Strona główna

Zasady yogyakarty


Pobieranie 159.29 Kb.
Strona1/3
Data19.06.2016
Rozmiar159.29 Kb.
  1   2   3
ZASADY YOGYAKARTY


Wprowadzenie do Zasad Yogyakarty
Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi w godności i prawach. Wszystkie prawa człowieka są powszechne, współzależne, niepodzielne i wzajemnie na siebie oddziałowują. Orientacja seksualna1 i tożsamość płciowa2 są integralną częścią godności i człowieczeństwa każdej istoty ludzkiej i nie mogą być przyczyną dyskryminacji albo nadużyć.

 

Uczyniono znaczny postęp w celu zagwarantowania by osoby wszystkich orientacji seksualnych i tożsamości płciowych mogły cieszyć się równą godnością i szacunkiem należnym wszystkim ludziom. W wielu państwach obowiązują obecnie ustawy i konstytucje, które gwarantują równość i niedyskryminację bez względu na płeć, orientację seksualną czy tożsamość płciową.



 

Tym niemniej, naruszenia praw człowieka skierowane przeciwko osobom z uwagi na ich rzeczywistą lub postrzeganą orientację seksualną lub tożsamość płciową tworzą globalny, zakorzeniony wzorzec będący przedmiotem poważnego niepokoju. Naruszenia te obejmują egzekucje pozasądowe, tortury i okrutne traktowanie, molestowanie seksualne i gwałt, naruszenia prywatności, arbitralne pozbawienie wolności, odmowę zatrudnienia i kształcenia oraz poważną dyskryminację w odniesieniu do poszanowania innych praw człowieka. Naruszeniom tym towarzyszą często inne formy przemocy, nienawiści, dyskryminacji oraz wykluczenia, dokonywane z takich przyczyn jak rasa, wiek, religia, niepełnosprawność, status ekonomiczny, społeczny lub inny.


Wiele państw i społeczeństw nakłada na jednostki na drodze zwyczaju, prawa lub stosowania przemocy normy dotyczące płci i orientacji seksualnej, a także chce kontrolować ich relacje osobiste oraz samoidentyfikację. Ingerowanie w seksualność pozostaje główną przyczyną trwałej przemocy związanej z płcią oraz nierówności płci.

 
System międzynarodowy uczynił ogromny postęp w kierunku równości płci i ochrony przed przemocą w społeczeństwie, społeczności czy rodzinie. Ponadto kluczowe mechanizmy ONZ z zakresu praw człowieka potwierdziły ciążący na Państwie obowiązek zapewnienia wszystkim osobom skutecznej ochrony przed dyskryminacją ze względu na tożsamość lub orientację seksualną. Międzynarodowa reakcja na naruszenia praw człowieka związane z orientacją seksualną i tożsamością płciową jest jednakże fragmentaryczna i niekonsekwentna.

 

W celu pokonania tych niedoskonałości konieczna jest konsekwentna interpretacja całego systemu międzynarodowego prawa praw człowieka i jego zastosowania w kwestiach związanych z orientacją seksualną i tożsamością płciową. Dla promocji i ochrony wszystkich praw człowieka wszystkich osób na zasadzie równości i bez dyskryminacji, niezbędnym jest zestawienie i objaśnienie zobowiązań państwa wynikających z obowiązującego prawa praw człowieka.



 

Aby nadać większej jasności i spójności zobowiązaniom państw z zakresu praw człowieka, Międzynarodowa Komisja Prawników (International Commission of Jurists) i International Service for Human Rights, działając w imieniu koalicji organizacji zajmujących sie prawami człowieka, stworzyły projekt mający na celu opracowanie zbioru międzynarodowych zasad prawnych odnośnie stosowania prawa międzynarodowego w przypadku naruszeń praw człowieka opartych na orientacji seksualnej i tożsamości płciowej.

 

Poniższe Zasady zostały nakreślone, rozwinięte, przedyskutowane i doprecyzowane przez grupę wybitnych ekspertów w dziedzinie praw człowieka. Na spotkaniu odbywającym się na Uniwersytecie Gadjah Mada w Yogyakarcie (Indonezja) w dniach 6-9 listopada 2006 r., 29 wybitnych ekspertów z 25 państw, posiadających różnorodne pochodzenie i doświadczenie w materii praw człowieka, jednogłośnie przyjęło Zasady Yogyakarty odnośnie stosowania międzynarodowego prawa praw człowieka w odniesieniu do orientacji seksualnej i tożsamości płciowej.



 

Sprawozdawca spotkania, profesor Michael O’Flaherty, wniósł ogromny wkład w opracowanie i zrewidowanie Zasad Yogyakarty. Jego poświęcenie i niestrudzony wysiłek miały kluczowe znaczenie dla pomyślnego zakończenia prac.

 

Zasady Yogyakarty odnoszą się do szerokiego zakresu standardów z dziedziny praw człowieka i ich zastosowania w kwestiach związanych z orientacją seksualną i tożsamością płciową. Zasady potwierdzają podstawowy obowiązek implementacji przez państwa praw człowieka. Każdej zasadzie towarzyszą szczegółowe zalecenia pod adresem państw. Eksperci podkreślają także, iż obowiązek promocji i ochrony praw człowieka ciąży na wszystkich podmiotach. Do innych podmiotów, takich jak instytucje ONZ związane z prawami człowieka, narodowe instytucje praw człowieka, media, organizacje pozarządowe i donatorzy skierowano dodatkowe zalecenia.



 

Eksperci są zgodni, że Zasady Yogyakarty odzwierciedlają obowiązujący stan międzynarodowego prawa praw człowieka w odniesieniu do kwestii związanych z orientacją seksualną i tożsamością płciową. Uważają także, iż z uwagi na proces ewolucji prawa praw człowieka państwa mogą podjąć dodatkowe zobowiązania.

  

Zasady Yogyakarty potwierdzają wiążące międzynarodowe standardy prawne, które muszą być przestrzegane przez wszystkie państwa. Dają one nadzieję na inną przyszłość, gdzie wszyscy ludzie urodzeni wolni i równi w godności i prawach będą mogli korzystać z tego cennego, przyrodzonego prawa.



 

 

Sonia Onufer Corrêa                            Vitit Muntarbhorn



 

Współprzewodnicząca zebrania Współprzewodniczący zebrania ekspertów ekspertów


Preambuła
Przypominając, że wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi w godności i prawach, oraz że każdy ma prawo do korzystania z praw człowieka bez względu na jakiekolwiek cechy takie jak rasa, kolor, płeć, język, religia, przekonania polityczne lub inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, własność, urodzenie czy inny status;
Zaniepokojeni tym, że przemoc, molestowanie, dyskryminacja, wykluczenie, stygmatyzacja oraz uprzedzenie są skierowane wobec osób ze względu na ich orientację seksualną lub tożsamość płciową we wszystkich regionach świata; tym, że te doświadczenia są połączone z dyskryminacją ze względu na płeć, rasę, wiek, religię, niepełnosprawność, stan zdrowotny czy ekonomiczny, i tym, że ta przemoc, molestowanie, dyskryminacja, stygmatyzacja i uprzedzenie uderzają w integralność i godność osób będących ofiarami tych nadużyć, mogą osłabić ich poczucie własnej wartości oraz przynależności do ich wspólnoty oraz prowadzić wiele z nich do ukrywania lub tłumienia własnej tożsamości oraz do życia w strachu i ukryciu;
Świadomi tego, że w przeszłości ludzie doświadczali naruszeń praw człowieka ponieważ byli lesbijkiami, gejami czy biseksualistami lub byli za takich postrzegani z powodu ich dobrowolnych stosunków płciowych z osobami tej samej płci lub ponieważ byli osobami transeksualnymi, transgenderowymi lub interseksualnymi lub przynależeli do grup społecznych identyfikowanych w niektórych społeczeństwach poprzez ich orientację seksualną lub tożsamość płciową lub byli za takich postrzegani;

Rozumiejąc “orientację seksualną” jako zdolność każdej osoby do rozwinięcia głębokiego uczuciowego, emocjonalnego i seksualnego pociągu oraz intymnych i seksualnych związków z osobami innej płci lub tej samej płci lub różnych płci;  
Rozumiejąc “tożsamość płciową” jako głęboko odczuwane wewnętrzne i indywidualne doświadczenie płci społecznej, która może lub nie odpowiadać płci określonej przy urodzeniu, włączając w to osobiste odczucie własnej cielesności (które może prowadzić do modyfikacji wyglądu zewnętrznego lub biologicznych funkcji metodami medycznymi, chirurgicznymi lub innymi) i inne formy wyrażania własnej płciowości przez ubiór, mowę czy maniery;
Obserwując, że prawo międzynarodowe w zakresie praw człowieka uznaje, że wszystkie osoby bez względu na ich orientację seksualną lub tożsamość płciową mają prawo do korzystania z pełni praw człowieka, że stosowanie istniejących praw człowieka powinno uwzględniać szczególne sytuacje i doświadczenia ludzi o różnej orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej; że we wszystkich działaniach dotyczących dzieci dobro dziecka powinno być głównym kryterium i dziecko, które umie formułować osobiste poglądy, ma prawo je swobodnie wyrażać, poglądy te powinny być wzięte pod uwagę w zależności od wieku i dojrzałości dziecka;
Zauważając, że prawo międzynarodowe w zakresie praw człowieka ustanawia bezwzględny zakaz dyskryminacji w odniesieniu do pełnego korzystania ze wszystkich praw człowieka, osobistych, kulturalnych, gospodarczych, politycznych i społecznych, że poszanowanie praw seksualnych, orientacji seksualnej i tożsamości płciowej, jest integralną częścią realizacji równości między mężczyznami i kobietami, oraz że państwa muszą podejmować środki zmierzające do eliminacji uprzedzeń i zwyczajów opartych na pojęciu niższości lub wyższości jednej z płci lub na stereotypowych rolach mężczyzn i kobiet, i dalej zauważając, że społeczność międzynarodowa uznała prawo do swobodnego i odpowiedzialnego decydowania o sprawach własnej seksualności, włączając w to zdrowie seksualne i reprodukcyjne, wolne od nacisku, dyskryminacji i przemocy;
Uznając znaczącą wartość systematycznego wyrażania międzynarodowych praw człowieka jako mających zastosowanie do życia i doświadczeń osób o różnej orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej;
Przyznając, że wyrażenie to musi opierać się na aktualnym stanie prawa międzynarodowego w zakresie praw człowieka oraz będzie wymagało stałego przeglądu, która będzie uwzględniała rozwój tego prawa i jego zastosowanie do konkretnych przykładów i doświadczeń osób o różnej orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej w różnym czasie i różnych rejonach świata oraz państwach;


PO SPOTKANIU EKSPERTÓW, KTÓRE ODBYŁO SIĘ W MIEJSCOWOŚCI YOGYAKARTA, W INDONEZJI, W DNIACH OD 6 DO 9 LISTOPADA 2006 R. NINIEJSZYM PRZYJMUJEMY NASTĘPUJĄCE ZASADY:


Zasada 1. Prawo do powszechnego korzystania z praw człowieka
Wszyscy ludzie rodzą się wolni i równi w godności i prawach. Ludzie o różnej orientacji seksualnej i tożsamości płciowej mają prawo do pełnego korzystania z praw człowieka.
Państwa powinny:
a) zapewnić, by ich narodowe konstytucje i inne właściwe ustawodawstwo zawierały zasady powszechności, współzależności, niepodzielności i wzajemnego oddziaływania na siebie wszystkich praw człowieka oraz zapewnić praktyczną realizację powszechnego korzystania ze wszystkich praw człowieka;
b) wprowadzić zmiany ustawodawcze, łącznie z prawem karnym, w celu zapewnienia powszechnego korzystania ze wszystkich praw człowieka;
c) przyjąć programy edukacyjne i podnoszące społeczną świadomość w celu promocji i wzmocnienia pełnego korzystania ze wszystkich praw człowieka przez wszystkich ludzi, niezależnie od ich orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej;
d) zintegrować w ramach polityki państwa i procesu decyzyjnego podejście pluralistyczne, które uznaje i potwierdza współzależność i niepodzielność wszystkich aspektów tożsamości osoby, łącznie z orientacją seksualną i tożsamością płciową.

Zasada 2. Prawo do równości i niedyskryminacji 
Każdy ma prawo do korzystania ze wszystkich praw człowieka bez dyskryminacji ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową. Każdy ma prawo do równości wobec prawa i równej ochrony prawnej bez dyskryminacji z uwagi na te cechy i bez względu na to, czy wpływa to na korzystanie z innych praw człowieka, czy nie. Prawo powinno zakazywać takiej dyskryminacji i gwarantować wszystkim osobom równą i skuteczną ochronę przed dyskryminacją.
Dyskryminacja ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową oznacza wszelkie różnicowanie, wyłączenie, ograniczenie lub uprzywilejowanie na podstawie orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej, które ma na celu lub skutkuje unieważnieniem lub osłabieniem równości wobec prawa lub równej ochrony prawnej, lub uznania, korzystania lub wykonywania wszystkich praw człowieka w równy sposób. Dyskryminacja ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową może być, i zwyczajowo jest, związana z dyskryminacją na innej podstawie, takiej jak płeć, rasa, religia, niepełnosprawność, status zdrowotny czy ekonomiczny.
Państwa powinny:
a) włączyć w ich narodowe konstytucje lub właściwe ustawodawstwo zasady równości i niedyskryminacji ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową, jeżeli nie są już w nich zawarte, także poprzez zmianę lub interpretację prawa, oraz zapewnić efektywną realizację tych zasad;
b)  znieść przepisy karne i inne, które zakazują lub są przyjęte w celu zakazania dobrowolnej aktywności seksualnej między osobami tej samej płci powyżej wieku przyzwolenia na stosunki płciowe oraz zapewnić, by ten sam wiek przyzwolenia na stosunki płciowe obowiązywał w stosunku do aktywności seksualnej osób tej samej płci i różnej płci;
c)  przyjąć właściwe ustawodawstwo i inne środki, które zakazują i eliminują dyskryminację ze względu na orientację seksualną i tożsamość płciową w sferze publicznej i prywatnej;
d)  przyjąć właściwe środki w celu zabezpieczenia stosownego rozwoju osób o różnej orientacji seksualnej i tożsamości płciowej, które mogą być konieczne dla zapewnienia tym grupom lub jednostkom równego korzystania z praw człowieka. Środki te nie powinny być uważane za dyskryminujące;
e)  we wszystkich reakcjach na dyskryminację ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową, brać pod uwagę sposób, w jaki ten rodzaj dyskryminacji może się pokrywać z innymi formami dyskryminacji;
f)  podjąć wszelkie właściwe działania, włączając w to programy edukacyjne i szkoleniowe, w celu wyeliminowania postaw i zachowań opartych o uprzedzenia i dyskryminację, które są związane z pojęciem niższości lub wyższości jakiejkolwiek orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej lub wyrażania płciowości.

Zasada 3. Prawo do podmiotowości prawnej
Każdy ma prawo, by wszędzie uznawano jego podmiotowość prawną. Osoby o różnej orientacji seksualnej i tożsamości płciowej powinny mieć zdolność prawną we wszystkich aspektach prawa. Samodzielnie zdefiniowane orientacja seksualna i tożsamość płciowa każdej osoby jest integralną częścią ich osobowości i jednym z bardziej podstawowych aspektów samookreślenia się, godności i wolności. Nikt nie może być zmuszany do poddania się zabiegom medycznym, włączając w to chirurgiczną korektę płci, sterylizację czy terapię hormonalną, jako wymogowi uznania przez prawo ich tożsamości płciowej. Żaden ze statusów takich jak małżeństwo czy rodzicielstwo, nie może być wykorzystany do uniemożliwienia uznania przez prawo tożsamości płciowej danej osoby. Nikt nie może być poddany presji, by ukryć, stłumić lub odrzucić swoją orientację seksualną lub tożsamość płciową.
Państwa powinny:
a) zapewnić, by wszystkie osoby miały nadaną zdolność do czynności prawnych w sprawach cywilnych bez dyskryminacji ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową, oraz możliwość korzystania z tej zdolności, włączając w to równe prawa do zawierania umów oraz do administrowania, posiadania oraz nabywania (także poprzez dziedziczenie), zarządzania, korzystania i dysponowania własnością;
b)  podjąć wszelkie konieczne środki prawne, administracyjne i inne, by w pełni szanować i uznawać prawnie samodzielnie określoną tożsamość płciową każdej osoby;
c)  podjąć wszelkie konieczne środki prawne, administracyjne i inne, by zapewnić istnienie procedur, zgodnie z którymi wszystkie wydane przez państwo dokumenty tożsamości, które wskazują na płeć/płeć społeczną – włączając w to akty urodzenia, paszporty, rejestry elektroniczne i inne dokumenty – odzwierciedlają tożsamość płciową określoną przez daną osobę;
d)  zapewnić, by takie procedury były skuteczne, rzetelne i niedyskryminujące i szanują godność i prywatność zainteresowanych osób;
e)  zapewnić, by zmiany w dokumentach tożsamości były uznawane we wszystkich sytuacjach, gdzie identyfikacja lub rozróżnienie osób ze względu na płeć są wymagane przez prawo lub politykę państwa;
f)  podjąć programy w celu zapewnienia pomocy socjalnej wszystkim osobom, które przechodzą proces transformacji płci lub jej korekty.


Zasada 4. Prawo do życia 
Każdy ma prawo do życia. Nikt nie powinien być arbitralnie pozbawiony życia, także ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową. Kara śmierci nie może być nakładana na osoby z powodu ich dobrowolnej aktywności seksualnej między osobami powyżej wieku przyzwolenia na stosunki płciowe bądź z powodu ich orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej.
Państwa powinny:
a) znieść wszelkie formy przestępstw, które mają za cel lub skutek zakazanie dobrowolnej aktywności seksualnej między osobami powyżej wieku przyzwolenia na stosunki płciowe, a do czasu ich zniesienia, nie stosować kary śmierci wobec osób skazanych za te przestępstwa;
b) darować kary śmierci i zwolnić osoby czekające na egzekucję za popełnienie przestępstw związanych z dobrowolną aktywnością seksualną między osobami powyżej wieku zgody;
c) zaprzestać ataków dokonywanych przez państwo lub na które państwo przyzwala, na życie osób ze względu na ich orientację seksualną lub tożsamość płciową, oraz zapewnić, by wszystkie takie ataki ze strony państwa, jednostek czy grup, były energicznie ścigane, oraz aby, gdy znaleziono właściwe dowody, osoby odpowiedzialne za nie były postawione w stan oskarżenia, sądzone i stosownie ukarane.

 

Zasada 5. Prawo do bezpieczeństwa osobistego


Każdy, bez względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową, ma prawo do bezpieczeństwa osobistego oraz ochrony państwa przed przemocą lub uszkodzeniem ciała, które jest spowodowane przez funkcjonariuszy państwa bądź jednostkę czy grupę.
Państwa powinny:
a) podjąć wszystkie konieczne programowe działania zapobiegające lub zapewniające ochronę przed wszystkimi formami przemocy i molestowania związanego z orientacją seksualną i tożsamością płciową;
b) podjąć wszystkie konieczne środki ustawodawcze w celu ustanowienia sankcji karnych za stosowanie przemocy, groźby użycia przemocy, podżegania do przemocy lub związanego z nią molestowania, z powodu orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej każdej osoby lub grupy osób, we wszystkich sferach życia, włączając w to życie rodzinne;
c) podjąć wszelkie konieczne środki prawne, administracyjne i inne w celu zapewnienia, że orientacja seksualna lub tożsamość płciowa ofiary nie była podstawą do usprawiedliwienia, tłumaczenia czy umniejszania znaczenia tej przemocy;
d) zapewnić, by w przypadku użycia przemocy prowadzono intensywne dochodzenie i gdy zostaną znalezione właściwe dowody, osoby odpowiedzialne były postawione w stan oskarżenia, sądzone oraz stosownie ukarane, oraz by ofiarom naprawiono krzywdy i by otrzymały stosowne zadośćuczynienie, włączając w to odszkodowanie;
e) przedsięwziąć kampanie podnoszące świadomość społeczną, skierowane do ogółu społeczeństwa, a także do rzeczywistych i potencjalnych sprawców przemocy w celu zwalczania uprzedzeń, które są przyczyną stosowania przemocy związanej z orientacją seksualną i tożsamością płciową.

Zasada 6. Prawo do prywatności
Każdy, bez względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową, ma prawo do korzystania z prywatności bez arbitralnej lub bezprawnej ingerencji, włączając w to ochronę własnej rodziny, mieszkania i korespondencji, a także ochronę przed bezprawnymi atakami na cześć i reputację. Prawo do prywatności zawiera zazwyczaj również prawo do decydowania o ujawnieniu lub nieujawnieniu informacji o własnej orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej, jak też prawo do decydowania i dokonywania wyborów dotyczących własnego ciała i dobrowolnych związków seksualnych i innych relacji z innymi osobami.
Państwa powinny:
a) podjąć wszelkie środki prawne, administracyjne i inne, by zapewnić prawo każdej osoby, bez względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową, do korzystania ze swej sfery prywatnej, intymnych wyborów i stosunków międzyludzkich, włączając dobrowolną aktywność seksualną między osobami powyżej wieku przyzwolenia na stosunki płciowe, bez arbitralnej ingerencji;
b) znieść wszystkie przepisy kryminalizujące dobrowolną aktywność seksualną między osobami tej samej płci powyżej wieku przyzwolenia na stosunki płciowe oraz zapewnić, by ten sam wiek zgody obowiązywał w stosunku do aktywności seksualnej osób tej samej płci i różnej płci;
c) zapewnić, by przepisy karne i inne powszechnie obowiązujące nie były stosowane do de facto kryminalizacji dobrowolnej aktywności seksualnej między osobami tej samej płci powyżej wieku zgody;
d) znieść wszelkie przepisy zakazujące wyrażania tożsamości płciowej, także poprzez ubiór, wypowiedź czy maniery, lub odbierające jednostkom możliwość zmiany ich ciała jako sposobu wyrażenia ich tożsamości płciowej;
e) zwolnić wszystkie osoby zatrzymane lub skazane wyrokiem karnym, jeżeli ich pozbawienie wolności jest związane z dobrowolną aktywnością seksualną z osobami tej samej płci powyżej wieku zgody lub jest związane z ich tożsamością płciową;
f) zapewnić prawo wszystkich osób do wyboru kiedy, komu i w jaki sposób ujawnić informacje dotyczące ich orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej oraz chronić wszystkie osoby przed ujawnieniem takiej informacji w sposób arbitralny lub wbrew ich woli przez inne osoby.


Zasada 7. Ochrona przed arbitralnym pozbawieniem wolności
Nikt nie może być arbitralnie zatrzymany lub aresztowany. Arbitralnym jest zatrzymanie lub aresztowanie dokonane ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową, bez względu na to, czy zostało dokonane na mocy nakazu sądowego. Wszystkie zatrzymane osoby, bez względu na swoją orientację seksualną lub tożsamość płciową, mają prawo, na zasadzie równości, do bycia poinformowanym o przyczynach aresztowania i stawianych zarzutach, bezzwłocznego postawienia przed urzędnikiem uprawnionym do wykonywania władzy sądowej oraz do odwołania się do sądu w celu rozstrzygnięcia o legalności zatrzymania, bez względu na to czy zostały oskarżone o popełnienie czynu zagrożonego karą.

Państwa powinny:


a) podjąć wszelkie niezbędne środki prawne, administracyjne i inne w celu zapewnienia, by orientacja seksualna lub tożsamość płciowa nie były, w jakichkolwiek okolicznościach, podstawą do zatrzymania lub aresztowania, co obejmuje usunięcie niejasno sformułowanych przepisów prawa karnego, które mogą prowadzić do dyskryminacji w ich stosowaniu lub w inny sposób umożliwiać zatrzymania spowodowane uprzedzeniami;
b) podjąć wszelkie niezbędne środki prawne, administracyjne i inne w celu zapewnienia, by wszystkie osoby zatrzymane, bez względu na swoją orientację seksualną lub tożsamość płciową, miały prawo, na zasadzie równości, do bycia poinformowanym o przyczynach aresztowania i stawianych zarzutach, oraz bez względu na to czy zostały oskarżone o popełnienie czynu zagrożonego karą, do bezzwłocznego postawienia przed urzędnikiem uprawnionym do wykonywania władzy sądowej oraz do odwołania się do sądu w celu rozstrzygnięcia o legalności zatrzymania;
c) zapewnić policji i innym służbom zajmującym się wdrażaniem prawa programy szkoleniowe i uświadamiające w materii arbitralności zatrzymań i aresztowań dokonywanych ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową;
d) prowadzić dokładne i aktualne rejestry wszystkich zatrzymań i aresztowań, ze wskazaniem daty, miejsca i przyczyny aresztowania oraz zapewnić niezależny nadzór wszystkich miejsc zatrzymania przez organy posiadające odpowiednie kompetencje i przygotowanie do rozpoznawania przypadków zatrzymania lub aresztowania, które mogły być spowodowane orientacją seksualną lub tożsamością płciową danej osoby.

 
Zasada 8. Prawo do sądu


Każdy ma prawo do uczciwego i publicznego rozpatrzenia swojej sprawy przez właściwy, niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony ustawą przy rozstrzyganiu o jego prawach i obowiązkach w sprawie o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego skierowanego przeciwko niemu oskarżenia o popełnienie czynu zagrożonego karą, bez uprzedzeń lub dyskryminacji ze względu na orientację seksualną lub tożsamość płciową.
Państwa powinny:
a) podjąć wszelkie niezbędne środki prawne, administracyjne i inne w celu zakazania i wyeliminowania traktowania powodowanego uprzedzeniami ze względu na orientacją seksualną lub tożsamością płciową na każdym etapie postępowania w sprawach cywilnych i karnych oraz w trakcie wszelkich innych postępowań sądowych i administracyjnych, które mają na celu ustalenie praw i obowiązków, a także zapewnić, że niczyja wiarygodność, jako strony, świadka, pełnomocnika czy osoby dokonującej rozstrzygnięcia, nie będzie kwestionowana z uwagi na orientację seksualną lub tożsamość płciową;
b) podjąć wszelkie konieczne i właściwe środki w celu ochrony osób przed oskarżeniami karnymi lub procesami cywilnymi, które są w całości lub częściowo spowodowane uprzedzeniami związanymi z orientacją seksualną lub tożsamością płciową;
c) zapewnić sędziom, pracownikom sądowym, prokuratorom, prawnikom i innym osobom programy szkoleniowe i uświadamiające w materii międzynarodowych standardów praw człowieka oraz zasad równości i niedyskryminacji, w tym także w odniesieniu do orientacji seksualnej i tożsamości płciowej.
 
  1   2   3


©snauka.pl 2016
wyślij wiadomość