Strona główna

Vitamins Herbs Fish Oil


Pobieranie 100.97 Kb.
Data18.06.2016
Rozmiar100.97 Kb.







Vitamins

Herbs

Fish Oil

Probiotics

Women

Men

Joint Health

Anti-Aging

Enzymes

Diet & Weight Loss

Cleansing & Detox

Sports Nutrition

Aromatherapy

Infants & Children

Flower Essences

Homeopathy

Pet Care

Teas

Water & Air Filters


February Newsletter

HealthNotes NEW!

Reading Room

Glossary

Mail-In Order Form


Order Status

About Us

Shipping Info

Privacy Policy

Rola doustnych środków pobudzających wydzielanie hormonu wzrostu w terapii przeciwko starzeniu na przykładzie Symbiotropinu
The Role of Oral Growth Hormone Secretagogues in Anti-Aging Therapy D. Mark Ladley, MD Prezentacja na Europejskiej Konferencji Międzynarodowej na Temat Jakości Życia i Medycyny Długowieczności, 28-30 września, 1998

Informacje ogólne
Na podstawie rosnącej ilości dowodów na to, iż u osób dorosłych z niedoborem ludzkiego hormonu wzrostu (hGH) występują oznaki pogorszenia stanu zdrowia, w wielu krajach dopuszczono wykorzystanie ludzkiego hormonu wzrostu (SOMATOTROPINY) jako terapii zastępczej u osób dorosłych z niedoborem tego hormonu. Wyniki oraz skuteczność terapii przy użyciu hormonu wzrostu są uderzająco zgodne. U osób, u których nie podjęto terapii przy użyciu hormonu wzrostu stwierdzono zwiększoną śmiertelność z powodu schorzeń sercowo – naczyniowych, zmniejszoną siłę mięśni szkieletowych, zmniejszoną wydolność wysiłkową, obniżoną filtrację kłębuszkową oraz nerkowy przepływ plazmy, wadliwą termoregulację oraz wydzielanie potu, obniżony poziom energii i tempa podstawowej przemiany materii, obniżenie funkcji mięśnia sercowego, kliniczne oznaki przedwczesnej arteriosklerozy oraz odbiegającego od normy metabolizmu tarczycy. U tych pacjentów stwierdzono odbiegający od normy stan ciała w formie zmniejszenia beztłuszczowej masy ciała, zwiększenie tkanki tłuszczowej, otyłości trzewnej, zmniejszenia zawartości składników mineralnych kości oraz zmniejszenie ilości płynu pozakomórkowego, przy czym niezależne grupy zgłaszały pogorszenie dobrego samopoczucia pod względem psychicznym. Niedobór SOMATOTROPINY ma wyraźne konsekwencje kliniczne, które można wyeliminować całkowicie lub częściowo przy użyciu terapii zastępczej przy użyciu hormonu wzrostu.
Rozważania na temat bezpieczeństwa oraz kosztów związane z hormonalną terapią zastępczą stanowiły przedmiot zainteresowania różnych prac badawczych, których tematem były czynniki uwalniające hormon wzrostu znane pod nazwą czynników pobudzających wydzielanie ludzkiego hormonu wzrostu. Ta kategoria związków działa w formie bezpośredniej stymulacji przysadki w celu uwalniania hormonu wzrostu oraz oddziaływania na takie organy wydzielania wewnętrznego jak podwzgórze. Istnieje kilka znanych czynników, które mają wpływ na wydzielanie ludzkiego hormonu wzrostu i reagowanie, do których należy regulacja insulinowa, receptory somatotropowe, GHRH, SOMATOSTATYNA, funkcja wątroby oraz lokalizacja receptora IGF-1. 8-10, 17

Korelacja farmakologiczna tych czynników z działaniem peptydów przedniego płata przysadki, sekwencyjnego kompleksu kwasu gliko – aminowego, a także botanicznych regulatorów insuliny oraz IGF-1 doprowadziła do stworzenia SYMBIOTROPINY, czynnika sprzyjającego uwalnianiu hormonu wzrostu i powstawaniu IGF-1. Dokonano oceny klinicznej skuteczności SYMBIOTROPINY na podstawie pomiaru IGF-1 oraz samooceny pacjenta.

SOMATOTROPINA jest jednym z wielu hormonów wydzielanych przez gruczoły wewnętrzne takich jak testosteron, estrogen, progesteron, a także DHEA – których wydzielanie zmniejsza się z wiekiem. Chociaż wiele spośród tych hormonów jest stosowanych w formie terapii zastępczej w celu łagodzenia skutków starzenia, SOMATOTROPINA znacznie przekracza efekt działania każdego spośród tych hormonów, bowiem nie tylko hamuje starzenie biologiczne, ale w znacznym stopniu odwraca wiele spośród skutków starzenia.

Badania wykazały, iż zastosowanie terapii zastępczej przy użyciu hormonu wzrostu może odwrócić biologiczne markery starzenia aż o 20 lat w ciągu sześciu miesięcy stosowania terapii 7, 13



SOMATOTROPINA jest wydzielana przez komórki somatotropowe znajdujące się w części płata przedniego gruczołu przysadki. Szczytowe poziomy wydzielania SOMATOTROPINY występują w okresie dojrzewania, kiedy występuje przyspieszony wzrost. Po ukończeniu 30 lat, poziom wydzielania SOMATOTROPINY maleje o około 14% w ciągu dekady.



Spadek wydzielania hormonu wzrostu z wiekiem
[w latach]

Średnia ilość uwalnianego hormonu wzrostu wynosi około 500mcg w wieku lat 20, a następnie spada do poziomu 200mcg w wieku lat 40 oraz 25mcg w wieku lat 80. Regulacja wydzielania hormonu wzrostu następuje głównie pod wpływem podwzgórza, które uwalnia hormon powodujący uwalnianie hormonu wzrostu (GHRH) w wyniku procesu regulacyjnego ujemnego sprzężenia zwrotnego od przysadki do uwalniania hormonu wzrostu.




Podwzgórze


GHRH


somatostatyna

Przysadka


Hormon wzrostu

Wątroba i inne tkanki

IGFI

stymulujące


hamujące





Wiadomo, iż starzejące się komórki somatotropowe przysadki są zdolne do wytwarzania takiej samej ilości hormonu wzrostu, co komórki młodego człowieka, kiedy są poddawane odpowiedniej stymulacji. Podstawowe rodzaje oddziaływania na zmniejszone wydzielanie hormonu wzrostu polegają na zmniejszonym wytwarzaniu GHRH oraz zwiększonym wytwarzaniu SOMATOSTATYNY, która jest podwzgórzowym inhibitorem wydzielania hormonu wzrostu.

Badanie wykazało, iż starzenie prowadzi do obniżonej zdolności do reagowania prekursora hormonu GHRH na sygnał z podwzgórza. Badanie sugeruje również, że ogólna reakcja metaboliczna na dostępny hormon wzrostu ulega pogorszeniu z powodu zmniejszonej czułości receptorów komórkowych. Niektóre spośród czynników pobudzających wydzielanie hormonu wzrostu działają przez stymulowanie GHRH, hamowanie SOMATOSTATYNY i/lub oddziaływanie na receptory przysadkowe, które nie są jeszcze wyraźnie zdefiniowane. 5, 8, 9

Obecnie dokonywana jest ocena efektów fizjologicznych związanych z hormonem wzrostu na podstawie oceny IGF-1. Obecność hormonu wzrostu w obiegu (1/2 cyklu = 20 minut) stymuluje wątrobę, która uwalnia IGF-1 (1/2 cyklu = 20 godzin). Poziomy IGF-1 w surowicy są bardziej zrównoważone, w związku z czym stanowią bardziej praktyczny wskaźnik stanu hormonu wzrostu.

Hormon wzrostu zapewnia poprawę wykorzystania tłuszczu jako źródła energii przez stymulację rozkładu i utleniania tłuszczu. Znaczenie tych zjawisk jest widoczne, ponieważ stwierdzono wzrost otyłości w przypadku niedoboru hormonu wzrostu oraz zmniejszoną masę tłuszczową w przypadku akromegalii. Badania przeprowadzone w warunkach całkowicie kontrolowanych in vitro wykazały, iż kortizol oraz insulina ułatwiają gromadzenie lipidu poprzez przyspieszenie lipazy lipoproteinowej (LPL), a testosteron hamuje przyspieszenie LPL, co powoduje znaczną stymulację rozkładu tłuszczu. 16

Hormon wzrostu ma wpływ na metabolizm białka w sposób zwiększający beztłuszczową masę ciała w wyniku stymulowania syntezy białka i zmniejszania utleniania białka. Nie hamuje to katabolizmu białka. 21

Niedobór IGF-1 w skali długoterminowej ma wpływ na metabolizm węglowodanów, co prowadzi do odporności na insulinę oraz do otyłości zaostrzonej. Te skutki są odwracalne dzięki terapii zastępczej przy użyciu hormonu wzrostu. Hormon wzrostu powoduje zwiększenie obrotu metabolicznego glukozy, co zapewnia poprawę jej dostępności w przemianie materii jako paliwa podstawowego. 21



CECHY CHARAKTERYSTYCZNE NIEDOBORU HORMONU WZROSTU

Napięcie anaboliczne


Zmniejszona beztłuszczowa masa ciała i/ lub masa mięśni szkieletowych. Zmniejszona siła mięśni szkieletowych. Zmniejszona wydolność wysiłkowa. Zwiększona całkowita ilość tkanki tłuszczowej. Zwiększona ilość tkanki tłuszczowej brzusznej oraz trzewnej.
Efekty lipidowe
Podwyższona zawartość cholesterolu LDL. Obniżona zawartość cholesterolu HDL. Podwyższona zawartość apolipoproteiny -B
Wpływ na kości
Osteopenia (brak kości)


Efekty metaboliczne
Odporność insulinowa (u osób otyłych). Hipoglikemia. Możliwość nienormalnej prędkości spoczynkowej przemiany materii. Obniżona konwersja T4 do T3

Synteza protein

Cienka skóra. Brak kolagenu. Zmniejszona wielkość organów. Zmniejszony wzrost paznokci i włosów

Odwodnienie


Zmniejszona filtracja kłębuszkowa oraz nerkowy przepływ plazmy. Zmniejszone pocenie się – niezdolność do termoregulacji. Zmniejszona wydolność serca (potencjalna). Zwiększony opór naczyniowy (żył).

Zdrowie psychiczne


Zmniejszona energia. Niestabilność emocjonalna. Słaba pamięć i koncentracja. Depresja. Brak interakcji społecznej. Brak celu. Obniżony popęd seksualny

Działanie czynników pobudzających wydzielanie

Badania funkcjonalne wykazały, iż GHRH oraz czynniki pobudzające wydzielanie działają za pośrednictwem różnych mechanizmów oraz w miejscach różnych receptorów. Komórki somatotropowe stymulowane przy użyciu czynników pobudzających wydzielanie wydzielają hormon wzrostu zarówno pod wpływem GHRH jak i czynników pobudzających wydzielanie. Skuteczne peptydy pobudzające wydzielanie działają na poziomie podwzgórza, co ma wpływ na czynniki uwalniające poziom wzrostu oraz na poziomie przysadki w celu uwolnienia nagromadzonego hormonu wzrostu w sposób synergistyczny. Stwierdzono, iż receptory przysadkowe reagują na konkretne peptydy uwalniające hormon wzrostu. 10, 17

Ponieważ poziom SOMATOSTATYNY rośnie z wiekiem w celu obniżenia poziomów hormonu wzrostu, ważnym celem skutecznych peptydów pobudzających wydzielanie jest hamowanie działania tego hormonu. Stwierdzono, iż receptory podwzgórza reagują na peptydy, co powoduje hamowanie SOMATOSTATYNY i stymulowanie GHRH.

Prowadzono wiele badań związanych z oceną skuteczności doustnego podawania aminokwasów i peptydów. Badania nad absorpcją w przypadku doustnego podawania wykazały bardzo zróżnicowane wielkości absorpcji. Peptydy podawane doustnie muszą mieć formułę w ramach systemu zapewniającego utrzymywania odczynu kwaśnego (pH) w żołądku, aby zapewnić skuteczną absorpcję oraz dotarcie do odpowiednich receptorów. Badano absorpcję cząsteczki hormonu wzrostu przy użyciu różnych środków doprowadzania, np. powierzchnie błon śluzowych, ust oraz nosa. Badania te wykazały bardzo nieefektywne szybkości absorpcji na poziomie około 5-10 %. Badania wykazały, iż prędkość absorpcji oraz skuteczność aminokwasów pobudzających wydzielanie ulegała zwiększeniu, kiedy były podawane w formie roztworu gazowanego. 1, 2, 3

Wykazano, iż wydzielanie hormonu wzrostu w wyniku użycia peptydów oraz innych związków synergistycznych wykazało wzrost pod względem amplitudy oraz częstotliwości wydzielania hormonu wzrostu w ramach ograniczeń fizjologicznych związanych z wiekiem.




Wyniki kliniczne

Trzydzieści sześć (36) osób poddano badaniom klinicznym pod kątem zmian w zakresie istniejących poziomów symptomatologii oraz surowicy IGF-1 przez okres 12 tygodni, w którym podawano SYMBIOTROPIN, kombinację peptydów przedniego płata przysadki, sekwencyjnego kompleksu kwasu gliko – aminowego, sacharydów farmaceutycznych, źródła L-Dopa pochodzenia roślinnego, a także botanicznych regulatorów insuliny oraz IGF-1. Wstępne wyniki pomiarów występowały w zakresie od 21 do 276. Pacjentom polecono przyjmowanie dwu musujących tabletek SYMBIOTROPINY rozpuszczalnych w wodzie po 4 godzinach od ostatniego posiłku i przed udaniem się na spoczynek. Ten cykl był utrzymywany przez pięć dni, po czym następowało dwa dni przerwy, które oddzielały każdy cykl. Postępowanie takie kontynuowano przez okres 12 tygodni.


Poziomy IGF-1 mierzono przed rozpoczęciem terapii przy użyciu SYMBIOTROPINY, a następnie w przedziałach co cztery tygodnie. Samooceny pacjentów dokonywano co cztery (4) tygodnie przez okres 12 – tygodniowy. Dodatkowe obserwacje kliniczne były prowadzone w trakcie rutynowych wizyt w gabinecie.
Samoocena pacjentów w zakresie wytrzymałości oraz kondycji ciała, włosów i skóry, funkcji seksualnych, zdrowienia oraz odporności, a także funkcji umysłowych charakteryzowała się znaczną poprawą we wszystkich 23 obszarach oceny, przy czym zakres pacjentów stwierdzających poprawę w tych obszarach obejmował 21% - 74.
Dodatkowe obserwacje kliniczne stanowiły odzwierciedlenie znacznej poprawy w zakresie regulacji cukru w krwi u pacjentów z cukrzycą, obniżoną zawartość antygenu swoistego prostaty (PSA), poprawę funkcji układu oddechowego oraz serca, ciśnienia krwi oraz poprawę w zakresie objawów menopauzy.
Obszary aktywności IGF-1

Synteza pod wpływem leukocytów. Przywraca wielkość organu limfoidalnego. Stymuluje proliferację komórek blastycznych białaczkowych oraz limfocytów T. Zwiększa wychwyt i rozkład LDL za pomocą makrofagów. Wpływ na powstawanie estrogenów - IGF-1. Zatrzymywanie azotu / wydalanie sodu. Zwiększona ilość w obiegu osteokalcyny. Zwiększone poziom hydroksyproliny w moczu. Poziomy wydzielania IGF-1 nie wykazują zmienności dziennej. Pomiary IGF-1 odzwierciedlają zintegrowane wydzielanie hormonu wzrostu i aktywność biologiczną.





Ilość pacjentów (%) zgłaszających poprawę pod wpływem SYMBIOTROPINY






Obszar oceny


Miesiąc trzeci

Wytrzymałość i kondycja




Siła mięśni

58%

Wielkość mięśni

42%

Zmniejszenie tkanki tłuszcz.

68%

Ogólna energia

74%

Tolerancja na wysiłek

58%

Wydolność fizyczna

68%

Włosy i skóra




Struktura skóry

47%

Grubość skóry

32%

Elastyczność skóry

26%

Zniknięcie zmarszczek

37%

Wyrośnięcie nowych włosów

47%

Gojenie ran i odporność




Gojenie starych ran

26%

Gojenie innych ran

21%

Zdolność do zdrowienia

21%

Elastyczność kręgosłupa i stawów

37%

Odporność ogólna

47%

Funkcje seksualne




Potencja / częstotliwość

32%

Czas trwania wzwodu

44%

Częstotliwość oddawania moczu w nocy

66%

Funkcje umysłowe




Energia i jasność umysłu

53%

Stabilność emocjonalna

42%

Postawa życiowa

37%

Pamięć

47%

Wyniki uzyskane z samooceny pacjentów sygnalizują reakcję objawową na terapię przy użyciu SYMBIOTROPINY w ciągu pierwszych czterech tygodni u wszystkich pacjentów, przy czym trwała poprawa nastąpiła w okresie między tygodniem czwartym a dwunastym. Zwiększona energia, wytrzymałość oraz kondycja fizyczna należały do najczęściej podawanych symptomów poprawy w ciągu pierwszych czterech tygodni. Wyrośnięcie nowych włosów, przywrócenie koloru włosów, zwiększenie grubości skóry, zniknięcie przebarwień skóry następowało generalnie po upływie od ośmiu do dwunastu tygodni, przy czym trwała poprawa nastąpiła po okresie dwunastu tygodni. Należy zauważyć, iż wyniki tej samooceny pacjentów nie były regulowane w tych obszarach, w których nie odnoszą się do każdej osoby.


Nie zaobserwowano żadnych skutków ubocznych, które można byłoby przypisać działaniu SYMBIOTROPINY. Jedna z kobiet została wycofana z badania z powodu alergii na kwas octowy, która ulegała nasileniu pod wpływem SYMBIOTROPINY.

Pomiary poziomu IGF-1 wykazały ciągły wzrost IGF-1 w okresie dwunastu tygodni. Pomiary dokonane w trakcie pierwszych czterech tygodni wykazały wzrost o ponad 200%, a średni wzrost o 18%. Pomiary dokonane po ośmiu tygodniach wykazały wzrost o ponad 100%, a średni wzrost o 24%. Pomiary po 12 tygodniach wykazały średni wzrost IGF-1 o 30%. Wielkość indywidualnej reakcji objawowej występowała niezależnie tempa od wzrostu IGF-1, a mianowicie wahania pomiarów IGF-1 były związane z jednoczesnymi poprawami objawowymi, nawet w przypadku obniżenia poziomów IGF-1.

Badania przypadku
W przypadku mężczyzny w wieku 46 lat, po 6 miesiącach terapii przy użyciu SYMBIOTROPINY, zaobserwowano znaczne obniżenie poziomu cholesterolu ogółem oraz trójglicerydów. Nastąpił także wzrost HDL o prawie 10%. Ten wzrost HDL o 10% wykazywał korelację ze zmniejszeniem śmiertelności z powodu chorób sercowo – naczyniowych o 35%.

Badania przypadku

Profil lipidów w krwi w przypadku terapii przy użyciu SYMBIOTROBINY

Mężczyzna 46 lat



cholesterol


trójglicerydy

HDL

LDL

na początku

211

396

37

94

3 miesiące

164

145

35

100

6 miesięcy

182

117

40

98

U tego czterdziestojednoletniego mężczyzny zaobserwowano znaczne obniżenie podwyższonych enzymów wątroby po czterech miesiącach terapii.


Badania przypadku

Profil enzymów wątroby w przypadku terapii przy użyciu SYMBIOTROBINY

Mężczyzna 41 lat



GGT


SGPT

SGOT

LDH

na początku

187

39

26

146

2 miesiące

200

35

23

162

4 miesiące

54

16

17

134

W przypadku kobiety w wieku 52 lat, nastąpiła poprawa w zakresie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) w zakresie od 15% do 45% po trzech miesiącach terapii. LVEF oceniano przy użyciu echokardiografii barwnej Dopplera.



Badania przypadku

Frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF)

Kobieta, 52 lata



VEF


na początku

15%

3 miesiące

45%

W przypadku kobiety w wieku 58 lat, u której stwierdzono przewlekłą pierwotną marskość wątroby, wyniki badań funkcji wątroby, LDL oraz ciśnienie krwi uległy poprawie po dziesięciu miesiącach terapii.



Badania przypadku
Kobieta, 58 lat

Diagnoza


Przewlekła pierwotna marskość wątroby, nieznanego pochodzenia.

Lekko podwyższone ciśnienie krwi



Wartości kliniczne


początkowo

po 10 mies.

Alk. Phos.

431

218

LDH

217

157

SGOT

82

36

SGPT

153

43

GCT

408

136

Cholesterol

284

271

Trójglicerydy

87

104

HDL

91

97

LDL

176

153

Ciśnienie krwi

142/88

120/76
U pacjentki wystąpiła zwiększona energia i siła oraz poprawa trawienia


IGF-1 a rak prostaty
W ostatnim badaniu zaprezentowanym przez Dr Cass Terry, dokonano analizy zależności poziomów IGF-1 a rakiem prostaty u 749 mężczyzn. Ponieważ IGF-1 jest środkiem mitogennym, przeprowadzono ocenę jego rolę w rozwoju raka prostaty. Zachorowalność na raka prostaty rośnie z wiekiem, natomiast poziomy IGF-1 w krwi znacznie maleją wraz z wiekiem, w tempie około 14% na dekadę po trzydziestym roku życia.
Zależność między wiekiem a PSA



Wiek (w latach)





Histogram częstotliwości poziomów IGF-1 w krwi


Częstotliwość


Ten histogram częstotliwości poziomów IGF-1 w krwi dotyczy 593 pacjentów w wieku od 22 do 86 lat, z których wielu poddawano iniekcjom hormonu wzrostu. Dawka była zawarta w zakresie od 4 do 10 jednostek na tydzień, iniekcje stosowano dwa razy dziennie. Średni wiek wszystkich pacjentów wynosił 55.1 lat.

Mediana poziomów PSA w zakresach kwartylowych IGF-1




25%1c

50%1c

75%1c

100%1c

Średni IGF1(ng/mL)

122

187

239

331

Zakres

(20-159(

(100-211)

(212-271)

(272-518)

Mediana PSA (ng/mL)

1.1

0.9

1.0

1.1

Zakres

(0-61.7)

(0.2-27.5)

(0-8.6)

(0-25.2)

Wielkość próbki

138

133

138

135

Powyższa tabela nie wykazuje korelacji między poziomem IGF-1 a poziomem mediany PSA, w przypadku porównywania kwartyli najwyższych i najniższych.

Poziomy średnie IGF-1 w zakresach normalnych I nienormalnych PSA






PSA>4.0

PSA<4.1

Średni IGF1(ng/mL)

218+12.6

219+3.5

ZAKRES

(20-156)

(22-518)

Mediana PSA (ng/mL)

6.0

0.9

Zakres

(4.1-61.7)

(0-4.3)

Wielkość próbki

59

536

Powyższa tabela grupuje poziomy PSA powyżej 4.0ng/ml oraz poziomy PSA poniżej 4.1ng/ml. Nie występowała korelacja między poziomami PSA a poziomami IGF-1 w grupie mężczyzn, u których poziom PSA był niższy od 4.1. W grupie mężczyzn, u których poziom PSA był wyższy od 4.0, występowała korelacja negatywna między poziomami PSA a poziomami IGF-1. Istotnym stwierdzeniem był fakt, iż średnie poziomy IGF-1 były zasadniczo takie same u obydwu grup, ale mediana PSA w grupie posiadającej poziomy PSA wyższe od 4,0 charakteryzowała się poziomami 6 razy wyższymi aniżeli w grupie, gdzie wartości były niższe od 4.1.

Zależność pomiędzy wartościami PSA>4.0 a poziomem IGF-1


Powyższy wykres wykazuje korelację negatywną poziomów IGF-1 oraz PSA wyższych od 4.0.

Zależność pomiędzy wartościami PSA<4.1 a poziomem IGF-1





Powyższy wykres wykazuje brak korelacji IGF-1 oraz poziomów PSA poniżej 4.1ng/ml.

W tym badaniu poziomy IGF-1 w obiegu nie wykazywały związku z poziomami PSA, albo rakiem prostaty. Dr. Terry podaje również, iż w populacji pacjentów liczącej około 3000 nie zaobserwowano zwiększonego występowania raka prostaty lub innej choroby o charakterze nowotworowej u osób otrzymujących iniekcje hormonu wzrostu w skali długoterminowej.

Wniosek - IGF-1, PSA, a ryzyko raka prostaty
Stwierdzono wzrost poziomów PSA z wiekiem. Ponieważ poziomy PSA rosną do wartości powyżej 4.0ng/ml, występuje korelacja negatywna poziomów PSA oraz IGF-1. Poziomy PSA w tej grupie są ponad sześć razy wyższe aniżeli w przypadku poziomów PSA poniżej 4.1ng/ml. Wyższe poziomy PSA wykazują korelację z niższymi poziomami IGF-1. U pacjentów z poziomami PSA poniżej 4.1ng/ml, nie występuje korelacja poziomów PSA oraz IGF-1.


Wniosek:
Doustne środki pobudzające wydzielanie jako uzupełnienie dla iniekcji hormonu wzrostu
Wielu lekarzy w USA i za granicą stosuje iniekcje hormonu wzrostu wraz z uzupełnieniem w formie doustnych środków pobudzających wydzielanie. Dzięki takiej kombinacji można było obniżyć dawki hormonu wzrostu oraz stwierdzono objawy kliniczne poprawy znacznie wyższe aniżeli stwierdzone uprzednio w wyniku jedynie iniekcji.
W niektórych wypadkach iniekcje hormonu wzrostu były związane z zmniejszeniem IGF-1 z powodu wzrostu beztłuszczowej masy ciała. U niektórych z tych pacjentów konieczne było zwiększenie dziennej dawki hormonu wzrostu w celu utrzymania reakcji klinicznej oraz poziomów IGF-1 organizmu. Przypuszczalnie te niezgodności reagowania na terapię zastępczą przy użyciu hormonu wzrostu są związane ze wzrostem oporności i oddzielaniem się miejsca receptora. .

W typowym przypadku terapia przy użyciu hormonu wzrostu była monitorowana w formie analizy laboratoryjnej IGF-1. Do chwili obecnej zidentyfikowano 2-7 przypadków IGF, ale relatywne znaczenie tych innych insulinowych czynników wzrostu – pod kątem ich związku z ocenami długowieczności oraz funkcji indywidualnych, nie zostało w pełni wyjaśnione. Z uwagi na brak zgodnej korelacji między IGF-1 a objawami poprawy, oceny pacjentów mogą umożliwiać klinicystom dokonanie wyraźniejszego rozpoznania na temat zaleceń terapeutycznych w odniesieniu do pacjentów.


Stwierdzono, iż SYMBIOTROPINA jako doustny środek pobudzający wydzielanie jest bezpieczną oraz skuteczną terapią przy użyciu hormonu wzrostu, która może złagodzić wiele spośród klinicznych oznak oraz objawów związanych z procesem starzenia. Stwierdzono jej niezwykłą skuteczność w przypadku zastosowania w formie terapii pojedynczej oraz w przypadku iniekcji hormonu wzrostu wraz z uzupełnieniem w formie doustnych środków pobudzających wydzielanie.
Istnieje wiele znanych czynników, które mają wpływ na uwalnianie ludzkiego hormonu wzrostu i odpowiedzi IGF-1, do których należy regulacja insulinowa, receptory somatotropowe, GHRH, somatostatyna, działanie wątrobowe oraz miejsca receptora IGF-1. Korelacja farmakologiczna tych czynników z działaniem peptydów przedniego płata przysadki, sekwencyjnego kompleksu kwasu gliko – aminowego, źródła L-Dopa pochodzenia roślinnego, a także botanicznych regulatorów insuliny oraz IGF-1 doprowadziła do stworzenia SYMBIOTROPINY, czynnika sprzyjającego uwalnianiu hormonu wzrostu i powstawaniu IGF-1. Dokonano oceny klinicznej skuteczności SYMBIOTROPINY na podstawie pomiaru IGF-1 oraz samooceny pacjentów.


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość