoń, i

poruszają się po całej sali, ruchem ręki kreśląc „leniwe ósemki”.




OCENA I ZAKOŃCZENIE:
1.Rozmowa z dziećmi o spacerze, ich przeżyciach, co najbardziej się dzieciom podobało.

2.Uzewnętrznienie swoich emocji i wyrażania ich w sposób werbalny i niewerbalny.



WERONIKA SHERBORNEautorka metody

,,ruch rozwijający”.

Metoda ta nastawiona jest na rozwijanie przez odpowiednie ćwiczenia i zabawy ruchowe – takich cech, jak poczucie własnej wartości i pewności siebie, poczucie bezpieczeństwa, odpowiedzialności, wrażliwości, umiejętność nawiązywania kontaktów z drugą osobą.



Metoda szczególnie przydatna w pracy z dziećmi nadpobudliwymi, agresywnymi, lękliwymi oraz w przypadku głębszych zaburzeń rozwojowych.

Autorka metody ruchu rozwijającego, wypracowała własny system ćwiczeń, który ma zastosowanie we wspomaganiu prawidłowego rozwoju dzieci i korygowaniu zaburzeń. System ćwiczeń wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi tzw. ,,baraszkowanie”.


Podstawowe założenia metody – to rozwijanie przez ruch:

1.Świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego;

2.Świadomości przestrzeni i dzielenia się nią;

3.Dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nim bliskiego kontaktu.

Przykładowe scenariusze zajęć opracowane w oparciu o metodę ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne mają na celu zdobycia przez dzieci następujących umiejętności:


  • znać siebie i swoje emocje,

  • cenić siebie jako osobę i członka grupy,

  • identyfikować i nazywać różne stany emocjonalne,

  • nawiązywać bliskie i serdeczne kontakty z innymi osobami,

  • aktywnie współdziałać ze wszystkimi kolegami podczas wykonywania rozmaitych zadań,

  • potrafi komunikować się w sposób niewerbalny,

  • umie rozwiązywać sytuacje konfliktowe, na zasadzie kompromisu i akceptacji potrzeb innych.



SCENARIUSZ

do zajęć z grupą dzieci metodą Weroniki Sherborne

TEMAT: Poznaję i opanowuję swoje części ciała, potrafię się koncentrować.
CELE:


  • zaspokojenie własnych potrzeb,

  • akceptowanie własnego ciała,

  • odkrywanie własnych możliwości,

  • wdrażanie dzieci do panowania nad sobą,

  • doskonalenie umiejętności koncentrowania się i skupiania uwagi.


POMOCE: magnetofon z nagraniem muzyki.
PRZEBIEG:
1.Zabawa integrująca grupę: ,,Ręka do ręki”.

Nauczycielka włącza muzykę z taśmy magnetofonowej, co pewien czas robi przerwy, podczas których wydaje dzieciom polecenia, np. ręka do ręki, noga do nogi, głowa do głowy. Dzieci maja za zadanie dotknąc wskazanej części ciała kolegi.


2.Wyczuwanie części ciała:

  • wyczuwanie nóg (w ruchu): dzieci chodzą i biegają na sztywnych nogach, następnie na nogach miękkich;

  • wyczuwanie nóg (siedząc): dzieci dotykają palcami stóp podłogi , uderzają o podłogę piętami, następnie całą stopą;

  • wyczuwanie łokci (siedząc): dzieci dotykają łokciami kolana, następnie dotykają prawym łokciem lewego kolana i odwrotnie.

3. Wyczucie całego ciała:



  • dzieci sprawdzają, do jakich części ciała mogą dostać pięścią, palcami, nogą itp.;

  • na polecenie nauczycielki dzieci poruszają tylko nogami lub rękami – zabawa pt. ,,Tańczą same ręce” ( muzyka z taśmy magnetofonowej).

4. Ćwiczenia na koncentrację. Na polecenie nauczycielki dzieci zajmują miejsca na dywanie.

a) Nauczycielka prosi je, aby położyły się, zamknęły oczy i nie otwierały ich nawet wtedy gdy: ,,zaśpiewam piosenkę”, ,,twój kolega pogłaszcze cię po głowie”, ,,zagra muzyka” itp.

Następnie, gdy już wszyscy leżą, nauczycielka wykonuje zapowiedziane czynności przy pomocy wybranych dzieci. Gdy ktoś złamie reguły gry – odpada z zabawy.

b) Koncentracja w grupie - ,,Iskierka”. Dzieci stoją w kółku i podają sobie ręce, nauczycielka stoi razem z nimi. Nakłania dzieci, aby zamknęły oczy. Ich zadaniem jest skupienie się nad tym, kiedy dotrze do nich iskierka ( iskierkę przekazuje nauczycielka ściskając dłoń dziecka z prawej bądź z lewej strony, a ona przekazuje ją dalej).

SCENARIUSZ

do zajęć z grupą dzieci metodą Weroniki Sherborne

TEMAT: Co mówi moja i twoja twarz?
CELE:


  • rozpoznawanie mimiki twarzy,

  • kształtowanie u dzieci umiejętności rozpoznawania i wyrażania zarówno swoich uczuć, jak i innych.



POMOCE: magnetofon z nagraniem muzyki, lusterka kieszonkowe dla każdego dziecka, kartoniki w kształcie koła, kredki.
PRZEBIEG:
1.Dzieci siedzą w kole na dywanie, każde otrzymuje lusterko kieszonkowe. W czasie gdy nauczycielka wypowiada tekst, każde dziecko naśladuje przed lusterkiem to, co słyszy:
☼ Mama wyszła z domu:

  • jesteś smutny,

  • masz smutne usta,

  • masz smutny wzrok,

  • zagryzasz wargi,

  • zaciskasz zęby,

  • chce ci się płakać.

☼ Mama wraca do domu:



  • cieszysz się,

  • śmiejesz się,

  • twoje oczy się śmieją,

  • masz uśmiechnięte usta,

  • wybuchasz śmiechem,

  • pokazujesz zęby w uśmiechu.

2. Zabawa ,,Uśmiech”.

Dzieci w dalszym ciągu siedzą w kręgu na dywanie.

Jedno z nich wybrane w wyliczance , zostaje ,,właścicielem uśmiechu”. Podczas gdy pozostałe dzieci starają się zachowywać obojętny wyraz twarzy, dziecko będące właścicielem uśmiechu powinno wyrazem twarzy okazywać radość.

,,Właściciel uśmiechu” pokazuje go innemu dziecku. W tym celu zasłania twarz dłonią, ,,ściąga’’ uśmiech z ust i rzuca nim w stronę wybranego kolegi.

Natychmiast poważnieje , zaś nowy ,,właściciel uśmiechu”, okazawszy odpowiednio swą radość, ,,przekazuje uśmiech” kolejnemu dziecku.


3. Praca przy stolikach.

Na okrągłych kartonikach dzieci rysują wesołe i poważne twarze. Po wykonanej pracy przypinają kartoniki na tablicy.


4.Zabawa w rozpoznawanie uczuć.

Dzieci zajmują miejsce na dywanie. Na środku dywanu stoi koszyk, a w nim kartoniki przedstawiające twarze wyrażające różne uczucia. Każde dziecko podchodzi do koszyka i losuje jeden kartonik. Jego zadaniem jest opowiedzieć o uczuciach jakie przeżywa osoba na obrazku, Jeżeli nie może sobie poradzić, pomaga mu grupa.


5.Zakończenie zajęć. zabawa integrująca grupę ,,Krasnoludki”.

Krzesła ustawione parami naprzeciw siebie, w 2 rzędach. Siedząc parami naprzeciw siebie, dzieci ( przy muzyce) wykonują następujące czynności:

10 kroków w miejscu, 2 klaśnięcia w kolana, 2 klaśnięcia w dłonie, 2 klaśnięcia w prawą dłoń partnera, 2 klaśnięcia w lewą dłoń partnera, 2 klaśnięcia w udo sąsiada z prawej strony, 2 klaśnięcia w udo sąsiada z lewej strony, przejście o jedno krzesło w prawo.

SCENARIUSZ

do zajęć z grupą dzieci metodą Weroniki Sherborne

TEMAT: Jesteśmy partnerami, rozmawiamy bez słów.
CELE:


  • kształtowanie u dzieci pełnego uczestnictwa w życiu grupy,

  • liczenie się z kolegami i całą grupą jako całością,

  • wyrabianie umiejętności rozumienia się bez słów.



POMOCE: magnetofon z nagraniem muzyki, sztalugi, farby, duże arkusze papieru, pędzle, chusty dla połowy grupy, instrumenty muzyczne po dwie sztuki z jednego rodzaju.
PRZEBIEG:
1. Zabawa przy piosence ,,Wszyscy są witam was”.

Ustawienie parami, twarzami do siebie po obwodzie koła. Tworzy się koło zewnętrzne i wewnętrzne. Dzieci śpiewają piosenkę wykonując odpowiednie czynności.

Wyliczanka: Wszyscy są, witam was ...

Następnie zewnętrzne koło przesuwa się o jedno dziecko w prawo, wyliczanka zaczyna się od nowa.


2.Lustro.

Dzieci dobierają się dwójkami. Jedno robi minę, drugie naśladuje je natychmiast, jak w lustrzanym odbiciu. Zmiana ról. Za każdym razem imitator próbuje odgadnąć, jakie uczucia kolega chciał wyrazić. Czy był niezadowolony, wystraszony, szczęśliwy itp.?


3.Niewidzialna nić.

Nauczycielka dzieli dzieci na dwie grupy: aktorów i widzów. Pierwsi dobierają się parami, trzymając się za ręce. ,,Widzowie” zajmują miejsca na krzesełkach.

,,Aktorzy” poruszają się przy dźwiękach muzyki parami, tak aby ich ręce były związane niewidzialną nitką. Nauczyciel może podpowiadać dzieciom: jesteście wysocy, niscy, połóżcie się na podłodze itp. Następnie dzieci – ciągle dwójkami – same, w tajemnicy określają, które części ich ciała są połączone. Poruszają się w milczeniu w takt muzyki. Widzowie muszą odgadnąć, o które części ciała chodzi. Następnie zmieniamy role.
4.Muzyczny dialog.

Dzieci dzielimy na dwa zespoły ,,muzyków”. Dwa zespoły muzyków siadają do siebie zwrócone plecami. Mają takie same instrumenty muzyczne. Drużyna na zmianę zadaje sobie zagadki. Jedno z dzieci zaczyna grać na dowolnym instrumencie, jego kolega z drugiej drużyny odpowiada mu takim samym dźwiękiem. Jeśli się nie pomylił , drużyna odpowiada mu takim samym dźwiękiem. jeśli się nie pomylił, drużyna otrzymuje czerwone kółko. Wygrywa ta drużyna, która zbierze najwięcej kółek.


5.Malowanie po omacku.

Dzieci dobierają się parami. Jedno z dzieci, ,,malarz”, staje z zawiązanymi oczami przed przypiętym do sztalugi arkuszem papieru, ma do dyspozycji trzy słoiki z farbą. Drugie mu pomaga. Malarz mówi, której farby ma zamiar użyć. Pomocnik kieruje jego ręką od słoika do tablicy. Kiedy obraz jest skończony, pomocnik odwiązuje chustę. Zaskoczenie i ogólny śmiech gwarantowane.

Potem następuje zmiana ról.
6.Wystawa prac.

Kiedy wszystkie pary zakończą pracę następuje przejście całej grupy przez wystawę utworzoną z prac.



METODA DRAMY:
Drama jest sposobem poznawania świata za pomocą działania , Jest metodą pedagogiczną , w której wchodzenie w role , improwizacje nauczyciela i uczniów pozwalają kreować rzeczywistość .Opiera się na naturalnej skłonności człowieka do naśladownictwa i zabawy , oraz umiejętności życia fikcją literacką. Ta umowna fikcja dramy pozwala na otwarcie się , sprzyja poznawaniu i rozwijaniu swoich możliwości. Służy więc realizacji nadrzędnego celu dramy , jakim jest rozwijanie człowieka , dokonywanie w nim zmian pozytywnych . Dzięki dramie można bezboleśnie zmienić złe nawyki w zachowaniu dzieci , oraz uwrażliwić je na problemy otaczającego świata. Drama odwołuje się indywidualnych potrzeb jednostki , co sprzyja ich zaspokojeniu. Drama rozwija wyobraźnię , fantazję , wrażliwość emocjonalną a także plastykę ciała. Uczenie i wychowanie przez dramę rozpoczynać należy od tego co daje dziecku najwięcej zadowolenia. Można wprowadzać jakąś niespodziankę , zagadkę , elementy tajemniczości, niezwykłości . Należy rozpoczynać od pracy w małych zespołach , mogą to być pary , później 5 – 6 osobowych.
Według Garina Boltona dramę można sklasyfikować na cztery zasadnicze grupy:
GRUPA I

Wprawki dramatyczne


Proste Ćwiczenia dramowe

doświadczenia

Gry i inne formy artystyczne

proste doświadczenia – przydatne na poziomie początkowym , są

ćwiczeniami rozwijającymi wrażliwość zmysłów

( słuchu , wzroku , dotyku , smaku ).

Wprawki dramatyczne – odwołują się do przypominania wrażeń ;

wyróżnia się tu : - ćw. intonacyjne

- ćw. ruchowe

- ćw. mimiczne - przedstawianie

różnych stanów uczuciowych

( strach , złość, zdziwienie )

Ćwiczenia dramowe - znajdują duże zastosowanie w pedagogice

wczesnoszkolnej , wyróżnia się tu ćwiczenia typu:



  • Dokończ opowiadanie

  • Zmień zakończenie opowiadania

  • Wywiad z koleżanką

  • Scenki i sytuacje improwizowane

np. rozwiązywanie konfliktów

  • Inscenizacja, która nie wymaga scenariusza ( dz. zapoznają się z tekstem i wypowiadają się własnymi słowami).

Gry i zabawy sprzyjające integracji - uczą one współżycia i współdziałania

w grupie ; zakwalifikować tu możemy:


  • Zabawy integracyjne

  • Gry z wyobrażonej przestrzeni

  • Gry w wyobrażonej sytuacji

  • Powstawanie z niczego

Inne formy artystyczne - wyróżniamy tu :

- Układanie opowiadań

- Tworzenie melodii do tekstów



- Ilustrowanie zwrotek wiersza

wytworami plastycznymi .

- Swobodny tekst

- Ilustrowanie muzyką

opowiadania nauczyciela

- Tworzenie opowiadania do melodii .



GRUPA II Gry dramowe
Gry dramowe - są najbliższe dramie właściwej . Mają swoje miejsce akcji ,

sytuację wyjściową .Uczestnicy akcji wchodzą w role .

Całość ma charakter dramowy .
GRUPA III Teatr
Teatr - tradycyjne formy teatralne , odgrywanie scenek wraz a odtwarzaniem

wyuczonego tekstu.



GRUPA IV Drama właściwa

Drama właściwa - Drama różni się od teatru , nie ma tu podziału na widzów

i aktorów , uczestnicy improwizują , czyli działają wg.

scenariusza a w teatrze jest wyuczony tekst . W dramie

najważniejszy jest całościowy rozwój indywidualności

człowieka . Jej istotą jest konflikt , a głównym sposobem

pracy jest bycie w roli . Do głównych zadań nauczyciela

przygotowującego dramę należy:



  • Ustalenie miejsca zdarzenia

  • Ustalenie sytuacji wyjściowej

  • Określenie ról dla nauczyciela i uczniów

  • Przygotowanie materiałów

do rozpoczęcia dramy.

STRUKTURA DRAMY
Sesja dramy złożona jest z pięciu etapów:


  1. Uczestnicy siedzą w kole . Rozpoczynamy od ćwiczeń rozluźniających i koncentrujących , wprowadzających w atmosferę spotkania i motywujących do pracy .

  2. Etap drugi to koncentracja uczestników na głównym temacie spotkania .

  3. Grupa dzieli się na kilku osobowe zespoły i tworzy improwizowane sceny na wprowadzony w części II temat . Uczestnicy pracują sami z niewielką tylko pomocą prowadzącego – GŁÓWNA FAZA ZAJĘĆ.

  4. Każdy zespół prezentuje swoją pracę pozostałym uczestnikom na zasadzie wymiany doświadczeń i spostrzeżeń , nie na zasadzie konkurencji.

  5. Rozmowa uczestników kończąca prezentację , wnioski .


KONSPEKT Z ZAKRESU BUDOWANIA SYSTEMU WARTOŚCI

Obszar edukacji moralnej

TEMAT: Radzenie sobie w sytuacjach przemocy.


METODA: ćwiczenia dramowe – elementy pantomimy
FORMA: praca z całą grupą, i w małych zespołach
CEL GŁÓWNY:

Kształtowanie umiejętności podejmowania rozsądnych decyzji w sytuacjach przemocy.


CELE SZCZEGÓŁOWE:
DZIECI – wiedzą jakie zachowania są niewłaściwe i kiedy możemy twierdzić , że osoby tak zachowujące

się użyły przemocy.



  • wiedzą że nie należy używać przemocy wobec innych.

  • wiedzą do kogo należy zwrócić się o pomoc w sytuacji

gdy ktoś wobec nich używa przemocy.

- wiedzą , że należy udzielać sobie wzajemnie pomocy

w sytuacjach zagrożenia .

I .Wprowadzenie .

Ustawienie - Dzieci ustawione w kole .
Zabawa na powitanie :

Powitanie „Zum”

Dzieci siedzą lub stoją w kole . osoba prowadząca pokazuje sposób powitania :


  • Wyciągamy prawą rękę , kciuk skierowany do góry oznacza że

jest nam dzisiaj bardzo wesoło.

  • Kciuk w bok oznacza , że nie wiemy jaki dzisiaj mamy nastrój.

  • Kciuk w dół oznacza , że jest nam smutno.

Każde dziecko zgodnie ze wskazówkami zegara , wyciąga prawą rękę kciukiem określa swój nastrój i krzyczy przy tym słowo np. „Zum”. Powitanie to powtarzamy w coraz większym tempie. Przeważnie przy trzecim razie smutny nastrój dzieci poprawia się .
Zabawa integracyjna

Pajęczynka



Do zabawy potrzebny jest kłębek wełny . Uczestnicy siedzą w kręgu .

Osoba która trzyma wełnę nawija jej koniec na palec , po czym rzuca do kogoś mówiąc np. : „Ania do Małgosi:. Następna osoba robi to samo. Każdy posiadający włóczkę nawija ją sobie na palec . Zabawę kończymy gdy wszyscy będą mieli nawiniętą nitkę na palec a tym samym utworzy się pajęczynka. Osoba ostatnia w kolejności zaczyna nawijać nitkę na kłębek , Wraca on do poprzedniej osoby .

Należy przekazując włóczkę powiedzieć wszystkim :


  • W jaki sposób ostatnio komuś pomogłem?



II Część właściwa :
1. Zabawa „Wizytówki i koperty”

  • Wszystkie dzieci wprowadzone w dobry nastrój , bawią się wesoło przy muzyce jednocześnie losując wizytówki z uśmiechniętymi buźkami ( wizytówki są w czterech kolorach) ; naklejają na nich wcześniej przygotowane karteczki ze swoimi imionami

  • Dzieci dzielą się na cztery grupy wg. koloru wizytówek ; każda grupa ma za zadanie odnaleźć w sali kopertę z niespodzianką w takim samym kolorze jak ich wizytówki .

W kopertach są obrazki przedstawiające przemoc z życia przedszkolaków.

    1. Grupa zgodnie bawiących się klockami dzieci do której wtargnął agresywny kolega i niszczy wybudowaną przez nich budowlę .

    2. Dzieci wykonujące pracę plastyczną przy stolikach ; wśród których jedno dziecko drugiemu zabiera kredkę.

    3. Dwóch chłopców bijących się o jeden samochód .

    4. Skromna mała dziewczynka płacząca , bo pozostałe dzieci się z niej wyśmiewają .

2. Scenka pantomimiczna.



  • Każda grupa przygotowuje scenkę pantomimiczną na podstawie historyjek obrazkowych .

  • Prezentacja przygotowanych scenek.

3. Wnioski ; odpowiedź na pytania.

  • Jak czuło się dziecko poszkodowane ?

  • Dlaczego niektóre dzieci zachowują się w taki sposób ,że wyrządzają krzywdę innym?

  • Jakie zachowanie byłoby właściwe w zaistniałych sytuacjach ?




  1. Nauka wiersza , który stanowi puentę :

Nikt nie może mnie poniżać , bić , krzywdzić, wyzywać



I każdego mogę zawsze na ratunek wzywać”


  1. Kto mi może pomóc ?

- Nauczyciel informuje dzieci , że mówienie komuś dorosłemu o przemocy nie jest skarżeniem ; to pomoc osobie krzywdzonej .

  • Każde dziecko dostaje do pokolorowania rysunek na którym są osoby do których można się zwrócić o pomoc : policjant , wychowawca , nauczyciel, mama , tata.

  1. Zabawa „Tajemniczy przyjaciel”.

- Dzieci składają swoje wizytówki „w losy” ,które wrzucają z powrotem do kapelusza . Każde dziecko wyciąga los nie ujawniając imienia wylosowanej osoby. Przez najbliższy tydzień będzie „Tajemniczym przyjacielem” tej osoby, starając się sprawiać jej miłe niespodzianki .
- Po tygodniu dzieci dzielą się wrażeniami.

KONSPEKT Z ZAKRESU BUDOWANIA SYSTEMU WARTOŚCI

Obszar edukacji moralnej

TEMAT: „Pobaw się z Prosiaczkiem”- wg. Natalii Usenko ;

propagowanie przyjaźni i pozytywnego działania .

METODA: dramy ; inscenizacja w formie pantomimy i ćw. słownych

w połączeniu z montażem dźwiękowym

FORMA: zespołowa
CEL GŁÓWNY:

Kształtowanie stosunków międzyludzkich przez alegorię:

Życie bohaterów bajki – życie dzieci .

Uważne śledzenie utworu inscenizowanego , ze zrozumieniem zawartych w nim problemów moralnych.

Wdrażanie do akceptacji i tolerancji dla innych
Propagowanie przyjaźni działania pozytywnego zbiorowego.

który w puencie sprowadzi się do powiedzenia :

Gdy ktoś chce się z tobą bawić to go zaproś do zabawy”
CELE SZCZEGÓŁOWE:

DZIECI – potrafią odebrać sztukę jako widz , oraz wykorzystać ją do

zabawy w teatr



  • potrafią umiejętnie wykorzystać gest , słowo , ruch , mimikę do wyrażania przeżyć

  • potrafią podporządkować się przyjętym zasadom, odtwarzać powierzoną rolę

  • potrafią reagować na rytm i tempo utworu muzycznego

  • rozumieją jaka jest wartość dobroci i koleżeństwa.

  • wiedzą że należy eliminować odruchy złośliwości , drwin i agresji w stosunku do innych.


SCENOGRAFIA : polana przed lasem, drzewo .

REKWIZYTY: odmienne do każdej scenki .

MUZYKA: Mozart – „Marsz turecki”

LITERATURA: Waj. B. – „Drama w wychowaniu dzieci i młodzieży”

Usenko N. – „Pobaw się z prosiaczkiem”



Uwaga: całość składa się z 4 scenek przedstawiających treść bajki.

1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   12


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość