Strona główna

Technologie informacyjno-komunikacyjne


Pobieranie 47.96 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar47.96 Kb.
Szkoła Klasą 2.0



TIK

Kodeks 2.0

Technologie informacyjno-komunikacyjne

Zespół środków, czyli urządzeń (np. komputer, sieci komputerowe czy media), narzędzi (oprogramowanie) oraz innych technologii, które służą wszechstronnemu posługiwaniu się informacją. Zatem technologie te obejmują zarówno informatykę, jak i komunikację.

Ważna jest przy tym nie tylko sama informacja, ale także prędkość i jakość jej przekazu.

Rola nauczyciela w nowoczesnej szkole jest wyposażenie uczniów

w narzędzia ułatwiające im uczenie się przez całe życie. Pedagog powinien także wykształcać umiejętności niezbędne w społeczeństwie informacyjnym.



Kompetencje kluczowe w procesie uczenia się przez całe życie (Life Long Learning) to:

  • porozumiewanie się w ojczystym języku,

  • porozumiewanie się w językach obcych

  • kompetencje matematyczne i podstawowe

  • Kompetencje naukowo-techniczne,

  • kompetencje informatyczne,

  • umiejętność uczenia się,

  • kompetencje społeczne i obywatelskie,

  • inicjatywa i przedsiębiorczość,

  • świadomość i ekspresja kulturalna.

Kompetencje informatyczne można wprowadzać na każdym etapie kształcenia i wykorzystywać jako metody wspomagające nauczanie.

Nie ma możliwości, aby uczniowie nie zetknęli się z technologiami informacyjno-komunikacjami w otaczających ich świecie. Dla wielu z nich naturalne jest korzystanie ze wszystkich dobrodziejstw techniki na co dzień. Robią to niemal bezwiednie i uznają za stały element swojego życia. Dlatego zadaniem szkoły powinno być nie tylko techniczne przygotowanie uczniów do korzystania np. z komputerów, ale także nauka ich. Odpowiedniego wykorzystywania i ostrzeżenie przed czyhającymi zagrożeniami.



Kompetencje społeczne w procesie kształcenia TIK

  • Kreatywność i innowacyjność

  • Myślenie krytyczne i rozwiązywanie problemów

  • Komunikowanie się

  • Współpraca w grupie

  • Wyszukiwanie i zarządzanie informacją (alfabetyzm informacyjny)

  • Rozumienie mediów (alfabetyzm medialny)

  • Korzystanie z technologii

  • Informacyjno-komunikacyjnej

  • Elastyczność, zdolność do adaptacji do nowych warunków

  • Umiejętności społeczne i wielokulturowe

  • Odpowiedzialność i skuteczność

  • Przywództwo

Katalog przydatnych narzędzi XXI wieku

  • zasoby danych w Internecie,

  • portale,

  • wyszukiwarki,

  • blogi,

  • strony WWW,

  • e-portfolia,

  • WebQuesty,

  • gry jednego gracza i sieciowe,

  • wirtualne światy,

  • narzędzia do dyskutowania pomysłów,

  • tworzenia prezentacji i tworzenia arkuszy z danymi;

  • indywidualna praca z komputerem;

  • nauczanie wspomagane komputerem;

  • narzędzia GIS (System Informacji Geograficznej) i GPS;

  • telefony komórkowe,

  • odtwarzacze mp3, mp4

  • interaktywne kalendarze pomagające w planowaniu działań;

  • oprogramowanie pomagające w tworzeniu map myśli;

  • cyfrowe zasoby zdjęć i filmów,

  • narzędzia do montażu filmów i pracy z fotografiami,

  • programy graficzne,

  • multimedia;

  • narzędzia wspomagające komunikację,

  • organizację wideokonferencji,

  • interaktywna telewizja

Zagrożeniach w wyniku uczestnictwa w środowisku sieciowym.

  • nadmierne przywiązanie do anonimowości;

  • zredukowanie kontaktów wyłącznie do tych, które funkcjonują w sieci;

  • łamanie podstawowych zasad zachowania,

  • zubożenie języka komunikacji wynikające np.z pisania dużej ilości SMS-ów;

  • zacieranie granicy pomiędzy światem wirtualnym a rzeczywistym

  • uzależnienie od Internetu

  • zagrożenia powodowane przez osoby dorosłe

  • zagrożenia powodowane przez rówieśników

Na zakończenie

Zastosowanie TIK w edukacji jest już koniecznością. Nie da się uniknąć korzystania z nowoczesnych technologii, także w tej dziedzinie życia. Tak jak służy nam ona w ułatwianiu codziennych czynności, tak może wspomagać również proces kształcenia. Należy jednak pamiętać, że nic nie zastąpi dobrego kontaktu między nauczycielem a uczniem. Środek dydaktyczny sam w sobie nie jest celem nauczania, a jedynie narzędziem, które wykorzystane w odpowiedni sposób służy obu stronom.

+ Prezentacja multimedialna „Technologie informacyjno-komunikacyjne”

Po co Kodeks 2.0?

Zadaniem szkoły jest opracowanie, przetestowanie i wprowadzenie w życie zasad korzystania z technologii komunikacyjno-informacyjnych w nauczaniu i uczeniu się. Chodzi o zdobywanie, rozwijanie i sprawdzanie wiedzy i umiejętności uczniów, ale także o komunikację wewnątrz szkoły oraz o kontakty z rodzicami i instytucjami zewnętrznymi (bibliotekami, muzeami, władzami lokalnymi, organizacjami pozarządowymi, wyższymi uczelniami), które mogą pomóc nauczycielom i uczniom w pracy.

Kodeks 2.0 ma być zestawem reguł, które uporządkowałyby obecne zamieszanie z nowymi technologiami. Powinien wyjaśnić, jak komputer, Internet, komórka itp. wspaniałe w zabawie i komunikacji mogą pomóc mądrej edukacji. Nie tylko dostarczać prostych pomocy, gotowców i ściąg, które zastępują własną twórczość i rozleniwiają umysły. Tworząc swój kodeks, szkoła odwołuje się do podanej listy problemów, ale na zawarte w niej pytania odpowiada zgodnie z własnymi potrzebami.

Stworzenie szkolnego kodeksu jest głównym zadaniem szkoły w I semestrze


Jak pracować nad Kodeksem 2.0?

Nauczyciel może podzielić pracę w klasie: zespoły uczniów mogą pracować nad całym kodeksem albo podzielić się miedzy sobą poszczególnymi obszarami, albo pracować w ten sposób, że zakresy tematyczne poszczególnych zespołów będą na siebie zachodzić.

Wspólna praca uczniów nad szkolnym kodeksem może odbywać się na godzinie wychowawczej, na lekcji informatyki lub w ramach zajęć dodatkowych czy realizacji projektu uczniowskiego – zadaniem szkoły jest znalezienie optymalnego dla niej

rozwiązania organizacyjnego.


Każdy nauczyciel wraz ze swoją klasą przygotowuje projekt całego kodeksu, po czym wszystkie projekty przedstawiane są innym w ogólnodostępnej formie, by w trakcie szkolnej debaty można było uzgodnić wspólną wersję;( na holu, facebooku)
Kodeks 2.0 - Problemy do rozstrzygnięcia
1.Ucz i ucz się z TIK. (slajd)

Jak prowadzić lekcje w sieci – online i offline? Jak korzystać z Internetu, gdy lekcja nie

odbywa się w pracowni (giełda pomysłów, np. dwoje uczniów zostaje „oddelegowanych” do wyszukiwania i sprawdzania informacji w Internecie)? Jakie narzędzia komputerowe mogą się przydać na różnych przedmiotach i do różnych zadań? Jak odrabiać prace domowe w erze TIK (zadania, sprawdziany, testy, informacje wieszane przez nauczycieli w Internecie)? Jak nauczyć się dyskutować i precyzyjnie prezentować swoje poglądy w sieci? Jak realizować zespołowe projekty uczniowskie z wykorzystaniem TIK?

Jaki użytek z Internetu, komputera i komórek można dopuścić na sprawdzianach i egzaminach? Co to jest dobre i złe ściąganie?


2. Z informacji korzystaj samodzielnie i krytycznie. (slajd)

Jak nauczyciele i uczniowie mają korzystać z TIK w nauczaniu, by nie było to bezkrytyczne kopiowanie, lecz twórcze wykorzystanie zasobów sieci? Jak

rozpoznawać wiarygodne strony i źródła? Jak odróżnić informacje od komentarzy czy opinii? Jak mądrze i skutecznie szukać potrzebnych informacji i materiałów?

Opracować poradnik google’arza! Czy i jak reagować na nieprawidłowości, oszustwa, błędy? Jak się zachować, gdy zauważy się przejawy rasizmu, antysemityzmu,

ksenofobii, nietolerancji?

3.Nie kradnij i nie daj się okraść. (slajd)

Jak zgodnie z prawem korzystać z dostępnych w sieci materiałów – tekstów, zdjęć, filmów? Gdzie i jak szukać legalnych materiałów, z których można skorzystać? Jak podawać autorów i źródła? Jak czytać i respektować informacje o prawach autorskich? Jak zadbać o własne prawa? Jak podpisywać swoje teksty, zdjęcia itp.? Kiedy warto

korzystać z wolnych licencji i na czym one polegają?


4.Komunikujmy się. (slajd)

Jak używać TIK do komunikacji w szkole i z rodzicami? Jak e-maile oraz portale

społecznościowe mogą ułatwić kontakty nauczycieli, uczniów i rodziców? Jakich informacji nie należy rozpowszechniać tą drogą? Jak stworzyć system

monitorowania postępów ucznia, by pomagał on się uczyć (zasady dostępu, systemy ostrzegawcze, linki do materiałów dodatkowych dla uczniów)? Czy używać SMS-

ów w kontaktach nauczycieli z uczniami? Jaka powinna być strona internetowa szkoły (dobre i złe przykłady)? Kto za nią odpowiada, kto ją prowadzi, co mogą na niej

robić uczniowie? Gazetka szkolna w Internecie (Qmam i inne narzędzia) – czy i jak nauczyciele powinni ją kontrolować? Co publiczne, a co prywatne – netykieta dla

nowych czasów.
5.Komputery pod ręką. (slajd)

Jak zapewnić dostępność komputerów i sieci w szkole, zamiast zamykać je

w pracowni komputerowej? Jak sprawiedliwie i sensownie dzielić dostęp do TIK między różne przedmioty i różnych uczniów? Jak optymalnie wykorzystać komputery i dostęp do sieci? Rozrywka na szkolnych komputerach – kiedy i w jakim zakresie?
6.Bądź bezpieczny w sieci. (slajd)

Na czym polega bezpieczne korzystanie z sieci? Jakie ślady zostawiasz, surfując po Internecie? Jak korzystać z portali społecznościowych? Komputery szkolne – co uczniowie mogą na nich robić, a czego nie? Szyfrowanie danych na szkolnych dyskach. Kontakty z nieznajomymi – jak się nauczyć zasad bezpieczeństwa? Strony, na które

lepiej nie wchodzić (pornografia, hazard, ‹dziwne” organizacje). Zaproszenia do ubicia interesu. Jak na to wszystko reagować? Opracować listę zagrożeń. Należą do nich:

skimming (kradzież karty kredytowej czy tożsamości przez Internet), phishing (wyłudzanie informacji o koncie bankowym przy pomocy fałszywych formularzy),

grooming (nakłanianie na czatach i forach internetowych do spotkania z intencją seksualnego wykorzystania). Jak się bronić przed internetowymi przestępcami? Dobre rady, czyli jak się nie dać złowić.
7.Nauczcie tego dorosłych. (slajd)

W jaki sposób uczniowie przy wsparciu nauczycieli mogą szkolić innych, np.

swoich rodziców, dziadków czy sąsiadów, w dziedzinie TIK? Zbadajcie potrzeby informacyjno-komunikacyjne osób starszych. Opracujcie plan takiego kursu,

wybierając 10 umiejętności ważnych dla osób starszych (porozmawiajcie o tym z dziadkami). Jak przełamać barierę wstydu, że młodzi uczą starszych? Kto i jak ma nadzorować takie zajęcia?


Odpowiedzi na takie pytania ułożą się w Kodeks 2.0,
Debata klasowa
Jak przeprowadzić debatę – przykład pracy krok po kroku
1.

Nauczyciel przekazuje uczniom, z którymi zamierza przeprowadzić debatę o korzystaniu z TIK w nauce, ogólną informację o głównej idei programu Szkoła z klasą 2.0 oraz o celu stworzenia Kodeksu 2.0. Przedstawia propozycję siedmiu dziedzin kodeksu

przygotowaną przez organizatorów. Najlepiej zrobić to kilka dni przed spotkaniem, by uczniowie mieli czas zastanowić się, co jest dla nich szczególnie ciekawe i ważne. Można skorzystać np. z drogi e-mailowej, przy okazji realizując jeden z postulatów nowoczesnej edukacji: ‹nauczyciel tworzy sprawnie działającą sieć e-komunikacji

z uczniami”. Uczniowie jeszcze przed zajęciami mogą wysłać swoje uwagi do nauczyciela oraz koleżanek i kolegów. Można też zastosować inną formę e-komunikacji, np. stworzyć listę lub grupę dyskusyjną (np. korzystając z mechanizmu Google Groups) lub forum (np. na stronie internetowej szkoły) czy zamieścić na stronie szkoły materiał na ten temat. Bardziej tradycyjną formą dystrybucji byłoby rozdanie wydrukowanego materiału i/lub wywieszenie go na szkolnej tablicy ogłoszeń. Nic nie stoi na przeszkodzie, by zastosować oba te rozwiązania.


2.

Zajęcia rozpoczynają się od określenia celu rozmowy – jest nim wybór najważniejszych, zdaniem uczniów, problemów związanych z korzystaniem z TIK w szkole oraz opracowanie wstępnych zapisów szkolnego kodeksu na ten temat.

Następnie nauczyciel dzieli klasę na pary. Uczniowie przez kilka minut rozmawiają o tym, co podoba im się w sposobie wykorzystywania TIK przez szkołę, nauczycieli i nich samych TIK: które rozwiązania uważają za dobre (np. zasady korzystania z komputerów na przerwach), a co można zmienić (np. sposób kontaktu z nauczycielem po lekcjach).
3.

Warto zachęcić uczniów, by myśleli przede wszystkim o zmianach ‹miękkich”, a nie takich, które wymagają dużych nakładów finansowych. Jeśli dyskusja klasowa może trwać dłużej (np. dwie godziny lekcyjne), warto wymienione przez uczniów ‹plusy” i ‹minusy” spisać – mogą zostać później wykorzystane w debacie szkolnej. Gdy nie ma czasu na tworzenie takiej listy, wystarczy, że uwagami podzieli się kilkoro uczniów

(wskazanych przez nauczyciela lub ochotników).
4.

Na forum całej klasy uczniowie wraz z nauczycielem zastanawiają się, którymi dziedzinami kodeksu chcą się zająć. Mogą pominąć te wątki, które uważa ją za trudne albo niemożliwe do zrealizowania w ich szkole, czy też pozostające wyłącznie w gestii władz samorządowych (np. środki finansowe na zakup dodatkowego wyposażenia pracowni komputerowej).


5.

Pracując w czteroosobowych zespołach, uczniowie dyskutują na temat możliwych zapisów dotyczących wybranej przez siebie (lub wskazanej przez nauczyciela) reguły szkolnego kodeksu. Wstępne pomysły, niekiedy sformułowane w postaci pytań (np. czy na lekcji można korzystać z Google’a, żeby coś sprawdzić?) albo wariantowo (np. z nauczycielem po szkole kontaktujemy się poprzez SMS-y / tylko poprzez e-maila), zapisują na dużych kartkach papieru i/lub komputerze, a następnie krótko przedstawiają innym.

6.

Uczniowie z pomocą nauczyciela dyskutują nad tymi propozycjami i zastanawiają się, jak można je zrealizować. Rolą nauczyciela w tej fazie jest stymulowanie rozmowy i dbanie, by nie została zdominowana przez kilka osób.


7.

W wyniku dyskusji zespoły modyfikują (lub nie) swoje pierwotne pomysły, a następnie nauczyciel lub wybrani uczniowie zapisują zebrane propozycje na tablicy i, jeśli to możliwe, na komputerze



Każdy nauczyciel wraz ze swoją klasą przygotowuje projekt całego kodeksu, po czym wszystkie projekty przedstawiane są innym w ogólnodostępnej formie, by w trakcie szkolnej debaty można było uzgodnić wspólną wersję;( na holu, facebooku)

Po debacie klasowej... debata szkolna
Uczniowie dalej pracują nad pomysłami i przygotowują się do szkolnej debaty.

Wskazane jest, by dyskusja ta toczyła się dalej w sieci – uczniowie opisują na forach swoje obserwacje, pomysły i wątpliwości, a także odwiedzają fora, blogi uczniów z innych klas i innych szkół w poszukiwaniu ciekawych rozwiązań.


Uczniowie razem z nauczycielem przygotowują pierwsze propozycje klasy do szkolnego kodeksu. Może to się odbyć na kolejnych zajęciach (np. na części godziny wychowawczej), po lekcjach lub poprzez uzgadnianie pomysłów w sieci (e-maile,

grupy dyskusyjne, czaty.


To kluczowy moment przygotowania Kodeksu 2.0. Debata może, a nawet powinna być współprowadzona przez uczniów, ważne jest jednak, by nad jej przebiegiem czuwał koordynator lub chętny nauczyciel. Należy także znaleźć osobę (lub osoby), która będzie pełniła funkcję sekretarza – oczywiście powinna ona mieć do dyspozycji komputer. Uczestnikami dyskusji są uczniowie, którzy wcześniej pracowali nad swoimi pomysłami

w klasach, inni chętni uczniowie z różnych klas oraz wszyscy nauczyciele biorący udział w programie Szkoła z klasą 2.0. Uwaga – jeśli to możliwe, debata nie powinna się odbywać w ławkach, tylko w sali, w której da się przestawić krzesła (np. ustawić je w dużym kręgu lub do pracy w małych zespołach).


Koordynator (lub inny nauczyciel, a może nawet dyrektor szkoły) otwiera debatę i przypomina, że jej celem jest rozmowa o sposobie korzystania z TIK w szkole, a także wypracowanie roboczej wersji szkolnego Kodeksu 2.0, która zostanie następnie

przedstawiona całej społeczności szkolnej, gronu nauczycielskiemu itp.


Po debacie szkolnej...

Nauczyciele i dyrektor przyjmują roboczą wersję Kodeksu 2.0, a praca nad ostateczną wersją trwa.

Na podstawie materiałów z debaty szkolnej nauczyciele uczestniczący w programie opracowują końcową wersję zapisów kodeksu, którą koordynator przedstawia gronu pedagogicznemu (na spotkaniu rady pedagogicznej lub drogą e-mailową).

Ostatecznie propozycję zapisów wersji pilotażowej szkolnego Kodeksu 2.0 przyjmuje rada pedagogiczna, a akceptuje dyrekcja szkoły. Ogłaszając oficjalnie kodeks szkolny, dyrektor zapowiada, że nie oznacza to zaprzestania jego dalszych modyfikacji

i uzupełnień Koordynator zamieszcza kodeks na stronie programu Szkoła z klasą 2.0. Uczniowie (z pomocą nauczycieli) wymyślają ciekawe formy informowania

o kodeksie i promowania jego zapisów. Można to zrobić w formie multimedialnej prezentacji, sesji plakatowej albo bardziej kreatywnie, np. w formie komiksu, filmu czy animacji komputerowej albo dowcipnego przedstawienia szkolnego teatru. Swoje prace (lub ich fragmenty, relacje i zdjęcia ze szkolnych wydarzeń) zamieszczają na blogach oraz w innych miejscach w sieci (np. w serwisie EduTuba)

W publikacji wykorzystano następujące materiały:

Autorzy: Alicja Pacewicz, Piotr Pacewicz, Anna Gilla, Agata Łuczyńska



„Przewodnik po programie Szkoła z klasą 2.0”


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość