Strona główna

Sztab generalny wojska polskiego


Pobieranie 50.82 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar50.82 Kb.

SZTAB GENERALNY WOJSKA POLSKIEGO

ZESPÓŁ PRASOWY


MATERIAŁ DLA DZIENNIKARZY

,,Operacyjna skuteczność armii zależy głównie od jej efektywnej transformacji, a jednym z warunków skutecznej transformacji armii
jest wykorzystanie doświadczeń z prowadzonych operacji,,

gen. Franciszek Gągor, Instytut RUSI, Londyn, luty 2008


geneza polSkiego udziału w misji
Obecność polskich żołnierzy w Iraku można podzielić na dwie grupy:

  • w ramach koalicji antyterrorystycznej – Wielonarodowa Dywizja Centrum Południe

  • w ramach misji szkoleniowej NATO.



We wrześniu 2003 roku dowodzona przez polskiego generała Wielonarodowa Dywizja Centrum Południe objęła odpowiedzialność za jedną ze stref w Iraku.
Polska była jedynym krajem obok USA i Wielkiej Brytanii, która dowodziła sektorem.

W tamtym czasie składzie Dywizji było około 9000 żołnierzy z 26 krajów.


Polscy żołnierze pojawili się w operacji koalicyjnej jednak wcześniej. W marcu 2003 roku skierowano do operacji “Iracka Wolność”: jednostki “GROM”, okręt zabezpieczenia logistycznego „Kontradmirał Xawery Czernicki” oraz pluton likwidacji skażeń pozostającego w gotowości do działań na terenie Jordanii.
Drugi rodzaj misja szkoleniowa NATO w Iraku, rozpoczęła się dla nas 20 lutego 2005 roku. Głównym jej zadaniem jest szkolenie Irackich Sił Bezpieczeństwa w utworzonym przez NATO Centrum Szkolenia w AR RUSTAMIYAH. W ramach tej misji pozostanie po 30 października w Iraku około 20 polskich żołnierzy.

Charakter zmian mnd-cs
Początkowo rejon odpowiedzialności Dywizji liczył ponad 80 000 km2 i obejmował pięć prowincji. Do wykonania zasadniczych zadań wydzielono 9 batalionowych grup rozmieszczając je w pięciu prowincjach (Babil, Karbala, Wasit, Najaf, Al Quadisiyah /obecnie Diwaniyah/). Charakter operacji zmieniał się pięciokrotnie – od misji stabilizacyjnej w trakcie pierwszych trzech zmian, do doradczo – szkoleniowej w VIII i  stabilizacyjno - doradczo – szkoleniowej w IX i obecnej X zmianie.
Zmiany charakteru misji, a także wycofywanie się poszczególnych krajów kontrybutorów ze składu Dywizji miały wpływ na zakres realizowanych zadań, wielkość strefy odpowiedzialności oraz na strukturę organizacyjną Wielonarodowej Dywizji Centrum Południe.
(Charakter misji określany jest każdorazowo w decyzji Ministra Obrony Narodowej w sprawie przygotowania, przemieszczenia i funkcjonowania każdej kolejnej zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego w składzie Międzynarodowych Sił Stabilizacyjnych w Republice Iraku (PKW Irak) oraz realizacji zadań przez Wielonarodową Dywizję Centrum - Południe (MND C-S)

Działalność operacyjna
W działalności operacyjnej priorytetem było zapewnienie bezpieczeństwa wojskom własnym w czasie wykonywania zadań. Charakter stabilizacyjny pierwszych trzech zmian powodował, że główny wysiłek skierowany był na patrole, punkty kontrolne, rozbrojenie, likwidacja i konfiskata broni i amunicji.
Mimo zdecydowanie stabilizacyjnego charakteru pierwszych trzech zmian od początku obecności polscy żołnierze tworzyli a następnie wspierali władze lokalne, a także rozpoczęto organizację, wyposażanie i szkolenie irackich formacji uzbrojonych.

DZIAŁALNOŚĆ DORADCZO-SZKOLENIOWA
Charakter zadań WD CP ewoluował w kierunku zwiększenia zaangażowania we wsparcie władz irackich i szkolenie Irackich Sił Bezpieczeństwa - ISB. Realizowane z powodzeniem w tym obszarze działania doprowadziły do znacznego zwiększenia ich liczebności, co jednak nie doprowadziło do proporcjonalnego wzrostu ich potencjału i efektywności.
Proces szkolenia ukierunkowano tak, aby 8 Dywizja Armii Irackiej osiągnęła poziom wyszkolenia umożliwiający jej samodzielne działania w celu zapewnienia bezpieczeństwa w strefie odpowiedzialności.
Zakres szkolenia obejmował między innymi organizację i działania na punktach kontrolnych, patrolowanie niebezpiecznych rejonów oraz osłonę konwojów. Jednym z najważniejszych elementów szkolenia było planowanie i realizacja operacji antyterrorystycznych, w tym głównie likwidacja kryjówek terrorystów i przejmowanie nielegalnych arsenałów broni. Prowadzone było także szkolenie taktyczne, inżynieryjne, łączności, medyczne, logistyczne oraz strzeleckie.
Efektem szkolenia była certyfikacja jednostek 8 Dywizji Armii Irackiej i tym samym
8 Dywizja była pierwszą certyfikowana dywizja iracką. Certyfikacja, czyli inaczej mówiąc sprawdzian wyszkolenia, uprawniła jednostki irackie do samodzielnego planowania i prowadzenia operacji bojowych. Łącznie podczas V zmiany certyfikację uzyskało sześć batalionów armii irackiej, sztaby dwóch brygad oraz ostatecznie (20 grudnia 2005 roku) sztab 8 Dywizji Armii Irackiej. Podczas VII zmiany PKW Irak 8 Dywizja Piechoty została podporządkowana jako pierwsza w Irackich Siłach Bezpieczeństwa Irackiemu Dowództwu Wojsk Lądowych. Podporządkowanie to otworzyło drogę do formalnego przekazania odpowiedzialności za bezpieczeństwo w wyznaczonej strefie działań.
Do dzisiaj 8 Iracka Dywizja uznawana jest na jedna z najlepszych w Iraku. Znaczący wkład w tym wymiarze wnieśli właśnie polscy żołnierze.

WSPÓŁPRACA CYWILNO-WOJSKOWA I POMOC HUMANITARNA
Od początku obecności w Iraku kluczowym zadaniem Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe było udzielanie irackiemu społeczeństwu pomocy w zakresie odbudowy rozwoju cywilnej infrastruktury, ochrony dóbr kultury oraz prowadzenie i wspieranie akcji humanitarnych.

Istotnym celem działania elementów CIMIC było również wspieranie dowódcy dywizji w tworzeniu warunków do przejęcia odpowiedzialności za prowincje przez irackie władze lokalne poprzez utrzymanie odpowiednich relacji i współpracę z przedstawicielami władz prowincji, lokalnymi liderami i społecznością, także irackimi organizacjami pozarządowymi oraz amerykańskimi agendami rozwojowymi i pomocowymi.

Do najważniejszych obszarów pomocy należały:


  • Budowy stacje zasilania, linii elektrycznych łączących domy i wioski;

  • Budowa wodociągów, stacji zasilania w wodę, systemów kanalizacji;

  • Budowa, remont i wyposażenie przychodni;

  • Budowa, remont i wyposażenie szkół.

Pomoc udzielana przez Wielonarodową Dywizję trafiła łącznie do ponad pół miliona mieszkańców Iraku, a pomoc medyczna do ponad 10 tysięcy, głównie dzieci.

Funkcjonujący w ramach PKW Irak szpital polowy poza działalnością na rzecz polskich i koalicyjnych żołnierzy udzielał pomocy irackiej ludności cywilnej oraz żołnierzom irackiej armii. Ponadto, w ramach pomocy humanitarnej przekazano leki i materiały opatrunkowe w ilości ponad 4 ton.

W czasie tzw. białych niedziel i dni arabskich udzielono pomocy ponad 7 tysiącom Irakijczykom. Pomoc ta wielokrotnie ratowała życie ludziom, dla których nie było ratunku w warunkach irackiej służby zdrowia. Poza tym sprowadzono do Polski na specjalistyczne leczenie 4 osoby, w tym dwoje dzieci.

PRZEKAZANE PROWINCJE
Zwieńczeniem polskiej obecności w Iraku było przekazanie odpowiedzialności za prowincję Irakijczykom 16 lipca bieżącego roku.
Proces ten rozpoczął się w czerwcu 2005 roku, kiedy Premier Iraku ogłosił decyzję podjętą wspólnie z siłami koalicji o systematycznym przekazywaniu władzom lokalnym odpowiedzialności za bezpieczeństwo 18 irackich prowincji.
Przekazanie prowincji Diwnija (dziesiątej z 18 w Iraku) to moment, w którym gubernator prowincji wspólnie z siłami bezpieczeństwa (wojsko, policja) efektywnie współpracują i koordynują swoje działania w prowincji. Do przekazania może dojść wtedy, kiedy irackie siły bezpieczeństwa są na tyle zorganizowane, wyszkolone i wyposażone by móc samodzielnie planować i prowadzić operacje antyterrorystyczne.
Przekazanie odpowiedzialności za prowincję jest wyraźnym sygnałem efektywności działania żołnierzy Wielonarodowej Dywizji Centrum Południe. I to we wszystkich obszarach działalności:


  • operacyjnej

  • doradczo – szkoleniowej

  • współpracy cywilno – wojskowej i pomocy humanitarnej



FUNKCJONOWANIE LOGISTYKI W OPERACJI ,,IRACKA WOLNOŚĆ”
Rozpoczynając misję w Iraku system zabezpieczenia logistycznego SZ zorganizowany był odmiennie od obecnego.

Organizatorem systemu podobnie jak dziś był Sztab Generalny WP, ale wówczas każdy rodzaj SZ rozwijał własną logistykę wykonawczą.


Obecnie kompetencje logistyki wykonawczej RSZ przejął IWspSZ.

Pomimo intensywnie prowadzonych przygotowań do operacji Iraqi Freedom, wcześniej przeprowadzonych rekonesansów i rozpoznań potencjalnych rejonów działania do Iraku Siły Zbrojne dysponowały logistyką zorientowaną na zabezpieczenie działań wojsk własnych na europejskim teatrze działań, z techniką i wyposażeniem żołnierza ukierunkowanym na eksploatację i użytkowanie w klimacie umiarkowanym.

Obsługiwania i remonty sprzętu w tym czasie realizowano w oparciu
o wykorzystanie własnych pododdziałów remontowych, zakwaterowanie żołnierzy zorganizowano w oparciu o posiadane zasoby namiotowe.

Ówczesne Siły Zbrojne nie posiadały własnego ani dostępu do strategicznego transportowego lotniczego i morskiego umożliwiającego niezależnego od sojuszników zasilania wojsk własnych na tak dużą odległość.


Wykorzystanie transportu kolejowego lub samochodowego, choć brano pod uwagę nie wchodziło w rachubę.
Systemy zabezpieczenia logistycznego należało szybkim tempie przystosowywać do wymogów nowej misji.
W tym celu Siły Zbrojne podjęły działania, aby w maksymalnie krótkim czasie wyposażyć żołnierzy w nowe wyposażenie, UISW oraz zapewnić właściwe warunki bytowania w gorącym, trudnym klimacie tego rejonu.
Dużym wyzwaniem dla logistyki była zdolność do systematycznego zasilania PKW w sprzęt i materiały na dużą odległość.
Misja w Iraku wymusiła szereg zmian w funkcjonowaniu logistyki. Zmiany dotyczyły głównie takich obszarów jak:

  • organizacja i zarządzanie logistyką;

  • zmiany w zarządzaniu systemu technicznego i materiałowego

  • oraz istotne zmiany w zakresie realizacji usług transportowych.


W organizacji i zarządzaniu logistyką dokonano zmian w strukturach organizacyjnych logistyki. Polegały one głównie na utworzeniu nowej mobilnej jednostki logistycznej (1 BLog) oraz dokonaniu zmian organizacyjnych w 10 BLog, dostosowujących jej struktury do wykonywania zadań logistycznych poza granicami kraju (modułowa struktura batalionowa – sformowano: bdowizab, 2xblog, bskł,, Grupę Wsparcia Medycznego, 4x NEW).
Znaczne zmiany nastąpiły w systemie zabezpieczenia technicznego i materiałowego. Użycie przez przeciwnika min pułapek wymusiło konieczność modernizacji sprzętu wojskowego, szczególnie w zakresie jego „dopancerzenia”.

[SO BRDM, który zmodernizowano do wersji SZAKAL (54 szt.), pojazd HONKER zmodernizowano do wersji SKORPION (80 szt.), kabiny samochodów transportowych STAR-944, JELCZ-622].
Podjęto działania zmierzające do zakupu ciężkiego opancerzonego ciągnika ewakuacyjnego.
W zabezpieczeniu materiałowym wyposażono żołnierzy w nowe umundurowanie oraz obuwie, które w okresie misji ulegało kolejnym modyfikacjom, polegającym na jego dostosowaniu do oczekiwań stanów osobowych.

Zakwaterowanie żołnierzy w pełni oparto o klimatyzowane kontenery, a żywienie realizowano głównie wykorzystując wyspecjalizowane firmy obsługowe. Środki materiałowe zostały w większości skonteneryzowane, a ich transport oparto o pojazdy umożliwiające ich szybki za i rozładunek.


W 2007 roku odpowiedzialność za zabezpieczenie logistyczne PKW przejął IWspSZ.

TRANSPORT STRATEGICZNY
Ważnym wyzwaniem dla logistyki było utworzenie mostu powietrznego pomiędzy krajem, a rejonem operacyjnego przeznaczenia w celu sprawnego przemieszczenia ludzi oraz UISW. Sprzęt i personel przemieszczano na podstawie umowy ACSA zawartej pomiędzy Departamentem Obrony USA, a Rządem RP a także z wykorzystaniem własnych środków transportowych Sił Powietrznych oraz zakupu tego rodzaju usług na rynku międzynarodowym.
W czasie trwania misji przemieszczono drogą powietrzną 18 844 osoby oraz 2 528 ton cargo oraz transportem morskim (16 rejsów) 1 470 jednostek sprzętowych i 1 130 kontenerów.
Przemieszczenia wykonano przy użyciu amerykańskich środków transportu, natomiast loty doraźne za pomocą samolotu typu CASA 295 M lub w oparciu o dzierżawę środków transportu lotniczego.
W czasie misji irackiej w istotny sposób zwiększano zdolności transportu strategicznego
z jednoczesną jego dywersyfikacją w ramach udziału Polski w programach:

  • SALIS ((AN-124) w wymiarze 120 godzin (w 2009 roku 300 godzin);

  • SAC C-17 w wymiarze 150 godzin.

Siły Zbrojne RP przystąpiły do poszerzenia strategicznego transportu morskiego w ramach programu AMSCC „ATHENA” (Ateńskie Wielonarodowe Centrum Koordynacji Transportu Morskiego tzw. „program grecki”) - marzec 2008 (użyto statku do CZADU) oraz programu MCCE (Europejskie Centrum Koordynacji Ruchu Wojsk) w Eindhoven (lipiec 2008).

Kontynuowane są prace przystąpienia do programu NATO i UE: ATARES (system bezgotówkowej wymiany usług Transportu Lotniczego i Tankowania w Powietrzu).
wycofanie ludzi i sprzętu:
Operację przerzutu do kraju rozpoczęto 30 września i planuje się ją zakończyć około
15 listopada br. Całkowity koszt przerzutu ludzi i sprzętu do kraju pokrywa strona amerykańska.
Do końca października zostanie ewakuowany drogą lotniczą stan osobowy,
w czerech transportach (łącznie 600 osób) – wraz z osobistym wyposażeniem.

I tura 30.09.08 - 178 żołnierzy,

II tura 15.10.08 - 250 żołnierzy, Razem 428 osób.

III tura planowana 26.10.08 - 260 żołnierzy

IV tura planowana 28.10.08 – 114 żołnierzy.
Sprzęt i uzbrojenie zostaną przetransportowane droga morską w dwóch turach
Statek Virginia-Amunicjia, 54 kontenery 20”, termin wyjścia z portu Ash Shuaybah 20-21.10.08, termin wejścia do Szczecina 15.11.08.
Statek Chapman –pozostałe mienie, termin wyjścia z portu Ash Shuaybah 23-25.10.08, termin wejścia do Szczecina 15.11.08
Dwoma statkami USA powróci do kraju 177 jednostek sprzętu, w tym
8 śmigłowców oraz 438 kontenerów.

Po przybyciu do kraju sprzęt będzie kierowany do specjalistycznych zakładów obsługowo remontowych lub bezpośrednio do rodzimych jednostek wojskowych w celu odtworzenia jego gotowości bojowej.



co polscy żołnierze zrobili dla Iraku?



  • Stabilizacja: wyszkolenie i przygotowanie do działania ok. 31 tysięcy żołnierzy, policjantów i straży granicznej Irackich Sił Bezpieczeństwa;




  • Warunki życia: ponad 3 tysiące zrealizowanych projektów na rzecz odbudowy Iraku na sumę prawie 172 mln dolarów;




  • Bezpieczeństwo: ponad 3,6 mln zniszczonych groźnych niewybuchów
    i pozostałości z wojny;


MISJA W IRAKU – WOJSKOWY SUKCES


  1. Potwierdzenie zdolności dowodzenia Związkiem Taktycznym
    w wymiarze wielonarodowym zgodnie z procedurami NATO;


  • Sprawdzili się nie tylko żołnierze, ale przede wszystkim dowódcy – od kaprala aż po generała;

  • Praktyczny test nowoczesnych procedur i systemów dowodzenia;

  • Planowanie i kierowanie operacjami bojowymi w środowisku wielonarodowym.

.

  1. Modernizacja uzbrojenia i sprzętu;

  • Duże zmiany w zakresie Force Protection – bezpieczeństwo żołnierza najważniejszym priorytetem;

  • Nowe systemy rozpoznawcze – wprowadzenie do praktycznego użycia BSR;

  • Wprowadzenie nowej generacji noktowizji – na ladzie i w powietrzu;

  • Systemy zwalczające IED – systemy zagłuszające i zakłócające;

  • Poprawa jakości wyposażenie indywidualnego żołnierza ( mundury, kamizelki, buty, hełmy – pełne uwzględnienie potrzeb i oczekiwań żołnierza;

  • Zapoczątkowanie prac nad opancerzeniem środków transportu ( BRDM Szakal, Honker Skorpion, użycie Humvee, opancerzenie samochodów ciężarowych - impuls do dalszych prac w zakresie pozyskania LOSP i MRAP;

  • Poprawa jakości sprzętu logistycznego.



  1. Zmiany w strukturze dowodzenia i programach szkolenia;

  • Powstaje DWS, IWSZ RP, nowe zarządy w SGWP (P7 i P8), Inspektorat Wojskowej Służby Zdrowia;

  • Na poziomie taktycznym powstają pododdziały rozminowania, grupy zabezpieczenia medycznego i ewakuacji medycznej;

  • Nowe elementy w programach szkolenia: techniki użycia śmigłowców, procedury medevac, operacje cordon&search, nowe rodzaje strzelań, bardziej efektywne szkolenie przygotowawcze do misji.




  1. Kierowanie zwartych, organicznych podpodziałów w rejony misji.

  • Do tego typu misji nadaje się wyłącznie żołnierz zawodowy o odpowiednich kwalifikacjach funkcjonujący w ramach zgranego zespołu.




  1. Zdobycie doświadczeń i ich wykorzystanie w innych operacjach

  • Doskonalenie systemu zbierania wniosków i doświadczeń – system funkcjonuje na wszystkich poziomach –od poziomu indywidualnego żołnierza czy pododdziału do poziomu instytucji centralnych wojska

  • Doświadczenia z Iraku pozwoliły na unikniecie wielu problemów w misji ISAF czy w Czadzie

  • 15 tysięcy żołnierzy, którzy przeszli przez Irak – to liczący się zasób personelu doświadczonego w funkcjonowaniu w warunkach zbliżonych do bojowych



DOŚWIADCZENIA
Operacje prowadzone przez Polskie Kontyngenty Wojskowe poza granicami kraju,
w całym okresie swojego trwania przyniosły bogate doświadczenia i wnioski, z których najważniejszymi są:

  1. Potrzeba doskonalenia rozpoznania zagrożeń przed rozpoczęciem działań na teatrze i w trakcie prowadzenia misji oraz szerokiego spektrum użycia wojsk specjalnych w trakcie prowadzenia operacji.

  2. Sytuacja w rejonie prowadzenia działań stabilizacyjnych wymusza konieczność posiadania zautomatyzowanego systemu pozwalającego na wykrywanie stanowisk ogniowych przeciwnika oraz ich likwidację.

  3. Ze względu na coraz bardziej zaawansowane metody stosowania improwizowanych ładunków wybuchowych, które są jednym z głównych sposobów ataku na siły koalicji, istnieje potrzeba posiadania profesjonalnych środków i sił służących do ich wykrywania i neutralizacji.

  4. Ze względu na znaczną ilość działań prowadzonych w tym samym czasie przez komponenty wchodzące w skład sił koalicji (sojuszu) na teatrze, niezbędnym jest wyposażenie ich w jednolity system (swój – obcy) umożliwiający ich identyfikację.

  5. Analiza wykorzystania na teatrze działań bezpilotowych aparatów latających potwierdza ich rosnące znaczenie w zakresie rozpoznania, obserwacji
    i wykonywania uderzeń na wybrane cele. Wojska operujące poza bazami zmuszone są do poruszania się w terenie, w którym terroryści bez trudu mogą zorganizować zasadzkę. W takich przypadkach użycie rozpoznawczych środków bezpilotowych jest nie do przecenienia. Środki te umożliwiają także wykrycie stanowisk ogniowych grup terrorystycznych (bojowników), ich zwalczanie oraz korygowanie ognia własnych środków.

  6. Doświadczenia z operacji uświadomiły również wagę dobrej organizacji wsparcia medycznego, ewakuacji medycznej, oraz potrzebę szerokiej pracy psychoprofilaktycznej z żołnierzami celem podniesienia morale i utrzymania ich
    w dobrej kondycji psychicznej.

  7. konieczność posiadania nowoczesnych systemów uzbrojenia, transportu i walki oraz łączności i dowodzenia (jawnych i utajnionych) zgodnych z obecnymi wymaganiami, kompatybilnych z urządzeniami używanymi na teatrze przez państwa koalicji (sojuszu).


Logistyczne doświadczenia wyniesione z Iraku


  • Po raz pierwszy, samodzielne zabezpieczenie logistyczne misji w Czadzie oraz uzyskanie większej samowystarczalności w Afganistanie.

  • Uzyskanie m.in. zdolności do przemieszczania wojsk na duże odległości i obsługi transportu na terytoriach odległych państw (Kamerun, Czad ) oraz samodzielność w zabezpieczeniu zasilania kontyngentów wojskowych pod względem transportowym (CASA – 9 szt., Herkules - 5 szt. – w czasie przyjmowania). Zdobyto doświadczenie w planowaniu i organizacji strategicznego transportu morskiego i lotniczego dla potrzeb Sił Zbrojnych a przede wszystkim jego dywersyfikacji.

  • Zdobycie umiejętności z zakresu zabezpieczenia eksploatacji techniki bojowej na odległym teatrze działań, w tym techniki lotniczej w trudnych warunkach klimatycznych.

  • Doświadczenia w zarządzaniu międzynarodową logistyką poziomu dywizji oraz zapoznanie się z systemem zaopatrywania US Army. Wielu polskich logistyków, którzy odbyli służbę w Iraku wykorzysta te doświadczenia w macierzystych jednostkach wojskowych i w kolejnych misjach.

  • Doświadczenia przy zakupie usług logistycznych od cywilnych kontraktorów działających na rynkach lokalnych i międzynarodowych oraz wykorzystanie Autoryzowanych Sieci Obsługi producentów UISW.


Doświadczenia Wojsk Lądowych w prezentacji ,,Co misja iracka zmieniła
w funkcjonowaniu wojsk lądowych w zakresie: wyposażenia, uzbrojenia
i systemu szkolenia żołnierzy”.







©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość