Strona główna

Rodzaje producentów


Pobieranie 330 Kb.
Strona1/5
Data18.06.2016
Rozmiar330 Kb.
  1   2   3   4   5

  1. Producenci filmowo – telewizyjni: rodzaje i typy producentów. Funkcje producenta. Modele producenta w Europie i USA. Państwowi i prywatni producenci w polskiej kinematografii. Zasady zakładania firmy producenckiej.


Rodzaje producentów:

  1. Leading producer- (najbardziej zaangażowany) wiodący producent, posiada prawa autorskie do tego filmu na ogół ma najwyższy udział w zyskach, wnosi największy wkład do filmu, stoi na czele;

  2. Associate producer- towarzyszący, współproducent; (z mniejszym wkładem w produkcję);

  3. Co-producer- koproducent, wnosi środki; (dzielą się zyskami i prawami);

  4. Delegate producer- producent delegowany; ( towarzystwo filmowe postanawia produkować film i deleguje od siebie producenta)

  5. Executive producer- producent wykonawczy, pełnomocnik głównego producenta, nie ma praw autorskich; (zajmuje się realizacją zlecenia producenta wiodącego [np. tp sa zleca Torowi produkcję filmu]);

  6. Line producer- odpowiednik kierownika produkcji

Mamy dwie grupy producentów:

  1. koncepcyjni – (twórczy)- wychodzą z inicjatywą, doglądają prac nad kolejnymi etapami, mają wpływ na obsadę aktorską, w pełni odpowiadają za stronę artystyczną, ekonomiczną (leading- prowadzenie); powiązani są z dziełem przez wiele lat ; mają prawa autorskie majątkowe do dzieła nad którym pracują; ma wpływ na zmiany w projekcie;

  2. wykonawczy – realizują zlecenia producenta głównego – TV, towarzystwa filmowe. Nie mają wpływu na koncepcje; sprawują nadzór nad projektem; nie mają praw autorskich; ich rola kończy się w momencie wprowadzenia filmu do dystrybucji;

I grupa


Producenci koncepcyjni

Badają rynek, odpowiadają artystycznie i finansowo, inicjują produkcję; producenci koncepcyjni są związani z filmem przez wiele lat ( dopóki jest na rynku).

Leading producer

Coproducer


II grupa


Producenci organizacyjni

Organizują przebieg produkcji zgodnie z założeniami producentów z I grupy

Producenci organizacyjni pracują od momentu odesłania filmu do produkcji do premiery. Nie mają praw autorskich. Nie interesuje ich klapa lub zysk filmu.

Typy producentów:



  • za pomocą kryteriów rodzajów filmów (podział banalny)

  • w zależności od zakresu działań

- w zależności od wkładu w produkcję filmową
Producent filmowy – w dziedzinie produkcji filmowej (szerzej film.- telewizyjnej) działają przedsiębiorcy (podmioty gospodarcze) reprezentujący różne formy własności (państeowe/prywatne) a w tych ramach różne jeszcze formy prawne.

Wg. Ust. o swobodzie gospodarczej:

Przedsiębiorca – to os. fizyczna, prawna lub jednostka organizacyjna nie będąca os. Prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Za przedsiębiorcę uznaje się także wspólników spółki cywilnej w ramach wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.

Działalność gospodarczajest to zarobkowa działalność twórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.
W działalności gospodarczo – wytwórczej w dziedzinie produkcji filmowej można wyróżnić następujące jej typy:

  1. produkcję własną – podejmowaną z własnej inicjatywy :

    1. na własny koszt i ryzyko

    2. ma koszt wspólny, czyli przy połączeniu funduszy i rozłożeniu ryzyka- koprodukcja

(w obydwu w.w. przypadkach film może, ale nie musi być przeprowadzany w ramach własnego przedsiębiorstwa producenta inicjującego)

  1. produkcja zlecona (usługi produkcyjne) – podejmowane na zamówienie konkretnego zleceniodawcy oraz na jego koszt i ryzyko, ale z zastrzeżeniem zakresu zadań i odpowiedzialności po stronie zleceniobiorcy.

Powszechnym modelem Organizacji produkcji filmowej jest model oparty na kooperacji w zakresie wytworzenia filmu pomiędzy odrębnymi przedsiębiorstwami, gdzie jeden z nich – producent inicjujący przedsięwzięcie, albo samodzielny, albo wiodący w układzie koprodukcji, przy współprodukcji zarządza produkcją filmu jako całością, zaś drugi – producent wykonawczy przeprowadza tylko produkcje, wykonuje ją pod generalnym nadzorem tego pierwszego.

Roli producenta wykonawczego w produkcji filmowo – telewizyjnej generalnie rzecz biorąc podejmują się tylko mali i średni przedsiębiorcy.

Zakres kooperacji produkcji może być i jeszcze szerszy i obejmować udział w wytworzeniu filmu producentów wykonawczych usług producenckich częściowych (podwykonawców), którzy na zlecenie producenta wiodącego i na raz wykonawczego bądź tylko producenta wykonawczego podejmują się wykonania kompleksów zadań produkcji za odpłatnością ( wg klucza technologii).



Producenci państwowi – reprezentują własność państwową, występują w formie prawnej PIF. Prawo do prowadzenia produkcji filmowej mają te PIF, które taki rodzaj działalności wpisały do aktu o ich utworzeniu, czyli do statutu (nadaje go MK)
Państwowi producenci:

  • film fabularny: Studio Filmowe „Oko” PIF

Studio Filmowe „Kadr” PIF producenci

Studio Filmowe „Perspektywa” PIF rasowi

Studio Filmowe „Zebra” PIF


  • film dokumentalny: Studio Filmowe „WIR” PIF

Wytwórnia Filmowa „Czołówka” PIF

Wytwórnia Filmów Fabularnych i Oświatowych PIF w Łodzi

Studio Filmów Animowanych PIF



Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie
Przystępuje a już współprodukcje i współfinansuje, może być nazywany współproducentem, koproducentem




Przedsiębiorcy prywatni:

  • reprezentują własność prywatną

  • mogą działać w następującej formie:

  1. form os. Fizycznych: (Ust. o swob. dział. gospod.)

    1. prowadzących działalność gospodarczą jednoosobową (indywidualni przedsiębiorcy)

    2. prowadzący działalność gospodarczą w formie spółek cywilnych

(Ewidencja Urzędu Gminy)

  1. form osób prawnych, której działalność reguluje kodeks spółek handlowych:

    1. spółki prawa handlowego:

  • sp. osobowe

  • sp. partnerski (jawne)

  • sp. kapitałowe (komandytowe, akcyjna, sp. z o.o.)

[ wszystkie te spółki mogą być z udziałem kapitału zagranicznego]

    1. inne osoby prawne: (inne ustawy)

  • fundacje

  • stowarzyszenia


Z Ust.:

Producent Filmu – os. Fizyczna, os. Prawna lub jednostka organizacyjna, której odrębne przepisy przyznają osobowość prawną (fundacje, stowarzyszenia), która podejmuje, inicjatywę, faktycznie organizuje, prowadzi i ponosi odpowiedzialność za kreatywny, organizacyjny i finansowy proces produkcji filmu.

Z Ust. o praw. autor. i praw. pokr.:

Producent filmu – domniemywa się, że producentem filmu jest osoba, której nazwisko lub nazwę uwidoczniono w tym charakterze na przedmiotach na którym utwór utrwalono lub podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek sposób w związku z rozpowszechnianiem filmu.

Producent niezależny – jest to producent filmowy działający samodzielnie tj. poza oficjalnymi strukturami produkcji a w szczególności poza kinematografią państwową i telewizją publiczną w ramach własnego przedsiębiorstwa i w warunkach niezależnej produkcji.

Produkcja niezależna – film zrealizowany poza oficjalnymi strukturami produkcji filmowej i bez ich udziału, będący przedsięwzięciem niezależnym pod względem: finansowym, twórczym i organizacyjnym.
W warunkach kinematografii polskiej niezależność finansowa dopiero determinuje niezależność twórczą i pozostałą.
Producent krajowy – w rozp. KRR i TV – osoba lub jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej, wytwarzający audycje radiowe lub TV , które są podmiotem zagranicznym lub osobą prawną zależną od podmiotów zagranicznych, w rozumieniu Ust. o spółkach z udziałem kapitału zagranicznego.

Model (producenta/produkcji) amerykańskiej:

  • czysto rynkowy;

  • duża liczba kin;

  • penetracja rynków innych państw;

  • final cut- decyduje o ostatecznym wyglądzie filmu, często reżyser staje się koproducentem, aby mieć wpływ na montaż;

  • kinematografia dystrybutorów i ludzi od marketingu, np. Warner Bros – producent a zarazem dystrybutor;

Model (producenta/produkcji) europejskiej:

  • dużo rynków zbytu;

  • kinematografia dotowana przez państwo;

  • film jako element kulturowy;

  • producent rzadko finansuje filmy z własnych pieniędzy (szuka środków), ma mniejszą samodzielność niż producent amerykański;

  • producent nie ma final cut;

  • reżyser posiada większą swobodę twórczą;

Są (były) różne modele producentów (w zależności od modelu kinematografii):

  • model amerykański (kapitalistyczny oparty na systemach rynkowych – 70% do 80% światowego rynku kinematograficznego)

  • model europejski ( dotowany przez państwo – 20% do 30 % światowego rynku kinematograficznego)

model producenta amerykańskiego:

  • producent – potęga (lata 30’)

  • zmienia obsadę, reżysera

  • ma prawo do „final cut” (odbiera wersję reżyserską i ma prawo do ostatecznej wersji utworu)

Disney – kojarzymy producenta a nie reżysera. Wyjątek: Stanley Kubrick

Reżyser czasem jest koproducentem by mieć możliwość „final cut”

Model producenta europejskiego:


  • ludzie wchodzą bez kapitału. Szukają funduszy.

  • Reżyser ma prawo do „final cut”

  • Producent ma prawo do dysponowania dziełem

  • Reżyser ma podstawowy wpływ na kształt obrazu

Europejscy producenci:

  • Luc Besson

  • Dino de Laurentis

  • Artur Rank

Zakres obowiązków producenta:

- model producenta twórczego:

  • inicjuje pomysł;

  • zamawia scenariusz; (kupuje prawa autorskie);

  • decyduje o trójce realizatorskiej;

  • tworzy budżet filmu;

  • decyduje o aktorach;

  • komu i na jakich zasadach film będzie sprzedawany – dystrybucja i eksploatacja;

  • sam gromadzi środki na film;

  • bardzo szeroki zakres uprawnień (jego nazwisko pojawia się w czołówce);

- model producenta biernego (kwalifikacje):

  • znajomość różnych dziedzin;

  • mechanizmy ekonomiczne;

  • podstawy prawa i historia filmu;

  • ocenia scenariusz – frekwencyjne walory, ekonomiczne i artystyczne;

  • umiejętność zdobywania pieniędzy – przekonać dystrybutorów, inwestorów; (zdolność przekonywania);

  • znajomość technologii i nowości technicznych;

  • podstawy sztuki realizatorskiej;

  • doświadczenie i kontakty w branży;

[ 89’ Lew Rywin – producent polski o największych zasługach; mówi, że jest artystą i menadżerem – producent]

Producent a reżyser- źródła konfliktów: kontroluje reżysera w związku z nakładami finansowymi.

USA- reżyser ubiega się o status koproducenta aby mieć możliwość współdecydowania.

Program MEDIA PLUS – europejski program np. szkolenia, kształcenie specjalistów w nowej technologii.

Polska ma dostęp do Unijnych zasobów dla rozwoju działu audiowizualnego; edukacja pracowników w branży filmowej funkcjonujących w nowych, cyfrowych technologiach.

Strategia wyboru tematu: swego czasu w Polsce – tematyka wielkich dzieł literackich; teraz- tematy dostosowane do oczekiwań młodzieży (ok. 20 lat). Niektórzy producenci powielają wykorzystywany już temat, który przyniósł już sukces; inni stawiają na młodych twórców, aby dotrzeć do młodych osób.

W kinematografii rynkowej amerykańskiej przeprowadza się badania marketingowe (badania oczekiwań społecznych), w Polsce ewenement przed powstaniem „Ogniem i Mieczem” Hoffmana.

Opus Film – producent reklam, ostatnio film fabularny „Edi”.

1918- 1939 – dwudziestolecie międzywojenne:

System kinematografii prywatnej; producenci nie byli wymieniani w czołówce, jedynie nazwy firm, bez nazwisk. Branża nie cieszyła się zaufaniem, popularnością (uważano, ze jest w tym biznesie wielu złodziei). Najwybitniejsi producenci:

Aleksander Hertz – słynny bankowiec z tych czasów, założył jedną z pierwszych firm producenckich „Sfinks” ( 1909 – 1936); był producentem twórczym, zatrudniał reżyserów, ale sam pisał scenariusze, wykreował wiele gwiazd: Jadwigę Smosarską, Apolonię Chałupiec.

Mordka Towbin – urządzał sobie fikcyjne bankructwa, zmieniał firmy, m.in. „Siła”; produkował filmy z udziałem aktorów żydowskiego pochodzenia.

Inni: Marek Libow, Maria Hirszbajm, - mieli niską pozycję, ciężko było zdobyć pieniądze na film, słąby prestiż branży.

1945 – kinematografia socjalistyczna:

Państwo przejęło kinematografię (zmonopolizowało), produkowało filmy za pośrednictwem polskich zespołów filmowych, np. KADR. Inicjatorem był mecenat państwa (urzędnicy państwowi i polityczni), decydowali jakie to będą filmy, jaki temat a zespoły wykonywały jego pracę. Proces realizacji pozostawał kierownikowi produkcji. Brak prywatnych producentów.

Po 1989- kinematografia się prywatyzuje;

Po 1990:

Tworzy się wiele firm producenckich, co nie było trudne, musieli mieć zezwolenia, dostawało się koncesje na prowadzenie działalności producenckiej- można było ją kupić. Przede wszystkim zakładali je kierownicy produkcji (ok. 35%), reżyserzy (20%), dziennikarze, literaci, itd. Np. „M.M. Potocka”, „Pleograf” (istniejący do dziś)- Waldemar Dziki. Powstało ok. 300 firm, w tym ok. 50 aktywnych. Gospodarka mozolnie przestawiała się na tory przedsiębiorczości- ciężko było prowadzić te firmy : bardzo wysoka inflacja, mało wydajna obsługa bankowa, prawo i urzędnicy post socjalistyczni, ograniczenie funduszu państwa. Firmy mające znaczenie i najbardziej znane:

1). „Akson Studio” – Michał Kwieciński;

2). „Heritage Films” – Lew Rywin

3). “Apple Film Production” – Dariusz Jabłoński;

4). “Film Kontrakt” – Henryk Romański;

5). “ Skorpion” – Rakowski;

6). „Max Film” – Tadeusz Lampka;

7). „Visa Film international” – Dorosiewicz;

Grupy producentów:

1). Byli kierownicy produkcji – pracujący na zlecenie często TV, wykonawczy, produkujący wszystkie programy, nie mają praw autorskich;

2). Efemerydy – firmy nie znane w branży, pojawiają się i znikają najczęściej przed okresem przedwyborczym, np. „Kronos Film” – producent był restauratorem, mówili na niego majonez z „Quo Vadis”.

3). Pasjonaci – osoby z dorobkiem, np. byli reżyserzy, również teatralni, właściciele cenionych firm producenckich, np. „Studio”, „Opus Film”, myślą o ostatecznym efekcie, dokładają pieniądze do niektórych filmów (post produkcji).

4). Dla kaprysu – np. Marek Łukasiewicz – bankier, producent „Ciała”, założył „Lukas Bank”, „Film Luk Studio”, ale dostał zawału.

[ w Polsce istnieje cały czas bałagan prawny]



KIPA – Krajowa Izba Producentów Audiowizualnych – organizacja reprezentująca interesy producentów państwowych i prywatnych, zrzeszająca ich, wydają magazyn „Skrypt”. Jest to wpływowa organizacja producencka – ma wpływ na ustawy, bardzo czynnie działali przy powstaniu Ust. o kinematografii.

Od 1999 roku założenie firmy producenckiej podlega takim samym regułą co inne przedsiębiorstwa, nie są potrzebne dodatkowe zezwolenia. Muszą mieć one stały dostęp do produkcji – zamówień. Jest to po prostu działalność gospodarcza.

Funkcje producenta wykonawczego może na raz pełnić producent filmu stając się wykonawcą filmu, w takim przypadku przeprowadza on produkcje filmu w ramach własnego przedsiębiorstwa, powołuje grupę zdjęciową. Funkcję tę może zlecić innemu podmiotowi gospodarczemu tzn. producentowi wiodącemu. Wtedy ten producent przeprowadza proces produkcji filmu w ramach własnego przedsiębiorstwa i powołuje u siebie grupę zdjęciową filmu, w takim też przypadku producent wiodący pełni funkcję generalnego koordynatora przedsięwzięcia.

Produkcja podejmowana na zlecenie konkretnego zlecona, im. Usług produkcyjnych.

Zleceniodawca określa wtedy zakres zlecenia i stawia wtedy określone wymogi artystyczne, techniczne i finansowe ( określa pułap kosztów) oraz pokrywa zaakceptowane wcześniej koszty produkcji bezpośrednie oraz koszt wynagrodzenia dla zleceniodawcy (w postaci narzutu kosztów ogólnych) suma kosztów produkcji.

  1   2   3   4   5


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość