Strona główna

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wydział Orzeczniczy II


Pobieranie 15.64 Kb.
Data17.06.2016
Rozmiar15.64 Kb.
……………………, dnia …………………………. 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Wydział Orzeczniczy II
ul. Jasna 2/4
00-013 Warszawa

Skarżący:
……………………………………..
ul. …………………………………..
……………………………………..

Organ administracyjny:

Szef Służby Celnej
Ministerstwo Finansów
ul. Świętokrzyska 12
00-916 Warszawa

Sygnatura akt: ........................



PISMO PROCESOWE SKARŻĄCEGO

W związku z ukazaniem się uzasadnienia do Uchwały Sądu Najwyższego II PZP 5/10 skarżący pragnie podnieść, że :

zasadniczym wnioskiem płynącym z rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w sprawie II PZP 5/10 jest teza stwierdzająca, że czynność mianowania funkcjonariusza celnego na stopień służbowy jest „indywidualną sprawą rozstrzyganą w drodze decyzji administracyjnej”. Powyższy pogląd stanowi oczywiste nawiązanie do utartego w orzecznictwie i doktrynie poglądu o charakterze prawnym aktu mianowania (zob. postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 1991 r.). Pogląd ten był wielokrotnie powtarzany przez skarżącego na przestrzeni całego postępowania
w niniejszej sprawie, jednak organy Służby Celnej konsekwentnie go ignorowały lub autorytatywnie mu zaprzeczały twierdząc bez jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego, że akt mianowania nie stanowi decyzji administracyjnej. Zdaniem skarżącego uchwała SN w sposób jednoznaczny i klarowny wyjaśniła przesłanki prawnego statusu aktu mianowania, jako decyzji administracyjnej, zaś brak polemiki ze strony SSC w tym zakresie, pozwala przyjąć, iż również ten organ administracyjny zaakceptował powszechnie przyjęty pogląd w tym przedmiocie.

Skarżący podnosi, że błędne jest stanowisko SSC zaprezentowane w odpowiedzi na skargę w innej toczącej się przed WSA w Warszawie sprawie (zob. sprawa II SA/Wa 1278/10), zgodnie z którym z pogląd SN, wyrażonego w uchwale II PZP 5/10 wynika, że „Sąd Najwyższy jednoznacznie uznaje, że w formacjach mundurowych mianowanie na stopień służbowy nie jest rozstrzygnięciem podlegającym kontroli instancyjnej (i kontroli sądów administracyjnych) [...]”. Fragment uzasadnienia uchwały, do której odniósł się SSC, brzmi: „[...] to, iż w art. 188 ustawy nie wymieniono rozstrzygnięcia w sprawie mianowania na stopień służbowy jako podlegającego kognicji sądów administracyjnych wynika wyłącznie z braku takiego roszczenia po stronie funkcjonariusza. Gdyby bowiem takie mu przysługiwało, to z uwagi na swój charakter musiałoby być poddane kontroli sądowoadministracyjnej, a nie pozostawione dochodzeniu w drodze powództwa przed sądem pracy [...]”. Analiza prawna powyższego passusu w żadnej mierze nie pozwala wyprowadzić twierdzenia, że sprawa mianowania na stopień służbowy nie podlega kognicji sądów administracyjnych albowiem w stanowisku SN jest mowa wyłącznie o braku „roszczenia” a nie o dopuszczalności sądowoadministracyjnej kontroli decyzji administracyjnej. Zatem, zdaniem skarżącego SSC dokonał nieuprawnionej ekstrapolacji tezy SN, dotyczącej materialnoprawnego uprawnienia do żądania mianowania na inny stopień służbowy, na zagadnienie formalnoprawnej dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanych przez organ.


W związku z powyższym skarżący podnosi, że argumentacja SSC stanowi próbę dostosowania tezy SN do potwierdzenia własnego stanowiska mimo, że stanowisko SN ma zupełnie inny przedmiot aniżeli wywody SSC.

Skarżący podnosi także, że kwestionuje co do zasady zacytowany pogląd Sądu Najwyższego bowiem nie zgadza się z twierdzeniem, że skoro w art. 188 ustawy


o SC nie wymieniono spraw o mianowanie to oznacza to, że takie roszczenie
w ogóle nie istnieje gdyż gdyby istniało to musiałoby być wymienione w katalogu zawartym w art. 188. Według skarżącego, powyższe stanowisko błędnie zakłada, że żądanie mianowania na inny stopień służbowy musi się mieścić albo w ramach art. 188 albo w ramach art. 189, bowiem jeżeli się nie mieści to oznacza to, że takiego żądania w ogóle nie można zgłosić. Stoi to w oczywistej sprzeczności
z wyrażoną przez SN tezą, iż akt mianowania stanowi decyzję administracyjną. Skoro akt mianowania jest decyzją administracyjną to, zgodnie z przepisami k.p.a.
i p.p.s.a., podlega kontroli organu wyższego stopnia a następnie kontroli sądowoadministracyjnej na zasadach ogólnych. Zaskarżalność decyzji administracyjnych stanowi zasadę wyrażoną wprost w Konstytucji RP (art. 78 Konstytucji) oraz podstawową regułę postępowania administracyjnego. Z tego względu niedopuszczalne jest twierdzenie, że pewna kategoria decyzji administracyjnych jest niezaskarżalna bowiem ustawa szczególna nie przewiduje wprost trybu odwoławczego. Jeżeli akt mianowania jest decyzją administracyjną, to niedopuszczalność jej zaskarżenia stanowiłaby tak wyjątkowe i daleko idące ograniczenie konstytucyjnego prawa wyrażonego w art. 78 Konstytucji, że, choćby ze względu na treść art. 78 zd. 2 Konstytucji, musiałaby ona być wyrażona wprost w ustawie. Tymczasem, ustawa o SC w żadnym miejscu nie stanowi, że akt mianowania nie podlega zaskarżeniu. W związku z tym, oczywistą konsekwencją twierdzenia, że akt mianowania jest decyzją administracyjną jest dopuszczalność jego zaskarżenia. Skoro ustawa o SC nie przewiduje szczególnego trybu zaskarżenia takiej decyzji administracyjnej, to należy stosować zasady ogólne k.p.a.
i p.p.s.a.

Skarżący pragnie również zwrócić uwagę, że Sąd Najwyższy w analizowanej uchwale rozważał żądanie „o mianowanie na stopień służbowy” przede wszystkim w aspekcie roszczenia ze stosunku służbowego (roszczenia cywilnoprawnego).


Z tego względu, także w tych fragmentach w których odnosił się do drogi sądowoadministracyjnej, mówił o „roszczeniu o mianowanie na stopień służbowy”. W związku z tym, że SN utożsamił zaskarżenie aktu mianowania
z „roszczeniem o mianowanie na stopień służbowy” doszedł do konkluzji, że takie roszczenie funkcjonariuszowi nie przysługuje, bowiem nie występuje ono
w katalogu z art. 188 ustawy o SC. Tymczasem, odwołanie od aktu mianowania (decyzji administracyjnej) wniesione na podstawie art. 127 § 1 k.p.a. nie ma charakteru roszczenia w takim rozumieniu, w jakim posługuje się nim SN. Odwołanie od aktu mianowania nie jest w swojej istocie żądaniem mianowania na inny stopień służbowy, lecz jest ono środkiem zmierzającym do poddania kontroli instancyjnej decyzji organu. Natomiast żądanie zmiany stopnia służbowego ma wyłącznie charakter żądania zmiany zaskarżonej decyzji i nie jest to żądanie
o charakterze „roszczenia” lecz jest to żądanie w rozumieniu administracyjnoprocesowym tj. żądanie wydania decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i skorygowania przez organ wyższego stopnia błędnego zastosowania prawa przez organ I instancji.

Według skarżącego błędne jest stwierdzenie Sądu Najwyższego, że „Rozstrzygnięcie co do mianowania funkcjonariusza na stopień służbowy [...] podlega kontroli sądowo administracyjnej, z tym że w zakresie, w jakim dotyczy określenia korpusu. Odnośnie do mianowania na wyższy stopień służbowy [...]


w ogóle nie przysługuje bowiem roszczenie [...]”. Według skarżącego powyższy pogląd stoi wprost w sprzeczności z wyrażonym przez SN stanowiskiem, iż akt mianowania jest decyzją administracyjną. Jeżeli decyzja administracyjna podlega kontroli sądowoadministracyjnej, zaś mianowanie do korpusu i mianowanie na stopień służbowy stanowią nierozerwalnie połączone elementy tej samej decyzji, to brak jest jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, iż tylko część rozstrzygnięcia podlega zaskarżeniu.

Reasumując, skarżący podnosi, że stanowisko wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego w sprawie II PZP 5/10, stwierdzające, iż akt mianowania jest decyzją administracyjną zasługuje na pełną aprobatę. Skarżący na każdym etapie niniejszego postępowania prezentował obszernie uzasadnione argumenty przemawiające za powyższą tezą. Jeżeli zatem Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzieli ten pogląd, skarżący podnosi, że jedyną konsekwencją prawną, jaką można w związku z tym przyjąć jest uznanie, że od aktu mianowania przysługuje odwołanie w trybie art. 127 § 1 k.p.a. Twierdzenie przeciwne byłoby wprost sprzeczne z konstytucyjną zasadą zaskarżalności decyzji administracyjnych. Z tego względu skarga na bezczynność SSC zasługuje na uwzględnienie/zaskarżone postanowienie o niedopuszczalności odwołania powinno być bezwzględnie uchylone.(do wyboru wg indywidualnej sprawy funkcjonariusza - albo jedno albo drugie)

Załączniki:

- kserokopia uchwały Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2010 r., II PZP 5/10;

- odpis pisma procesowego

- kserokopia odpowiedzi SSC zawarta na stronie 4 i 5 pisma SC6/0340/45/KPJ-2005/10 z dnia 06.08.2010r. załączona do sprawy II SA/Wa 1278/10





©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość