Strona główna

Sylabus rok 2014/2015


Pobieranie 50.6 Kb.
Data20.06.2016
Rozmiar50.6 Kb.

Sylabus rok 2014/2015

Nazwa przedmiotu/modułu kształcenia:

Kino mistrzów w kulturze współczesnej: od Bergmana do Hasa

Nazwa w języku angielskim:

Masters of cinema in contemporary culture: from Bergman to Has

Język wykładowy:

polski

Kierunek studiów, dla którego przedmiot jest oferowany:

wykład ogólnouczelniany

Jednostka realizująca:

Instytut Filologii Polskiej i Lingwistyki Stosowanej UPH, Zakład Polskiej Literatury Dawnej, Tradycji Kulturowej i Edytorstwa

Rodzaj przedmiotu/modułu kształcenia (obowiązkowy/fakultatywny):

wybór z oferty

Poziom modułu kształcenia (np. pierwszego lub drugiego stopnia):

studia II stopnia

Rok studiów:

2 (II stopnia)

Semestr:

3

Liczba punktów ECTS:

3

Imię i nazwisko koordynatora przedmiotu:

dr Marcin Pliszka

Założenia i cele przedmiotu:

Celem przedmiotu jest przedstawienie wybitnych osiągnieć sztuki filmowej, jak również poszerzenie wiedzy z zakresu historii kultury europejskiej.

Forma i typy zajęć:

wykłady (18 godz.), w obrębie wykładu projekcje filmowe z płyty cyfrowej (czyli możliwość zajęć w każdej sali). POŁĄCZENIE WYKŁADU WERBALNEGO Z PROJEKCJĄ - tego wymaga metodyka zajęć.




Efekty kształcenia




WIEDZA




Terminologia z zakresu filmoznawstwa oraz antropologii i socjologii kultury, także historii kultury.







Wiedza z zakresu historii kultury europejskie. Konteksty filozoficzne.







Konteksty interdyscyplinarne sztuki filmowej. Film a historia idei.







UMIEJĘTNOŚCI







Sprawność w zakresie analizy oraz interpretacji dzieła filmowego. Studium narracji, środków stylistycznych, kompozycji, aluzji kulturowych.







Rozumienie sztuki filmowej w kontekstach ideowych i estetycznych.







Rozpoznanie żywotnej tradycji kultury i nawiązań do nich w sztuce filmowej.







KOMPETENCJE SPOŁECZNE







Student dzięki temu wykładowi ma kompetencje oraz sprawności analityczne w odniesieniu do sztuki filmowej na tle kultury europejskiej. Jest hermeneutycznie wrażliwym młodym Polakiem, Europejczykiem, inteligentem.







Wymagania wstępne i dodatkowe:

Podstawowa znajomość kultury europejskiej. Wrażliwość i chęć pogłębiania wiedzy





Treści modułu kształcenia

1) – Język filmu; podstawowe zagadnienia z zakresu języka filmowego: kadr, plany, ujęcie, punkt widzenia kamery, elementy montaż. Przykład estetyki filmu noir; efekt chiaroscuro; skrzywiona perspektywa, zbliżenia, głębia ostrości itp.
2) POKAZ:

Ingmar Bergman, jego Szepty i krzyki (Viskningar och rop)), Szwecja, 1972, barwny. Twórcze echo ekspresjonizmu. Film metafizyczny: studium cierpienia i śmierci. Styl reżysera: zbliżenia, studium twarzy. Operator Sven Nykvist i twórcza rola koloru. Psychologizm gry aktorskiej: tradycje Stanisławskiego. (2 godz. PROJEKCJI komentowanej).
3) POKAZ:

Roman Polański i Lokator (Locataire), Francja-Polska, 1976, barwny. Roland Topor i twórcza adaptacja jego prozy. Operator Sven Nykvist: zbliżenia i półmrok kadru. Aktorskie medium: Isabelle Adjani, sam reżyser. Nadrealna estetyka grozy. Temat transformacji tożsamości. Romantyczne studium obcości jednostki (2 godz. PROJEKCJI komentowanej).
4) POKAZ:

Federico Fellini i Osiem i pół (Otto e mezzo), Włochy, 1963, czarno-biały. Autotematyzm; Guido (Marcello Mastroianni) jako alter ego Felliniego. Esej filmowy na temat sztuki. Estetyka oniryczna, sny. Eklektyczna scenografia. Muzyka: Nino Rota. (2 godz. PROJEKCJI komentowanej).
5) POKAZ:

Andriej Tarkowski i Zwierciadło (Зеркало), Rosja, 1975, barwny. Wyobraźnia romantyczna: metafizyka sztuki. Rola motta filmu. Tropy kulturowe. Nowatorska narracja: prywatny ogląd świata, tok skojarzeń mentalnych. Struktura obrazu: transformacja barw. Jan Sebastian Bach i jego Pasja według św. Jana w finale: synteza obrazu i muzyki. Sens teologiczny: trynitarny. (2 godz. PROJEKCJI komentowanej).
6) POKAZ:

Michelangelo Antonioni i Powiększenie (Blow-up), Wielka Brytania-Włochy, 1967, barwny. Julio Cortazar i twórcza adaptacja jego opowiadania Babie lato. Londyn i narodziny kontrkultury. Narracja: dynamika obrazów, rytm montażu, wieloznaczność. Między zagadką kryminalną a metafizyczną. Symbolika sceny finalnej. (2 g. PROJEKCJI komentowanej)
7) POKAZ:

Wojciech Has i Sanatorium pod klepsydrą, Polska, 1972, barwny. Bruno Schulz - kongenialna adaptacja jego prozy. Z ducha ekspresjonizmu i surrealizmu. Narracja oniryczna. Film jak senne halucynacje. Rola scenografii: Lidia i Jerzy Skarżyńscy. Studium zamierzchłej kultury żydowskiej. Studium jednostki oszukującej sensu bytu. (2 godz. PROJEKCJI komentowanej).
8) Film a kultura współczesna. Zagadnienie kultury uczestnictwa i przesyłu informacji. Konwergencja, zjawisko związane z rozwojem nowych technologii i przemianami kultury (stały przepływ treści między różnymi mediami). Opowiadanie transmedialne – przykład filmu Matrix (film animowany, gra komputerowa). Nowe formy aktywności odbiorcy sztuki.


UWAGI:

a. WYKŁAD ZGODNY Z PRAWEM. Wszystkie pokazy 14 filmów będą ZAMKNIĘTE - tylko dla słuchaczy wykładu­ (ze względu na prawa autorskie) i tylko dla dorosłych (filmy dozwolone od 18 lat) - pokazy ZGODNE Z PRAWEM.*

b. Pokazy komentowane - mające charakter studium warsztatowego. Filmy ze zbiorów PRYWATNYCH Wykładowcy.

c. Kryteria doboru filmów to: dostępność na nośniku cyfrowym oraz CZAS TRWANIA (stąd pominięto filmy wybitne a 3-godzinne, np. Satyricon lub Casanovę Felliniego czy Zmierzch bogów Viscontiego).
* Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych z 4 lutego 1994 r., ze zmianami aż do 2010 r., opublikowana w „Dziennikach Ustaw”; tekst jednolity na internetowym „Portalu prawnym”, pod adresem: http://www.jaknajprosciej.pl/index.php/ustawy-w-pdf/ -

- Artykuł 27: Instytucje naukowe i oświatowe mogą, w celach dydaktycznych lub prowadzenia własnych badań, korzystać z rozpowszechnionych utworów w oryginale i w tłumaczeniu oraz sporządzać w tym celu egzemplarze fragmentów rozpowszechnionego utworu.

- Artykuł 34: Można korzystać z utworów w granicach dozwolonego użytku pod warunkiem wymienienia imienia i nazwiska twórcy oraz źródła. Podanie twórcy i źródła powinno uwzględniać istniejące możliwości. Twórcy nie przysługuje prawo do wynagrodzenia, chyba że ustawa stanowi inaczej.


[Wytłuszczenia: Antoni Czyż].

c.

© Opracowali: Prof. UPH dr hab. Antoni Czyż i dr Marcin Pliszka, Warszawa 2014 r.

Literatura podstawowa - najważniejsze zjawiska:

1.

  • Jerzy Plażewski: Język filmu. Warszawa 1982 (lub dowolne inne wydanie).

2.


  • Ingmar Bergman: Obrazy. Tłum. Tadeusz Szczepański. Warszawa 1993.

  • Tadeusz Szczepański: Zwierciadło Ingmara Bergmana. Gdańsk 1997 (i wyd. następne).

  • Andrzej Werner: Dekada filmu. Warszawa 1997 (rozdział: W blasku nocy, w mroku dnia. Bergman)

3.



  • Mariola Jankun-Dopartowa: Labirynt Polańskiego. Kraków 2003.

  • Grażyna Stachówna: Roman Polański i jego filmy. Warszawa-Łódź 1994.

4.



  • Charlotta Chandler: Ja, Fellini. Tłum. Hanna Igalson-Tygielska. Warszawa 1996.

  • „Kultura Filmowa” 1972, nr 7-8.

  • Maria Kornatowska: Fellini. Gdańsk 2003.

5.


  • Seweryn Kuśmierczyk: Księga filmów Andrieja Tarkowskiego. Warszawa 2012.

  • „Kwartalnik Filmowy” 1995, nr 9-10 (numer monograficzny, poświęcony twórczości Andrieja Tarkowskiego)

6.


  • Michelangelo Antonioni. Red. Bogusław Zmudziński. Kraków 2004.

  • Andrzej Werner: op. cit. (rozdział: Blow out. Antonioni).

  • Elżbieta Ostrowska: Poza horyzontem zdarzeń. O filmach Michelangelo Antonioniego. W tomie: Mistrzowie kina europejskiego. Red. Kazimierz Sobotka. Łódź 1996.

7.


  • Małgorzata Burzyńska-Keller: „Traktat o manekinach” według Schulza i Wojciecha Hasa. „Kwartalnik Filmowy” 2000, nr 31-32.

  • Iwona Grodź: Zaszyfrowane w obrazie. O filmach Wojciecha Jerzego Hasa. Gdańsk 2008.

8.


  • Henry Jenkins: Kultura konwergencji. Zderzenie starych i nowych mediów. Tłum. Małgorzata Bernatowicz i Mirosław Filiciak. Warszawa 2007.

Podstawą wiedzy praktycznej są projekcje filmowe.



Planowane formy/działania/metody dydaktyczne:

Wykład werbalny, projekcje filmowe, dyskusja.

Sposoby weryfikacji efektów kształcenia osiąganych przez studenta:


Kolokwium ustne lub praca pisemna

Forma i warunki zaliczenia:

Warunek uzyskania zaliczenia przedmiotu (wykładu): obecność na wykładach, zaliczone kolokwium lub praca pisemna

Bilans punktów ECTS:

Aktywność

Obciążenie studenta

Udział w wykładach

18 godz.

Samodzielne przygotowanie się do wykładów

25 godz.

Udział w konsultacjach godz. z przedmiotu

7 godz.

Samodzielne przygotowanie się do kolokwium

25 godz.

Sumaryczne obciążenie pracą studenta


75 godzin

Punkty ECTS za przedmiot

3 punkty ECTS



©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość