Strona główna

Rada unii europejskiej pl c/08/205


Pobieranie 126.95 Kb.
Strona1/2
Data20.06.2016
Rozmiar126.95 Kb.
  1   2











RADA
UNII EUROPEJSKIEJ





PL

C/08/205

11653/08 (OR. fr)






KOMUNIKAT PRASOWY

2887. posiedzenie Rady


Wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne
Bruksela, 24 i 25 lipca 2008 r




Przewodnicząca Rachida Dati
strażnik pieczęci, francuska minister sprawiedliwości
Michèle Alliot-Marie
francuska minister ds. wewnętrznych
Brice Hortefeux
francuski minister ds. imigracji, integracji, tożsamości narodowej i solidarnego rozwoju










Główne wyniki posiedzenia Rady

Rada przeprowadziła debatę na temat kierunków polityki w zakresie dwóch wniosków Komisji: w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli krajów trzecich w celu podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji i w sprawie kar dla pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE. Te dwa wnioski wpisują się w ramy ogólnej polityki UE w dziedzinie migracji i mają na celu przeciwdziałanie jednemu z kluczowych czynników zachęcających do nielegalnej imigracji oraz zwalczanie wykorzystywania migrantów.

Rada przedstawiła ogólne podejście do projektu decyzji w sprawie wzmocnienia Eurojustu. Decyzja ta ma na celu wzmocnienie Eurojustu przez wprowadzenie następujących zmian: utworzenia podstawowego zakresu uprawnień przedstawicieli krajowych, utworzenia mechanizmu koordynacyjnego w sytuacjach nagłych, usprawnienia przekazywania Eurojustowi informacji, wzmocnienia bazy krajowej Eurojustu i współpracy sądowej z państwami trzecimi umożliwiając oddelegowywanie przez Eurojust do tych państw sędziów łącznikowych.

Rada przedstawiła również ogólne podejście do projektu decyzji dotyczącej europejskiej sieci sądowej w sprawach karnych.

Ponadto Rada przyjęła do wiadomości życzenie Zjednoczonego Królestwa, by w całości przyjąć rozporządzenie w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I).


SPIS TREŚCI1

UCZESTNICY 6

OMAWIANE PUNKTY

EUROPEJSKI PAKT O IMIGRACJI I AZYLU 8

WARUNKI WJAZDU I POBYTU OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH W CELU PODJĘCIA PRACY W ZAWODZIE WYMAGAJĄCYM WYSOKICH KWALIFIKACJI 11

KARY DLA PRACODAWCÓW ZATRUDNIAJĄCYCH OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH NIELEGALNIE PRZEBYWAJĄCYCH NA TERYTORIUM UE 13

PRZYJMOWANIE UCHODZCÓW Z IRAKU 14

EUROPEJSKI SYSTEM PNR 16

GRUPA DS. PRZYSZŁOŚCI (POLICJA I IMIGRACJA) 18

CYBERPRZESTĘPCZOŚĆ 19

EUROJUST 20

EUROPEJSKA SIEĆ SĄDOWA W SPRAWACH KARNYCH 21

EUROPEJSKI SYSTEM PRZEKAZYWANIA INFORMACJI Z REJESTRÓW SKAZANYCH (ESPIRS) 22

JURYSDYKCJA I PRAWO WŁAŚCIWE W SPRAWACH MAŁŻEŃSKICH (RZYM III) 23

GRUPA DS. PRZYSZŁOŚCI (WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI) 24

SPRAWY RÓŻNE 25



INNE ZATWIERDZONE PUNKTY

WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI I SPRAWY WEWNĘTRZNE

  • Wyroki skazujące pomiędzy państwami członkowskimi UE 26

  • Postępowanie upadłościowe 26

  • Eurojust – umowa o współpracy ze Szwajcarią 27

  • Eurojust – współpraca z OLAF-em 27

ZWALCZANIE TERRORYZMU

  • Zwalczanie finansowania terroryzmu 27

STOSUNKI ZEWNĘTRZNE

  • UE/Irak – umowa o partnerstwie w dziedzinie energii 27

  • Afganistan – nowy Specjalny Przedstawiciel UE 28

  • Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii 29

  • Anjouan (Komory) – uchylenie środków ograniczających 29

  • Libia – umowa ramowa 30

EUROPEJSKA POLITYKA BEZPIECZEŃSTWA I OBRONY

  • Operacja EUFOR Tchad/RCA – umowa o współpracy UE/ONZ – roszczenia 30

  • Zasady finansowe Instytutu UE Studiów nad Bezpieczeństwem 30

  • Kosowo – udział Szwajcarii w misji EULEX KOSOWO 31

POLITYKA HANDLOWA

  • Środki antydumpingowe – roztwory mocznika i azotanu amonu – kwas winowy 31

RYBOŁÓWSTWO

  • Przegląd uprawnień do połowów dla pewnych zasobów – 2008 rok 31

  • Kryzys gospodarczy w sektorze rybołówstwa* 32

TRANSPORT

  • Współpraca z Organizacją Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego 33

UNIA CELNA

  • Turcja – handel produktami objętymi Traktatem EWWiS 33

ŚRODOWISKO

  • Trwałe zanieczyszczenia organiczne – zanieczyszczenie atmosferyczne o dużym zasięgu 34

  • Procedura regulacyjna połączona z kontrolą 34

RYNEK WEWNĘTRZNY

  • Procedura regulacyjna połączona z kontrolą 35

PRZEJRZYSTOŚĆ

  • Publiczny dostęp do dokumentów – opinia Służby Prawnej Rady 36

MIANOWANIA

  • Komitet Regionów 37

UCZESTNICY

Rządy państw członkowskich oraz Komisja Europejska były reprezentowane przez następujące osoby:



Belgia:

Annemie TURTELBOOM minister polityki migracyjnej i azylowej

Patrick DEWAEL wicepremier oraz minister spraw wewnętrznych
Bułgaria:

Miglena Janakiewa TACZEWA minister sprawiedliwości

Michaił MIKOW minister spraw wewnętrznych

Republika Czeska:

Tomas BOCEK wiceminister sprawiedliwości

Lenka PTÁČKOVÁ MELICHAROVÁ wiceminister spraw wewnętrznych odpowiedzialna za sprawy europejskie
Dania:

Lene ESPERSEN minister sprawiedliwości

Birthe RØNN HORNBECH minister ds. uchodźców, imigrantów oraz integracji i spraw kościoła
Niemcy:

Wolfgang SCHÄUBLE federalny minister spraw wewnętrznych

Lutz DIWELL sekretarz stanu, Federalne Ministerstwo Sprawiedliwości
Estonia:

Rein LANG minister sprawiedliwości

Jüri PIHL minister spraw wewnętrznych

Irlandia:

Conor LENIHAN wiceminister w Ministerstwie ds. Społeczności Lokalnych, Wsi i Regionu Irlandzkojęzycznego; w Ministerstwie Edukacji i Nauki oraz w Ministerstwie Sprawiedliwości, Równouprawnienia i Reformy Prawa (szczególnie odpowiedzialny za politykę integracyjną)


Grecja:

Sotirios HADJIGAKIS minister sprawiedliwości

Prokopios PAVLOPOULOS minister spraw wewnętrznych

Hiszpania:

Mariano FERNÁNDEZ BERMEJO minister sprawiedliwości

Celestino CORBACHO CHAVES minister pracy i imigracji
Francja:

Rachida DATI strażnik pieczęci, minister sprawiedliwości

Michèle ALLIOT-MARIE minister ds. wewnętrznych, terenów zamorskich i władz lokalnych

Brice HORTEFEUX minister ds. imigracji, integracji, tożsamości narodowej i solidarnego rozwoju


Włochy:

Roberto MARONI minister spraw wewnętrznych

Angelino ALFANO minister sprawiedliwości


Cypr:

Kypros CHRISOSTOMIDES minister sprawiedliwości i porządku publicznego

Neoklis SYLIKIOTIS minister spraw wewnętrznych

Łotwa:

Mareks SEGLIŅŠ minister spraw wewnętrznych

Mārtinš LAZDOVSKIS sekretarz stanu, Ministerstwo Sprawiedliwości


Litwa:

Petras BAGUŠKA minister sprawiedliwości

Regimantas ČIUPAILA minister spraw wewnętrznych

Luksemburg:

Luc FRIEDEN minister sprawiedliwości, minister skarbu i budżetu

Nicolas SCHMIT minister delegowany do spraw zagranicznych i imigracji
Węgry:

Judit LÉVAYNÉ FAZEKAS podsekretarz stanu, Ministerstwo Sprawiedliwości i Porządku Publicznego


Malta:

Carmelo MIFSUD BONNICI minister sprawiedliwości i spraw wewnętrznych




Niderlandy:

Ernst HIRSCH BALLIN minister sprawiedliwości


Austria:

Maria FETKER minister spraw wewnętrznych



Polska:

Zbigniew ĆWIĄKALSKI minister sprawiedliwości

Piotr STACHAŃCZYK podsekretarz stanu, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji
Portugalia:

José Manuel CONDE RODRIGUES sekretarz stanu ds. wymiaru sprawiedliwości przy ministrze sprawiedliwości

José MAGALHÃES sekretarz stanu ds. spraw wewnętrznych przy ministrze sprawiedliwości
Rumunia:

Gabriel TANASESCU sekretarz stanu, Ministerstwo Sprawiedliwości

Marin PĂTULEANU sekretarz stanu ds. współpracy z parlamentem i ds. europejskich, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Reformy Administracyjnej
Słowenia:

Robert MAROLT sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości


Słowacja:

Daniel HUDÁK sekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości


Finlandia:

Tuija BRAX minister sprawiedliwości

Astrid THORS minister ds. migracji i spraw europejskich
Szwecja:

Tobias BILLSTRÖM minister ds. migracji

Magnus GRANER sekretarz stanu przy ministrze sprawiedliwości
Zjednoczone Królestwo:

Bridget PRENTICE parlamentarna podsekretarz stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości

Meg HILLIER parlamentarna podsekretarz stanu ds. tożsamości
Komisja:

Jacques BARROT wiceprzewodniczący



OMAWIANE PUNKTY

EUROPEJSKI PAKT O IMIGRACJI I AZYLU

Rada przyjęła do wiadomości stan prac nad tym dossier po pierwszej debacie ministerialnej na ten temat, która odbyła się podczas nieformalnego spotkania ministrów sprawiedliwości i spraw wewnętrznych w dniach 7–8 lipca w Cannes.

Prezydencja proponuje przyjęcie paktu przez państwa członkowskie na posiedzeniu Rady Europejskiej w październiku, tak by wspólne zasady, które mają kierunkować politykę migracyjną na szczeblu krajowym i unijnym, oraz wytyczne strategiczne służące nadaniu kształtu tym zasadom, zostały wyrażone na najwyższym poziomie politycznym.

Pakt ten stanowi jeden z priorytetów prezydencji stanowiących podstawę prawdziwej wspólnej europejskiej polityki imigracyjnej i azylowej, która ma sprostać wyzwaniom w tym zakresie w najbliższych latach i zapewnić niezbędną solidarność oraz współpracę przy zarządzaniu przepływami migracyjnymi.

Na nieformalnym posiedzeniu w Cannes ministrowie odpowiedzialni za imigrację w UE po raz pierwszy omawiali projekt tekstu, a prezydencja francuska zauważyła szerokie poparcie dla tekstu wśród delegacji.

W przedłożonym ministrom projekcie paktu zaproponowano pięć najważniejszych zobowiązań politycznych:



    - organizacja legalnej imigracji przy uwzględnieniu priorytetów, potrzeb i zdolności przyjmowania określonych przez poszczególne państwa członkowskie oraz sprzyjanie integracji,

    - zwalczanie nielegalnej imigracji, w szczególności przez zapewnienie powrotu cudzoziemców przebywających nielegalnie w UE do ich państw pochodzenia lub do państw tranzytu,

    - zwiększenie skuteczności kontroli granicznych,

    - utworzenie Europy, będącej obszarem azylu,

    - tworzenie partnerstwa globalnego z państwami pochodzenia i tranzytu sprzyjając powstawaniu synergii między migracjami a rozwojem.


Każde z tych zobowiązań przekłada się na konkretne i strategiczne cele.

Rada przyjęła również do wiadomości dwa komunikaty Komisji dotyczące wspólnej polityki imigracyjnej dla Europy i planu działania w dziedzinie azylu przedstawione przez wiceprzewodniczącego Komisji Jaquesa Barrot. Rada zauważyła, że komunikaty te i projekt paktu w dużym stopniu uzupełniają się.

Celem pierwszego komunikatu jest opracowanie wspólnej europejskiej polityki imigracyjnej, działając – w ramach przestrzeni bez kontroli fizycznych na granicach wewnętrznych – na podstawie wspólnej wizji zarządzania migracją legalną i integracją oraz zwalczania imigracji nielegalnej, nadal chroniąc wartości uniwersalne, takie jak ochrona uchodźców, poszanowanie godności ludzkiej i tolerancja.

Komunikat określa 10 zasad, które mają służyć jako podstawa integracji polityk krajowych, skupionych wokół trzech pojęć: dobrobytu, solidarności i bezpieczeństwa. Towarzyszą im konkretne przykłady zastosowania:



    - dobrobyt (jasne, przejrzyste i sprawiedliwe reguły, dostosowanie zdolności do potrzeb, integracja),

    - solidarność (przejrzystość, zaufanie i współpraca, skuteczne i spójne wykorzystanie dostępnych środków, partnerstwa z państwami trzecimi),

    - bezpieczeństwo (polityka wizowa służąca interesom Europy i jej partnerów, zintegrowane zarządzanie granicami, nasilenie zwalczania imigracji nielegalnej i brak tolerancji dla handlu ludźmi, trwała i skuteczna polityka powrotów).


Plan działania wyszczególnia środki, jakie Komisja ma zamiar zaproponować z myślą o realizacji drugiego etapu wspólnego europejskiego systemu azylowego. Podczas pierwszego etapu wspólnego europejskiego systemu azylowego (1999–2004) przyjęto wiele instrumentów prawnych ustalających wspólne normy minimalne w takich dziedzinach, jak warunki przyjmowania osób ubiegających się o azyl, procedury azylowe i warunki, jakie należy wypełnić, by zostać uznanym za osobę wymagająca ochrony międzynarodowej, a także zasady umożliwiające określenie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o azyl (system dubliński).

Plan działania proponuje ulepszenie definicji norm ochrony na szczeblu UE przez wprowadzenie zmian do obowiązujących instrumentów prawnych w celu osiągnięcia ambitnych celów określonych w programie haskim. Uznaje przy tym, że konwergencji prawnej powinny towarzyszyć odpowiednie mechanizmy praktycznej współpracy (wymiana informacji i najlepszych praktyk, wspólne szkolenia itp.) w celu osiągnięcia spójności decyzji w dziedzinie azylu, a co za tym idzie jednolitego poziomu ochrony w całej UE. Utworzone zostanie europejskie biuro wsparcia mające na celu koordynowanie środków współpracy praktycznej. Plan działania przewiduje także kilka instrumentów zachęcających do solidarności z państwami członkowskimi, których systemy azylowe są szczególnie obciążone. Proponuje się w nim ponadto sposoby udzielenia pomocy państwom trzecim przyjmującym znaczne liczby uchodźców, w szczególności przez utworzenie programu przesiedleń na skalę Unii Europejskiej oraz przez rozszerzenie obowiązujących regionalnych programów ochrony.



WARUNKI WJAZDU I POBYTU OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH W CELU PODJĘCIA PRACY W ZAWODZIE WYMAGAJĄCYM WYSOKICH KWALIFIKACJI

W Radzie przeprowadzono debatę na temat kierunków polityki w zakresie dwóch podstawowych aspektów wniosku Komisji: kryteriów, jakie należy określić, by zainteresowani obywatele państw trzecich mogli mieć dostęp do zatrudnienia w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji oraz powiązania między przepisami wniosku a systemami krajowymi.

Rada wyraziła szerokie poparcie dla komplementarności niebieskiej karty UE i systemów krajowych dotyczących przyznawania zezwoleń na pobyt do celów podjęcia pracy.

W odniesieniu do kryteriów, jakie należy określić w celu przyjmowania zainteresowanych obywateli państw trzecich, delegacje wyraziły różne punkty widzenia, w szczególności w odniesieniu do kryterium wynagrodzenia i uwzględniania doświadczenia zawodowego przy definiowaniu pracownika wysoko wykwalifikowanego.

Rada zwróciła się do swoich organów przygotowawczych, by kontynuowały prace nad tym wnioskiem dotyczącym dyrektywy.

Wniosek ten, przedstawiony przez Komisję w październiku 2007 roku, ma na celu zwiększenie zdolności Unii Europejskiej do przyciągania obywateli państw trzecich do celów podjęcia pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji. Jego celem jest nie tylko zwiększenie konkurencyjności w ramach strategii lizbońskiej, ale także ograniczenie tzw. „drenażu mózgów” w odniesieniu do obywateli państw pozaeuropejskich. Dlatego wniosek ten ma celu ułatwianie przyjmowania tych obywateli przez harmonizację warunków wjazdu i pobytu w Unii Europejskiej, upraszczanie procedur przyjmowania oraz poprawę statusu prawnego obcokrajowców, którzy już przebywają na terytorium państw członkowskich.

Obywatele państw trzecich spełniający warunki przewidziane w dyrektywie mogą otrzymać niebieską kartę pozwalającą im oraz członkom ich rodzin na wjazd do jednego z państw członkowskich i pobyt w tym państwie oraz wyjazd z niego, a także na tranzyt przez inne państwa członkowskie oraz dającą im dostęp do rynku pracy w danym sektorze. Ponadto w wielu dziedzinach będą oni mogli korzystać z takiego samego traktowania co obywatele krajowi.

Wniosek ma także na celu ułatwienie mobilności właścicieli niebieskich kart wewnątrz Unii Europejskiej. Po okresie pobytu i pracy w danym państwie członkowskim będą oni mogli przenieść się do innego państwa członkowskiego, aby tam wykonywać pracę w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji (z zastrzeżeniem ograniczeń określonych przez organy tego państwa członkowskiego w odniesieniu do liczby obywateli, którzy mogą być przyjęci). Procedura jest taka sama jak procedura przyjęcia stosowana w pierwszym państwie członkowskim.

Wniosek dotyczący dyrektywy jest priorytetem prezydencji francuskiej w jej programie prac.

KARY DLA PRACODAWCÓW ZATRUDNIAJĄCYCH OBYWATELI PAŃSTW TRZECICH NIELEGALNIE PRZEBYWAJĄCYCH NA TERYTORIUM UE

W Radzie przeprowadzono debatę na temat kierunków polityki w zakresie dwóch kluczowych kwestii wniosku dotyczącego dyrektywy: włączenia minimalnych norm dotyczących sankcji karnych dla pracodawców i inspekcji przeprowadzanych w najbardziej narażonych sektorach działalności.

Podczas debaty jawnej większość delegacji uznała, że aby skutecznie zwalczać zatrudnianie obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na terytorium UE w dyrektywie należy przewidzieć skuteczne kary.

Większość delegacji opowiedziała się za przeprowadzaniem wysokiej jakości ukierunkowanych inspekcji w najbardziej narażonych sektorach działalności określonych przez poszczególne państwa członkowskie.

Przedstawiony przez Komisję w dniu 16 maja 2007 r. wniosek dotyczący dyrektywy przewiduje minimalną harmonizację kar administracyjnych, finansowych oraz sankcji karnych nakładanych na pracodawców zatrudniających obywateli państw trzecich, którzy nielegalnie przebywają na terytorium UE. Wniosek ten ma sprawić, by wszystkie państwa członkowskie wprowadziły podobne kary dla pracodawców zatrudniających takich obywateli państw trzecich i by je skutecznie stosowały. Zaproponowano, by pracodawcy mieli obowiązek sprawdzania pracowników z państw trzecich przed ich zatrudnieniem oraz by państwa członkowskie były zobowiązane do przeprowadzania minimalnej liczby inspekcji w spółkach znajdujących się na ich terytorium.

Wniosek przewiduje, że naruszenia popełnione przez pracodawców będą podlegały skutecznym, proporcjonalnym i odstraszającym karom, które mogłyby mieć charakter kar administracyjnych (kary finansowe, wypłata zaległych wynagrodzeń, niezapłacone składki na ubezpieczenie społeczne) lub sankcji karnych (pod ścisłym warunkami w zależności od wagi naruszenia).

Poza tym przewidziano również środki (na poziomie administracyjnym lub karnym) w odniesieniu do osób prawnych.

Wniosek nakłada na państwa członkowskie obowiązek corocznej kontroli minimalnej liczby pracodawców znajdujących się na ich terytorium na podstawie analizy ryzyka w różnych sektorach gospodarczych.

Wniosek ten wpisuje się w ogólną politykę UE w dziedzinie migracji i ma na celu przeciwdziałanie jednemu z kluczowych czynników zachęcających do nielegalnej imigracji oraz zwalczanie wykorzystywania migrantów.

PRZYJMOWANIE UCHODZCÓW Z IRAKU

Rada przyjęła następujące konkluzje:

„1. Sytuacja w Iraku ma poważne konsekwencje humanitarne: wysiedlonych zostało ok. 4,7 mln Irakijczyków; Wysoki Komisarz Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców szacuje obecnie liczbę osób wysiedlonych wewnątrz Iraku na ponad 2,7 mln; według tego samego źródła ok. 2 mln Irakijczyków żyją w krajach sąsiadujących.

2. W związku z powyższym Rada zwraca uwagę na swoje konkluzje z 26–27 maja 2008 r., w których wyraziła zaniepokojenie trudną sytuacją Irakijczyków wysiedlonych na terenie Iraku i uchodźców z Iraku w krajach sąsiadujących, zwłaszcza w Jordanii i Syrii. Jak stwierdzono podczas poszerzonych konferencji ministerialnych krajów sąsiadujących z Irakiem, rząd Iraku i wspólnota międzynarodowa są zobowiązani chronić i wspierać Irakijczyków wysiedlonych w Iraku i w krajach sąsiadujących przez realizowanie ich bieżących i przewidywalnych potrzeb oraz gwarantowanie im bezpieczeństwa.

Rada ponownie wzywa rząd Iraku do użycia swoich zasobów w celu pomocy krajom sąsiadującym w udźwignięciu dodatkowego obciążenia związanego z obecnością uchodźców i podkreśla, że rząd zobowiązał się do dalszych wkładów na rzecz pomocy mającej na celu poprawę sytuacji humanitarnej wysiedleńców w Iraku i poza jego obszarem.

Rada zwraca uwagę, że od roku 2006 wspólnotowe wsparcie finansowe na rzecz uchodźców, osób, które powróciły do kraju, oraz osób wysiedlonych wewnątrz kraju – w tym pomoc humanitarna i rozwojowa na tworzenie trwałych rozwiązań – wynosi 86,48 mln EUR.

3. Rada potwierdza, że głównym celem jest stworzenie warunków bezpiecznego powrotu do domu wysiedleńcom w Iraku i uchodźcom przebywającym w krajach sąsiadujących, a także jednoczesna ochrona i wspieranie praw człowieka względem wszystkich Irakijczyków, a zwłaszcza słabszych grup.

4. Rada przyjmuje z zadowoleniem fakt, że niektóre państwa członkowskie już przyjmują uchodźców z Iraku, w szczególności w ramach krajowych programów przesiedleń.

Uważa, że niezbędne jest dalsze utrzymywanie kontaktów z władzami Iraku oraz Wysokim Komisarzem Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców w celu uzgodnienia najbardziej odpowiednich sposobów okazania solidarności z wszystkimi Irakijczykami.

Należy powrócić do tej kwestii na kolejnym posiedzeniu, uwzględniając rozwój tych kontaktów.

5. Rada podkreśla możliwość finansowania przesiedleń uchodźców na mocy decyzji 537/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na lata 2008–20131.

6. Na koniec Rada przyjmuje z zadowoleniem przedstawiony przez Komisję w dniu 17 czerwca 2008 r. plan polityki azylowej, w którym Komisja planuje przedstawić w roku 2009 wnioski dotyczące wspólnotowego programu przesiedleń; w programie tym państwa członkowskie mogłyby uczestniczyć na zasadzie dobrowolności.”



EUROPEJSKI SYSTEM PNR

Rada wymieniła poglądy na temat metody pracy w najbliższych miesiącach oraz na temat wielu kwestii związanych z przedstawionym przez Komisję w dniu 17 listopada 2007 r. wnioskiem dotyczącym decyzji ramowej w sprawie wykorzystywania danych dotyczących rezerwacji pasażera (danych PNR) przez organy ścigania państw członkowskich (dok. 14922/07).

Po debacie Rada potwierdziła, że jest zdecydowana osiągać postępy w pracach nad tym dossier przez współpracę z takimi partnerami, jak Parlament Europejski, organy zajmujące się kontrolą danych osobowych i Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

Rada wyraziła również zgodę na to, by w najbliższych miesiącach poszukiwać sposobu na stopniowe opracowywanie podstawowych cech europejskiego systemu PNR, w szczególności na podstawie następujących elementów:



    - należy w pierwszym rzędzie zająć się treścią decyzji i na jej podstawie określić podstawę prawną,

    - dążenie do osiągnięcia równowagi między potrzebą wypracowania wspólnego narzędzia a elastycznością, która może okazać się niezbędna dla państw członkowskich,

    - rozważania oparte na operacyjnym wykorzystaniu danych, które wydaje się mieć dwa aspekty: aspekt pierwszy dotyczy działania przebiegającego w czasie rzeczywistym związanym z przybyciem samolotu, a drugi odnosi się do działań późniejszych związanych z prowadzeniem dochodzenia,

    - analiza kwestii ochrony prywatności w świetle przewidywanego wykorzystania danych oraz z uwzględnieniem norm określonych na poziomie europejskim i krajowym,

    - analiza praktyczna rozwiązań technicznych w zakresie gromadzenia danych, podejście do lotów tranzytowych, odpowiednie funkcje biur danych pasażerów (PIU) i właściwych organów ścigania, treść wymiany informacji między biurami danych pasażerów.


Ze względu na szczególny charakter prac, które należy wykonać w różnych dziedzinach, korzystne jest włączanie do dyskusji osób posiadających wiedzę techniczną. Włączenie do tych prac – na stosownych warunkach – Parlamentu Europejskiego pozwoli nawiązać konstruktywny dialog z tą instytucją, która traktuje ten projekt ze szczególną uwagą.

Po wydarzeniach z 11 września 2001 r. organy ścigania na całym świecie zrozumiały, że gromadzenie i analizowanie tzw. danych dotyczących rezerwacji pasażera (danych PNR) może przynieść znaczne korzyści przy zwalczaniu terroryzmu i przestępczości zorganizowanej. Dane PNR są związane z podróżami, zwykle samolotem, i obejmują dane paszportowe, imię i nazwisko, adres, numery telefonów, nazwę biura podróży, miejsce w samolocie oraz inne informacje. Dane te zwykle nie obejmują wszystkich pól w rekordzie PNR, zawierają˙ tylko dane faktycznie przekazane przez danego pasażera w momencie rezerwacji, a także informacje otrzymane przy odprawie biletowo-bagażowej i po wejściu na pokład. Należy zauważyć, że przewoźnicy lotniczy już rejestrują dane dotyczące rezerwacji pasażerów do własnych celów handlowych, natomiast inni przewoźnicy tego nie robią. Gromadzenie i analizowanie danych PNR pozwala organom ścigania na wykrywanie pasażerów mogących stanowić zagrożenie i na podjęcie odpowiednich działań.



GRUPA DS. PRZYSZŁOŚCI (POLICJA I IMIGRACJA)

Rada przyjęła do wiadomości sprawozdanie grupy ds. przyszłości w dziedzinie policji i imigracji oraz uwagi poszczególnych państw członkowskich. Rada postanowiła przekazać Komisji sprawozdanie i uwagi, tak by mogła ona uwzględnić je podczas przygotowywania programu, który ma zastąpić program haski na lata 2010–2014.

Sprawozdanie to odnosi się do nowych możliwości działania, które można by zalecić w nowych ramach prawnych. Oczywiście fakt, że sprawozdanie odnosi się do tych możliwości, w żaden sposób nie przesądza o wyniku procesu ratyfikacji traktatu z Lizbony.

Na nieformalnym posiedzeniu ministrów spraw wewnętrznych i imigracji UE, które odbyło się w styczniu 2007 roku (w Dreźnie), niemiecki minister spraw wewnętrznych i wiceprzewodniczący Komisji zaproponowali utworzenie nieformalnej grupy na szczeblu ministerialnym, która miałaby na celu analizowanie przyszłości dziedziny wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Uznaje się, że wyniki prac i zalecenia tej grupy mają stanowić istotny wkład i źródło inspiracji dla Komisji przy opracowywaniu propozycji do przyszłego wieloletniego programu w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości spraw wewnętrznych na lata 2010–2014.

Posiedzeniom grupy przewodniczył wiceprzewodniczący Komisji i mister spraw wewnętrznych państwa sprawującego prezydencję. W skład grupy wchodzili również ministrowie spraw wewnętrznych dwóch zespołów państw sprawujących prezydencję podczas prac grupy (Niemcy, Portugalia, Słowenia; Francja, Republika Czeska, Szwecja) i przedstawiciel kolejnego zespołu państw sprawujących prezydencję (Hiszpania, Belgia, Węgry). W pracach grupy uczestniczyli również przedstawiciele Sekretariatu Generalnego Rady i Parlamentu.

Grupa ds. przyszłości w dziedzinie policji i imigracji określiła cztery najważniejsze wyzwania horyzontalne związane z utrzymaniem i uzupełnieniem działań w dziedzinie spraw wewnętrznych:



    - zachowanie tzw. modelu europejskiego zapewniającego równowagę między mobilnością, bezpieczeństwem i ochroną prywatności;

    - sprostanie wzajemnym zależnościom pomiędzy bezpieczeństwem wewnętrznym i zewnętrznym;

    - zapewnienie jak najlepszego przepływu danych w ramach europejskich sieci informacji;

    - zapewnienie większej spójności pomiędzy działaniami operacyjnymi krajowych sił policyjnych.



CYBERPRZESTĘPCZOŚĆ

Rada z zadowoleniem przyjęła plany prezydencji dotyczące opracowania planu zwalczania cyberprzestępczości wewnątrz UE.

Plan ten jest jednym z priorytetów prezydencji francuskiej i odpowiada na bieżące problemy, z którymi zmaga się wiele państw członkowskich.

Unia Europejska podejmowała aktywne działania w tej dziedzinie. Przyjęto różne instrumenty (np. decyzję ramową 2005/222/WSiSW w sprawie ataków na systemy informatyczne), ale poszczególne instrumenty i projekty nie zostały poddane stałemu monitorowaniu. Ponadto ciągle pojawiają się nowe kwestie, które wymagają zastosowania wspólnego podejścia.

Dlatego tez prezydencja zaproponowała opracowanie planu działania, którego podstawę stanowiłyby konkluzje Rady z listopada 2007 roku i komunikat Komisji pt. „W kierunku ogólnej strategii zwalczania cyberprzestępczości”. Prezydencja ma zamiar przedstawić główne założenia tego planu na kolejnym posiedzeniu Rady ds. WSiSW.

Jako narzędzia operacyjne prezydencja proponuje w szczególności:

1) utworzenie europejskiej platformy służącej powiadamianiu o ujawnionych przestępstwach związanych z użytkowaniem Internetu. Francja zorganizowała na ten temat seminarium Pl@nets.eur, które odbyło się w Reims w dniach 3–6 czerwca 2008 r., które umożliwiło poznanie zarysów tego przedsięwzięcia. Europol mógłby pełnić główną rolę przy realizacji tego projektu; oraz

2) wzmocnienie projektu „Przeszukaj sieć” (ang. Check the web) w celu zwalczania wykorzystywania Internetu przez terrorystów do propagandy i werbowania, a także poszukiwanie rozwiązania problemu, jakim jest mechanizm przechodzenia między sieciami elektronicznymi („roaming”).



EUROJUST

Rada przedstawiła podejście ogólne do projektu decyzji w sprawie wzmocnienia Eurojustu.

Na posiedzeniach w dniach 18 kwietnia i 6 czerwca 2008 r. Rada przedstawiła już ogólne opinie na temat niektórych artykułów związanych ze składem i zadaniami Eurojustu, statusem przedstawicieli krajowych i personelu Eurojustu oraz na temat artykułów dotyczących stałego mechanizmu koordynacji, wykonywania uprawnień przedstawicieli krajowych Eurojustu, krajowego systemu koordynacyjnego Eurojustu i przekazywania Eurojustowi informacji.

Wniosek ten, mający na celu wzmocnienie Eurojustu, został przedstawiony w styczniu 2008 roku przez Słowenię, Francję, Republikę Czeską, Szwecję, Hiszpanię, Belgię, Polskę, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Słowację, Estonię, Austrię i Portugalię.

Wniosek ten ma na celu wzmocnienie Eurojustu przez wprowadzenie następujących zmian:


    - określenie podstawowego zakresu uprawnień przedstawicieli krajowych;

    - utworzenie mechanizmu koordynacyjnego w sytuacjach nagłych;

    - usprawnienie przekazywania Eurojustowi informacji;

    - wzmocnienie bazy krajowej Eurojustu;

    - wzmocnienie współpracy sądowej z państwami trzecimi umożliwiające Eurojustowi oddelegowywanie sędziów łącznikowych do tych państw. Sędziowie łącznikowi współpracujący z Eurojustem składają sprawozdanie kolegium Eurojustu, które w sprawozdaniu rocznym w należyty sposób poinformuje Radę i Parlament Europejski o ich działaniach.


EUROPEJSKA SIEĆ SĄDOWA W SPRAWACH KARNYCH

Rada przedstawiła podejście ogólne do projektu decyzji w sprawie projektu decyzji w sprawie europejskiej sieci sądowej w sprawach karnych.

Europejska sieć sądowa została utworzona na mocy wspólnego działania 98/428/WSiSW z dnia 29 czerwca 1998 r. Od tego czasu okazało się, że może ona ułatwić współpracę sądową w sprawach karnych. W związku z rozszerzeniem UE w latach 2004 i 2007 europejska sieć sądowa powinna zostać wzmocniona. W ciągu ostatnich pięciu lat europejska sieć sądowa utrzymywała uprzywilejowane stosunki z Eurojustem (po jego utworzeniu na mocy decyzji 2002/187/WSiSW), na zasadach porozumienia i komplementarności. Pięć lat współistnienia Eurojustu i europejskiej sieci sądowej wykazało zarówno potrzebę utrzymania obydwu struktur, jak i konieczność wyraźniejszego określenia ich wzajemnych relacji.

Europejska sieć sądowa ułatwia nawiązywanie odpowiednich kontaktów między punktami kontaktowymi poszczególnych państw członkowskich, w szczególności podczas działania podejmowanego przeciwko poważnym formom przestępczości. Punkty kontaktowe stale przekazują europejskim organom sądowym pewne informacje podstawowe umożliwiające im skuteczne sformułowanie wniosków w sprawie współpracy sądowej lub usprawniające ogólną współpracę sądową.

Sekretariat europejskiej sieci sądowej dopilnowuje, aby przekazywane informacje były udostępniane na stale aktualizowanej stronie internetowej.

Na potrzeby pracy operacyjnej punktów kontaktowych europejskiej sieci sądowej zostanie utworzone bezpieczne łącze telekomunikacyjne. Koszty utworzenia bezpiecznego łącza telekomunikacyjnego pokrywane będą z budżetu UE.

Utworzenie tego łącza umożliwi przepływ danych i wniosków w sprawie współpracy sądowej między państwami członkowskimi.

Wniosek ten, który ma na celu utworzenie europejskiej sieci sądowej w sprawach karnych, został przedstawiony w styczniu 2008 roku przez Słowenię, Francję, Republikę Czeską, Szwecję, Hiszpanię, Belgię, Polskę, Włochy, Luksemburg, Niderlandy, Słowacje, Estonię, Austrię i Portugalię.



EUROPEJSKI SYSTEM PRZEKAZYWANIA INFORMACJI Z REJESTRÓW SKAZANYCH (ESPIRS)

Rada przyjęła do wiadomości przedstawiony przez Komisję wniosek dotyczących decyzji w sprawie ustanowienia europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów skazanych (ESPIRS).

Wniosek ten ma na celu przygotowanie skomputeryzowanego systemu wymiany informacji na temat wyroków skazujących między państwami członkowskimi UE.

Wniosek określa elementy znormalizowanego formatu elektronicznej wymiany informacji pochodzących z rejestrów skazanych, w szczególności w odniesieniu do informacji dotyczących przestępstw, które doprowadziły do wydania wyroku skazującego oraz informacji dotyczących treści wyroku, jak również innych, ogólnych i technicznych aspektów związanych z wymianą informacji.

Wniosek ten stanowi warunek rzeczywistego wejścia w życie wymiany informacji pomiędzy rejestrami skazanych (co zostało już przyjęte).

JURYSDYKCJA I PRAWO WŁAŚCIWE W SPRAWACH MAŁŻEŃSKICH (RZYM III)

W dniu 18 lipca 2006 r. Komisja przedłożyła wniosek dotyczący zmiany rozporządzenia Bruksela IIa. Wniosek ten, zwany wnioskiem Rzym III, ma na celu utworzenie możliwości, by w ramach procedury rozwodowej lub separacji prawnej małżonkowie mogli za porozumieniem wybrać jurysdykcję i wyznaczyć prawo właściwe dla takich sporów. W przypadku gdy małżonkowie nie wybiorą żadnego prawa właściwego, wniosek wprowadzi normy kolizyjne. Wniosek przewiduje kilka powiązanych ze sobą czynników: rozwód jest regulowany przez przepisy prawa obowiązującego w państwie zwykłego pobytu obu małżonków; w przypadku braku tego czynnika, obowiązują przepisy prawa obowiązujące w ostatnim miejscu zwykłego pobytu małżonków, jeśli jedno z nich nadal tam przebywa; w przypadku braku tego czynnika, obowiązuje prawo wspólnego obywatelstwa małżonków; lub, w przypadku braku tego czynnika, prawo siedziby sądu. Normy kolizyjne zawarte we wniosku mają na celu zagwarantowanie, że bez względu na to, gdzie małżonkowie złożą wniosek o rozwód, sądy w każdym państwie członkowskim zazwyczaj będą stosowały to samo prawo materialne (tym samym nie dopuszczając do poszukiwania sądu stosującego prawo najkorzystniejsze dla danej strony).

Na posiedzeniu w dniach 5–6 czerwca 2008 r. Rada stwierdziła brak jednomyślności, by zakończyć prace nad rozporządzeniem Rzym III i zauważyła istnienie trudności nie do pokonania, co uniemożliwia osiągnięcie pełnej jednomyślności w najbliższej przyszłości.

Na posiedzeniu w dniach 24–25 lipca 2008 r. Rada przeprowadziła debatę na temat zaawansowania procedury dotyczącej instrumentu odnoszącego się do jurysdykcji i prawa właściwego w sprawach małżeńskich (Rzym III), w szczególności w sprawach rozwodowych.

Przyjęła do wiadomości, że co najmniej osiem państw członkowskich zamierza zwrócić się do Komisji o przedstawienie propozycji wzmocnionej współpracy i że pewne inne państwa członkowskie prawdopodobnie również do niej przystąpią po przedstawieniu wniosku przez Komisję.

Ewentualny wniosek tych państw członkowskich do Komisji nie przesądzi o dalszym przebiegu procedury, a w szczególności o wydaniu przez Radę zezwolenia w dalszej kolejności.

Niektóre państwa członkowskie wyraziły wątpliwości, czy w tym przypadku wzmocniona współpraca jest właściwa.

Niektóre państwa członkowskie zaznaczyły, że nie zamierzają uczestniczyć we wzmocnionej współpracy, ale nie mają też do niej zastrzeżeń.

Komisja wyraziła gotowość do rozpatrzenia formalnego wniosku o przedstawienie propozycji wzmocnionej współpracy przez co najmniej osiem państw członkowskich, ale nie chciała przesądzać o treści wniosku, który by w tym przypadku przedstawiła. Podkreśliła jednak, że rozpatrzy ten wniosek przy uwzględnieniu jego aspektów politycznych, prawnych i praktycznych.

GRUPA DS. PRZYSZŁOŚCI (WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI)

Rada przyjęła do wiadomości ostateczne sprawozdanie grupy ds. przyszłości w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości oraz uwagi poszczególnych państw członkowskich. Rada postanowiła przekazać Komisji to sprawozdanie i uwagi, tak by mogła ona uwzględnić je podczas przygotowywania programu, który ma zastąpić program haski na lata 2010–2014.

Sprawozdanie to odnosi się do nowych możliwości działania, które można by zalecić w nowych ramach prawnych. Oczywiście fakt, że sprawozdanie odnosi się do tych możliwości, w żaden sposób nie przesądza o wyniku procesu ratyfikacji traktatu z Lizbony.

Z inicjatywy portugalskiej prezydencji w Radzie UE (drugie półrocze 2007 roku) utworzono grupę konsultacyjną wysokiego szczebla zajmującą się kwestiami przyszłości europejskiej polityki w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości (zwaną grupą ds. przyszłości – wymiar sprawiedliwości). Grupie tej współprzewodniczyli przedstawiciel prezydencji w Radzie i wiceprzewodniczący Komisji, a w jej skład wchodziło sześciu ministrów sprawiedliwości dwóch zespołów państw sprawujących prezydencję podczas jej prac (Niemcy, Portugalia, Słowenia; Francja, Republika Czeska, Szwecja) i przedstawiciel kolejnego zespołu państw sprawujących prezydencję (Hiszpania, Belgia, Węgry). Irlandia została zaproszona do uczestnictwa w pracach tej grupy jako przedstawiciel państw członkowskich, w których stosuje się prawo precedensowe. W pracach grupy uczestniczyli również przedstawiciele Sekretariatu Generalnego Rady i Parlamentu.

Grupa ds. przyszłości (wymiar sprawiedliwości) określiła pięć celów, których osiągnięcie ma umożliwić sprostanie przyszłym wyzwaniom w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości:


    - poprawa ochrony obywateli;

    - zwiększenie pewności prawa w dziedzinie prawa rodzinnego, handlowego i cywilnego;

    - zapewnienie dostępu do wymiaru sprawiedliwości wewnątrz UE;

    - nasilenie walki z przestępczością zorganizowaną;

    - stawienie czoła przyszłym wyzwaniom związanym z zewnętrznym wymiarem polityki w dziedzinie wymiaru sprawiedliwości.


SPRAWY RÓŻNE

    - Udział Zjednoczonego Królestwa w rozporządzeniu Rzym I

Rada przyjęła do wiadomości, że Zjednoczone Królestwo pragnie w całości przyjąć rozporządzenie w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I).

    - Szkolenie sędziów

Minister sprawiedliwości Niderlandów – Ernst HIRSCH BALLIN – podkreślił, jak ważne jest opracowanie wniosku dotyczącego szkoleń sędziów.

INNE ZATWIERDZONE PUNKTY

WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI I SPRAWY WEWNĘTRZNE

  1   2


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość