Strona główna

Starsky i Hutch


Pobieranie 46.88 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar46.88 Kb.

Starsky i Hutch


Tytuł oryginalny:

Starsky& Hutch



Reżyseria:

Todd Phillips



Obsada:

Ben Stiller………………………….David Starsky

Owen Wilson………………………Ken „Hutch“ Hutchinson

Vince Vaughn……………………...Reese Feldman

Fred Williamson…………………...Kapitan Dobey

Juliette Lewis……………………....Kitty

Snoop Dogg………………………..Huggy Bear

Jason Bateman……………………..Kevin

Carmen Electra…………………….Staci

Amy Smart………………………...Holly



Scenariusz : John O”Brien, Todd Phillips, Scott Armstrong według noweli filmowej Stevie Longa i Johna O’ Briena opartej na postaciach stworzonych przez Williama Blinna

Zdjęcia: Barry Peterson

Muzyka: Theodore Shapiro

Montaż: Leslie Jones

Scenografia: Edward Verreaux

Kostiumy: Louise Mingenbach

Producenci: William Blinn, Stuart Cornfeld, Akiva Goldsman, Tony Ludwig i Alan Richie

Producenci wykonawczy: Gilbert Adler

Produkcja: Riche-Ludwig/ Weed Road / Red Hour dla Warner Bros. Pictures I Dimension Films

Dystrybucja w Polsce: Forum Film Poland

Premiera światowa: 26.02.2004 r.

Premiera w Polsce:

Czas: 101 minut.

Dozwolony od lat: 12


O filmie
Bay City w Kalifornii. Detektyw David Starsky jest tajniakiem z pasją poświęcającym się swej pracy. Zawsze na służbie, wręcz maniakalnie tropi zbrodnie. Brak mu luzu, a w dodatku musi się zmagać z kompleksem matki, jednej z najsłynniejszych policjantek w historii miasta. Jednak o ile rodzicielka była słynna ze współpracy z jednym partnerem, Starsky, z racji swego perfekcjonizmu, zmienia współpracowników jak rękawiczki.

Jego przeciwieństwem jest inny gliniarz – Ken „Hutch” Hutchinson, obdarzony doskonałym instynktem, a przy tym poczuciem luzu. Jednak, jak na policjanta, zbyt go kuszą pieniądze.

Komendant policji w Bay City, kapitan Dobey (Fred Williamson) wpada na pomysł, by stworzyć z tych dwóch policyjny team.

Już pierwszego dnia pracy dwaj świeżo upieczeni partnerzy rozpoczynają śledztwo w sprawie tajemniczego morderstwa. Dzięki informatorowi Huggy Bearowi (Snoop Dogg) wpadają na trop, który doprowadza ich do dwóch ponętnych cheerleaderek, Staci (Carmen Electra) i Holly (Amy Smart), które pragną być bardzo pomocne funkcjonariuszom – pod każdym względem.

Głównym podejrzanym jest Reese Feldman (Vince Vaughn), oficjalnie biznesmen, a w rzeczywistości potężny handlarz narkotyków, który właśnie przygotowuje się do wyjątkowo ważnej transakcji. Czy duet detektywów pokrzyżuje jego plany ?

Gliniarze na luzie

Serial o dwóch nie traktujących siebie zbyt serio detektywach powstał w latach 1975–79. Starsky’ego grał Paul Michael Glaser, później znany reżyser, Hutcha – David Soul. Wielu znawców telewizyjnej rozrywki uważa tę serię za zwiastuna Policjantów z Miami. Duży nacisk położono na modne fryzury i ubrania głównych bohaterów. Marką samochodu, która stała się bardzo popularna dzięki serii, był Ford Gran Torino, koniecznie w czerwono-białe pasy. Takim właśnie jeździł Starsky.

Nietrudno było dopatrzyć się wpływu realistycznych filmów policyjnych ze schyłku lat 60. i początku 70. (jak Serpico Sidneya Lumeta, czy Nowi centurioni Richarda Fleischera) na metody pracy i postawę moralną serialowgo duetu. Albowiem Starsky i Hutch w ciężkich przypadkach śmiało łamali literę prawa – po to, by zachować jego ducha. Brak tu było jednak nadmiernej powagi. Elementy komediowe wprowadzili zarówno autoironiczni bohaterowie, jak i ceniona przez wielbicieli serialu postać Huggy Beara, hipisa – informatora, żyjącego na ulicy i balansującego stale na granicy prawa i bezprawia. Zagrał ją Antonio Fargas.
Trochę zabawnie, trochę na serio
Producenci Alan Richie i Tony Ludwig nosili się z poważnym zamiarem przeniesienia na ekran popularnego ongiś serialu już od 1998 roku. Zarzekali się, że nie ma to nic wspólnego z modą na przerabianie dawnych przebojów telewizyjnych, takich jak Maverick, Rewolwer i melonik czy Aniołki Charliego, na wysokobudżetowe produkcje kinowe. No, może trochę… Byłem prawdziwym wielbicielem tej serii – wspominał Richie. – Miała serce i duszę, a tego naprawdę nie można powiedzieć o wielu telewizyjnych filmach. W dodatku prawie nie zdarzały się chałowe, czy mało pomysłowe odcinki. To też rzadkość. Myślę, że jedną z przyczyn takiego stanu rzeczy był fakt, że udało się zderzenie osobowości dwóch bohaterów: zwariowanego, niezwykle intensywnego w zachowaniu i reakcjach Starsky’ego oraz lakonicznego, wyluzowanego Hutcha. Byłem przekonany, że ta specyficzna relacja między nimi może stać się siłą napędową nowej wersji, tym razem na dużym ekranie.

Producenci musieli zwrócić się do pomysłodawcy oryginalnej serii Williama Blinna, aby uzyskać prawa do sfilmowania serialu. Trochę się tego obawiali, ponieważ wiedzieli, że wielokrotnie odmawiał innym filmowcom. Mechaniczne przenoszenie na ekran seriali z innej epoki nie budzi mojego entuzjazmu. Jest wiele przykładów przykrych pomyłek. Dlatego na wiele poprzednich propozycji reagowałem niechętnie – mówił Blinn. – Ale entuzjazm Alana i Tony’ego naprawdę mnie ujął. To po prostu była poważna i przemyślana propozycja. Richie i Ludwig, uzyskawszy zgodę Blinna, zwrócili się o wsparcie finansowe do wytwórni Warnera. Uzyskali je, a współproducentem filmu został Akiva Goldsman, który doskonale pamiętał ten serial. Towarzyszył on mojemu dzieciństwu, teraz obejrzałem wiele odcinków na nowo – mówił. – To zabawne i bardzo dziwne uczucie, jak z czasem zmienia się nasz odbiór. Dziś uderzyło mnie doskonałe połączenie humoru i powagi oraz to, że poza wszystkimi perypetiami jest to tak naprawdę także opowieść o przyjaźni.



Może nie powinienem, ale chcę

Zanim jeszcze wybrano reżysera, pomyślano o obsadzie głównych ról. Ben Stiller, gdy usłyszał, że Warner nabył prawa do ekranizacji serialu, sam się zainteresował rolą Starsky’ego i zgłosił gotowość jej zagrania. W dzieciństwie bardzo chciałem zagrać w Starskym i Hutchu. Naśladowałem ich często. Dlaczego, jeśli istnieje taka możliwość, nie spróbować spełnić marzenia? – mówił aktor. – Tak, oczywiście zdawałem sobie sprawę, że istnieje wiele powodów, by tego nie robić. Nie zawsze bezkarnie spełnia się marzenia z dzieciństwa. Postanowiłem jednak zignorować własne wątpliwości i wejść w to. Jakie wątpliwości miał na myśli Stiller? Chyba takie, że ostatnio poświęcił się rolom przede wszystkim komediowym, zaniedbując ambicje reżyserskie oraz aktorstwo charakterystyczne.


Wiele spośród zastrzeżeń gwiazdora rozwiał reżyser Todd Philips, który odniósł komercyjny sukces rubaszną (znaną i z naszych ekranów) komedią dla nastolatków Road Trip, a następnie nakręcił komediodramat o kryzysie wieku średniego Old School. Kilkakrotnie miał już pracować ze Stillerem, ale projekty te z różnych względów nie dochodziły do skutku.

Phillips przedstawił Stillerowi koncepcję, w myśl której film miał wyglądać jak... pilot serii Starsky i Hutch, nakręcony dokładnie tak, jak w latach 70. Zgodziłem się – mówił gwiazdor – że trzeba to zrobić z maksymalną prostotą, a ironia wynikająca z dystansu czasowego, z tych niemalże trzydziestu lat, które upłynęły, powinna sama się pojawić. Nie mieliśmy zamiaru narzucać ostro parodystycznego tonu.


Rozłożeniem akcentów i napięć scenariusz przypomina komedię romantyczną – mówił scenarzysta-reżyser. – Tyle, że nie chodzi tu ani o kobietę i mężczyznę, ani o jakieś podteksty homoseksualne. Chodzi o dwóch facetów, którzy diametralnie różnią się charakterami i działają sobie na nerwy, ale doskonale się uzupełniają, a z czasem coraz bardziej lubią i szanują.
Do roli Hutcha zaangażowano Owena Wilsona, a Stiller nie tylko pochwalił ten wybór, lecz wręcz go wspierał. Aktorzy wystąpili razem już po raz szósty. To wydawało się naturalnym wyborem – mówił Stiller. – Co prawda, Starsky i Hutch ufają sobie nawzajem (chociaż nie od początku), a ja nie ufam Owenowi za grosz. Ale go lubię i uważam, że jest bardzo zabawny.

Producent Stuart Cornfeld uważał zatrudnienie obu aktorów za doskonałe posunięcie z jeszcze jednego względu. Obaj mają niezwykłą zdolność improwizowania, twórczego wykraczania poza scenariusz. Obydwaj też są przecież uzdolnionymi scenarzystami, co gwarantuje świeżość i zarazem dopracowanie ich pomysłów. Moim zdaniem, doskonale udowodnili to na planie naszego filmu, wzbogacając wizerunek postaci o wiele zabawnych detali.


Wilson żartował, że jego zdaniem Stiller nalegał na ten angaż z innego powodu: Mam, tak jak w serialu, blond włosy. I to była decydująca sprawa – śmiał się. Wilson, jak wielu innych członków ekipy, także doskonale pamiętał serial. Fascynowałem się nim. To pierwszy serial policyjny, który dobrze pamiętam. Potem podobały mi się jeszcze Magnum i Policjanci z Miami. Zdaniem Wilsona, powracająca co i rusz popularność policyjnych filmów i seriali bierze się m.in. stąd, że u ich podstaw leży pewna prawda psychologiczna. Przygotowując się do roli, rozmawialiśmy z wieloma detektywami z Los Angeles. Potwierdzili to, co wielokrotnie oglądamy w filmach. Oczywiście, większość czasu zajmuje im tropienie przestępców, różnorodne techniki śledcze. Ale ważny jest także duch koleżeństwa i przyjaźni – bez wzajemnych żartów i przekomarzań często trudno byłoby wytrzymać związane z tą profesją napięcie.
Stiller komentował: Moim zdaniem, gatunek policyjny przeżył swe wielkie dni właśnie w latach 70. Ostatnio nastąpiło pewne zmęczenie tym gatunkiem, który stracił wiele ze swej świeżości. Naszym zadaniem – i mam nadzieję, że to się udało – było tchnąć w niego nowego ducha.


Huggy Bear bardzo cool, a zły bardzo zły

Reżyser wspominał, iż oprócz policyjnego duetu bardzo ważną postacią w serialu był regularnie pojawiający się w nim policyjny informator, Huggy Bear. To był facet najbardziej cool w ówczesnej telewizji. Mało było wówczas postaci podobnych do niego. Musieliśmy uwspółcześnić tę postać. I wtedy pomyślałem o gościu, który uchodzi za wcielenie bycia cool, czyli o Snoopy Doggu. Poza tym jest to ktoś, kto jak mało kto zna życie ulicy. A ja zawsze uważałem, że komediowy żywioł pojawia się, gdy mamy do czynienia z realizmem.

Zdaniem Stillera słynny raper był idealnym wyborem, by uwiecznić cwaniaka i alfonsa z lat 70., w pełni oddać ten niepowtarzalny styl.
Phillips podkreślał też, jak ważne było stworzenie wyrazistej postaci negatywnej. We współczesnych filmach sensacyjnych często brak mocnych negatywnych postaci. Wszyscy ci hakerzy, anonimowe syndykaty zbrodni... My natomiast potrzebowaliśmy prawdziwego wcielenia zła. Reese Feldman ma na pozór ujmujące maniery, jest eleganckim playboyem, wzorowym tatą, a w rzeczywistości także wyrafinowanym sadystą. Do tej roli reżyser zaproponował Vince’a Vaughna, z którym owocnie współpracował przy realizacji Old School. Aktor chciał, by nie była to postać stereotypowego okrutnego gangstera. Pragnął dodać jej nieco głębi, na co pozwalał mu scenariusz. Myślę, że Reese nie do końca czuje się gangsterem. Chce rozwiązać raz na zawsze swoje finansowe problemy, traktuje swą nielegalną działalność trochę jak zabawę. A potem już nie ma wyjścia.
W małych rolach wystąpili Juliette Lewis (Co gryzie Gilberta Grape’a?, Dziwne dni) jako kochanka Reese’a, naiwna Kitty, i Jason Bateman jako jego najbliższy współpracownik Kevin, nieustannie poniewierany przez szefa.

Byłem trochę w strachu proponując im tak małe role – opowiadał reżyser. – Zwłaszcza rola Kitty była w scenariuszu ledwie zaznaczona. Jednak nie pomyliłem się. Juliette nie obraziła się i samodzielnie rozbudowała swój występ, Jason natomiast wniósł do roli Kevina całe swoje niepowtarzalne, nieco cyniczne poczucie humoru.

Ukoronowaniem obsady było obsadzenie Freda Williamsona, gwiazdy filmów akcji i westernów z lat 70., kręconych z myślą o czarnoskórej publiczności, w roli ledwie panującego nad nerwami i gorącym temperamentem kapitana Dobeya, szefa obu detektywów. Twórcom filmu chodziło nie tylko o zatrudnienie aktora, który jest wręcz jedną z ikon popularnego kina lat 70. Zdaniem reżysera, była to też szansa na udowodnienie, że Williamson to aktor o szerokich, a rzadko wykorzystywanych możliwościach. Po raz pierwszy zagrał rolę czysto komediową.


Po prostu film retro
Realizacja filmu potwierdziła znaną filmowcom od lat prawdę, że najtrudniej jest kręcić widowiska, których akcja rozgrywa się w stosunkowo nieodległej przeszłości. Odpowiedzialny za scenografię Ed Verraux (pracował m.in. przy Misji na Marsa i Królu Skorpionie) wyznał, że nawet sobie nie wyobrażał, jak ciężka harówa go czeka. Trzeba uważać na tysiące rzeczy, bo ludzie dobrze pamiętają tamte czasy i natychmiast wytkną bezlitośnie każde potknięcie. Konieczne było usunięcie wszelkich talerzy satelitarnych, tonowych telefonów, wygląd zmieniła też radykalnie sygnalizacja świetlna. Nie mogła się przemknąć na plan żadna współczesna gazeta, samochód czy fryzura.

Verraux uzgodnił z reżyserem, że w scenografii i kostiumach nie będzie celowego przerysowania i pastiszu, lecz tylko wierna rekonstrukcja. Phillips zgodził się z nim, pamiętając, że wiele filmów przypominających tę epokę niosło ze sobą przesadny groteskowy efekt. Obaj byli zdania, że to aktorzy i ich zachowanie powinni wnieść element komediowy do jak najwierniej zrekonstruowanego świata A.D. 1975. Wnętrza, na przykład, miały służyć dyskretnemu wzmocnieniu charakterystyki bohaterów, a nie ich ośmieszeniu. Mieszkanie Starsky’ego jest uporządkowane, widać w nim swoistą ascezę i brak konsumpcyjnego rozbuchania, charakterystycznego dla opisywanej epoki. Jest dość funkcjonalne, a na ścianie wisi plakat z Brudnego Harry’ego. Większy bałagan, śmielsze zestawienia kolorystyczne i ciągotki do blichtru można dostrzec oczywiście w mieszkaniu Hutcha. Natomiast rezydencja Reese’a z lat 20. świadczy o jego wygórowanych aspiracjach i pretensjach do elegancji i przepychu. Tak nie mieszkali prawdziwi wielcy kryminaliści, raczej biznesmeni. Nie chcieliśmy osiągnąć surrealistycznego efektu, tego tandetnego przepychu, jaki można zaobserwować w wielu filmach, dotyczących tej dekady. Starsky i Hutch miał wyglądać, jakby nakręcono go właśnie wtedy – powtarzał Ludwig.

Jeśli chodzi o kostiumy, to po prostu część z nich, zwłaszcza ubrania dwóch głównych bohaterów, skopiowano z oryginalnego serialu i przystosowano do gabarytów Stillera i Wilsona.

W filmie wykorzystano aż dziewięć fordów Gran Torino, w dynamicznych sekwencjach pościgów.



O obsadzie




Ben Stiller


Amerykański aktor, reżyser, scenarzysta i producent. Urodził się 30.11.1965 roku w Nowym Jorku, jako syn aktorskiej pary: Jerry’ego Stillera i Anny Meara. Zdobył uznanie w telewizyjnej inscenizacji sztuki Johna Guare Dom Niebieskich Liści. Jako scenarzysta debiutował parodią Koloru pieniędzy Martina Scorsese, która została zrealizowana jako dziesięciominutowy film. Znalazł się on w słynnym telewizyjnym programie satyrycznym Saturday Night Live, którego gospodarzem wkrótce został Stiller. Prowadził go przez rok. Aktor zyskał następnie popularność autorskim programem w MTV Ben Stiller Show, za który zdobył nagrodę Emmy. Założył własną firmę produkcyjną. Wystąpił w teledysku zespołu Limp Bizkit Rollin.
Filmografia:

1985 – Kate McShane (serial TV, odc. Conspiracy of Silence), 1986 – Kate & Allie (serial TV, TVP: Kate i Allie, odc. Too Late the Rebel), 1987 – Hot Pursuit, The House of Blue Leaves (TV), Imperium słońca (Empire of the Sun), Miami Vice (serial TV, TVP, Polsat: Policjanci z Miami, odc. Amen…Send Money), 1988 – The Hustler of Money (TV, także producent), Fresh Horses (wideo), 1989 – That’s Adequate, Next of Kin (wideo, TVP, Polsat: Prawo krwi), Elvis Stories (także reżyseria, scenariusz), Saturday Night Live (seria TV), 1990 – The Ben Stiller Show (seria TV, także reżyseria, scenariusz), Stella (wideo: Stella), Working Tra$h (TV), 1992 – Highway to Hell (wideo: Autostrada do piekła), The Nutt House, The Ben Stiller Show (seria TV, także reżyseria, scenariusz, producent), 1993 – Frasier (serial TV, odc. Miracle on Third on Fourth Street, tylko głos), 1994 – Reality Bites. Orbitowanie bez cukru (Reality Bites, także reżyseria), 1995 – Heavyweights (wideo, TVP: Waga ciężka), Duckman (serial TV, odc. Clip Job, tylko głos), 1996 – Happy Gilmore (wideo: Farciarz Gilmore), If Lucy Fell (wideo: Randka na moście), Flirting with Disaster (wideo, DVD: Igraszki z losem), Telemaniak (Cable Guy, także reżyseria), Derek Zoolander – Male Model (TV, także scenariusz), Mr. Show (serial TV, odc. If You’re Going to Write Comedy Scene, You’re Going to Have Some Rat Feces in There), NewsRadio (serial TV, The Trainer), 1997 – Derek Zoolander University (TV, także scenariusz), Viva Variety (serial TV), The Larry Sanders Show (serial TV, odc. Make a Wish), Friends (serial TV, TVN : Przyjaciele, odc. The One with the Screamer), 1998 – Zero Effect (DVD: Plus minus zero, TVN: Efekt Zero), Sposób na blondynkę (There’s Something About Mary), Your Friends & Neighbors (Canal+, DVD: Przyjaciele i sąsiedzi), Permanent Midnight (DVD: Wieczna północ), Backstreet Boyz (TV), Space Ghost Coast to Coast (serial TV, odc. Rio Ghosto), 1999 – Nowi miastowi (The Suburbans; wideo: Wielki powrót), Mystery Men (DVD: Superbohaterowie), Black and White (DVD: Czarne i białe), Hooves of Fire (TV, tylko głos), Heat Vision and Jack (TV, także reżyseria, producent), Raw Is War (serial TV), 2000 – The Independent, Zakazany owoc (Keeping the Faith), Poznaj mego tatę (Meet the Parents), Mission: Improbable (TV), Freaks and Geeks (serial TV, odc. The Little Things), 2001 – Zoolander (Zoolander, także reżyseria, pomysł scenariusza, producent), Genialny klan (Royal Tennenbaums), 2002 – Orange County (DVD: Kwaśne pomarańcze), Liberty Kids (serial TV), Prehistoric Planet (serial TV, narrator), Legend of the Lost Tribe, inny tytuł: Robbie the Reindeer in the Legend of the Lost Tribe (TV, tylko głos), The Simpsons (serial TV, Polsat: Simpsonowie, odc. Sweet and Sour Marge, tylko głos), The King of Queens (serial TV, odc. Shrink Wrap), 2003 – Starsza pani musi zniknąć (Duplex, także producent), Nobody Knows Anything, 2004 – King of the Hill (serial TV, odc. That’s What She Said), Nadchodzi Polly (Along Came Polly), Starsky i Hutch (Starsky & Hutch, także producent wykonawczy), What Makes Sammy Run (także reżyseria, scenariusz, producent), Envy (w realizacji), Dodgeball: A True Underdog Story (w realizacji, także producent), Anchorman (w realizacji), Madagascar (w realizacji, tylko głos), Meet the Fockers (w realizacji), Date School (w realizacji, tylko producent)

Owen Wilson


Urodził się 18.11.1968 roku w Dallas, w stanie Teksas. Za scenariusz Genialnego klanu był nominowany (wraz ze współscenarzystą i reżyserem filmu, Wesem Andersonem) do Oscara. Znany jest z wielkiej aktorskiej wszechstronności i zdolności do transformacji.
Filmografia:

1994 – Bottle Rocket (także scenariusz), 1996 – Bottle Rocket (wideo, DVD: Trzech facetów z Teksasu, także scenariusz), Telemaniak (The Cable Guy), 1997 – Anakonda (The Anaconda), Lepiej być nie może (As Good As It Gets, tylko współproducent), 1998 – Armageddon (Armageddon), Permanent Midnight (DVD: Wieczna północ), Rushmore (także scenariusz, producent wykonawczy, DVD: Rushmore), 1999 – The Minus Man, Śniadanie mistrzów (Breakfast of Champions), Nawiedzony – niektóre domy rodzą się złe (The Haunting), Heat Vision and Jack (TV, tylko glos), 2000 – Kowboj z Szanghaju (Shanghai Noon), Poznaj mojego tatę (Meet the Parents), 2001 – Zoolander (Zoolander), Genialny klan (Royal Tennenbaums, także scenariusz, producent wykonawczy), Za linią wroga (Behind the Enemy Lines), 2002 – I Spy (DVD: Ja, szpieg), King of the Hill (serial TV, odc. Luanne Virgin 2.0, tylko głos), 2003 – Rycerze z Szanghaju (Shanghai Knights), 2004 – Big Bounce (DVD: Wielki skok), Starsky i Hutch ( Starsky & Hutch), Around the World in 80 Days (w realizacji), Life Aquatic (w realizacji), The Wendell Baker Story (w realizacji, także scenariusz), Cars (tylko głos, w realizacji)


Fred Williamson

Amerykański aktor, reżyser, scenarzysta i producent. Urodził się 5.03.1938 roku w Gary, w stanie Indiana. Często używał przydomka The Hammer (Młot). W 1973 roku wystąpił w rozbieranej sesji dla „Playgirl”. Zyskał pozycję gwiazdy filmów sensacyjnych i westernów kręconych w latach 70. z myślą o czarnoskórej publiczności – obok Jima Browna, Richarda Roundtree i Pam Grier. Większość z nich sam, bez udziału wielkich wytwórni, wyprodukował.


Filmografia:

1968 – Ironside (serial TV, TVP: Inspektor Ironside, odc.Sergeant Mike), 1969 – Deadlock (TV), The Outsider (serial TV, odc. The Flip Side), Star Trek (serial TV, odc. The Cloud Minders), 1970 – M.A.S. H. (M*A*S*H), Tell Me That You Love, Junie Moon (TVP: Powiedz, że mnie kochasz, Junie Moon), Julia (serial TV, do 1971 roku), 1972 – The Legend of Nigger Charley, inny tytuł: The Legend of Black Charley, Hammer, inny tytuł: B.J. Hammer, 1973 – Police Story (serial TV, odc. Dangerous Games), Black Caesar, inny tytuł: The Godfather of Harlem, That Man Bolt, The Soul of Nigger Charley, Hell Up in Harlem, 1974 – The Rookies (serial TV, odc. Johnny Lost His Gun), Crazy Joe, Uomini duri, inne tytuły: Les durs, Three Tough Guys, Tough Guys; Three the Hard Way, Black Eye, 1975 – Bucktown (DVD: Porachunki w Bucktown), Boss Nigger, inne tytuły: The Black Bounty Hunter, The Black Bounty Killer, Boss (także producent); La parola di un fuorilegge…e legge !, inne tytuły: La lunga cavalcata, Take a Hard Ride (TVN, TVP: 86 tysięcy dolarów), Death Journey (także reżyseria, producent), Adios amigo (także reżyseria, producent), 1976 – No Way Back (także reżyseria, producent), Mean Johnny Barrrows (także reżyseria, producent), Police Story (serial TV, odc. Thanksgiving), 1977 – Joshua, inne tytuły: Black Rider, Joshua the Black Rider, Revenge (także scenariusz), 1977 – Quel maledetto treno blindato, inne tytuły: Counterfeit Commandos, Deadly Mission, G.I. Bro, Hell’s Heroes, Inglorious Bastards; Destinazione Roma, inny tytuł: Mr. Mean (także reżyseria, producent), 1978 – Wheels, inny tytuł: Arthur Hailey’s Wheels (miniserial TV), Blind Rage, 1979 – Express to Terror, Chips (serial TV, odc. Roller Disco: Part 1, 2), Fantasy Island (serial TV, odc. The Pug/Class of ’69), 1980 – Fist of Fear, Touch of Death, inne tytuły: The Dragon and the Cobra, Fist of Fear, 1981 – Il capotto di legno, inne tytuły: Fear in the City, Wooden Overcoat, Lou Grant (serial TV, odc. Violence), 1982 – 1990: I guerrireri del Bronx, inne tytuły: 1990: The Bronx Warriors, Bronx Warriors; One Down, Two to Go (także reżyseria, producent); I nuovi barbaria, inne tytuły: 2019, I nuovi barbari, Metropolis 2000, The New Barbarians, Warriors of the Wasteland, 1983 – Vigilante, inny tytuł: Street Gang, The Last Fight (także reżyseria, scenariusz), The Big Score (także reżyseria), Il giustizere della terra perduta, inne tytuły: Mad Rider, I predatori dell’anno omega, Warrior of the Lost World, 1984 – I guerrieri dell’anno 2072, inne tytuły: Fighting Centurions, The New Gladiators, Rome, 2072 A.D., warriors of the Year 2072; Vivre pour survivre, inny tytuł: White Fire (wideo, Polsat: Biały ogień); Impatto morale, inne tytuły: Deadly Impact, Giant Killer, 1985 – Half Nelson (TV), Half Nelson (serial TV), The Equalizer (serial TV, odc. Reign of Terror, Back Home), 1986 – Foxtrap (także reżyseria, producent), 1987 – Il messagero, inny tytuł: The Messenger (także reżyseria, scenariusz, producent), Delta Force Commando, Cobra nero, inny tytuł : Black Cobra (wideo: Czarna kobra), 1988 – Deadly Intent (V), Cobra nero 2, inny tytuł: The Black Cobra 2 (wideo: Czarna kobra 2), Taxi Killer (tylko producent), Amen (serial TV, odc. Will You Still Love Me Tommorow ?), 1989 – The Kill Reflex, inny tytuł: The Soda Cracker (także reżyseria), 1990 – Cobra nero 3, inny tytuł: The Black Cobra 3: The Manila Connection (wideo: Czarna kobra 3), Cobra nero 4, inne tytuły: The Black Cobra 4, Code-name Insallah (wideo: Czarna kobra 4), 1991 – Steele’s Law (także reżyseria, scenariusz, producent), Delta Force Commando II: Priority Red One, 3 Days to a Kill (także reżyseria, scenariusz, producent), Critical Action (tylko reżyseria), 1992 – State of Mind, South Beach (wideo: Śmierć przychodzi nocą, także reżyseria, producent), Deceptions, 1994 – Renegade (serial TV, odc. Way Down Yonder in New Orleans), 1995 – Silent Hunter (wideo: Mściwy łowca, także reżyseria), 1996 – Od zmierzchu do świtu (From dusk Till Dawn), Original Gangstas, inny tytuł: Hot City (także producent), Arli$$ (serial TV, odc. Colors of the Rainbow), 1997 – Fast Track (serial TV), Night Vision (także producent, wideo: Nocny patrol), 1998 – Ride, Blackjack (TV), inny tytuł: John Woo’s Blackjack (wideo, DVD: Ochroniarz), Children of the Corn V: Fields of Terror (V, wideo, DVD: Dzieci kukurydzy V), 1999 – Whatever It Takes, Active Stealth (wideo: Tajna broń), 2000 – Submerged (wideo; Zatopieni), Down’n Dirty (także reżyseria, producent), The Jamie Fox Show (serial TV, odc. Super Ego), 2001 – Deadly Rhapsody, inny tytuł: Rhapsody, Carmen: A Hip Hopera (TV; HBO: Carmen: Hip Hopera), Shadow Fury, 2002 – On the Edge, 2003 – Vegas Vamps (także reżyseria, scenariusz), Fighting Words, 2004 – Starsky i Hutch (Starsky & Hutch), Lexie (TV, tylko reżyseria)

O reżyserze

Todd Phillips


Urodził się w Nowym Jorku w 1970 roku. Ukończył New York University Film School w 1994 roku. Podczas studiów nakręcił dokument Hated o kontrowersyjnym punkrockowcu GG Allinie. Inny dokument Frat House zdobył Grand Jury Prize na festiwalu w Sundance w 1998 roku. Bitersweet Motel natomiast opowiadał o fenomenie muzyka Phisha. Współpracuje stale ze scenarzystą Scottem Armstrongiem. Wystąpił w epizodach aktorskich w swoich filmach Ostra jazda i Old School. Był producentem filmu Screwed (1996).
Filmografia:

1994 – Hated, 1998 – Frat House, 2000 – Bittersweeet Motel, 2001 – Ostra jazda (Road Trip), 2003 – Old School, 2004 – Starsky i Hutch (Starsky & Hutch), The Six Million Dollar Man



Głosy prasy:



Stiller i Owen Wilson coraz bardziej zaczynają przypominać słynne duety komików Hope–Crosby, Martin–Lewis (…). Nie byłem wielkim fanem poprzednich filmów Phillipsa, chociaż czasem prowokowały one do śmiechu, ale w Starskym i Hutchu humor osiąga wreszcie masę krytyczną.

Roger Ebert, Chicago – Sun Times



Film budzi śmiech przede wszystkim jako trafny pastisz widowisk policyjnych z lat 70. Ta nieustanna inspiracja jest widoczna i dobrze wykorzystana.

Peter Travers, Rolling Stone
Film Phillipsa rzeczywiście wygląda jak nakręcony w latach 70. Dobrze uchwycono klimat tego czasu. Ale jeszcze zabawniejszy jest Snoop Dogg, który tymi realiami jako jedyny nic a nic się nie przejmuje.

David Edelstein, Slate





©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość