Rue Belliard/Belliardstraat 101 1040 Bruxelles/Brussel belgique/belgië



Pobieranie 56.98 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar56.98 Kb.



rue Belliard/Belliardstraat 101 — 1040 Bruxelles/Brussel — BELGIQUE/BELGIË —

tel. +32 22822211 — faks +32 22822325 — internet: http://www.cor.europa.eu

PL





ECOS-V-002

5. posiedzenie komisji
29 września 2010 r.




PROJEKT OPINII
Komisji Polityki Gospodarczej i Społecznej

„WNIOSKI PŁYNĄCE Z KRYZYSU FINANSOWEGO DLA NADZORU FINANSOWEGO I FINANSÓW PUBLICZNYCH”



_____________
Sprawozdawca: Karl-Heinz KLÄR (DE/PSE),

pełnomocnik kraju związkowego Nadrenia-Palatynat

_____________




Niniejszy dokument będzie omawiany na posiedzeniu Komisji Polityki Gospodarczej i Społecznej w dniu 29 września 2010 r. w godz. 9.30-13.30. W celu umożliwienia terminowego tłumaczenia wszelkie poprawki należy przesłać pocztą elektroniczną do sekretariatu komisji najpóźniej do 19 września 2010 r. (e-mail: ecos@cor.europa.eu)







Dokument źródłowy

/



I. ZALECENIA POLITYCZNE
WSTĘP
KOMITET REGIONÓW
Wyraża głębokie zaniepokojenie z powodu skali i siły oddziaływania kryzysu finansowo-gospodarczego:

1.Gospodarka europejska jest pogrążona w najgłębszej recesji od lat trzydziestych XX wieku. Realny produkt krajowy brutto w krajach UE 27 spadł w 2009 r. o 4,2%, zaś stopa bezrobocia wzrosła z poziomu 6,7% na początku 2008 r. do 9,5% w styczniu 2010 (źródło: Komisja Europejska/Eurostat).




2.Wartość dokapitalizowania systemu bankowego przez rządy 27 państw członkowskich szacuje się na 234 mld EUR, zaś zaangażowanie środków wsparcia publicznego, włącznie z gwarancjami na zobowiązania i pomocą związaną z aktywami, stanowiło ogółem 27,5% PKB (źródło: Europejski Bank Centralny, grudzień 2009 r.).




3.Przewiduje się, że w przypadku utrzymania się obecnych tendencji dług publiczny w strefie euro osiągnie w 2014 r. 100% PKB (źródło: Komisja Europejska).




4.Standardy kredytowe są stale zaostrzane i dostępność kredytów bankowych dla MŚP wciąż maleje. W drugiej połowie 2009 r. 42% MŚP uważało, że sytuacja w tym zakresie pogarsza się, zaś tylko 10% dostrzegało poprawę (źródło: Europejski Bank Centralny).




5.Zgodnie z badaniem, przeprowadzonym przez istniejącą w Komitecie Regionów Platformę Monitorowania Strategii „Europa 2020”, dotyczącym Europejskiego planu naprawy gospodarczej (EERP), ok. 80% regionów i miast zgłaszało dość znaczny lub znaczny spadek wpływów z opodatkowania, zaś 68% dość znaczny lub znaczny wzrost wydatków na świadczenia społeczne i socjalne. Ponadto 36% respondentów wskazywało na dość znaczną lub znaczną redukcję zatrudnienia w administracji władz lokalnych i regionalnych.



Uważa, że:

6.Sytuacja globalnego sektora finansowego jest ciągle niepewna.




7.Utrzymujący się od dwóch lat kryzys finansowo-gospodarczy wciąż jest odczuwalny, a nadrabianie strat pod względem wzrostu, dobrobytu i utraconych miejsc pracy będzie trwało latami.




8.Niebezpieczeństwo protekcjonizmu nie tylko nie zostało zażegnane, lecz wręcz wzrośnie, zwłaszcza jeżeli gospodarka realna nie dokona zdecydowanego zwrotu w kierunku trwałej naprawy.




9.Finanse publiczne na całym świecie, również w UE, znalazły się pod ogromną presją, która utrzyma się jeszcze przez wiele lat.




10.Kryzys finansowo-gospodarczy i związany z tym gwałtowny spadek wpływów z podatków szczególnie odbiły się na władzach lokalnych i regionalnych w UE.




11.Legitymacja demokratyczna przedstawicieli wybranych do władz lokalnych i regionalnych ucierpi, jeżeli to oni będą musieli nakładać na poszkodowanych obciążenia związane z kryzysem.



Zajmuje następujące stanowisko w sprawie obecnej sytuacji oraz polityki niezbędnej w odniesieniu do kryzysu finansowo-gospodarczego oraz budżetów władz lokalnych i regionalnych:

12.Uznaje, że jak dotąd instytucje UE, w szczególności EBC, odpowiednio reagowały na kryzys, wnosząc wkład w zapobieganie przerodzeniu się kryzysu finansowo-gospodarczego w kolejną wielką recesję oraz w utrzymanie pod kontrolą jego następstw.




13.Ze szczególnym zadowoleniem przyjmuje znaczący postęp, jaki dokonał się w sprawie nadzoru nad rynkiem finansowym w oparciu o wnioski Komisji Europejskiej (COM(2009) 499, 500, 501, 502 i 503 wersja ostateczna). Przyjmuje także z zadowoleniem komunikat Komisji w sprawie długoterminowej stabilności finansów publicznych (COM(2009) 545 wersja ostateczna) oraz komunikat Komisji „Działania na rzecz sprawnych, bezpiecznych oraz należycie działających rynków instrumentów pochodnych: przyszłe działania w ramach polityki” (COM(2009) 563 wersja ostateczna).




14.Wyraża zadowolenie, że we wrześniu 2009 r. w Pittsburghu szefowie państw i rządów państw G-20 porozumieli się w wymiarze ogólnym co do perspektywicznych reform.




15.Domaga się, aby regulacja sektora finansowego postępowała w bardziej skoordynowany sposób, ponieważ wiele szkodliwych praktyk, które doprowadziły do kryzysu, pojawiło się znowu, co stwarza groźbę nowego kryzysu. Kryzys taki nie może się powtórzyć. Jest on następstwem błędów regulacyjnych i ludzkich, z których należy wyciągnąć naukę. Niezbędne są: reforma rynków finansowych nastawiona na stabilizację, nakierowanie nadzoru na kwestie stabilności systemu oraz regulacja i nadzór dotyczące wszystkich istotnych dla systemu rynków finansowych, produktów finansowych i uczestników rynku. Środki te mają posłużyć odzyskaniu zaufania.




16.Wyraża obawę, że pozostaje coraz mniej czasu na odpowiednie uregulowanie sektora finansowego, które stanowi podstawowy warunek trwałego ożywienia gospodarki realnej i uzdrowienia finansów publicznych. Zarysowująca się obecnie wśród niektórych rządów i uczestników rynku tendencja do relatywizowania znaczenia reform jest nieuzasadniona w kontekście powstałych globalnych szkód dla finansów publicznych i realnej gospodarki.



NADZÓR NAD SEKTOREM FINANSOWYM I JEGO UREGULOWANIE

17.Stwierdza, że niezbędne jest usprawnienie nadzoru finansowego UE. Kryzys na rynkach finansowych ujawnił fundamentalne znaczenie nadzoru nad rynkiem finansowym. Kryzys powinien pociągnąć za sobą istotne konsekwencje w zakresie nadzoru. Komitet przyjmuje z zadowoleniem zasadniczy postęp, jaki dokonał się na podstawie wyważonych wniosków Komisji z września 2009 r. Nowa europejska struktura nadzoru nad rynkiem finansowym powinna powstać do końca 2010 r. Jest to znaczący krok w kierunku zharmonizowanego i zintegrowanego organizacyjnie systemu nadzoru finansowego na jednolitym rynku europejskim. Ta podstawowa koncepcja powinna także posłużyć jako wzór na szczeblu międzynarodowym. Szerokie, niezależne uprawnienia interwencyjne pozostaną sprawą problematyczną, dopóki nie zostanie wyjaśniona kwestia rozłożenia obciążeń finansowych pod kątem ewentualnych konsekwencji finansowych dla budżetów państw członkowskich UE oraz ich władz lokalnych i regionalnych.




18.Stwierdza, że nie tylko na świecie, ale także w sektorze finansowym UE istnieją instytucje, które są „zbyt duże, by upaść” (too big to fail) lub „zbyt powiązane, by upaść” (too interconnected to fail) i które w razie ponownego zasadniczego kryzysu finansowego i koniecznej wówczas akcji ratunkowej mogą obciążyć państwa członkowskie i ich władze lokalne i regionalne kosztami przekraczającymi ich możliwości finansowe. Sytuacja ta jest niemożliwa do zaakceptowania i musi się zmienić. Niezbędne jest stworzenie systemu zarządzania kryzysowego na wypadek problemów banków o szczególnym znaczeniu systemowym.




19.Wzywa w związku z tym do nowego, dostosowanego do potrzeb uregulowania sektora finansowego i jego produktów, aby zapobiec ponownemu zagrożeniu całych gospodarek przez niewydolne rynki finansowe. Musi obowiązywać zasada, że żaden uczestnik rynku, żaden rynek finansowy ani żaden produkt finansowy nie może pozostać nieuregulowany.




20.Opowiada się zasadniczo za oddzieleniem bankowości komercyjnej od bankowości inwestycyjnej.




21.Uważa, że w przyszłości bankowość komercyjna na terenie UE powinna być traktowana jak usługa świadczona w interesie ogólnym i podlegać rygorystycznej regulacji, aby nie narażać środków klientów i kredytowania przedsiębiorstw na nieuzasadnione zagrożenia.




22.Nie sprzeciwia się przyznaniu bankom inwestycyjnym większych swobód, należy im jednak w każdym razie zakazać prowadzenia własnej działalności handlowej i posiadania własnych funduszy hedgingowych, by nie dopuścić do konfliktów interesów w stosunkach z klientami.




23.Uważa, że fundusze hedgingowe i fundusze private equity powinny zostać uregulowane w takim zakresie, aby ich niewypłacalność nie mogła doprowadzić do kryzysu globalnego systemu finansowego (zob. „Long-Term Capital Management”, 1998). Powinno się ponadto zakazać im, tak samo jak bankom inwestycyjnym, takich praktyk, jak: krótka sprzedaż bez pokrycia (naked short selling), egzekwowanie prawa głosu przez osoby niezainteresowane długoterminową sytuacją ekonomiczną spółki (empty voting) oraz ukryte nabycie (stealth acquisition).




24.Zaleca, aby najważniejszą zasadą regulacji było unikanie pokusy nadużycia, czyli ponoszenia nadmiernego ryzyka w oczekiwaniu, że w najgorszym wypadku sytuację uratują podatnicy. Należy zezwolić na bankructwo instytucji podejmujących nadmierne ryzyko i spekulujących z myślą o osiągnięciu astronomicznych zysków.




25.Podkreśla, że ubezpieczenia na wypadek braku spłaty długu oparte na instrumentach pochodnych (swap ryzyka kredytowego – CDS) to działalność liczona w setkach miliardów euro w skali światowej, która w znacznym stopniu jest farsą. Jeżeli dojdzie do tego, że rząd Stanów Zjednoczonych przestanie obsługiwać swe obligacje rządowe, odpowiednie CDS-y nie będą nic warte. Ponadto globalny kryzys finansowy najsilniej napędzały właśnie często nieracjonalnie zawierane transakcje CDS na co tylko się da. CDS-y były i ponownie są wykorzystywane zarówno przez kredytodawców, jak i przez kredytobiorców do tworzenia pokaźnych instrumentów kredytowych, które nie mają zabezpieczenia w kapitale własnym, lub zabezpieczenie to nie jest wystarczające. Rynek swapów ryzyka kredytowego wymaga szeroko zakrojonego ograniczenia z zastosowaniem środków regulacyjnych; muszą one stać się przedmiotem obrotu giełdowego. Samo ustanawianie izb rozliczeniowych jest niewystarczające, ponieważ jedynie nasila koncentrację w sektorze finansowym, a co za tym idzie – zagrożenie zjawiskiem too big to fail lub too interconnected to fail (zbyt duże lub zbyt powiązane, by upaść). Zasadą musi być „ubezpieczenie tak, spekulacja nie”.




26.Wyraża pogląd, że instrumenty oparte na długu (instrumenty typu CDO – collateral debt obligations – i produkty pokrewne) należy uregulować w taki sposób, aby miały one wystarczające pokrycie w kapitale własnym i możliwa była ocena związanego z nimi ryzyka; w tym celu muszą one być proste i przejrzyste, a w razie potrzeby łatwe do likwidacji.




27.Opowiada się za zakazem zakładania shadow banks – instytucji finansowych niebędących bankami, ale udzielających pożyczek (conduits, spółek specjalnego przeznaczenia, jednostek przeznaczonych do dokonywania strukturyzowanych inwestycji – structured investment vehicles) poza bilansem i bez pokrycia w kapitale własnym.




28.Uważa, że wymogi dotyczące wielkości kapitału własnego banków należy regulować antycyklicznie.




29.Wzywa do wprowadzenia w uregulowaniach ścisłego ograniczenia wykorzystywania dźwigni finansowej (leveraging), ponieważ nadmierne lewarowanie w okresie boomu stwarza w zasadzie potencjalnie większe zagrożenie dla stabilności systemu i wywiera bardziej szkodliwy efekt podczas kryzysu finansowego niż jakakolwiek inna praktyka.




30.Zauważa, że uregulowanie sektora finansowego w sposób dostosowany do potrzeb pilnie wymaga stworzenia unijnej agencji ratingowej o statusie podmiotu prawa publicznego. Taka agencja ratingowa nie musi oceniać każdego wytworu fantazji sektora finansowego. Jednak dokonana ocena powinna mieć znaczenie dla różnych podmiotów na rynku finansowym. Na przykład dla władz lokalnych i regionalnych (a przypuszczalnie także dla funduszy emerytalnych, firm ubezpieczeniowych itp.) przydatna byłaby wiedza o tym, którym produktom mogą bez wahania zaufać, a których, jeszcze w ogóle nieocenianych, najlepiej unikać.




31.Oczekuje, że zadaniem unijnej agencji ratingowej o statusie podmiotu prawa publicznego, która ma zostać utworzona, będzie także zapewnienie ochrony konsumenta w przypadku prywatnych inwestorów. Bezpieczne produkty inwestycyjne mają zasadnicze znaczenie dla osób oszczędzających na kształcenie swoich dzieci lub na starość.




32.Oczekuje także, iż niezależnie od tego, w UE nastąpi znacząca poprawa ochrony inwestora i konsumenta poprzez nałożenie na doradców finansowych obowiązku ujawnienia swoich interesów i ułatwienie oszukanym klientom występowania z roszczeniem o odszkodowanie.




33.Podkreśla, że uregulowanie sektora finansowego w sposób dostosowany do potrzeb obejmuje ponadto wprowadzenie na całym świecie, a przynajmniej w całej UE, podatku od transakcji na rynku finansowym. Podatek taki stanowi idealny instrument rynkowy, który pozwoli wyeliminować działalność zbędną z punktu widzenia gospodarki lub społecznie niedopuszczalną oraz zapewnić władzom publicznym rosnące przychody, gdy sektor finansowy i jego klienci popadną w stan, który Alan Greenspan określił mianem „nieracjonalnego entuzjazmu” (irrational exuberance). Podatek od transakcji na rynku finansowym pozwoliłby przynajmniej częściowo przenieść ciężar walki z kryzysem na tych, którzy go wywołali lub na nim zyskali. Podatek od transakcji finansowych byłby z wyżej wymienionych powodów lepszym rozwiązaniem niż ogólny podatek nałożony na banki.



PRYMAT POLITYKI, PRYMAT PRAWA, ZNACZENIE WŁASNOŚCI

34.Zauważa, że w ujęciu skrótowym chodzi tutaj o przywrócenie prymatu polityki mającej legitymację demokratyczną nad sektorem finansowym i ustanowienie prymatu prawa nad zarozumiałością podmiotów na rynkach finansowych. Rynki są miejscem wolnego handlu tylko wtedy, gdy system prawny chroni je przed nadużywaniem władzy, wprowadzaniem w błąd i oszustwami. Stabilność i zaufanie można pielęgnować na rynkach finansowych tylko wtedy, gdy jasne ramy regulacyjne istnieją i są stosowane, a ich realizacja podlega kontroli.




35.Podkreśla wyraźnie znaczenie własności dla liberalnej demokracji i prawidłowo funkcjonującego systemu kapitalistycznego.




36.Odnosi się zatem z dezaprobatą do wszelkich praktyk sektora finansowego, które służą kreacji kredytu, a przy tym symulują lub tworzą złudzenie jego zabezpieczenia aktywami. W ostatecznym rozrachunku taka „wirtualna” kreacja kredytu wywiera szkodliwy i niszczący wpływ na realne aktywa i dlatego musi być zabroniona.




37.Idąc tym samym torem, wzywa także do przeprowadzenia reformy systemów wynagrodzeń kierownictwa spółek będących własnością publiczną. Zatrudnieni w nich menedżerowie, którzy otrzymują wysokie wynagrodzenie na poziomie takim, jaki w innych przypadkach uzyskują tylko przedsiębiorcy będący właścicielami firm i odpowiadający swoim własnym majątkiem, powinni, z mocy prawa, ponosić równie wysokie ryzyko jak przedsiębiorcy. Takie praktyki jak ubezpieczenie od odpowiedzialności zawodowej menedżerów opłacane przez spółkę oraz specjalne odprawy (tzw. „złote spadochrony”) wypłacane po rozwiązaniu umowy o pracę, nawet jeśli powodem tego były złe wyniki przedsiębiorstwa, są sprzeczne z „duchem kapitalizmu” (określenie Maxa Webera) i zasadą wynagradzania odpowiednio do wyników. Praktyki takie powinny być zakazane, ponieważ zachęcają do przeceniania własnych umiejętności i prowadzą do nieodpowiedzialnej polityki przedsiębiorstw.




38.Zauważa, że jedynym majątkiem wielu obywateli UE są oni sami i ich zdolność do pracy. Aby strzec tego majątku i nie obniżać jego wartości z powodu niezawinionego bezrobocia, konieczne jest nałożenie na sektor finansowy ograniczeń, co pozwoli, na ile to możliwe, uniknąć w przyszłości powtarzania się katastrofalnych kryzysów finansowych takich jak ten, z którym mamy obecnie do czynienia.



WZMOCNIENIE GOSPODARKI, FINANSÓW PUBLICZNYCH I OCHRONA OBYWATELI
Przypomina o wnioskach, które należy wyciągnąć z przeszłości:

39.Wyraża ubolewanie, że na skutek wielkiej recesji państwa członkowskie UE doświadczyły najsilniejszej zapaści gospodarczej i największego spadku dobrobytu od czasów II wojny światowej. Jednak same te straty nie są jeszcze prawdziwą katastrofą. Byłaby nią powtórka z wielkiego kryzysu.




40.Zauważa, że stabilizacja gospodarek w krajach UE jest pilnie potrzebna, aby wyeliminować ciągle istniejące zagrożenie, że wielki kryzys się powtórzy. Jego oznakami w latach dwudziestych i trzydziestych ubiegłego wieku były rzesze bezrobotnych, ubożenie szerokich warstw społecznych w państwach uprzemysłowionych oraz narastająca fala faszyzmu. Na koniec wybuchła wojna.




41.Wyraża pogląd, że wzmocnienie gospodarki w UE będzie wymagało w nadchodzących latach – tak jak było to w ciągu ubiegłych dwóch lat – silnych i zdolnych do działania władz publicznych. Społeczeństwa państw członkowskich, którym ratowanie sektora finansów przed upadłością wydawało i wydaje się w dużym stopniu podejrzane, nie mogą odnieść uzasadnionego zresztą wrażenia, że ich interesy jako obywateli, producentów i konsumentów mają dla polityków mniejszą wartość.




42.Wie z doświadczenia, że przedstawiciele wybrani do władz regionalnych i lokalnych będą potrzebowali – jak zawsze w ciężkich czasach – dużych umiejętności działania i przekonywania, aby pomóc ludziom wytrwać i aby nie dopuścić do rozprzestrzeniania się ekstremizmu politycznego. Zadanie to uda im się wykonać tylko wówczas, gdy zabiorą się do niego pragmatycznie i bez złudzeń. Jednak aby mogli stawić czoła wyzwaniom, będą potrzebowali także niezbędnych środków finansowych.




43.Odnotowuje komunikat Komisji do PE i Rady „Długoterminowa stabilność finansów publicznych w gospodarce wychodzącej z kryzysu”.




44.Wyraża ubolewanie, że w sprawozdaniu tym nie uwzględniono szczególnych obciążeń władz regionalnych i lokalnych.




45.Podziela opinię grupy G-20 i instytucji europejskich, że należy opracować strategię wyjścia, aby zredukować nadmierne zadłużenie publiczne spowodowane kryzysem finansowym. Z powodów wynikających z konkurencji strategia wyjścia powinna zostać uzgodniona i być koordynowana na szczeblu międzynarodowym.




46.Uważa jednak, że rozpoczynanie wdrażania odpowiedniej polityki już teraz byłoby przedwczesne, gdyż wciąż ma miejsce powszechny wzrost bezrobocia i nawet MŚP znajdujące się w dobrej kondycji mają problemy z otrzymaniem kredytu.




47.Zamiast tego zaleca rozsądne zarządzanie i przemyślane uwarunkowanie polityki pieniężnej EBC, państwowych kredytów ratunkowych dla banków i gwarancji państwowych.




48.Krytykuje po części spekulacyjną, po części unikającą ryzyka politykę inwestycyjną i kredytową wielu banków, służącą przede wszystkim upiększaniu bilansów.




49.Wzywa rządy i banki centralne do energicznej walki z zapaścią kredytową.




50.Zaleca podjęcie nowatorskich inicjatyw, aby bez pośrednictwa banków komercyjnych, bezpośrednio poprzez banki wsparcia publicznego i EBI zapewnić gospodarce realnej, w szczególności MŚP, środki niezbędne do zachowania wykwalifikowanych pracowników oraz opracowania nowych produktów i metod produkcji.




51.Przestrzega rządy państw członkowskich przed przeprowadzaniem konsolidacji finansów publicznych kosztem władz lokalnych i regionalnych.




52.Stanowczo podkreśla, że system progresywnego podatku dochodowego stanowi instrument odpowiedni do tego, by złagodzić nadzwyczajne obciążenia władz publicznych spowodowane kryzysem finansowym i cykliczną recesją nasiloną kryzysem.




53.Zwraca uwagę na to, że podwyższenie podatków i opłat pobieranych na szczeblu lokalnym i regionalnym oraz ograniczenie usług komunalnych dotknie wszystkich obywateli, a zatem stosunkowo najbardziej obciążenie to odczują osoby o niskich dochodach.




54.Przypomina, że w ostatnich trzydziestu latach w większości państw członkowskich UE stale pogłębiała się przepaść między niskimi i średnimi a wysokimi dochodami.




55.Dostrzega niebezpieczeństwo polegające na tym, że nasilenie tej tendencji w znacznym stopniu zagrozi spójności społecznej i pokojowi społecznemu, dlatego uważa, że wskazane jest podjęcie przez państwa członkowskie zdecydowanych działań w celu odwrócenia tej tendencji.




56.Ponadto zwraca uwagę na to, że model makroekonomiczny, którego wdrożenie pogłębiło w praktyce przepaść między klasami dochodów, w kryzysie finansowym właśnie spektakularnie zawiódł.




57.Przestrzega przed wystawianiem na dalszą próbę poczucia sprawiedliwości obywateli, zachwianego już w trakcie ratowania sektora finansowego ze środków publicznych. W związku z tym posiadacze obligacji powinni sami ponosić ryzyko i przestać liczyć na to, że zostanie ono przerzucone na podatników.




58.Uważa, że szeroko zakrojone zamykanie lokalnych kas oszczędnościowo-pożyczkowych w UE jest negatywnym zjawiskiem.




59.Wskazuje na stabilizujący wpływ banków regionalnych w czasach kryzysu. Fakt, że banki te praktycznie nigdy nie są refinansowane na rynku kapitałowym, lecz przede wszystkim z wkładów klientów oznacza, że z reguły pieniądze z regionu zostają ponownie zainwestowane w regionie. Tak więc wiele przemawia za pobudzaniem rozwoju regionalnych i lokalnych instytucji finansowych.




60.Wzywa władze lokalne i regionalne do podjęcia odpowiednich działań.




61.Krytykuje politykę Komisji, która na każdym kroku sprzyjała manii wielkości sektora bankowego, i przyjmuje do wiadomości, że najwyraźniej załamanie sektora finansowego spowodowało pewną zmianę myślenia Komisji.




62.Uważa obserwowane nadal bezkrytyczne stosowanie trzech zasad deregulacji, prywatyzacji i liberalizacji za wielką przesadę i zaleca wypracowanie pragmatycznej równowagi pomiędzy interesami prywatnymi a publicznymi.




63.W tym kontekście uważa, że niezbędna jest zdecydowana polityka o zasięgu międzynarodowym, mająca na celu walkę z rajami podatkowymi, i wzywa Komisję do działania na rzecz usprawnienia wymiany informacji w kwestiach podatkowych.




64.Piętnuje uchylanie się od opodatkowania jako oszustwo socjalne.




65.Apeluje do władz lokalnych i regionalnych o uważne zastanowienie się nad wszelkimi umowami, które mogły zostać zawarte w oparciu o instrumenty pochodne, w tym transgraniczne programy leasingowe dla infrastruktury publicznej, a zwłaszcza wszelkimi przyszłymi umowami tego rodzaju, tak by uniknąć nieprzyjemnych niespodzianek i poważnych następstw budżetowych.




66.Na zakończenie stwierdza, że Unia Europejska stanowi osiągnięcie w historii świata nie tylko w kontekście prawa międzynarodowego, lecz także w wymiarze gospodarczym. Wspólny rynek wewnętrzny i wspólna waluta, które w ramach prawa wspólnotowego i zinstytucjonalizowanej współpracy państw członkowskich oraz ich władz regionalnych i lokalnych stwarzają przestrzeń dla skutecznej konkurencji i odczuwalnej solidarności, stanowią osiągnięcie, którego nie sposób przecenić.




67.Uważa, że zadaniem Komitetu jako zgromadzenia przedstawicieli samorządów lokalnych i regionalnych jest wzmocnienie wspólnoty i poczucia wspólnoty obywateli Unii Europejskiej oraz niedopuszczenie do rozpadu Unii w wyniku kryzysu finansowego i wielkiej recesji.

Bruksela, … 2010 r.



II. PROCEDURA


Tytuł


Wnioski płynące z kryzysu finansowego dla nadzoru finansowego i finansów publicznych

Dokumenty źródłowe

-

Podstawa prawna

Art. 307 TFUE

Tryb postępowania

Opinia z inicjatywy własnej (art. 42 regulaminu wewnętrznego KR-u)

Data wniosku Rady / data pisma Komisji

-

Data decyzji Prezydium / Przewodniczącego

10.2.2010

Komisja odpowiedzialna

Komisja Polityki Gospodarczej i Społecznej (ECOS)

Sprawozdawca

Karl-Heinz KLÄR (DE/PSE)

Notatka analityczna

15.2.2010

Posiedzenie komisji

24.2.2010 – 5.5.2010

Data przyjęcia przez komisję

-

Wynik głosowania komisji

Opinia odrzucona większością głosów

Data przyjęcia na sesji plenarnej

-

Wcześniejsze opinie Komitetu

  • „Przyszłość strategii lizbońskiej po 2010 r.” (ECOS IV-032, przyjęta w grudniu 2009 r.)

  • „Europejski plan naprawy gospodarczej a rola władz lokalnych i regionalnych” (ECOS-IV-031, przyjęta w kwietniu 2009 r.)

  • „»Najpierw myśl na małą skalę« – Program »Small Business Act«” dla Europy (ECOS-IV-027, przyjęta w lutym 2009 r.)

  • „Znaczenie publicznych instytucji kredytowych dla zrównoważonego rozwoju regionów, miast i gmin Europy” (przyjęta w lutym 2001 r.)

_____________




CdR 19/2010 rev. 3 DE,EN – freelance(AM,AW)/KK(JT)/JT(AST*)/AST/akb/ak/ab





©snauka.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna
Komunikat prasowy
przedmiotu zamówienia
najkorzystniejszej oferty
Informacja prasowa
wyborze najkorzystniejszej
warunków zamówienia
istotnych warunków
sprawie powołania
Regulamin konkursu
udzielenie zamówienia
przetargu nieograniczonego
zamówienia publicznego
Nazwa przedmiotu
Specyfikacja istotnych
modułu kształcenia
Rozporządzenie komisji
studia stacjonarne
wyborze oferty
Zapytanie ofertowe
Szkolny zestaw
Ochrony rodowiska
ramach projektu
prasowy posiedzenie
trybie przetargu
obwodowych komisji
zagospodarowania przestrzennego
komisji wyborczych
komisji wyborczej
Program konferencji
Wymagania edukacyjne
Lista kandydatów
szkoły podstawowej
która odbyła
Województwa ląskiego
Decyzja komisji
przedmiotu modułu
poszczególne oceny
Sylabus przedmiotu
szkół podstawowych
semestr letni
Postanowienia ogólne
przedsi biorców
produktu leczniczego
Karta przedmiotu
Scenariusz lekcji
Lista uczestników
Program nauczania
Projekt współfinansowany
Informacje ogólne
biblioteka wojewódzka
semestr zimowy