Spis treści: List Prezesa 5 Ogólna charakterystyka nowego systemu emerytalnego 7



Pobieranie 0.72 Mb.
Strona1/12
Data18.06.2016
Rozmiar0.72 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12

Urząd Nadzoru nad Funduszami Emerytalnymi



Bezpieczeństwo dzięki emeryturze

Raport na temat

zakładów emerytalnych oraz

sposobu wypłat emerytur z II filara


Warszawa 2002

Spis treści:
List Prezesa 5

1.Ogólna charakterystyka nowego systemu emerytalnego 7

1.1.Kształt nowego systemu 7

1.1.1.Charakterystyka starego i nowego systemu emerytalnego 7

1.1.2.Analiza funkcjonowania systemu 8

1.1.3.Ramy prawne nowego systemu emerytalnego 12

1.1.4Rynek funduszy emerytalnych 2001 17

1.1.5Stopy zastąpienia w nowym systemie 25

1.2.Projekt ustawy o zakładach emerytalnych - omówienie 27

1.3.Analiza wielkości kapitałów emerytalnych II-go filara 44

1.3.1.Uwarunkowania wysokości wypłat transferowych z OFE do zakładów emerytalnych 44

1.3.2.Kapitał zgromadzony w otwartym funduszu emerytalnym 48

2.Produkty na rynku świadczeń emerytalnych 53

2.1.Klasyfikacja metod wypłacania 53

2.2.Wypłata jednorazowa 54

2.3.Wypłaty programowane 55

2.4.Emerytury dożywotnie 58

2.5.Zasada emerytury rodzinnej 63



3. Analiza produktów – wybrane zagadnienia 68

3.1.Uprawnienia nabyte przed reformą systemu ubezpieczenia emerytalnego 68

3.1.1.Kapitał początkowy 69

3.1.2.Projekt ustawy o zakładach emerytalnych 73

3.2.Sprawiedliwość społeczna czy indywidualna? 74

3.2.1.Wiek przejścia na emeryturę 74

3.2.2.Tablice dalszego przeciętnego trwania życia 74

3.3.Problem jawnego i ukrytego różnicowania klientów 79

3.3.1.Selekcja negatywna 80

3.4.Koszty systemu 84

3.4.1.Koszty związane z emeryturami dożywotnimi 84

3.4.2.Miara względnego kosztu emerytury – współczynnik wartości pieniądza (MWR) 86

3.4.3.Kraje Ameryki Łacińskiej – nadzór nad cenami emerytur 88

3.4.4.Polska – rozwiązania proponowane w projekcie ustawy o zakładach emerytalnych 89

3.4.5.Wnioski 90

3.5.Charakterystyka ryzyk zawartych w części dekumulacyjnej systemu ubezpieczeń społecznych 91

3.5.1.Ryzyko zarządzanych aktywów 92

3.5.2.Ryzyko aktuarialne 94

3.5.3.Kształt rynku ubezpieczeń emerytalnych a poziom ryzyka 98

4.Sposoby wypłat emerytur w innych krajach 103

4.1.Przegląd istniejących rozwiązań 103

4.1.1.Europa 103

4.1.2.Ameryka Północna 109

4.1.3.Pozostałe kontynenty 109

4.2.Kraje o podobnych systemach emerytalnych do polskiego 110

4.2.1.Kraje Ameryki Łacińskiej 110

5.Koncepcje wypłat świadczeń emerytalnych – ujęcie podmiotowe 119

5.1.Rozważania wstępne 119

5.1.1.Płaszczyzny analizy 119

5.1.2.Koncepcje wypłat świadczeń emerytalnych 122

5.2.Scentralizowana instytucja wypłacająca emerytury 123

5.2.1.Funkcje systemu 123

5.2.2.ZUS czy nowa instytucja? 129

5.3.Otwarte fundusze emerytalne 132

5.3.1.Bieżąca działalność 132

5.3.2.Emerytura programowana 132

5.4.Zakłady ubezpieczeń na życie 133

5.4.1.Obecna działalność a nowe zadania 133

5.4.2.Wymogi systemowe 134

5.4.3.Podsumowanie 136

5.5.Zakłady emerytalne 137

5.5.1.Ogólna koncepcja zakładów emerytalnych 137

5.5.2.Zasady prowadzenia działalności inwestycyjnej. Bezpieczeństwo środków powierzonych zakładom emerytalnym 139

5.5.3.Stymulowanie konkurencji na rynku zakładów emerytalnych 145

5.5.4.Waloryzacja świadczeń 146

5.5.5.Zakłady emerytalne w kontekście emerytury rodzinnej 148

5.5.6.Zagrożenia dla systemu Zakładów Emerytalnych – ujęcie kapitałowo-kosztowe 156

5.5.7.Podsumowanie 162



Zakończenie 167

Spis tabel i rysunków 174

Bibliografia 176


Szanowni Państwo!

Nowy system emerytalny w istotnym stopniu przenosi ryzyko poziomu świadczenia na przyszłego świadczeniobiorcę. Jest to efekt konsekwentnego wprowadzania w Polsce zasady zdefiniowanej składki. Dlatego system powinien być maksymalnie przejrzysty, prosty i stabilny.

Regulacje dotyczące nowego systemu emerytalnego w Polsce są uchwalane i modyfikowane stopniowo już przez trzy kolejne kadencje Parlamentu. Wciąż jednak brak ustawy o zakładach emerytalnych, czyli regulacji dotyczących sposobu wypłat świadczeń emerytalnych z kapitałowej części obowiązkowego systemu. Mimo, że reforma funkcjonuje już trzy lata i od tego czasu można oszczędzać w otwartych funduszach emerytalnych, wciąż nie wiadomo kto i w jaki sposób będzie wypłacać emerytury ze środków zgromadzonych w OFE. Zgodnie z ustawą o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, powinny to być zakłady emerytalne, zaś ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych wyraźnie mówi o emeryturach dożywotnich wypłacanych przez zakłady emerytalne. Projekt ustawy o zakładach emerytalnych przesłany do Sejmu poprzedniej kadencji nie stał się w ogóle przedmiotem prac parlamentarnych i zgodnie z zasadą dyskontynuacji prac parlamentu musi być ponownie wniesiony, by zajął się nim parlament kolejnej kadencji.

Po ponownym przedłożeniu parlamentowi, warto rozważyć wprowadzenie drobnych modyfikacji. Modyfikacje w projekcie ustawy powinny polegać głównie na wprowadzeniu emerytury rodzinnej, silnego powiązania wysokości wymaganego kapitału z ryzykiem dopuszczalnych lokatach zakładów emerytalnych, rozważeniu warunkowego dopuszczenia w początkowym okresie reformy najlepszych zakładów ubezpieczeń na życie do pełnienia roli zakładów emerytalnych, jeżeli nie powstałyby odrębne zakłady emerytalne, ze względu na małą liczbę świadczeniobiorców bezpośrednio po rozpoczęciu sprzedaży emerytur dożywotnich. Koszty systemu ponadto zostałyby obniżone przez: scentralizowaną akwizycję przez ZUS i przelew świadczeń z tytułu emerytur dożywotnich przez ZUS razem z emeryturą z części repartycyjnej. Jako konkurencyjne uzupełnienie emerytury dożywotniej, rozważyć można możliwość korzystania z programowanej wypłaty środków przez Otwarte Fundusze Emerytalne.

Niewątpliwie sprawa wypłaty świadczeń wymaga pilnego uregulowania zgodnie z interesem beneficjentów zreformowanego systemu emerytalnego.

Niniejszy raport dopełnia wcześniejsze analizy funkcjonowania reformy zawarte w raportach UNFE: Bezpieczeństwo dzięki konkurencji oraz Bezpieczeństwo dzięki zapobiegliwości z lat 2000, 2001.



dr Cezary Mech

Prezes

Urzędu Nadzoru

nad Funduszami Emerytalnymi


  1. Ogólna charakterystyka nowego systemu emerytalnego

    1. Kształt nowego systemu

      1. Charakterystyka starego i nowego systemu emerytalnego

Przyczyną wprowadzenia reformy emerytalnej w Polsce była konieczność takiego dostosowania systemu zabezpieczeń emerytalnych do zmian na rynku pracy i spodziewanych tendencji demograficznych, które pozwoliłoby na ograniczenie wydatków państwa z tytułu finansowania emerytur a jednocześnie, zachowując prawa nabyte, stanowiło rękojmię wypłaty godziwych świadczeń w przyszłości.

System emerytalny w Polsce przed rokiem 1998 oparty był w całości na zasadzie repartycyjnej zakładającej, iż bieżące wpływy od osób opłacających składki są przeznaczone na wypłaty świadczeń dla obecnych beneficjentów. Był systemem opartym na zdefiniowanym świadczeniu (ang. defined benefit). Znana była w przybliżeniu wysokość świadczenia emerytalnego, a ryzyko dopłat przerzucone było na skarb państwa. Zakład Ubezpieczeń Społecznych pełnił rolę instytucji pobierającej składki i wypłacającej świadczenia emerytalno-rentowe.

Pozostanie przy starym systemie emerytalnym w warunkach starzejącego się społeczeństwa, groziłoby koniecznością podejmowania niepopularnych decyzji o wzroście składki w celu zapewnienia określonego poziomu świadczeń. Jednocześnie wzrost składki nie dawałby pewności, czy zachowana zostanie realna wartość emerytur. Alternatywę stanowiłoby obniżenie świadczeń emerytalnych, co mogłoby się spotkać z niezadowoleniem ze strony społeczeństwa. Operacja ta byłaby trudna do przeprowadzenia, ze względu na prawa nabyte do świadczeń na określonym wcześniej poziomie. Rozwiązanie to mogłoby być skuteczne jedynie w krótkiej perspektywie powodując chwilowy spadek wydatków budżetowych. W średnim i dłuższym okresie prowadziłoby do zwiększenia wydatków na pomoc socjalną, doprowadzając równocześnie do pogorszenia nastrojów społecznych. Konieczne stało się wprowadzenie głębokiej reformy emerytalnej.

Nowy system emerytalny jest w całości systemem o zdefiniowanej składce (ang. defined contribution). Znana jest wysokość składki, natomiast nieokreślona jest wysokość przyszłego świadczenia emerytalnego. System o zdefiniowanej składce pozwala względnie przewidzieć koszty uczestnictwa w systemie. Nie jest wrażliwy na znaczące zmiany w strukturze demograficznej ludności. Przerzuca jednak w całości ryzyko poziomu przyszłego świadczenia na beneficjentów systemu.

Za wprowadzeniem w Polsce systemu emerytalnego o zdefiniowanej składce przemawiało wiele czynników. W okresie przed wprowadzeniem reformy nastąpiło drastyczne zmniejszenie wpływów do Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wynikające z sytuacji na rynku pracy oraz tendencji demograficznych, powodując konieczność dopłat z budżetu państwa na pokrycie bieżących świadczeń wypłacanych przez zakład. Dodatkowo niekorzystne prognozy, dotyczące zmian w strukturze demograficznej ludności, nie rokowały szans na zwiększenie wpływów do ZUS w przyszłości. Pogłębiająca się dysproporcja pomiędzy wielkością wpływających składek a kwotą wypłacanych świadczeń zwiększałaby dotację z budżetu państwa przeznaczoną na wypłaty świadczeń w kolejnych latach.

Zreformowany system zabezpieczenia społecznego składa się z trzech filarów. Tylko pierwszy filar opiera się na zasadzie umowy międzypokoleniowej. Pozostałe dwa filary mają postać kapitałową. Również pierwszy filar objęto głęboką modyfikacją zasady repartycyjnej, wprowadzając związek między wysokością opłacanej składki, a otrzymywanym świadczeniem (zastąpienie zasady zdefiniowanego świadczenia zasadą zdefiniowanej składki).



      1. Analiza funkcjonowania systemu

Podstawową cechą nowego systemu jest przerzucenie ryzyka wysokości przyszłego świadczenia na przyszłych świadczeniobiorców. Państwo gwarantuje tylko emeryturę minimalną z obowiązkowej części systemu. Mając świadomość korzyści oraz zagrożeń związanych z wprowadzeniem nowych rozwiązań, Urząd Nadzoru nad Funduszami Emerytalnymi wypełniając swoje statutowe zadanie, jakim jest ochrona interesów członków OFE, zajmował stanowisko wobec zachodzących zmian na rynku funduszy emerytalnych. Swoje analizy opublikował w raportach Bezpieczeństwo dzięki konkurencji oraz Bezpieczeństwo dzięki zapobiegliwości.

Przygotowany w 2000 roku raport Bezpieczeństwo dzięki konkurencji oceniał realizację reformy emerytalnej w zakresie jej II filara, czyli funkcjonowania otwartych funduszy emerytalnych. Celem raportu było udzielenie odpowiedzi na pytania: jak sprawdzają się poszczególne rozwiązania i czy wszystkie one należycie zabezpieczają interesy członków funduszy emerytalnych. W raporcie wskazano problemy, które wystąpiły w czasie wdrażania reformy oraz zbadano nieprawidłowości mogące zagrozić zbudowaniu stabilnego, przejrzystego oraz konkurencyjnego rynku funduszy emerytalnych. Wnioski z raportu wskazywały na niepokojąco wysoką koncentrację rynku funduszy emerytalnych, która może zakłócić konkurencję niezbędną dla efektywnego funkcjonowania systemu. Raport przedstawiał konkretne propozycje mające na celu wzmocnienie konkurencji oraz zagwarantowanie ochrony praw członków. UNFE wskazywał m.in. na korzyści dla konkurencji i interesów członków OFE, które wystąpiłyby, gdyby wprowadzić możliwość odprowadzania dodatkowych dobrowolnych składek do OFE. Poruszona w raporcie problematyka miała na celu zapobieżenie negatywnym doświadczeniom, jakie miały miejsce w pierwszych latach funkcjonowania reform emerytalnych w innych krajach o podobnych rozwiązaniach systemowych.

Kolejnym opracowaniem opublikowanym przez UNFE był raport Bezpieczeństwo dzięki zapobiegliwości. Dokument ten poruszał problematykę pracowniczych programów emerytalnych. W opracowaniu podjęto próbę odpowiedzi na szereg pytań:


  • o rolę pracowniczych programów emerytalnych w nowym systemie,

  • czynniki sprzyjające ich rozwojowi,

  • jak również czynniki hamujące ten rozwój.

Szczególnie ważnym elementem rozważań była analiza działań mających na celu upowszechnienie PPE oraz kroki, jakie należy podjąć, aby zapewnić najwyższe świadczenia emerytalne. Raport wskazywał, iż bez pracowniczych programów emerytalnych, jako powszechnej części systemu, nie uda się uzyskać programowej różnorodności otrzymywania przyszłego świadczenia z trzech filarów. Brak różnorodności form zabezpieczenia, podobnie jak brak konkurencji, prowadziłby do niskich stóp zastąpienia – czyli niskich emerytur. Świadczenibiorcy nie odczuliby planowanych efektów reformy emerytalnej, która ma charakter kompleksowy i przewiduje substytucję obniżki stóp zastąpienia w obowiązkowej części systemu poprzez dobrowolne oszczędzanie na emeryturę w pracowniczych programach emerytalnych. Wskazano, iż w obecnej sytuacji na rynku pracy, jak i sytuacji ekonomicznej przedsiębiorców, brak jest czynników w sposób wystarczający równoważących, z punktu widzenia pracodawcy, obciążenia ekonomiczne związane z finansowaniem składek do PPE. Celem raportu była analiza warunków służących rozwojowi programów: ich popularyzacji, zwiększeniu powszechności i obniżania kosztów ich funkcjonowania. Raport potwierdził konieczność upowszechniania PPE, przy uwzględnieniu specyfiki każdej z form, w których można je tworzyć.

Obydwa raporty zostały pozytywnie zaopiniowane przez Komitet Doradczy UNFE. Publikacja opracowań Urzędu miała być pomocna w działaniach, które powinny być podjęte w celu harmonijnego rozwoju rynku funduszy emerytalnych w Polsce, w interesie wszystkich, jako przyszłych emerytów.



Składka

W nowym systemie wielkość przyszłego świadczenia emerytalnego jest zależna od dwóch podstawowych czynników:



  • długości aktywności zawodowej (okresu przez jaki odprowadzane są składki),

  • wysokości składki.

Składka przeznaczana jest na:

  • wypłaty bieżących emerytur (I filar),

  • akumulację kapitału – inwestycje w OFE (II filar).

Na efektywność funduszu emerytalnego ma bezpośredni wpływ stan gospodarki Polski oraz umiejętności osób zarządzających aktywami funduszu.

Za pobieranie składek od płatników odpowiedzialny jest wyłącznie Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Suma składki, w wysokości 45% nieubruttowionego wynagrodzenia przed opodatkowaniem, zostaje rozdzielona na poszczególne fundusze: emerytalny, rentowy, chorobowy i wypadkowy.

Część składki przeznaczona na ubezpieczenie emerytalne wynosi 19,52% ubruttowionej podstawy wymiaru składki, przy czym 12,22% pozostaje w ZUS, a 7,3% przekazywane jest do wybranego otwartego funduszu emerytalnego w II filarze. Środki przekazywane do OFE, przeliczane są na jednostki rozrachunkowe i zapisywane na indywidualnym koncie uczestnika.

Rysunek 1. Podział składki na ubezpieczenie emerytalne

Z
US odprowadza do funduszu rezerwy demograficznej 0,1% podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie emerytalne. Środki Funduszu mogą być przeznaczone wyłącznie na uzupełnienie niedoboru występującego w funduszu emerytalnym istniejącego w ramach Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (spowodowanego niekorzystnymi tendencjami demograficznymi).



      1. Ramy prawne nowego systemu emerytalnego

Zreformowany system emerytalny regulują obecnie cztery podstawowe akty prawne: ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych, ustawa o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, ustawa o emeryturach i emeryturach z FUS i ustawa o pracowniczych programach emerytalnych. Równie istotne, ze względu na wielkość otrzymywanej w przyszłości emerytury, jest wprowadzenie w życie odpowiednich aktów prawnych regulujących okres wypłaty przyszłych świadczeń. Przedłożony przez rząd w poprzedniej kadencji sejmu, projekt ustawy o zakładach emerytalnych określał sposoby oraz formy wypłat przyszłych emerytur.

Rysunek 2. Zasady funkcjonowania części kapitałowej polskiego systemu emerytalnego.

Powyższy rysunek przedstawia zasady funkcjonowania części kapitałowej polskiego systemu emerytalnego. Wyróżnić można trzy fazy:



  • fazę poboru składki (uregulowaną przede wszystkim przez przepisy ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i aktów wykonawczych do niej),

  • fazę akumulacji składki, określoną w ustawie o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych i aktach wykonawczych do niej oraz

  • fazę wypłaty świadczeń, nie uregulowaną, jak dotąd całościowo, przez obowiązujące przepisy prawa.

Faza poboru składki

Faza poboru składki unormowana jest przez wymienione wyżej akty prawne. Składka na ubezpieczenie emerytalne płacona jest w równych częściach przez pracodawcę i pracownika. Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest odpowiedzialny za przekazywanie jej do otwartego funduszu emerytalnego, którego członkiem jest ubezpieczony.



Faza akumulacji składki

Składka przekazana do otwartego funduszu emerytalnego, po dokonaniu potrącenia jednej z opłat na rzecz powszechnego towarzystwa emerytalnego zarządzającego funduszem, inwestowana jest w aktywa finansowe w ramach limitów inwestycyjnych określonych w ustawie o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych i aktach wykonawczych. Na rachunku członka ujawniana jest liczba jednostek rozrachunkowych, odpowiadająca wartości środków oszczędzonych przez członka. Kwota stanowiąca iloczyn liczby jednostek rozrachunkowych na rachunku członka OFE oraz wartości jednostki z dnia wypłaty określa kwotę przekazaną przez otwarty fundusz emerytalny na sfinansowanie świadczenia emerytalnego.



Faza wypłaty świadczeń

Do chwili obecnej nie zostały uchwalone przepisy prawa regulujące sposób postępowania w fazie wypłaty świadczeń. Kwestii tej dotyczył projekt ustawy o zakładach emerytalnych. Unormowanie prawne tego zagadnienia jest równie istotne dla przyszłych emerytów jak regulacje dotyczące okresu gromadzenia kapitału w OFE. Proponowane w projekcie ustawy rozwiązania dotyczące wypłat przyszłych emerytur mają zapewnić w przyszłości maksymalizację otrzymywanego świadczenia przez przyszłych beneficjentów.



Konstrukcja prawna OFE

Otwarty charakter funduszy emerytalnych oznacza, że każdy uprawniony może dowolnie wybrać fundusz, a fundusz nie może odmówić mu członkostwa. Wybór OFE nie jest ostateczny. W ciągu dwóch pierwszych lat członkostwa zmiana funduszu następuje za opłatą (opłata ta wynosi maksymalnie 40% minimalnego wynagrodzenia za pracę i zmniejsza się o 1/8 tej kwoty po każdym następnym kwartale, dodatkowo zmiana funduszu w tym okresie wiąże się z potrąceniem kwoty w wysokości 4% minimalnego wynagrodzenia z oszczędności emerytalnych, o ile statut OFE tak stanowi).

Po uzyskaniu dwuletniego stażu członkowskiego, członek OFE może nieodpłatnie przenieść zgromadzone oszczędności do innego działającego na rynku funduszu emerytalnego.

W przypadku śmierci członka OFE, połowa środków zgromadzonych na jego rachunku zostaje przekazana na rachunek jego współmałżonka. Pozostała część przypada osobie wskazanej przez niego, a w przypadku nie wskazania takiej osoby - spadkobiercom.

Zadaniem OFE jest akumulacja środków gromadzonych tylko w okresie aktywności zawodowej członka funduszu.

Po osiągnięciu wymaganego wieku emerytalnego (dla kobiet - 60, dla mężczyzn - 65 lat) kapitał zgromadzony w OFE będzie stanowił podstawę wyliczenia przyszłego świadczenia emerytalnego.




Charakter prawny środków gromadzonych w otwartych funduszach emerytalnych.

Reforma systemu zabezpieczenia społecznego, której istotnym elementem było powstanie otwartych funduszy emerytalnych, nie pociągnęła za sobą utraty charakteru publicznoprawnego przez środki służące do finansowania wydatków emerytalnych.

Fakt, że zarówno środki gromadzone na koncie w ZUS jak i w OFE służą do finansowania świadczeń emerytalnych przemawia za traktowaniem obu grup środków w ten sam sposób. Powierzenie zarządzania nimi podmiotom sektora prywatnego ma na celu jedynie sprawne ich pomnażanie, przy wykorzystaniu doświadczenia i kwalifikacji kadry instytucji finansowych.

Za publicznoprawnym charakterem środków zarządzanych przez fundusze przemawiają ponadto:



  • obowiązkowy charakter członkostwa osób podlegających ubezpieczeniu społecznemu w otwartym funduszu emerytalnym,

  • brak wpływu osoby podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego na wysokość wnoszonej przez nią składki,

  • brak bezpośredniego dostępu członków otwartych funduszy emerytalnych do środków zgromadzonych na rachunkach,

  • brak możliwości przeznaczenia wyżej wymienionych środków na cele inne niż wykupienie emerytury w zakładzie emerytalnym dla członka funduszu lub, w przypadku jego śmierci, osoby lub osób przez niego wskazanych,

  • pobór należnej, a nie uiszczonej składki na ubezpieczenie społeczne w trybie egzekucji administracyjnej


Rola państwa w zreformowanym systemie emerytalnym

Rola państwa w systemie prywatnych funduszy emerytalnych koncentruje się na tworzeniu mechanizmów obejmujących regulację i nadzór, zapewniających bezpieczeństwo systemu w okresie akumulacji środków i otrzymywania w przyszłości świadczenia emerytalnego. Akumulacja kapitału na przyszłą emeryturę w funduszach kapitałowych i zreformowanym Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych maksymalizuje bezpieczeństwo uczestników systemu – system mieszany jest stosunkowo odporny zarówno na ewentualne załamania rynku kapitałowego, jak i na niebezpieczeństwa wynikające z niekorzystnych trendów demograficznych, takich jak starzenie się społeczeństwa czy niski przyrost naturalny. Dodatkowo system w całym okresie funkcjonowania jest wspierany gwarancjami finansowymi z budżetu państwa. Przyjęte rozwiązania reformy systemu emerytalnego powinny zapewnić w długim okresie jego samofinansowanie.



OFE

II filar reformy systemu ubezpieczeń społecznych polega na inwestowaniu obowiązkowej składki emerytalnej na rynku kapitałowym poprzez otwarte fundusze emerytalne. Obowiązkowo do II filara musiały przystąpić osoby czynne zawodowo, które w dniu rozpoczęcia reformy (1 stycznia 1999) nie przekroczyły 30 lat, obecnie wszyscy zaczynający okres aktywności zawodowej zobowiązani są do przystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego.



Wysokość przyszłego świadczenia z II filara zależy od wysokości i ilości składek, które wpłynęły na konto uczestnika oraz efektywności funduszu zarządzającego powierzonymi środkami. Efektywność funduszu jest bezpośrednio związana ze stanem gospodarki Polski i umiejętnościami osób zarządzających aktywami funduszu.

      1. Rynek funduszy emerytalnych 2001

W 2001 roku znacznie wzrosły aktywa zarządzane przez otwarte fundusze emerytalne. Ich wielkość z 9,93 mld w grudniu 2000 wzrosła o 95,56% do 19,41 mld na koniec grudnia 2001. Należy również zwrócić uwagę, iż na wielkość aktywów OFE miały wpływ dopłaty ze strony PTE zarządzającego OFE Bankowy w związku z nie osiągnięciem przez ten fundusz minimalnej wymaganej stopy zwrotu. Dopłata ta stanowi 0,201% zagregowanych aktywów netto funduszy na koniec roku 2001. Zwiększyła się również liczba członków OFE z 10,4 mln w grudniu 2000 do 10,63 mln na koniec roku 2001, co daje wzrost o 2,27%.



  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12


©snauka.pl 2019
wyślij wiadomość

    Strona główna
Komunikat prasowy
przedmiotu zamówienia
najkorzystniejszej oferty
Informacja prasowa
wyborze najkorzystniejszej
warunków zamówienia
istotnych warunków
sprawie powołania
Regulamin konkursu
udzielenie zamówienia
przetargu nieograniczonego
zamówienia publicznego
Nazwa przedmiotu
Specyfikacja istotnych
modułu kształcenia
Rozporządzenie komisji
studia stacjonarne
wyborze oferty
Zapytanie ofertowe
Szkolny zestaw
Ochrony rodowiska
ramach projektu
prasowy posiedzenie
trybie przetargu
obwodowych komisji
zagospodarowania przestrzennego
komisji wyborczych
komisji wyborczej
Program konferencji
Wymagania edukacyjne
Lista kandydatów
szkoły podstawowej
która odbyła
Województwa ląskiego
Decyzja komisji
przedmiotu modułu
poszczególne oceny
Sylabus przedmiotu
szkół podstawowych
semestr letni
Postanowienia ogólne
przedsi biorców
produktu leczniczego
Karta przedmiotu
Scenariusz lekcji
Lista uczestników
Program nauczania
Projekt współfinansowany
Informacje ogólne
biblioteka wojewódzka
semestr zimowy