Strona główna

Samozatrudnienie w Austrii


Pobieranie 198.78 Kb.
Strona1/3
Data19.06.2016
Rozmiar198.78 Kb.
  1   2   3


Samozatrudnienie
w Austrii

Informator 2006/2007









Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Wiedniu

Wydział Ekonomiczno - Handlowy


Samozatrudnienie

w Austrii

Informator dla wszystkich zainteresowanych rozpoczęciem działalności gospodarczej na terenie Austrii


Koncepcja, opracowanie i redakcja całości
Jan Masalski
Radca

WEH Ambasady RP w Wiedniu




Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Wiedniu

Wydział Ekonomiczno - Handlowy

Wiedeń, grudzień 2005



Uwaga: Niniejsze opracowanie jest jedynie materiałem informacyjno-promocyjnym i nie ma mocy prawnej. Wydział Ekonomiczno-Handlowy Ambasady RP w Wiedniu nie ponosi odpowiedzialności za skutki decyzji i działań podjętych na podstawie zawartych w nim informacji. Moc wiążącą posiadają jedynie austriackie przepisy w języku niemieckim.

Publikacja dotowana ze środków funduszu promocji

Ministerstwa Gospodarki w Warszawie

Przedruk lub publikacja w innej formie całości lub części materiału możliwa po uzyskaniu zgody autora opracowania, z podaniem pełnego źródła i daty dokumentu.

Wydawca:

Ambasada Rzeczypospolitej Polskiej w Wiedniu
Wydział Ekonomiczno - Handlowy

Botschaft der Republik Polen


Wirtschafts- und Handelsabteilung


A-1130 WIEN
Titlgasse 15
Tel.:(+43/1) 8777312, 8776342

Fax.: (+43/1) 8773597


http://www.handelsratpolen.at

info@handelsratpolen.at

Spis treści Strona



1. Wprowadzenie
Niniejszą publikację opracowano w oparciu o obowiązujące przepisy prawa austriackiego, a także w oparciu o liczne materiały informacyjne Austriackiej Izby Gospodarczej, Federalnego Ministerstwa Gospodarki i Pracy, Federalnego Ministerstwa Finansów i inne poradniki dla przedsiębiorców.
Poradnik ten ma służyć promocji współpracy gospodarczej pomiędzy Polską a Austrią w nowych warunkach wyznaczonych przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej.
Poradnik jest zaktualizowaną i wzbogaconą o doświadczenia praktyczne wersją informatora na temat możliwości pracy i samozatrudnienia na terenie Austrii, wydanego w sierpniu 2003 r.
Celem publikacji jest przekazanie polskim obywatelom i przedsiębiorcom informacji o różnych możliwościach legalnej działalności gospodarczej na terenie Austrii.
Ze względu na istnienie ograniczeń w dostępie do austriackiego rynku pracy i usług (Austria wynegocjowała w tych obszarach 7-letni okres przejściowy), nie ustaje zainteresowanie samozatrudnieniem na terenie Austrii.
Samozatrudnienie to rzeczywiście możliwość uniknięcia starań o pozwolenie na pracę. Zgodna z prawem działalność zarobkowa to także liczne zobowiązania przedsiębiorcy w zakresie ubezpieczenia społecznego, podatków, kwalifikacji zawodowych itp. To właśnie nie docenianie tych obowiązków ze strony m.in. obywateli nowych krajów członkowskich UE, stało się dla władz austriackich powodem do zaostrzenia w 2005 r. szeregu przepisów odnoszących się do samodzielnej działalności gospodarczej. Władze te stwierdzają jednoznacznie, że samozatrudnienie na terenie Austrii obywateli z UE nie może stać się formą obchodzenia przepisów ustawy o zatrudnianiu cudzoziemców.
Dlatego też wiedza na temat tego co jest legalne w samozatrudnieniu, a co może być uznane za nielegalne zatrudnienie, staje się niezwykle potrzebna już na etapie wstępnych rozważań o podjęciu samodzielnej działalności gospodarczej w Austrii.
Trzeba też pamiętać, że łatwiej o sukces, kiedy planowana działalność koncentrować się będzie na jakiejś niszy rynkowej albo gdy na rynku pracy brakuje miejscowych specjalistów do jej wykonywania. Jeszcze lepiej, kiedy własne samozatrudnienie oznacza także stworzenie miejsc pracy dla obywateli austriackich (np. sekretarki, personelu pomocniczego itp.). Pomocna jest znajomość języka niemieckiego i odpowiednich przepisów podatkowych, ubezpieczeniowych czy w zakresie zawierania umów. Korzystanie z różnego rodzaju pośredników w wyszukiwaniu zleceń wiąże się nie tylko z kosztami, ale często jest interpretowane jako niedozwolony prawem wynajem cudzoziemskich pracowników.
Mimo komplikacji prawnych i nieraz dowolnych interpretacji przepisów przez urzędników, upór i determinacja rodaków kończy się powodzeniem. Na przykład jedną z najlepszych licencjonowanych przewodniczek po Wiedniu jest polska obywatelka. Nie narzekają na brak pracy tłumacze z Polski np. tekstów technicznych. Działają też informatycy, rzemieślnicy i pielęgniarki. Są to budujące przykłady samozatrudnienia, ale także samozaparcia w realizacji swoich celów zawodowych i osobistych.

2. Samozatrudnienie - definicja i możliwe formy

W Polsce samozatrudnieniem określa się jednoosobową działalność gospodarczą. Osoba samozatrudniająca się to osoba wykonująca osobiście i bezpośrednio działalność gospodarczą w celach zarobkowych, bez umowy o pracę. Jest to działalność na własny rachunek i na własne ryzyko, wykonywana najczęściej osobiście, czyli bez zatrudniania pracowników. W Austrii pod pojęciem samozatrudnienia rozumie się samodzielną działalność zarobkową (selbständige Erwerbstätigkeit). Możliwe są następujące jej formy: jednoosobowa działalność gospodarcza, powszechnie nazywana Gewerbe, spółki cywilne, spółki handlowe (osobowe i kapitałowe), spółki zarobkowe (partnerskie), wykonywanie wolnego zawodu, spółdzielnia, fundacja.

W niniejszym poradniku ze względu na powszechność zainteresowania przedstawione są szczegółowe informacje dotyczące rejestracji jednoosobowej firmy, spółki osobowej oraz wolnego zawodu na przykładzie pielęgniarki. Informacje o zakładaniu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością i oddziałów polskich spółek zawarte są w oddzielnym opracowaniu WEH.

2.1 Formy samozatrudnienia


      1. Jednoosobowa firma – Gewerbe

W świetle austriackiego prawa następujące cechy wyróżniają firmy jednoosobowe:

  • firma jednoosobowa jest osobą fizyczną a nie prawną,

  • w odróżnieniu od spółki właściciel:

  • sam odpowiada za wniesienie kapitału początkowego

  • ponosi ryzyko za wszelkie możliwe straty

  • odpowiada za wszelkie zobowiązania i ewentualne straty swoim całym majątkiem.

Firma taka funkcjonuje w oparciu o postanowienia ustawy o działalności gospodarczej (Gewerbeordnung), a po przekroczeniu poziomu obrotów 400.000.- euro bądź 600.000.- euro dla handlu detalicznego art. spożywczymi podlega także kodeksowi handlowemu (Handelsgesetzbuch–HGB), jako tzw. pełny kupiec (Vollkaufmann) i sadowej rejestracji w rejestrze firm.

Przyjęta 13.10.05 r. ustawa Kodeks przedsiębiorcy (Unternehmensgesetzbuch) zmienia istotnie dotychczasową, obowiązującą od połowy XIX wieku ustawę kodeks handlowy. Z ważniejszych zmian należy wymienić m.in.:



  • likwidację pojęcia „kupiec” i zastąpienie go nazwą „przedsiębiorca”,

  • stworzenie możliwości zakładania spółek osobowych bez ograniczeń przedmiotowych (spółki tego typu można będzie zakładać w przyszłości nie tylko dla celów działalności gospodarczej, ale także w przypadku gospodarstw rolnych czy wolnych zawodów, o ile ustawa o danym zawodzie nie zabrania tworzenia tego typu spółek),

  • liberalizację zasad wyboru nazwy firmy,

  • rejestrację firm jednoosobowych w rejestrze firm bez osiągnięcia odpowiedniego poziomu obrotów (dotychczas małe firmy jednoosobowe były rejestrowane w rejestrze sądowym dopiero po przekroczeniu rocznego obrotu w wysokości 400 tysięcy euro. W przyszłości firmy o mniejszych obrotach – jeśli uznają to za celowe - będą mogły się zarejestrować w rejestrze firm i w nazwie używać skrótu e.U. (eingetragener Unternehmer). Uwaga: chodzi o sądowy rejestr firm, a nie o rejestrację firmy w urzędzie gminy w momencie rozpoczynania działalności!

  • rozciągnięcie odpowiedzialności rzeczowej na wszystkich przedsiębiorców (dotychczas prawo bardziej chroniło tzw. pełnego kupca). Zmiany korzystniejsze także dla małych firm dot. możliwości sprzedaży firmy wraz z umowami bez zgody kontrahentów, formy poręczenia czy terminów informowania o brakach w dostawie (np. w przypadku zamówień budowlanych zamawiający na żądanie wykonawcy będzie musiał złożyć zabezpieczenie płatności w wysokości 20% zamówienia lub nawet 40% przy robotach krótkookresowych).

Ustawa wejdzie w życie dopiero od 1.01.2007 r.




      1. Spółki: cywilna, osobowe prawa handlowego i partnerskie

- spółka cywilna (Gesellschaft bürgerlichen Rechts –GesbR) nie posiada osobowości prawnej i nie musi być rejestrowana w rejestrze firm. Za zobowiązania spółki wszyscy wspólnicy odpowiadają solidarnie swoim majątkiem.
- spółka jawna (Offene Handelsgesellschaft - OHG) powstaje na podstawie porozumienia przynajmniej dwóch osób, które prowadzą przedsiębiorstwo jako własną firmę. Wszyscy wspólnicy odpowiadają za zobowiązania spółki wobec osób trzecich całym swoim majątkiem osobistym.
- spółka komandytowa (Kommanditgesellschaft - KG) powstaje na podstawie porozumienia przynajmniej dwóch osób, które prowadzą przedsiębiorstwo jako własną firmę. Za zobowiązania spółki wobec wierzycieli odpowiada bez ograniczeń co najmniej jeden wspólnik (komplementariusz), natomiast co najmniej jeden z pozostałych wspólników (komandytariusz) odpowiada do określonej kwoty. W przypadku, gdy przynajmniej jeden z komplementariuszy jest udziałowcem sp. z o.o., powstaje tzw. GmbH & Co KG.
- spółka zarobkowa (Offene Erwerbsgesellschaft OEG) Na podstawie ustawy o spółce zarobkowej (Erwerbsgesellschaftengesetz: EGG) kupcy, którzy nie odpowiadają wszystkim wymogom prawa handlowego (np. Minderkaufleute, osoby wykonujące wolne zawody, czy np. leśnicy, rolnicy), mogą w celu uzyskania wspólnego zysku przystąpić do otwartej spółki zarobkowej lub komandytowej spółki zarobkowej (Kommandit-Erwerbsgesellschaft KEG). W polskim kodeksie spółek handlowych odpowiednikiem spółki zarobkowej jest spółka partnerska.
Spółki te, odpowiadające spółkom jawnym (OHG) i komandytowym (KG), mogą w imieniu firmy nabywać prawa i podejmować zobowiązania. W ramach tych praw mogą na przykład nabyć prawo własności do nieruchomości gruntowej. Mogą one także występować do sądu, a także być pociągnięte do odpowiedzialności karnej.

Jeżeli spółka zarobkowa zajmuje się działalnością handlową, która wg definicji nie wykracza poza zakres drobnej działalności handlowej, wtedy postrzegana jest ona jako tzw. Minderkaufmann i podlega w tym zakresie kodeksowi handlowemu (Handelsgesetzbuch–HGB). W przeciwieństwie do tzw. pełnego kupca (Vollkaufmann) spółka prowadząca drobny handel nie może np. udzielać prokury.

W przypadku, gdy zakres działalności handlowej wychodzi poza zakres drobnej działalności handlowej lub ulegnie ograniczeniu do małej działalności handlowej, wtedy z OEG (KEG) powstaje OHG (KG) i odwrotnie.


      1. Spółki kapitałowe

- Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (Gesellschaft mit beschränkter Haftung – GmbH lub GesmbH) może być utworzona przez jedną albo więcej osób. Minimalny kapitał zakładowy, wymagany do założenia spółki, wynosi 35 000 euro. Składają się na niego udziały poszczególnych wspólników, które nie muszą być równe. Wspólnicy nie ponoszą odpowiedzialności osobistej za zobowiązania spółki.
- Spółka akcyjna (Aktiengesellschaft - AG) może być zawiązana na podstawie porozumienia przynajmniej dwóch osób. Spółka akcyjna posiada osobowość prawną. Wspólnicy są zobowiązani do wniesienia kapitału zakładowego (minimum 70 tys. euro) odpowiednio do ilości posiadanych akcji. Akcjonariusze nie ponoszą odpowiedzialności osobistej za zobowiązania spółki.
2.1.4. Wolne zawody
W tej formie prawnej możliwa jest działalność np. lekarzy, adwokatów, biegłych rewidentów oraz niektórych zawodów medycznych (np. pielęgniarka, psychoterapeuta).

Cechy wykonujących wolny zawód (freiberufliche Berufsausübung):



  • dostarczanie usługi odbywa się w znaczącym stopniu osobiście,

  • brak związania poleceniami innych osób,

  • przebieg pracy może być samodzielnie regulowany i w każdej chwili może podlegać zmianom,

  • brak osobistego uzależnienia albo tylko w ograniczonej wielkości,

  • zapłata wynagrodzenia odbywa się wg długości czasu pracy, a nie po wykonaniu dzieła.

2.1.5. Pozostałe formy


Założenie spółdzielni czy fundacji to jedna z możliwych form działalności zarobkowej, ale wymagająca dobrej znajomości prawa i języka niemieckiego. W praktyce mało interesująca forma dla osób fizycznych zainteresowanych drobną działalnością usługową czy wytwórczą. Ciekawą formą prowadzenia działalności dla polskich podmiotów gospodarczych może być działanie w ramach tzw. spółki cichej (Stille Gesellschaft - StGes). Spółka cicha powstaje, gdy podmiot gospodarczy uczestniczy poprzez własny wkład finansowy w innym przedsiębiorstwie. Zaangażowanie to nie jest ujawnione wobec osób trzecich, a odpowiedzialność wobec nich ponoszą wyłącznie osoby odpowiedzialne za zobowiązania przedsiębiorstwa. Typowy wspólnik cichy uczestniczy wyłącznie w dochodach lub stratach przedsiębiorstwa. Spółka nie jest rejestrowana i nie musi też uzyskiwać zezwolenia na prowadzenie działalności. Forma ta nie daje jednak możliwości samodzielnego zaistnienia na rynku austriackim.
2.1.6. Spółka czy przedsiębiorstwo jednoosobowe ?
Wybór formy prawnej dla samodzielnej działalności zarobkowej jest niezwykle istotny zarówno ze względu na przedmiot planowanej działalności, koszty założenia i funkcjonowania firmy oraz ze względu na obciążenia podatkowe. Zdecydowana większość zainteresowanych wybiera za formę prawną jednoosobowe przedsiębiorstwo (Gewerbe), gdzie właścicielem i ostatecznie odpowiedzialnym za działania przedsiębiorstwa jest jedna i ta sama osoba.

Zalety jednoosobowej firmy:

- łatwe, pozbawione praktycznie kosztów założenie firmy poprzez zgłoszenie i

rozpoczęcie działalności,

- niewymagalny minimalny kapitał początkowy,

- prosta księgowość: zasadniczo brak wymogu prowadzenia pełnej księgowości i

sporządzania bilansu handlowego w przypadku obrotów nie przekraczających

400.000.- euro bądź 600.000.- euro dla handlu detalicznego art. spożywczymi i

towarami mieszanymi,

- likwidacja przedsiębiorstwa prosta i praktycznie bez żadnych kosztów (w

przypadku, gdy przedsiębiorstwo nie posiada długów),

- możliwość pobrania części majątku przedsiębiorstwa na cele prywatne pod

warunkiem, że nie uszczupli to zysku podlegającego opodatkowaniu.


Wady:

- odpowiadanie majątkiem osobistym za zobowiązania i długi przedsiębiorstwa,

- mała elastyczność w zakresie płatności podatków i składek ubezpieczeniowych.

- w przypadku działalności regulowanej przedsiębiorstwem może kierować tylko

osoba z kwalifikacjami potwierdzonymi przez władze austriackie.
3. Firmy jednoosobowe

3.1. Definicja niektórych pojęć w austriackiej ustawie o prowadzeniu działalności gospodarczej
Zgodnie z austriacką ustawą Gewerbeordnung działalność jest działalnością gospodarczą, jeśli wykonywana jest samodzielnie, regularnie oraz z zamiarem osiągnięcia zysku lub innej korzyści gospodarczej, bez względu dla kogo i na jakie cele korzyść ta ma być przeznaczona. Nie ma znaczenia, czy korzyść ta osiągnięta będzie wyłącznie dzięki działalności określonej ustawą czy wspólnie z działalnością określoną przepisami innych ustaw. Działalność jest w rozumieniu ustawy samodzielną, jeśli wykonywana jest na własny rachunek i ryzyko. Działanie jednorazowe może być uznane za działalność regularną, jeśli okoliczności takiego działania wskazują na zamiar jego powtórzenia bądź działanie to trwa dłuższy czas.
3.1.1. Przedsiębiorca i zakres wyłączeń

Przedsiębiorcą w rozumieniu austriackiej ustawy o prowadzeniu działalności gospodarczej jest właściciel przedsiębiorstwa (zakładu) prowadzącego daną działalność gospodarczą. Właściciel dla właściwego fachowo i zgodnego z prawem wykonywania działalności może wyznaczyć osobę kierującą działalnością. Osoba ta ponosi pełną odpowiedzialność za prowadzoną działalność i musi posiadać uprawnienia zawodowe, jeśli takie są dla danej działalności wymagane. Warunkiem podjęcia przez osobę fizyczną działalności gospodarczej jest osiągnięcie przez nią pełnoletności. Zgodnie z § 13 ustawy Gewerbeordnung osoba fizyczna nie może wykonywać działalności gospodarczej, a w rozszerzającej interpretacji także starać się o uznanie kwalifikacji zawodowych, jeśli:



  • została skazana sądownie za oszustwa w interesach i działania na szkodę wierzycieli,

  • została skazana za inne czyny karalne na ponad 3 miesiące pozbawienia wolności i nadal figuruje z ww. powodów w kartotece karnej krajowego rejestru skazanych,

  • została skazana na podstawie postanowień ustawy o narkotykach, a do czasu wykreślenia z rejestru skazanych nie może podjąć działalności w branży hotelarskiej.

Działalności gospodarczej w Austrii nie mogą prowadzić także osoby skazane na karę pieniężną wyższą od 726 euro lub na karę pozbawienia wolności za oszustwa podatkowe, przemyt, przestępstwa przeciwko monopolowi państwowemu, o ile od skazania nie minęło 5 lat. Ponadto działalności gospodarczej nie mogą podejmować osoby prawne, wobec których toczy się postępowanie upadłościowe.

Dlatego do wniosku o rejestrację firmy należy dołączyć wyciąg z polskiego rejestru karnego o niekaralności, co jest dokumentem wystarczającym dla austriackich władz, chociaż w innych sytuacjach praktykowane jest złożenie przez zainteresowanego specjalnego oświadczenia (Erklärung) o braku przeciwwskazań do wykonywania działalności regulowanej.

Od 1 stycznia 2006 roku przedsiębiorstwa w Austrii mogą być ukarane za czyny pracowników łamiących prawo karne. Dotychczas prawu karnemu podlegały osoby fizyczne, natomiast po przyjęciu latem br. ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych (Verbandsverantwortlichkeitsgesetz) podmioty gospodarcze będą karane grzywnami za działania swoich pracowników niezgodne z obowiązującym prawem. Kara może być wymierzona w przypadku, gdy przestępstwo dokonane przez pracownika przyczyniło się do np. korzyści z tego tytułu dla przedsiębiorstwa. Zanim kara wobec podmiotów gospodarczych zostanie zasądzona, sam pracownik lub osoba odpowiedzialna musi być sama skazana w procesie karnym. Spółki akcyjne, spółki z o.o., czy nawet spółki osobowe powinny liczyć się z grzywnami do maksymalnie 1 mln euro za przestępstwo w wyniku zaniedbania oraz do maksymalnie 1,8 mln euro za przestępstwo umyślne.
Austriacka ustawa jest odpowiednikiem polskiej ustawy o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary.


3.1.2. Działalność gospodarcza

Prawo austriackie wyraźnie określa, że z działalnością gospodarczą typu Gewerbe mamy do czynienia wtedy, gdy jest prowadzona dla osiągnięcia zysku. Nie uznaje się za działalność gospodarczą m.in. produkcji rolnej i leśnej, górnictwa, działalności literackiej i artystycznej, wolnych zawodów, psychoterapeutów, weterynarzy, aptekarzy, nauczania w szkołach, prowadzenia działalności bankowej, transportu kolejowego, przewozów lotniczych, prowadzenia teatrów, dystrybucji energii elektrycznej i gazu ziemnego, produkcji i handlu materiałami wybuchowymi, prowadzenia zakładów losowych, publicznego pośrednictwa pracy. Dla tych rodzajów działalności zarobkowej istnieją inne regulacje ustawowe.

W przypadku stowarzyszeń, z zamiarem osiągania zysku lub korzyści mamy do czynienia w sytuacji, jeśli zewnętrzne cechy działalności stowarzyszenia wskazują na prowadzenie działalności gospodarczej, a korzyści w sposób pośredni lub bezpośredni są korzyściami majątkowymi dla członków stowarzyszenia. Jeśli stowarzyszenie prowadzi działalność gospodarczą podlegającą regulacjom ustawy częściej niż raz w tygodniu, oznacza to, że działalność tą prowadzi dla osiągnięcia zysku lub korzyści. Prawo austriackie wyraźnie więc określa, że z działalnością gospodarczą mamy do czynienia wtedy, gdy jest prowadzona dla osiągnięcia zysku. Ustawa określa też inne sytuacje, kiedy działalność taka prowadzona przez np. stowarzyszenia zostaje uznana za działalność gospodarczą. Regulacje te eliminują w ten sposób obchodzenie wymogów ustawy, co jest szczególnie istotne w zakresie tzw. działalności regulowanej, do wykonywania której potrzebne jest spełnienie określonych warunków np. wymogu posiadania odpowiednich kwalifikacji.
3.1.3. Podstawowe zasady działalności

Oprócz ww. zasad, tj. samodzielności w wykonywaniu, regularności i osiągania korzyści, kolejną zasadą jest posiadanie odpowiednich uprawnień w przypadku tzw. działalności regulowanej. Ustawa wyróżnia zasadniczo 2 rodzaje działalności:




  • działalność nie podlegającą żadnym ograniczeniom poza ww. warunkami (freie Gewerbe). Obejmuje ok. tysiąca różnego rodzaju zawodów i 90% wszystkich prowadzących samodzielną działalność. Szczegółowa lista ww. freie Gewerbe dostępna jest na stronie:

http://www.bmwa.gv.at/BMWA/Themen/Unternehmen/Gewerbe/Gewerbeordnung/5unternehmenstaetigkeiten.htm


  • działalność regulowaną (reglamentierte Gewerbe), gdzie wymagane są poświadczone kwalifikacje (Befähigungsnachweis) dla 82 rodzajów działalności gospodarczej (vide załącznik nr 3) jak np. pośrednictwo pracy, agent ubezpieczeniowy, biuro podróży, fotograf itd., w tym także działalności rzemieślniczej np. piekarz, dekarz, posadzkarz, stolarz, zegarmistrz itd. Na prowadzenie tych rodzajów działalności otrzymuje się z Federalnego Ministerstwa Gospodarki i Pracy odpowiednią decyzję (Bescheid).




    1. Wymogi w zakresie posiadania kwalifikacji zawodowych

Oprócz ww. zasad, tj. samodzielności w wykonywaniu, regularności i osiągania korzyści, kolejną zasadą jest posiadanie odpowiednich uprawnień w przypadku tzw. działalności regulowanej. Szczegółowe informacje na ten temat zawarte są w oddzielnym poradniku WEH, który informuje obszernie o podstawach prawnych oraz o tym, jak i co – krok po kroku – należy zrobić w Polsce i w Austrii, aby uzyskać austriackie urzędowe poświadczenie uznania kwalifikacji i dopuszczenia do wykonywania zawodu bądź określonej działalności gospodarczej. Za wykonywanie pracy czy działalności gospodarczej bez potwierdzenia kwalifikacji grozi kara do 3.600.- euro. Trzeba jednak pamiętać, że potrzeba posiadania akceptacji przez władze austriackie określonych kwalifikacji dotyczy w sumie ok. 100 zawodów, a zdecydowana większość zawodów i branż usługowych takowego potwierdzenia nie wymaga.

Poradnik w wersji elektronicznej jest dostępny na stronie:



http://www.handelsratpolen.at/index_pl.htm


    1. Regulacje dotyczące samodzielnej działalności zarobkowej zawarte w ustawie o zatrudnianiu obcokrajowców

Głównym aktem prawnym regulującym zasady zatrudnienia cudzoziemców w Austrii, a po części odnoszącym się do samodzielnej działalności zarobkowej obcokrajowców jest ustawa Ausländerbeschäftigungsgesetz (AuslBG).

W nowelizacji ustawy dokonanej w sierpniu 2005 r. zaostrzono m.in. przepisy uniemożliwiające obejście regulacji o potrzebie posiadania zezwolenia na pracę poprzez zakładanie jednoosobowych firm czy spółek osobowych.

Pełny tekst ustawy można znaleźć na stronie http://www.ris.bka.gv.at/bundesrecht/, po wpisaniu słowa AuslBG w rubryce Suchworte. Po ukazaniu się tekstu ustawy, należy sprawdzić, czy jest to jej aktualna wersja naciskając na hasło „geltende Fassung”.

Za cudzoziemca w myśl ustawy uważana jest osoba, która nie posiada obywatelstwa Republiki Austrii. Jednocześnie § 1 określa krąg osób, których ustawa ta nie obejmuje np. obywateli Europejskiego Obszaru Gospodarczego, ale zgodnie z § 32a z wyłączeniem obywateli państw Unii Europejskiej, które przystąpiły do UE 1 maja 2004 roku, następnie duchownych, azylantów, akredytowanych dziennikarzy, dyplomatów, obywateli krajów trzecich, jeśli pozostają w związku małżeńskim z obywatelem austriackim. itp. Za zatrudnienie uważa się: stosunek pracy, wykonywanie pracy podobnej do stosunku pracy, kształcenie zawodowe, oddelegowanie czy podnajem pracowników.

Ww. nowelizacja ustawy wprowadziła drobną, ale niezwykle istotną zmianę w definicji wykonywania pracy podobnej do stosunku pracy. Otóż w dotychczasowym § 2b wykreślono zapis ...”o ile czynność ta nie jest wykonywana na podstawie zaświadczenia o działalności gospodarczej czy innych przepisów”. W praktyce oznacza to, że od 1.01.06 r. organa kontrolne mogą zakwestionować funkcjonowanie jednoosobowej firmy lub spółki osobowej, jeśli są one zależne od jednego tylko zleceniodawcy, wykonują jego polecenia, nie mają własnych narzędzi itp. Zmiana ta ma zdaniem ustawodawcy spowodować ograniczenie zjawiska masowego zakładania w Austrii jednoosobowych firm z pominięciem niektórych wymogów prawnych (tzw. Scheinselbständige). Firmy te są głównie zakładane przez obywateli z nowych krajów członkowskich, którzy w ten sposób faktycznie obchodzą wymóg posiadania zezwolenia na pracę.

Dla oceny, czy zachodzi zatrudnienie miarodajne jest faktyczne wynagrodzenie, a nie zewnętrzna forma czynności (np. sąsiedzka pomoc przy przeprowadzce).

Zatrudnienie zachodzi także w przypadkach, kiedy:




  • udziałowiec spółki osobowej dla osiągnięcia wspólnego celu spółki lub

  • udziałowiec spółki z ograniczoną odpowiedzialnością posiadający mniej niż 25% udziałów w spółce

wykonuje na rzecz spółki prace, które zwyczajowo wykonywane są w ramach stosunku pracy, chyba, że regionalny oddział Urzędu Pośrednictwa Pracy (Arbeitsmarktservice - AMS) na wniosek zainteresowanego uzna w formie tzw. ustalenia (Feststellung), że znaczący wkład w kierowaniu spółką realizowany jest osobiście przez udziałowców. Składający wniosek o rejestrację spółki ma tutaj obowiązek udokumentowania takiego faktu. AMS na wydanie takiego dokumentu ma aż 3 miesiące czasu i jeśli opinia będzie negatywna, należy zaprzestać działalności. W praktyce określa się tą procedurę „ustaleniem wg §2 ust.4” i zasadniczo służy ona do ograniczania możliwości zakładania spółek osobowych głównie przez obywateli z nowych krajów członkowskich, którzy zdaniem AMS najczęściej obchodzą w ten sposób potrzebę posiadania zezwolenia na pracę.




    1. Regulacje w zakresie legalności pobytu obywatela UE w Austrii

Zgodnie z nową ustawą o osiedlaniu się i pobycie cudzoziemców z 16.08.05 r. (Niederlassungs- und Aufenthaltsgesetz) obywatele UE w przypadku pobytu w Austrii dłuższego od 3 miesięcy muszą od 1.01.2006 posiadać tzw. zaświadczenie meldunkowe (Anmeldebescheinigung). Dotyczy to także pobytu w celu prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej, pracy czy oddelegowania. Do wniosku o wydanie takiego zaświadczenia trzeba będzie dołączyć m.in. dowód zatrudnienia lub samodzielnej działalności gospodarczej, dowód ubezpieczenia zdrowotnego i posiadania odpowiednich środków na utrzymanie. Obowiązek zameldowania się w ciągu 3 dni od przyjazdu w urzędzie gminy i uzyskania kartki meldunkowej (Meldezettel) - niezależnie od planowanej długości pobytu - pozostaje bez zmian. Zaświadczenia meldunkowe na wniosek zainteresowanego wystawiać będą urzędy landowe, np. w przypadku Wiednia Wydział MAG20 urzędu miasta. Zaświadczenia te nie są zezwoleniami na pobyt, tylko – podobnie jak w innych krajach UE - formą pewnej rejestracji dotychczas całkiem swobodnego pobytu cudzoziemców z UE na terenie Austrii (wystarczał zwykły meldunek). Obowiązek posiadania zaświadczenia dotyczy obywateli UE przyjeżdżających do Austrii po 1 stycznia 2006 r.

Organem meldunkowym są urzędy dzielnicowe i gminne np. w Wiedniu Bezirksamt (lista wszystkich urzędów gminnych w Wiedniu jest na stronie http://www.wien.gv.at/mba/mba.htm). W celu uzyskania zameldowania wypełnia się formularz meldunkowy Meldezettel, który jest dostępny na stronie: http://www.help.gv.at/linkhelp/besucher/db/formularauswahl.formular?id=819

W celu uzyskania zameldowania wypełnia się ww. formularz meldunkowy oraz przedkłada się paszport lub dowód osobisty. Na trzy dni przed planowanym wyjazdem należy się wymeldować. W przypadku niedopełnienia lub nieterminowego dopełnienia obowiązku meldunkowego trzeba liczyć się z grzywną w wysokości 726 €.


  1. Rejestracja jednoosobowej firmy - krok po kroku

Zalecana kolejność:

  • koncepcja,

  • zbadanie prawnych możliwości działania,

  • zgłoszenie działalności.




    1. Koncepcja działania

Decydując się na podjęcie samodzielnej działalność gospodarczej należy przede wszystkim sporządzić wstępny biznes-plan. Wg tutejszych wymagań powinien on zawierać następujące elementy: syntezę całego przedsięwzięcia, następnie dokładny opis planowanej działalności (koncepcja, strategia rozwoju), analizę rynkową działalności (do kogo ma być skierowana), plan sprzedaży produktu czy usługi, sposób zarządzania firmą i planowane zatrudnienie, opis szans i ryzyka działalności, przewidywania co rozwoju firmy (sprzedaży, dochodów) w ciągu najbliższych 5 lat, opis możliwości i źródeł finansowania działalności.
Sporządzenie biznes-planu wiąże się z kalkulacjami dot. kosztów wynajęcia lokalu do prowadzenia firmy (dobrze jest mieć wstępną umowę najmu) i posiadania na miejscu kontaktu biznesowego, uwiarygodniającego planowane przedsięwzięcie poprzez np. zapewnienie stałego, gwarantującego minimalną rentowność obrotu. Cudzoziemiec może też dodatkowo wskazać, że podejmowana działalność jest w interesie gospodarki austriackiej (np. nastąpi napływ kapitału zagranicznego, działalność służyć będzie wzmocnieniu konkurencyjności firm austriackich na rynku międzynarodowym, służyć będzie ekspansji eksportowej, zwiększy napływ turystów do Austrii itp.). Najlepiej jeśli samozatrudnienie przyczyni się także do stworzenia nowych miejsc pracy dla miejscowych bezrobotnych. W przypadku obywateli nowych krajów członkowskich nie są to jednak wymogi konieczne do spełnienia.

Potrzebna jest także wstępna umowa najmu mieszkania (za małe mieszkanie 40 mkw. w „średniej klasy” dzielnicy Wiednia trzeba zapłacić 300-400 euro, plus koszty eksploatacji ok. 200 euro miesięcznie).

Ww. dokumenty muszą być sporządzone po niemiecku, a bez chociaż podstawowej znajomości tego języka trudno sobie wyobrazić funkcjonowanie na tutejszym rynku. Dysponując tymi dokumentami można przystąpić do zgłoszenia działalności.


    1. Zapoznanie się z przepisami

Zapoznanie się z przepisami dotyczącymi podejmowania samodzielnej działalności gospodarczej w Austrii i tym samym sprawdzenie, czy zamierzona działalność nie jest w jakiś sposób regulowana - to rzecz podstawowa. Działalność koncesjonowana wymaga bowiem uruchomienia dodatkowej i skomplikowanej procedury uznania posiadanego wykształcenia i doświadczenia zawodowego (vide pkt. 3.2.).



    1. Zgłoszenie działalności

Rejestracji dokonuje się zazwyczaj w magistracie lub jego odpowiednim oddziale dzielnicowym. Można skorzystać z bezpłatnego doradztwa izby gospodarczej, z pomocą przy wypełnianiu dokumentów włącznie.

W obu przypadkach podstawowym dokumentem rejestracyjnym jest krótkie pisemne zgłoszenie działalności (Gewerbeanmeldung – zał. nr 1 lub http://www.wien.gv.at/gewerbe/formular/eingabe/rtf/gewnat.rtf)


do którego trzeba załączyć: akt urodzenia, ewent. akt zawarcia małżeństwa, dowód uprawniający do używania tytułu (magister, doktor itp.), dowód posiadanego obywatelstwa (kopia paszportu), zaświadczenie o zameldowaniu (każdy pobyt dłuższy niż 3 dni wymaga posiadania zameldowania, chyba, że ktoś mieszka w hotelu). Można załączyć wstępną umowę najmu. Kolejnym dokumentem jest zaświadczenie z kraju (Polski) o niekaralności - wyciąg z Krajowego Rejestru Karnego.
Wszystkie dokumenty muszą być złożone w j. niemieckim, a załączniki przetłumaczone i uwierzytelnione. Opłata za złożenie wniosku wynosi 13 euro plus opłaty skarbowe w wysokości 3,60 za 1 załącznik.
Inne koszty: Zarejestrowana firma staje się automatycznie członkiem izby gospodarczej. Roczna składka członkowska dla małej firmy wynosi 120.- euro.

Dodatkowo w przypadku podejmowania działalności regulowanej należy złożyć wniosek o ustalenie indywidualnej zdolności do prowadzenia takiej działalności (Feststellung der individuellen Befähigung). Do wniosku tego trzeba załączyć kopie dokumentów potwierdzających kwalifikacje zawodowe i doświadczenie.


Rejestracja polega na przedłożeniu wymaganych dokumentów (formularz zgłoszenia jest dostępny w wersji elektronicznej), ich przeanalizowaniu przez urzędnika, a następnie zapisaniu danych w systemie komputerowym. System komputerowy to nic innego jak rejestr prowadzących działalność gospodarczą (dane z rejestrów wszystkich urzędów tworzą centralny rejestr prowadzony przez Ministerstwo Gospodarki i Pracy). Rejestracja odbywa się w systemie one-stop-shop (zainteresowany załatwia sprawę tylko u jednego urzędnika). Rejestracja w ciągu 10 minut (zazwyczaj około 30 minut) możliwa jest jedynie w standardowych, nie budzących wątpliwości urzędu, przypadkach (standardisierte Fälle) oraz przy działalności niewymagającej koncesji (freie Gewerbe). Bardzo często zdarza się jednak, że rejestracja trwa dłużej ze względu na braki w dokumentacji lub wątpliwości, które musza być wyjaśnione. Jeśli osoba rejestrująca się dostarczyła wszystkie wymagane dokumenty i nie jest wymagana koncesja, może rozpocząć działalność gospodarczą zaraz po wyjściu z urzędu.

W kilkunastu urzędach możliwa jest także rejestracja działalności on-line (wzór wniosku https://link.help.gv.at/pilotweg/db/formallg.form?behoerde=41&verf=81).

W przypadkach nie budzących wątpliwości otrzymujemy z urzędu nawet i po kilku minutach potwierdzenia on-line zgłoszenia działalności.
Złożenie ww. wniosku i podjęcie działalności po wyjściu z urzędu jest niezależne od dalszych i koniecznych działań tj. rejestracji podatkowej (nie załatwia się tego w urzędzie rejestrującym). Wysyłane jest tylko zawiadomienia do odpowiedniego urzędu skarbowego.
Zgłoszenie ubezpieczenia w zakładzie prowadzącym ubezpieczenia społeczne osób prowadzących działalność gospodarczą (Sozialversicherungsanstalt der gewerblichen Wirtschaft) następuje automatycznie poprzez centralny rejestr osób prowadzących działalność gospodarczą.

Osobno dokonuje się rejestracji w urzędzie skarbowym. Przedsiębiorca musi zameldować się we właściwym urzędzie w ciągu miesiąca od daty rozpoczęcia działalności gospodarczej. Zasadniczo wystarcza krótkie zawiadomienie z informacją o rodzaju działalności i siedzibie firmy (może to zrobić organ rejestrujący). W odpowiedzi na zgłoszenie urząd przysyła ankietę, którą trzeba w ciągu 14 dni wypełnić i odesłać. Po dokonaniu jeszcze innych formalności, np. osobistym przedłożeniu dokumentu tożsamości w urzędzie, otrzymuje się 7-cyfrowy numer identyfikacji podatkowej (Steuernummer).


W chwili rejestracji przedsiębiorca jest rejestrowany pod kolejnym numerem rejestru działalności gospodarczej, ale jako podstawa identyfikacji służy jednak nazwa firmy, pod którą występuje oraz numer podatkowy. Jeśli przedsiębiorca zamierza prowadzić działalność handlową w porozumieniu z dostawcami względnie odbiorcami z innych krajów UE, otrzymuje dodatkowy numer identyfikacyjny tylko dla podatku VAT tzw. UID (Umsatzsteueridentifikationsnummer).
Rejestrujący się przedsiębiorca nie jest objęty obowiązkiem wpisu do rejestru przedsiębiorstw (Firmenbuch). Obowiązek ten powstaje dopiero jeśli jego roczne obroty netto przekraczają 400 tysięcy euro. Tylko w takim przypadku przedsiębiorca otrzymuje dodatkowo numer (Firmenbuchnummer).
Skrócenie czasu rejestracji zostało osiągnięte m.in. poprzez przeniesienie części obowiązków rejestracyjnych z rejestrującego się na odpowiedni urząd i połączenie rejestracji w urzędzie dzielnicy z obowiązkową rejestracją w izbie gospodarczej. Urzędy mają ponadto możliwość szybkiej weryfikacji danych zainteresowanego dzięki elektronicznemu dostępowi do centralnego rejestru meldunkowego, rejestru skazanych, rejestru ubezpieczeń społecznych i rejestru wykroczeń oraz przestępstw finansowych. Ponadto w przypadku jednoosobowego przedsiębiorcy wymagana jest mniejsza liczba dokumentów niż w przypadku spółek.
4.4. Zawieszenie i zaprzestanie działalności
Zgłoszenia zawieszenia działalności gospodarczej (Ruhendmeldung eines Gewerbes) należy dokonać w Izbie Gospodarczej w zwykłej formie pisemnej w ciągu 3 tygodni od daty zawieszenia. Zaprzestanie działalności (Zurücklegung der Gewerbeberechtigung) zgłasza się w urzędzie dokonującym rejestracji działalności (możliwe jest zgłoszenie on-line). Urząd powiadamia o tym fakcie odpowiedni zakład ubezpieczeń społecznych. Oddzielnie należy powiadomić urząd finansowy.


  1. Spółki osobowe prawa handlowego i partnerskie

Do spółek osobowych prawa handlowego należą: spółka jawna (Offene Handelsgesellschaft - OHG) oraz spółka komandytowa (Kommanditgesellschaft - KG). Spółki te powstają na podstawie porozumienia przynajmniej dwóch osób, które prowadzą przedsiębiorstwo jako własną firmę. Za zobowiązania spółki wobec wierzycieli odpowiada bez ograniczeń co najmniej jeden wspólnik (komplementariusz), natomiast co najmniej jeden z pozostałych wspólników (komandytariusz) odpowiada do określonej kwoty.

Zalety:

  • konieczny jest wpis do rejestru firm, ale spółka powstaje już w momencie zawarcia umowy spółki,

  • do założenia spółki nie jest wymagany kapitał minimalny,

  • spółka może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości oraz zaciągać zobowiązania,

  • w zarządzie może być osoba z uprawnieniami do prowadzenia reglamentowanej działalności gospodarczej,

  • w przypadku działalności gospodarczej obowiązkowe jest ubezpieczenie społeczne komplementariusza zgodnie z ustawą GSVG – Gewerbliches Sozialversicherungsgesetz,

  • przy płaceniu podatku dochodowego bierze się pod uwagę zarówno zyski, jak i straty z udziałów poszczególnych wspólników,

  • wypłaty na cele prywatne z kasy spółki nie pomniejszają kwoty podlegającej opodatkowaniu,

  • może zostać udzielone pełnomocnictwo (tzw. prokura).

Wady:

  • nieograniczona odpowiedzialność komplementariusza za długi i nieprzewidziane wypadki losowe przedsiębiorstwa (ważne jest ubezpieczenie komplementariusza)

  • obowiązek prowadzenia pełnej księgowości i bilansu handlowego,

  • ścisłe uregulowania dotyczące kwestii podatkowych i ubezpieczeniowych wspólników.


5.1. Spółka partnerska (zarobkowa)
O spółce zarobkowej (offene Erwerbsgesellschaften - OEG, Kommanditerwerbsgesellschaften - KEG) możemy mówić, gdy przynajmniej dwie osoby prowadzą przedsiębiorstwo jako własną firmę, a zakres działalności firmy nie wykracza poza drobną działalności gospodarczą. W przypadku OEG wszyscy wspólnicy odpowiadają majątkiem osobistym za zobowiązania spółki, podczas gdy w KEG odpowiedzialność co najmniej jednego wspólnika (komandytariusza) jest ograniczona do określonej kwoty.

Zalety:

  • umowa spółki nie wymaga szczególnej formy (vide zał. nr 2); konieczny jest tylko wpis do rejestru firm - Firmenbuch (spółka powstaje wraz z wpisem do rejestru),

  • do założenia spółki nie jest wymagany kapitał minimalny,

  • spółka może we własnym imieniu nabywać prawa, w tym własność nieruchomości oraz zaciągać zobowiązania,

  • nie ma obowiązku prowadzenia pełnej księgowości i bilansu handlowego,

  • w zarządzie może być osoba z uprawnieniami do prowadzenia reglamentowanej działalności gospodarczej,

  • w przypadku działalności gospodarczej obowiązkowe jest ubezpieczenie społeczne wspólnika z nieograniczoną odpowiedzialnością zgodnie z ustawą GSVG – Gewerbliches Sozialversicherungsgesetz,

  • przy płaceniu podatku dochodowego bierze się pod uwagę zarówno zyski, jak i straty z udziałów poszczególnych wspólników,

  • wypłaty na cele prywatne z kasy spółki nie pomniejszają kwoty podlegającej opodatkowaniu.


Wady:

  • nieograniczona odpowiedzialność wspólników za długi i nieprzewidziane wypadki losowe przedsiębiorstwa (ważne jest odpowiednie ubezpieczenie)

  • w zarządzie mogą być tylko udziałowcy,

  • ścisłe uregulowania dotyczące kwestii podatkowych i ubezpieczeniowych wspólników,

  • nie może zostać udzielone pełnomocnictwo (tzw. prokura).


5.2. Zasady działania spółki partnerskiej (zarobkowej)
Wspólnicy odpowiadają nieograniczenie, solidarnie i osobiście swoim prywatnym majątkiem. Spółka podlega także prawu o prowadzeniu działalności gospodarczej (Gewerbeordnung). Zarówno wspólnicy jak i pracownicy, którzy są zarejestrowani na pół etatu i są ubezpieczeni zgodnie z ogólną ustawą o ubezpieczeniu społecznym (ASVG), muszą dokonać rejestracji prowadzonej działalności gospodarczej (Gewerbeanmeldung). W przypadku działalności regulowanej konieczne jest także dostarczenie dokumentu, stwierdzającego kwalifikacje potrzebne do prowadzenia takiej działalności zarobkowej (Befähigungsnachweis). W przypadku OEG wystarczy, jak powyższym wymogom sprosta ustawowy przedstawiciel i zarządzający spółką (Gesellschaftsführer). Trzeba też pamiętać, że zgodnie z ustawą o zatrudnianiu cudzoziemców, z zatrudnieniem wymagającym zezwolenia mamy do czynienia także w przypadku, kiedy udziałowiec spółki osobowej dla osiągnięcia wspólnego celu spółki wykonuje na rzecz spółki prace, które zwyczajowo wykonywane są w ramach stosunku pracy, chyba, że regionalny oddział Urzędu Pośrednictwa Pracy (Arbeitsmarktservice - AMS) na wniosek zainteresowanego uzna w formie tzw. ustalenia (Feststellung), że znaczący wkład w kierowaniu spółką realizowany jest osobiście przez udziałowców. Składający wniosek o rejestrację spółki ma obowiązek udokumentowania takiego faktu. AMS na wydanie takiego dokumentu potrzebuje aż 3 miesiące czasu i jeśli jego opinia będzie negatywna, należy zaprzestać działalności.

Udział w zyskach spółki każdego wspólnika podlega opodatkowaniu. Każdy ze wspólników spółki jest zobowiązany do płacenia podatku od dochodów i do ubezpieczenia chorobowego i emerytalnego. Rejestracji dokonuje się w odpowiednim zakładzie prowadzącym ubezpieczenia.


5.3. Rejestracja

Kolejność postępowania:




  1. Zawarcie umowy o utworzeniu OEG (wzór zał. nr. 2),

  2. Uwierzytelnienie podpisów,

  3. Wystąpienie do AMS o potwierdzenie działalności (tzw. Feststellung),

  4. Rejestracja w sądzie rejestrowym (Firmenbuch),

  5. Zgłoszenie do urzędu finansowego,

  6. Zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego.

Wpis w rejestrze przedsiębiorstw jest konieczny i jednocześnie oznacza powstanie spółki. W nazwie spółki musi występować nazwisko przynajmniej jednego ze wspólników oraz dodatek "OEG".

Założenie spółki OEG jest tylko wtedy możliwe, jeśli przedsiębiorstwo nie przekracza rozmiarów małego przedsiębiorstwa, a więc do rocznych obrotów mniejszych od 400 tys. euro. Jeśli roczne obroty w trakcie działalności spółki przekroczą powyższą granicę, spółka OEG musi przekształcić się w inną spółkę, np. w OHG.


6. Wykonywanie wolnego zawodu na przykładzie pielęgniarki

W myśl § 11 federalnej ustawy o zawodach w ochronie zdrowia i opiece nad chorymi (Gesundheits- und Krankenpflegegesetz) pielęgniarka lub pielęgniarz to osoby wykonujące czynności pielęgnacyjne w zakresie promocji zdrowia, prewencji, diagnostyki, terapii i rehabilitacji, a więc czynności, których celem jest zachowanie lub przywrócenie zdrowia oraz zapobieganie chorobom. Na czynności zawodowe składa się opieka i pielęgnowanie chorych fizycznie lub psychicznie ludzi w każdym wieku, upośledzonych, ciężko chorych i umierających, jak również opiekuńcze zadania w zakresie rehabilitacji, podstawowej ochrony zdrowia, promocji zdrowia i zapobiegania chorobom. Ustawa wymienia również jako czynność zawodową pomoc w czynnościach terapeutycznych i rehabilitacyjnych, ale tylko na polecenie lekarza. Zgodnie z § 35 ustawy zawód pielęgniarki może być wykonywany jako zawód wolny (ale nie jako działalność gospodarcza jak w przypadku masażysty) lub w oparciu o umowę o pracę: ze szpitalem, praktyką lekarską, firmą oferującą usługi pielęgniarsko-opiekuńcze czy nawet osobą fizyczną. Zgłoszenia działalności w formie wolnego zawodu dokonuje się w przypadku pielęgniarki w urzędzie gminy (Bezirksverwaltungsbehörde). W Wiedniu jest to wydział MAG 15, referat I/1.

Do zgłoszenia należy dołączyć:


  • dokument uprawniający do wykonywania zawodu na terenie Austrii,

  • wyciąg z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności,

  • świadectwo lekarskie o przydatności do wykonywania zawodu,

  • dyplom pielęgniarki,

  • kopię dowodu tożsamości.

Oprócz ubezpieczenia zdrowotnego i emerytalnego osoba taka musi się także ubezpieczyć od odpowiedzialności cywilnej.
7. Samozatrudnienie a podatki w Austrii

    1. Opodatkowanie dochodów przedsiębiorców

Jest tylko jeden podatek dochodowy od osób fizycznych (Einkommensteuer). Podatek ten płacą osoby prowadzące działalność na własny rachunek (Selbständige) oraz pracownicy w formie zaliczek na podatek dochodowy zwanych Lohnsteuer.

Kwota wolna od podatku w 2005 i 2006 roku wynosi 10.900.- € dla pracobiorców i 10.000.-€ dla osób prowadzących działalność na własny rachunek.


Od 01.01.2005 obowiązują następujące progi podatkowe:


Dochód

Podatek

do 10.000

0%

do 25.000

5.750.- euro lub 23%

(dochody–10.000)x5.750)/15.000




do 51.000

17.085.- euro lub 33,5%

5.750+((dochody–25.000)x11.335)/26.000



powyżej 51.000

50%

17.085+(dochody–51.000)x0,5 


Szczegółowe informacje o podatku od dochodów osobistych, stopie podatków, terminach płatności, ulgach oraz wypełnianiu deklaracji podatkowych można znaleźć na stronie Federalnego Ministerstwa Finansów:



https://www.bmf.gv.at/steuer/_start.htm. Na stronie tej dostępna jest również opracowana w prostej i przystępnej formie broszura dotycząca podatku od dochodów osobistych: www.bmf.gv.at/Steuer/Leitfden/TippsfrLohnsteuerzahler/Steuerbuch2005deutsch.pdf
Podatek dochodowy od spółek kapitałowych (GmbH, AG) występuje pod nazwą podatku od osób prawnych (Körperschaftsteuer) i wynosi 25%.
Roczne obroty do maksymalnie 22.000.- euro zwalniają z obowiązku naliczania podatku VAT.

7.2. Polsko-austriacka umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania
Dzięki umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Polską a Austrią unika się dwukrotnego opodatkowania tego samego dochodu w Polsce i Austrii. Pełny tekst Umowy dostępny jest na stronie internetowej polskiego Ministerstwa Finansów: http://www.mf.gov.pl/index.php?wysw=2&sgl=2&dzial=150
Zgodnie z Umową Polska i Austria przyjęły do stosowania zasadę rezydencji, co oznacza opodatkowanie dochodów podmiotów mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na ich terytorium bez względu na to, gdzie rzeczywiście taki dochód powstał. Umowa dokładnie określa, gdzie dana osoba powinna zapłacić podatek, a w sytuacji gdy zostanie podwójnie opodatkowana w obu państwach, w jaki sposób uniknąć podwójnego opodatkowania (np. przez odliczenie kwoty już zapłaconej bądź przez zwolnienie z podatku w Polsce lub Austrii).


  1. Sprawy ubezpieczenia emerytalnego i zdrowotnego

W latach 2005/2006 minimalna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalno-rentowe wynosi miesięcznie 1.121,64 euro i 576,87 euro dla ubezpieczeń zdrowotnych. Maksymalna podstawa wymiaru składki dla obu rodzajów ubezpieczeń wynosi 4.235.- euro miesięcznie, czyli 50.820,- euro rocznie (dochód powyżej tej kwoty nie podlega ubezpieczeniu społecznemu).

W roku 2006 obowiązują następujące stopy procentowe składek:




  • ubezpieczenie chorobowe: 9,1 %

  • ubezpieczenie emerytalno-rentowe: 15 %

  • ubezpieczenie od nieszczęśliwych wypadków: rocznie 85,08 euro.



  1   2   3


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość